Ο Ριχάρδος ο ΙΙΙ θα είχε ανακηρυχθεί Άγιος στην Ανατολή

Πιο ευσεβής και ελεήμων και από τoν Λαυρέντιο της Proton

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,
Το θέατρο είναι μεγάλο σχολείο και πρέπει να διδάσκει. Συμβαίνει όμως στη χώρα μας να έχει επιβληθεί άτυπα ένα σύνορο το οποίο απαγορεύεται να διαβείς. Αν η Τέχνη, που είναι βέβαια διαχρονική, θίγει έστω και εξ αντανακλάσεως τις εθνικιστικές ή θρησκευτικές μας φαντασιώσεις, πέφτει η σκιά της Ομερτά. Το λέω αυτό γιατί με αφορμή τη σαιξπηρική  παράσταση της Επιδαύρου, δεν είδα σε καμία δημοσιευμένη κριτική να επισημαίνεται η, προβεβλημένη μάλιστα ιδιαίτερα και από τον Βρετανό σκηνοθέτη, ευλάβεια του βασιλιά σαν στοιχείο μάλιστα που αντανακλά στη σημερινή Ελλάδα. Ίσως να ζητώ πολλά από την πατρίδα μας που είναι η μικρή  Μέκκα του θρησκευτικού φαρισαϊσμού. Για να μην αδικήσω όμως τον ελληνικό Τύπο πρέπει να ομολογήσω πως έμαθα από αυτόν δεκάδες λεπτομέρειες για τους κοσμικούς που κατέπλευσαν στα αργολικά νερά (τα οποία η σημερινή αλαζονική εξουσία της πράσινης ανάπτυξης, ετοιμάζεται εν μέσω γενικής σιγής να τα παραδώσει στις μολυσματικές ιχθυοκαλλιέργειες των ιδιωτικών συμφερόντων) και για το ξενοδοχείο στο οποίο κλείστηκε ο πρωταγωνιστής.

Ο Ριχάρδος ο ΙΙΙ ασφαλώς αφορά σε όλους τους εξουσιαστές, αλλά έχει δυο μηνύματα πολύ επίκαιρα για την Ελλάδα. Το πρώτο θίγει τη συλλογική ενοχή (το «μαζί τα φάγαμε») αφού ο Ριχάρδος βρήκε πρόθυμους πολλούς να σιωπήσουν ή και να τον συνδράμουν στα εγκλήματά του. Μόνο η απόκοσμη φιγούρα της γριάς βασίλισσας Μαργαρίτας, σαν περιφερόμενο φάντασμα τραγωδίας του Αισχύλου «αναδύεται» πρώτη στις κρίσιμες στιγμές και καταριέται το Κακό και γίνεται η φωνή της κοιμισμένης συνείδησης του λαού και των αρχόντων. Ασφαλώς οι ευθύνες των τρομοκρατημένων υπηκόων του Ριχάρδου, δεν έχουν καμία σχέση με τις τεράστιες ευθύνες των Ελλήνων πολιτών που με συντριπτική πλειοψηφία ψηφίζουν ελεύθερα και ενσυνείδητα κάθε εξουσιαστική ατιμία και πολλοί παίρνουν προνομιακά ψίχουλα ή και καλό μερίδιο από το κυβερνητικό «Μεγάλο Φαγοπότι», μη μπορώντας να κρύψουν μαζί με το χουντικό μεγαλοξενοδόχο και υμνητή φονιάδων και βασανιστών Αμβρόσιο (του Hotel Simantron) το καραγκιοζιλίκι της «αγανάκτησής» τους τώρα που το έχασαν.

Το δεύτερο σημείο που αφορά και τη σημερινή Ελλάδα, είναι πως διαχρονικά, σχεδόν κάθε μεγάλος εγκληματίας κάθε μεγάλος κακούργος, ληστής, φονιάς, απατεώνας, παιδεραστής, μαστροπός, φοροκλέφτης, μιζαδόρος, πολιτικάντης, εξουσιαστής, πατριώτης κλπ δηλώνει πιστός, ευλογείται ή και αγιοποιείται από την Εκκλησία και συνδέεται φανερά ή υπόγεια μαζί της. Ο άρπαγας και ταρτούφος επίσκοπος είναι και σήμερα τιμητικά δίπλα στο θρόνο του Καίσαρα, απαραίτητο εξάρτημα στη χειραγώγηση του όχλου. Ο σκηνοθέτης Σαμ Μέντες φρόντισε όπως είπα να υπερτονίσει αυτό το στοιχείο του θρησκευτικού θεατρινισμού, με ειδικό βίντεο που δείχνει δυο υποκριτές καλόγερους να συμπροσεύχονται με τον Ριχάρδο του οποίου το φαρισαϊκό στοιχείο υπογραμμίζει.

Μπορεί ο Σαίξπηρ που όπως και στον «Μάκβεθ» καταπιάνεται εδώ με το θέμα του μεγαλομανή τρελού που αρπάζει την Εξουσία, να υπερβάλλει λίγο εμφανίζοντας το Ριχάρδο χειρότερο από ότι ήταν, αλλά δεν παύει να έχουμε μπροστά μας έναν ιστορικά καταγραμμένο Φαρισαίο που κακουργεί με τη βοήθεια της Εκκλησίας. Ήταν ο Robert Stillington, Επίσκοπος Μπαθ και Ουαλίας και πρώην Λόρδος Καγκελάριος,  που φρόντισε να κηρύξει άκυρο το γάμο του προκατόχου του Ριχάρδου και ευεργέτη του επίσκοπου βασιλιά Εδουάρδου, αφαιρώντας έτσι το δικαίωμα διαδοχής από τα ανήλικα παιδιά του τελευταίου και φέρνοντας σαν μοιχεπιβάτης άγιος βυζαντινός πατριάρχης τον ευλαβή συνωμότη σφετεριστή στο θρόνο, ο οποίος σαν καλός βυζαντινός βασιλιάς δολοφονεί και τους νόμιμους διαδόχους.

Γιατί ο Ριχάρδος που βασίλεψε λίγο μετά το πέρασμα της χώρας μας από τη ρωμαϊκή στην οθωμανική δουλεία, ήταν ευσεβής σαν άγιος βυζαντινός αυτοκράτορας ή σαν πολιτευτής της ΝΔ, της Χρυσής Αυγής και του Λάος. Δεν μπόρεσε σίγουρα να σφάξει τόσους πολλούς όσους αθώους αιματοκύλισαν οι Άγιοι εστεμμένοι  χασάπηδες που τα είδωλά τους λατρεύονται στην Ανατολή, αλλά η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν θα είχε κανέναν ενδοιασμό να τον αγιοποιήσει, αφού δολοφόνησε μικρά παιδιά και μακέλεψε συγγενείς του, γεγονότα που μαζί με το γαλάζιο αίμα αποτελούν για την Ορθοδοξία ακαταμάχητο διαβατήριο Αγιότητας. Ο ελληνικός λαός τιμά ιδιαίτερα το συζυγοκτόνο, παιδοκτόνο, πεθεροκτόνο και φονιά του 12χρονου ανηψιού του Λικινιανού Άγιο Μέγα Ισαπόστολο Κωνσταντίνο και δεν πάνε μέρες (9 Αυγούστου) που η Εκκλησία μας τίμησε αθόρυβα μια εστεμμένη μέγαιρα που δολοφόνησε το γιό της για να του αρπάξει το θρόνο την Ειρήνη την Αθηναία, αναστηλώτρια των ορθόδοξων ειδώλων, έναν θηλυκό Ριχάρδο, μια από τις τρεις όλες κι όλες, νομίζω,  Ελληνίδες που ανέβηκαν στο θρόνο της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Και για να μην μου πει κάποιος πως η αιμοσταγής Εκκλησία έχει μετανιώσει αλλά δεν τολμάει σήμερα να αποκηρύξει αυτές τις αγιοποιήσεις των κολασμένων Μεγαλοθεοδόσιων και των Νικώνων της Σπάρτης, φοβούμενη τον άθλιο όχλο των «πιστών» της, να θυμίσω πως δεν ντράπηκε να αγιοποιήσει στα τέλη του 20oυ αιώνα το ανίερο ζεύγος των τελευταίων Ρωμανώφ που ματοκύλισε τα πεινασμένα γυναικόπαιδα που τόλμησαν κρατώντας μάλιστα εικόνες αγίων, να ικετέψουν ειρηνικά μπροστά στα παγωμένα χειμερινά του ανάκτορα.

    Δεν λείπουν στη Δύση οι καλοθελητές που συγχωρούν τη δίψα των γαλαζοαίματων για αίμα και δύναμη, επικαλούμενοι την (κληρονομημένη σαν πατρογονική σύφιλη από την Εύα) τάχα αμαρτωλότητα όλων μας και την επιθανάτια μετάνοια. Υπάρχουν αρκετά πονήματα στα οποία περιγράφεται η ευλάβεια του Ριχάρδου με κριτική ή με συνένοχη ματιά. Δυο από αυτά είναι αντίστοιχα αυτό του καθηγητή Richard Barrie Dobson, «Richard III and the Church of York, στο  «Kings and Nobles in the Later Middle Ages», εκδ. Griffiths and Sherborne, Gloucester, 1986 και το «Richard III: A Brief Life» (1994) της ευσεβούς Ιρλανδής Καθολικής Mary O’ Regan. Σε αυτά και σε πολλά ακόμη μπορούμε να δούμε τις ελεημοσύνες του βασιλιά που θα τις ζήλευε ακόμη και ο ελεήμων αρχιεπίσκοπος των ΓΑΠ, Γιοσάκη και Τσίπρα  κ.Ιερώνυμος ο Βοιωτοπεδινός και  τις δημόσιες προσευχές του που θα τις ζήλευε και η κα Μιμή Παπανδρέου. Έτσι γινόταν ευρύτερα γνωστή η θεοσέβεια του επίδοξου μονάρχη που ήταν γιός μιας ευλαβούς αφοσιωμένης στην Εκκλησία μητέρας, της Καικιλίας (Σεσίλιας) δούκισσας της Υόρκης («The Piety of Cicely, Duchess of York» από το «A Study in Late Mediaeval Culture» του C.A.J. Armstrong στο «For Hilaire Belloc», εκδ.  Douglas Woodruff -1942) πιο ευλαβούς ακόμη και από την κα Κανέλλη του ΚΚΕ. Δύσκολο να μην είναι κανείς ευσεβής παλιάνθρωπος στην Υόρκη αφού όπως λέει ο Frederic Prokosch στη μυθιστορηματική αυτοβιογραφία του Βύρωνα «The Missolonghi manuscript (1984 εκδ. Farrar, Straus & Giroux-Ν.Υόρκη) εκεί είναι η έδρα ενός Αρχιεπισκόπου ο οποίος μολύνει τη σκέψη των κατοίκων της. Κι αν δεν σας αρκεί η μητέρα, ο Ριχάρδος ήταν και αδελφός της Μαργαρίτας της Βουργουνδίας, που η ευλάβειά της εκδηλωνόταν δημόσια πιο συχνά και από τα χειροφιλήματα και τις μετάνοιες μπροστά σε αμαρτωλούς μητροπολίτες του κ.Σαμαρά. Έντεκα βιβλία είχε στην ιδιωτική του βιβλιοθήκη ο πιο λόγιος και από τον ΓΑΠ άναξ και τα 4 από αυτά ήταν θρησκευτικά. Από αυτά ξεχώριζε το «The Book of Special Grace» της οραματίστριας καλόγριας της ευλογημένης Ματίλδης της Hackeborn (αδελφής της περίφημης ηγουμένης Γερτρούδης), που τα οράματά της και οι προφητείες της ξεπερνούσαν κι αυτά της θαυματουργής Αγίας Αθανασίας του Αιγάλεω, της Μαριάμ της Κερατέας, του (καταδικασμένου για παιδεραστία από τη Σύνοδο της Κύπρου) οσιότατου Ιωσήφ Βατοπεδινού, του μέντιουμ Κοσμά Αιτωλού και του Τουρκοφάγου ιπτάμενου Αγιορείτη Παϊσιου.

Στο προσωπικό ιερό βιβλίο του των  «Ωρών», προστέθηκε μια προσευχή όταν απέκτησε ο ίδιος το βιβλίο, γνωστή τώρα ως προσευχή του Ριχάρδου ΙΙΙ. Επανάληψη της προσευχής για τριάντα διαδοχικές ημέρες υποτίθεται πως θα μετέτρεπαν κάθε θλίψη σε αιτία χαράς, αλλά δεν είναι γνωστό αν ο βασιλιάς έμπαινε στον κόπο.  Αυτό που είναι σίγουρο ήταν πως, σαν καθολικός Ισπανός πειρατής της Καραϊβικής ή ορθόδοξος κουρσάρος του Αιγαίου που θέλει να εξαγοράσει τις αμαρτίες του, υπήρξε θεμελιωτής και δωρητής ναών, παρεκκλησίων, ιερών ιδρυμάτων, υψώνοντας παράλληλα ναούς σε κολεγιακό καθεστώς, πιο πολύ γαλαντόμος με το παπαδαριό που ξέρει να πουλά συγχωροχάρτια και από τον ευεργέτη του Αγίου Όρους και κτήτορα ναών και μονών ορθόδοξο κόμη Δράκουλα τον Ανασκολοπιστή.

Μπορεί στην Ελλάδα η προσποιητή ευλάβεια να μην ενοχλεί κανέναν, αλλά αλλού το μικροσκόπιο του ερευνητή καραδοκεί. Ο βικτωριανός ιστορικός James Gairdner, («Life and Reign of Richard the Third»- 1878) εξηγεί πως ο Ριχάρδος  υποκρινόταν τον ευσεβή για να καλύψει την κακή του φήμη. Ο Colin Richmond, στο «Religion and the English Gentleman», της μελέτης  «The Church Politics and Patronage in the Fifteenth Century» (R.B. Dobson, Gloucester, 1984), σχολιάζει πως ο Ριχάρδος ήταν γνήσια ευσεβής όσο ο Στάλιν ήταν αφοσιωμένος Μαρξιστής. Δεν συμμερίζονται όλοι όμως αυτή την οπτική. Ο Charles Ross (Richard III-1981), ιστορικός ειδικευμένος στο γνωστό ως «Πόλεμο των Ρόδων» που κατέληξε με το θάνατο του Ριχάρδου, λέει πως δεν υπάρχει λόγος να αμφισβητήσουμε πως ο Ριχάρδος ήταν γνήσια ευσεβής και θρήσκος. Προσωπικά δέχομαι τη δεύτερη εκδοχή, και γιατί η ίδια η Εκκλησία συμπεριφέρεται σαν όργανο του Διαβόλου, γιατί πιστεύω πως υπάρχει η διαστροφή του υποκριτή πιστού που κοροϊδεύει ακόμη και τον εαυτό του και γιατί  δεν δέχομαι πως μπορούν στοχαστές και διανοούμενοι της εμβέλειας ενός ΓΑΠ ή ενός Γ.Καρατζαφέρη  να υποκρίνονται όταν σταυροκοπιούνται επιδεικτικά με βλέμμα που ατενίζει το άπειρο. Για τον αντιπρόεδρο μάλιστα της αυριανής κυβέρνησης Σαμαρά, έχουμε τη συνηγορία του περιστεριού που προσγειώθηκε στο κεφάλι του (ίσως να το τράβηξε η μυρωδιά της L’Oreal) παρουσία της ΑΘΠ του Πατριάρχου της Νέας Ρώμης.

Ποιος σας είπε πως ο Μεσαίωνάς μας έχει τελειώσει; Χτες πολύς λαός και πολιτικοί συνόδευσαν σε μεσαιωνικές βαρβαρικές πομπές, άλλοι γονατιστοί, άλλοι σερνόμενοι στο χώμα  τα ξύλινα ξόανα και τα τάματα της ανηλεούς και αχόρταγης θεάς της Ναζαρέτ. Η φτώχεια και η ανεργία που έρχονται θα φέρουν ακόμη μεγαλύτερη εξαχρείωση της κοινωνίας. Ας φωνάζει όσο θέλει ο Σαίξπηρ. Η φοροκλέφτρα Εκκλησία και οι τυχάρπαστοι, υποκριτές και άρπαγες πολιτικοί θα διαφεντεύουν για πολύ ακόμη την Ελλάδα, κακοί ηθοποιοί μιας φτηνιάρικης θρησκευτικής υποκρισίας, με το λαό αντί να τους παίρνει με τις πέτρες να τους χειροκροτεί. Δεν πάει πολύς καιρός που οι Παπαρήγα-Αλαβάνος συνόδευσαν τιμητικά στην τελευταία του κατοικία (ο δεύτερος με γελοίους ξεδιάντροπους  επαίνους, κι ας τον είχε η «Αυγή» καταγγείλει για παιδεραστή) έναν από τους αισχρότερους ρασοφόρους, που μέχρι την τελευταία στιγμή προσπάθησε με ατιμίες (αρπαγή μοσχεύματος) να αποφύγει την Κόλαση. Ελάχιστοι από τους θεατές της Επιδαύρου κατάλαβαν τι λέει στους Νεοέλληνες ο ποιητής που προσπαθεί να ξυπνήσει τις κοιμισμένες συνειδήσεις. Δεν έχει συνήθως τη δύναμη η Τέχνη να αλλάξει τους ανθρώπους, μπορεί όμως μόνο να παρηγορήσει όσους βλέπουν τους σαλτιμπάγκους να στρογγυλοκάθονται στο τραπέζι της εξουσίας:

«Τα φάρμακα σου φέρε Τέχνη της Ποιήσεως

που κάμνουνε, για λίγο, να μη νοιώθεται η πληγή» (Καβάφης)

This entry was posted in «Ιερές» Υποκρισίες, «Ιερή» Εξουσία, θρησκεία/κλήρος. Bookmark the permalink.

12 Responses to Ο Ριχάρδος ο ΙΙΙ θα είχε ανακηρυχθεί Άγιος στην Ανατολή

  1. Ο/Η Theatric λέει:

    Οι αφίξεις πολλές και δυνατές! Ήδη οι πρώτες θαλαμηγοί την Παρασκευή έριξαν άγκυρα ανοιχτά του λιμανιού της Αρχαίας Επιδαύρου, ενώ στην προβλήτα σημειώθηκε έντονη κινητικότητα από σωματοφύλακες και άντρες του λιμενικού.

    Σύμφωνα με πληροφορίες, αναμένεται να φτάσουν στην Αρχαία Επίδαυρο για την παράσταση του Σαββάτου ο πρίγκηπας Αλβέρτος με την πριγκίπισσα Σαρλίν Γουίνστοκ, οι Σερ Έλτον Τζον και Σερ Πίτερ Χολ, ο συλλέκτης Τσαρλς Σάατσι, αλλά και ο Τζον Μαλκοβιτς.

    Ήδη από χθες κατέφθασαν η Μαριάννα Λάτση με τον Ηλία Ψινάκη,η κόρη της, Εριέττα Κούρκουλου, και ο γιος της, Πάρης Κασιδόκωστας, όπως και η Ελένη Κούρκουλα με το σύζυγό της, Λάμπη Ταγματάρχη.

    Από Έλληνες, επίσης, αναμένονται, ο Σωκράτης Κόκκαλης με την οικογένειά του, ο Ελληνοκύπριος επιχειρηματίας Πόλυς Χατζηϊωάννου με τη σύζυγό του, το ζεύγος Αγγελοπούλου με την καινούργια τους θαλαμηγό, ο Σάκης Ρουβάς με την Κάτια Ζυγούλη, μέλη της οικογένειας Γουλανδρή, καθώς και της τέως βασιλικής οικογένειας, όπως και πολλοί Έλληνες ηθοποιοί και καλλιτέχνες.

    Πρώτο Θέμα

  2. Ο/Η Theatric λέει:

    http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:NNdrxVXNRdYJ:www.ert.gr/index.php/eidiseis/2011-03-22-12-23-07/44-2011-03-09-10-16-01/12782-2011-07-30-09-48-45.html+%CF%81%CE%B9%CF%87%CE%AC%CF%81%CE%B4%CE%BF%CF%82+%CE%BF+%CE%B3+%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B5%CE%B2%CE%AE%CF%82&cd=8&hl=el&ct=clnk&gl=gr&source=www.google.gr

    Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε ο διαχωρισμός των μερών από τους τίτλους που τα προλόγιζαν στην τεράστια οθόνη του σκηνικού, που χρησιμοποιήθηκε για να γίνει το πιο εύστοχο σχόλιο του σκηνοθέτη περί εξουσίας. Ο Ριχάρδος σαν πρωταγωνιστής σε τηλεπαιχνίδι αναλαμβάνει την εξουσία υποκρινόμενος τον ευσεβή, ταπεινό και γεμάτο ελπίδα αυριανό ηγέτη, προσευχόμενος πάντα για τη βοήθεια του Θεού.

    Ο Μέντες κάνει καυστικό χιούμορ, στηλιτεύοντας την υποκρισία στην πολιτική ζωή, αλλά και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στη διαχείριση δημοσίων προσώπων. Ο Κέβιν Σπέισι εμφανίζεται στην οθόνη σε ένα σταθερό πλάνο και, αν και σχεδόν ακίνητος, εναρμονίζει το κινηματογραφικό του «βάρος» με τη θεατρική του παρουσία.

  3. Ο/Η Ζωζώ Χ.Σαπουντζάκη λέει:

    Aπό την αμμουδιά της Ίου φίλοι μου αγαπημένοι σας χαιρετώ

    Μελαγχολία του Ιάσονος Κλεάνδρου· ποιητού εν Κομμαγηνή· 595 μ.Χ.

    Το γήρασμα του σώματος και της μορφής μου
    είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι.
    Δεν έχω εγκαρτέρησι καμιά.
    Εις σε προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως,
    που κάπως ξέρεις από φάρμακα·
    νάρκης του άλγους δοκιμές, εν Φαντασία και Λόγω.

    Είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι.-
    Τα φάρμακα σου φέρε Τέχνη της Ποιήσεως,
    που κάμνουνε – για λίγο – να μη νοιώθεται η πληγή.

    Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

  4. Ο/Η Πρεζόνι λέει:

    για τον κολασμένο επισκοπο που αναφέρετε έψαξα και βρήκα

    Robert Stillington, already Keeper of the Privy Seal and Bishop of Bath & Wells (1466), became Chancellor of England in 1468. By Edward IV, he was sent on a mission, the object of which was to induce the Duke of Brittany to deliver up the Lancastrian Henry Tudor, Earl of Richmond, who had taken refuge with him. On this occasion, Bishop Stillington made for himself a bitter enemy in Richmond.

    It is alleged by some that it was he who presented evidence that the marriage of Edward IV of England and Elizabeth Woodville was invalid due to Edward’s earlier betrothal to Eleanor Talbot.

    In 1478 he spent some weeks in prison, apparently as a result of some association with the disgraced George, Duke of Clarence. He was imprisoned again in 1485, shortly after Henry VII’s victory at Bosworth. Some say this was due to Stillington’s involvement in the matter of Edward IV’s bigamy, for the new King needed to reverse the bigamy charges that made his future queen, Elizabeth of York, illegitimate.

    Some years after his second release, Stillington became involved in the plot to place the impostor Lambert Simnel on the throne (1487).

    At any rate, after the fall of Simnel, Stillington was accused of high treason and compelled to take refuge in Oxford. For some time the University refused to deliver him, asserting that to do so would be a violation of their privileges, since he was among them, to all appearance, for the prosecution of study. The crime of high treason, however, could not be covered even by the high privileges of medieval Oxford. Bishop Stillinton was at length (1487) given into the hands of the King’s messengers, by whom he was conveyed to Windsor.

    He remained there in close custody until his death in 1491. He had built for himself a stately chantry adjoining the cloisters of his cathedral at Wells in which he was buried

  5. Ο/Η Ρασπούτιν λέει:

    O Iερώνυμος του Βοιωτοπέδιου

    [δείτε
    http://archive.enet.gr/online/online_text/c=112,id=80643840,94497920,7542080 ]

    δίπλα στον ΓΑΠ σαν μεσαιωνικός επίσκοπος δίπλα στον βασιλιά.
    Μερικά πράγματα δεν λένε να αλλάξουν.

  6. Ο/Η nispell λέει:

    !………………………………………..:-)

  7. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://ecoleft.wordpress.com/2011/08/16/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd%ce%b1-%cf%87%ce%b9%ce%bb%ce%b9%ce%ac%ce%b4%ce%b5%cf%82-%cf%83%ce%ba%ce%ad%cf%88%ce%b5%ce%b9%cf%82/#more-6393

    Του Κώστα Ζαχαριάδη

    Μην απορείτε γιατί η εκκλησία δεν συμμετέχει όσο της αναλογεί ή καλύτερα συμμετέχει πολύ λιγότερο απ όσο της αναλογεί στο να ξεπεράσει η χώρα την οικονομική κρίση. Για την εκκλησία και για την πολιτική ηγεσία της χώρας τα πάντα είναι ένα ατελείωτο «δούναι και λαβείν». Δίνεις φοροαπαλλαγές στην εκκλησία, χαρίζεις δημόσιες εκτάσεις , επιτρέπεις την αυθαίρετη δόμηση μέσω της «Ναοδομίας», βγάζεις λάδι υποθέσεις όπως το Βατοπέδι και το αντάλλαγμα είναι η παραπάνω φωτογραφία… Ο κύριος τάδε… Τιμά τις αξίες του έθνους… Είναι πιστός… κοκ

    Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αντώνης Σαμαράς που φιλοδοξεί να γίνει πρωθυπουργός… Ο «προοδευτικός» Πάρης Κουκουλόπουλος πρώην πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ και σήμερα βουλευτής του ΠΑΣΟΚ… Ο Γιάννης Μπουτάρης, δήμαρχος Θεσσαλονίκης που τσακώνεται συνέχεια με τον Άνθιμο και το παίξει ριζοσπάστης πολιτικός … Ο αγαπημένος μας Γιάννης Ιωαννίδης… Και ακόμα 2-3 στριμώχνονται για να κρατήσουν το ξύλο που στηρίζει την εικόνα της Παναγίας.

    Τι να πεις και τι να σχολιάσεις; Η παραπάνω εικόνα συνοψίζει τους λόγους για τους οποίους φτάσαμε στην οικονομική, κοινωνική, πολιτιστική και πολιτική χρεοκοπία της χώρας. «Πολύ κακό για το τίποτα»!

    Βουλιάζουμε και αντί η πολιτική ηγεσία να πάρει πρωτοβουλίες και να δώσει λύσεις ποζάρει και εξαργυρώνει το θρησκευτικό συναίσθημα ενός συντηρητικού λάου που σπαράσσεται και φτωχαίνει.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Θέλω να θυμίσω πως το τοτέμ της Σουμελά το είχε σηκώσει και ο (μαζί με τον Χ.Φλωράκη)υμνητής του χουντικού αρχιεπισκόπου Σεραφείμ (τυράννου τυφλών παιδιών στον Οίκο Τυφλών Καλλιθέας), τ.πρόεδρος του Παναθηναϊκού και του ΣΥΝ και δικηγόρος του κ.Αλαφούζου κ.Νίκος Κωνσταντόπουλος, χωρίς η «Αυγή», από την οποία το μπλογκ ecoleft αντλεί το παραπάνω καλό άρθρο, να έχει διαμαρτυρηθεί, όπως άλλωστε δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ και για τα καραγκιοζιλίκια με την Εκκλησία των κ.κ.Θ.Λεβέντη (Δημ.Αρ), Αλ.Αλαβάνου (Μέτωπο Ανατροπής!) και Αλ.Τσίπρα (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ).
      Η ίδια εφημερίδα δεν έχει ακούσει τίποτα για το Βοιωτοπέδιο και για τη Σιβιτανίδειο.

  8. Ο/Η ΗΠΣΤΓ λέει:

    Ποιος σας είπε πως ο Μεσαίωνάς μας έχει τελειώσει;

    Κανείς. Μετά τη βαρβαρότητα δύο πολέμων για τις τσέπες λιγοστών, ο κόσμος βρίσκεται τα τελευταία 60 χρόνια σε βαθύ μεσαίωνα…

  9. Ο/Η Κώστας Κοροβίλας λέει:

    Είναι σύνηθες γιά τόν Σαίξπηρ, νά κλείνει τά έργα του μέ τήν απονομή
    δικαιοσύνης. Στήν πραγματικότητα θά έλεγε κανείς πως ο Σαίξπηρ
    διακατέχεται από ένα έντονο αίσθημα δικαιοσύνης. Οπως σέ σχεδόν όλα
    του τά έργα, έτσι καί εδώ στόν Ριχάρδο ΙΙΙ η δικαιοσύνη είναι εμφανής
    καί συχνά αυστηρή. Εφ’ όσον έχουμε νά κάνουμε μέ ανθρώπους που δέν
    διστάζουν νά μαχαιρώσουν τούς φίλους τους καί μέλη τής οικογένειας
    τους, η δικαιοσύνη απονέμεται σέ όλα τά πρόσωπα τού έργου, καί ο
    καθένας παίρνει τό μερίδιο που τού αξίζει, ακόμη καί γιά εγκλήματα ή
    αμαρτήματα που διεπράχθηκαν στό παρελθόν. Π.χ. η βασίλισσα Μαργαρίτα
    βασανίζεται από κάτι φοβερό που διέπραξε πίσω στόν Ερρίκο VI.
    Κάποιες στιγμές τό έργο υπαινίσσεται πως ολόκληρη η βασιλεία τού
    Ριχάρδου ΙΙΙ είναι είναι ένας τρόπος θεϊκής τιμωρίας όλων τών Lancasters
    καί τών Yorks εξ’ αιτίας τού πολέμου τών Ρόδων.
    Ο Ριχάρδος ΙΙΙ, ίσως νά αποτελεί ένα πρωτόγονο, καί βάρβαρο πρώτυπο αιμοσταγούς, δολοφόνου δικτάτορα, εξουσιαστή, που ζητά εκδίκηση γιά τίς τόσες προσωπικές ερωτικές καί κοινωνικές απορρίψεις που έχει υποστεί, επιδιώκοντας τήν εξουσία καί τήν κυριαρχία επί τών άλλων, μέ έναν μακιαβέλικο τρόπο, όπως ο ίδιος δηλώνει, «I am determined to prove a vilain». Τέτοια φαινόμενα αιμοσταγών, δολοφόνων εξουσιαστών, αυτοκρατόρων καί βασιλέων, παρατηρούμε στό Βυζάντιο καί στήν μεσαιωνική Ευρώπη. Καί πιθανόν ο πόλεμος τών Ρόδων νά είναι τό τέλος τού ευρωπαϊκού Μεσαίωνα, αλλά τέτοια φανόμενα παρανοϊκών δικτατόρων που πλημμύρησαν τήν ανθρωπότητα μέ αίμα συναντάμε στήν νεότερη ιστορία στό πρόσωπο τού Χίτλερ, πολύ πιό παλλιά στό πρόσωπο τού Αλέξανδρου, καί πρόσφατα ζήσαμε μιά φρικτή εμπερία μαζικής δολοφονίας ενός εκκολαπτόμενου καί παρ’ ολίγον πιθανού δικτάτορα, αν υπήρχαν οι δυνατότητες, στό πρόσωπο τού Νορβηγού Μπρέϊβικ.
    Σήμερα, τέτοια φαινόμενα αιμοσταγών δικτατόρων εξουσιαστών συναντάμε στόν αραβικό κόσμο καί αλλού σέ υποανάπτυκτες Χώρες, όπως ο Καντάφι, ο Μουμπάρακ, Ο Μπασάρ αλ Ασαντ καί άλλοι.
    Τέλος πάντων, σήμερα στήν εκλεπτισμένη καί πολιτισμένη Δύση, τό πρώτυπο αυτό έχει κι αυτό εκλεπτιστεί καί οί τρελλοί μανιώδεις, φιλόδοξοι εξουσιαστές, δέν σφάζουν τούς αδερφούς τους καί τά παιδιά τους γιά τήν εξουσία, αλλά χρησιμοποιούν άλλες πιό πολιτισμένες καί εκλεπτισμένες μεθόδους αναρρίχησης στήν εξουσία. Π.χ. εκλογές, ένας φαινομενικά δημοκρατικός μηχανισμός, διαφήμηση, εικόνα, καί άλλα απατηλά ραδιουργήματα. Ολα μέ τό γάντι. Τό πιό χειρότερο είναι πως σήμερα στόν οικονομικό πολιτισμό που ζούμε, η κυριαρχία καί η εξουσία επί τών άλλων επιτυγχάνεται μέ τό χρήμα, ή τήν στέρηση αυτού στούς λαούς τής γής καί στήν υποδούλωσή τους. Αναρωτιώμουν πάντα σάν τί άραγε νά μαγειρεύει η μουλωχτή Μέρκελ μέ τόν μεγαλομανή Σαρκορζί? Ισως η απορία νά λύνεται εδώ. http://tvxs.gr/node/91722. Η άνοδος τού τέταρτου Ράϊχ.
    Αναρωτιέμαι καί πάλι, πότε τέλος πάντων θά πάψει η λεγόμενη εξουσία νά αποτελεί προβολή καί ανάδειξη κάθε τρελλού μανιακού πολιτικού, πότε τέλος πάντων θά πάψει η πολιτική νά είναι εξουσία αλλά απλά μία διαχείρηση τών θεμάτων καί προβλημάτων μιάς Χώρας ώστε νά εκλείψουν καί οί τρελλοί, ανόητοι επίδοξοι εξουσιαστές που καμία σχέση δέν έχουν μέ τό καλό μιάς Χώρας καί τών πολιτών της, αλλά αυτό που επιδιώκουν καί τούς ενδιαφέρει είναι η δική τους αρρωστημένη προβολή καί πλουτισμός?
    Υ.Γ. Θέλω νά αναφερθώ σέ ένα περιστατικό που μέ συνγκλόνησε καί τό παίρνω ως παράδειγμα τέτοιας ή καί πιό αποτρόπαιας εγκληματικής πράξης. Κάποιος 45χρονος πρώην μάγειρας τών 1500 ευρώ μισθό, χάνει τήν δουλειά του, άδυνατεί νά πληρώσει τό δάνειο πρός εξόφληση τής κατοικίας του, η τράπεζα τού κατάσχει τό σπίτι, καί τώρα ο άνθρωπος αυτός έχει καταφύγει στόν σύλλογο αστέγων γιά ένα κρεβάτι καί λίγο φαγητό. Αναρωτιέμαι,ποιά είναι η απάντησή σας στήν τράπεζα αυτή και στο σύστημα που δημιουργεί τέτοιες καταστάσεις? Είναι ένα απλό ΑΙΣΧΟΣ ή ΝΤΡΟΠΗ, ή κάτι άλλο?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.