Έφυγε (;) ο Μιχάλης Κακογιάννης

Σε ηλικία 89 χρονών πέθανε χτες, Ο Δημιουργός Ελληνοκύπριος σκηνοθέτης Μιχάλης Κακογιάννης. Την Πέμπτη 28 Ιουλίου θα τελεστεί η κηδεία του, δημοσία δαπάνη, ενώ σύμφωνα με επιθυμία του θα ταφεί στον περίβολο του Ιδρύματος «Μιχάλης Κακογιάννης».

This entry was posted in Μορφές. Bookmark the permalink.

3 Responses to Έφυγε (;) ο Μιχάλης Κακογιάννης

  1. Ο/Η spyros λέει:

    😦

  2. Ο/Η Σινεφίλ λέει:

    ΤΡΙΛΟΓΙΑ: ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ, ΗΛΕΚΤΡΑ, ΤΡΩΑΔΕΣ ΤΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ Μ.ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΣΕΤΙΝΑ- ΣΤΑΘΜΟ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ DVD

  3. Ο/Η Κώστας Κοροβίλας λέει:

    Δέν θλίβομαι όταν κάποιος πεθαίνοντας, όταν πλέον τό σώμα έχει εξαντλήσει όλες του τίς δυνάμεις, τίς ενέργειές του κι ο χρόνος τό ‘φερε καί τό γυρό ‘φερε μέχρις εκεί που τό ΄φερε, αφού τού ρούφηξε όλους τούς νεανικούς χυμούς του, τό γέρασε καί τό εξασθένησε, κι μητέρα γή, τό χώμα, τό προσκαλεί νά τό φροντίσει, καί νά εμπλουτιστεί η ίδια, έτσι είναι, μπορούμε νά κάνουμε κι αλλιώς? Ετσι λοιπόν δέν θλίβομαι όταν κάποιος πεθαίνοντας αφήνει πίσω του ένα μεγάλο έργο. Είτε αυτό τό έργο είναι κοινωνικό, πολιτικό, ή ένα σημαντικό έργο στήν Τέχνη, στό θέατρο, στόν κινηματογράφο, όπως ο Μιχάλης Κακογιάννης, ένας κοσμοπολίτης Ελληνας, μιά δυνατή Ελληνική φωνή που αντήχησε στά πέρατα τού κόσμου, διεθνώς ανεγνωρισμένος, πολυβραυευμένος σέ διεθνή θεατρικά καί κινηματογραφικά φεστιβάλ.
    Οχι, δέν θλίβομαι γιά τέτοιους ανθρώπους όταν πεθαίνουν, διότι τό έργο τους μένει αθάνατο κι η σφραγίδα που άφησαν στό πέρασμα τους είναι βαθειά καί άσβεστη. Αυτούς τούς ανθρώπους τούς αποχαιρετώ μέ τραγούδια χαρμόσυνα, μέ πολύχρωμα λουλούδια καί χαρές, καί μέ ένα ποτήρι κόκκινο διαμαντένιο κρασί που πίνω στήν μνήμη τους.
    Θλίβομαι μόνο, γι αυτούς που ενώ πεθαίνουν υπογράφουν οικονομικές συμφωνίες καί διαθήκες κι όταν τους τρώει η γή, αποπάνω τους οί οικονομικοί κληρονόμοι στήνουν καυγάδες τρικούβερτους, προσβάλουν διαθήκες, σύρωνται στά δικαστήρια, διεκδικώντας πέτρες καί τούβλα , τραπεζικές καταθέσεις καί ομόλογα.
    Θλίβομαι γιά τούς ματαιόδοξους κι ανόητους που δέν λένε «Οταν πεθάνω» αλλά «Αν πεθάνω» τό έχω ακούσει καί αυτό.
    Θλίβομαι γι αυτούς που πεθαίνοντας αφήνουν εργο μηδέν, ένα τίποτα, η ζωή τους ένα τίποτα, καί πεθαίνουν μέσα στό τίποτα στήν λοισμονιά καί σβήνονται καί χάνονται γιά πάντα.

Γράψτε απάντηση στο Κώστας Κοροβίλας Ακύρωση απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.