+ O Aγιοπατέρας και η Αγιοπατέρισα

Τι έκανε ο ιερός κλήρος κατά τας ειδούς του Μαρτίου 1821;

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,
Με δεδομένο πως ο Αγιότατος Π.Π. Γερμανός αγνοεί στα Απομνημονεύματά του πως την 25ην Μαρτίου σήκωσε αντάρτικο, μη θέλοντας να υπεισέλθω σε χρονολογικές λεπτομέρειες και να κατηγορηθώ πως είπα τον Π.Π. gay, θεωρώ πως η Επανάσταση κηρύχθηκε κάπου το Μάρτη και συνεχίζω.

Υπάρχει μια άτυπη Μαφία από καλόγερους, ζήτουλες, κοκαλέμπορους, φακίρηδες, προφήτες, σεξομανείς, που έδρασαν χωριστά ο καθένας τους, στα τέλη της «Τουρκοκρατίας», στον καιρό του Όθωνα, αλλά και λίγο αργότερα, τους οποίους η επίσημη Ιστοριογραφία τους θάβει κάτω από το χαλί, ασχολούμενη μόνο με τα κλέη του ηρωϊκού Παπαφλέσσα, που κι αυτού όμως τον «εξωλέστατο» βίο (με οικονομικές καταχρήσεις και θορυβώδη γλεντοκόπια) τον έχει κρατήσει επτασφράγιστο μυστικό. Μια ιερή μορφή φερ’ειπείν, που βυθίστηκε στη λήθη, ήταν ο αγιορείτης ιερομόναχος Γεράσιμος Παπαδόπουλος, ιδρυτής της «Μονής Καλογραιών» Καλαμάτας, της οποίας οι καλλιέργειες και εκμεταλλεύσεις μεταξιού του απέφεραν τεράστια κέρδη. Έκανε ότι μπορούσε να αποτρέψει την Επανάσταση: «Ο Θεός…μας προστάζει…να έχωμεν πάσαν υποταγήν εις τον βασιλέα και πάσαν εξουσίαν και ουχί να ποιώμεν….επαναστάσεις», γράφει με αφοπλιστική ειλικρίνεια ακόμη και το 1836 στα απομνημονεύματά του. Συνωμοτεί με τον Πετρόμπεη, όπως αποκαλύπτει ο Σπηλιάδης, για την δολοφονία του Κολοκοτρώνη και παρά λίγο να τον πείσει να μην κηρυχθεί η Επανάσταση στην Καλαμάτα. Συνεχίζει και μετά την απελευθέρωση να κερδοσκοπεί, αλλά το κλείσιμο από την Αντιβασιλεία των μοναστηριακών επιχειρήσεών του, τον κάνει να αναθεωρήσει την τυφλή υποταγή στην Εξουσία που συνιστούσε μέχρι τότε και να καταγγείλει «τας διαβολικάς νομοθεσίας» (Βλ. άρθρο του Φ.Κ.Χρήστου, στην «Πελοποννησιακή Πρωτοχρονιά»-1958). Επίσημα παρουσιάζεται σήμερα σαν ένας καλός δάσκαλος που σπούδασε στη Σχολή της Δημητσάνας, που κι αυτή λειτουργούσε βέβαια μέρα μεσημέρι κι ας παρουσιάζει και σήμερα η μητρόπολη του παπα-Φούντα (αυτού που κούναγε τη γκλίτσα του κατά του κομμουνιστή δημοτικού συμβούλου) πως δήθεν λειτουργούσε Κρυφό Σχολειό στη μονή Φιλοσόφου, που την είχε ιδρύσει τα χρόνια της ρωμαϊκής κατοχής ένα ντόπιο τσιράκι του ευλαβέστατου αυτοκράτορα Φωκά, που τον δολοφόνησε η γυναίκα του η Θεοφανώ.

Εκτός από το χασάπη αγύρτη καλόγερο Παπουλάκο, του οποίου την αγιοποίηση (μετά το φτιασίδωμα που του έκανε ο Κωστής Μπαστιάς) προωθεί σήμερα με τις ευλογίες του μακαρίτη πια Καντιώτη (κατεδαφιστή ορθόδοξων σλαβομακεδονικών ναών), ο πανοσιολογιότατος θεατρόφιλος και παιδαγωγός Ν.Μουλατσιώτης, έχουμε και επιγόνους του. Στα 1852 υποκινούμενοι από την επιτυχία του Παπουλάκη, πολλοί μοναχοί από το Αγ.Όρος και αλλού περιόδευαν τη χώρα αναμασώντας τα προφητικά του κηρύγματα. Ο Ιγνάτιος στη Γορτυνία, ο Παρθένιος στα Καλάβρυτα, ο Ησαϊας στη Μεγαλόπολη, ο Παντολέων με το χαρέμι του αποτελούμενο από 4 καλόγριες στην Ερέτρια, ο Γρηγόριος στη Θήβα που προσπάθησε μάλιστα σαν τον κτηματομεσίτη Εφραίμ Βατοπεδινό να αναστήσει κάποιον νεκρό, καλόγριες που η Αντιβασιλεία διέλυσε τις σφηκοφωλιές τους και άλλοι αλλού.

Σύμφωνα με τον Μάουρερ, το μεγαλύτερο μέρος των εισοδημάτων σύσσωμης της μοναστικής συμμορίας σπαταλήθηκε υπέρ των συγγενών. Ο Φωτιάδης («Κολοκοτρώνης») επισημαίνει πως «μονάχα στην Άντρο ραχάτευαν 600 καλόγεροι που με τις δεισιδαιμονίες τους και τα ψευτοθαύματά τους άρπαζαν και την τελευταία μπουκιά του χωριάτη» και παραθέτει την ομολογία του Πιπινέλη πως «το ¼ των γαιών της Ελλάδος ανήκεν εις τον κλήρον». Ο Εδμόνδος Αμπού, περιγράφοντας τον ηγούμενο της Λουκούς που «μιλούσε για την εκκλησία του όπως ένας έμπορος για το μαγαζί του«, λέει πως «απολάμβανε την ευχαρίστηση» του «να μην κάνει τίποτα«. Στο βιβλίο του Κ.Απέκα «Η αληθινή Ιστορία της Εκκλησίας» (1933) αποκαλύπτεται πως οι δεσποτάδες κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, δέχθηκαν το λουκέτωμα των μονών αφού όπως αναφέρεται σε συνοδικό έγγραφο (Ναύπλιο, 31.1.1834) «Η Σύνοδος ευρίσκουσα εις τα μοναστήρια περισσότερον κακόν ή αγαθόν…γνωμοδοτεί να καταργηθώσιν όλα τα …….μοναστήρια των γυναικών». Θέλοντας και μη λοιπόν η Σύνοδος ομολόγησε αμαχητί το αυτονόητο που όλοι ξέρουν και κάνουν πως δεν ξέρουν. Τα μοναστήρια είναι κατά κανόνα, παρά φύσιν άντρα διαστροφής καταφύγια απροσάρμοστων τεμπέληδων.

Ο Αθηνών Χρυσόστομος Α΄, ομολογεί στην «Ιστορία της Εκκλησίας της Ελλάδος», ότι «τα εισοδήματα (των μονών) κατεδαπανώντο υπό των μοναχών, η δε καθόλου κατάστασις του μοναχικού βίου ήταν δυσάρεστος«. Δεν θέλει ιδιαίτερη φαντασία για να αντιληφθεί κανείς τι «δυσάρεστο» μπορεί να συνέβαινε σε ένα κοινόβιο άξεστων και αργόσχολων καλόγερων, οι οποίοι μπορούσαν να εκμεταλλεύονται ασύδοτα τις δεισιδαιμονίες της πλέμπας και να στρατολογούν φτωχά ή ορφανά αγοράκια. Ο συντηρητικός Πιπινέλης παραδέχεται για την ίδια εποχή, πως από τα περίπου 500 μοναστήρια με τους 8.000 μοναχούς «ελάχιστα επλήρουν σκοπούς αγιότητος και τα πλείστα εξ αυτών εις αθλίαν κατάστασιν περιελθόντα, πολύ απείχον της εκπληρώσεως του σκοπού των». Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μαρτυρία της Bιρτζίνιας Γουλφ, που περιηγούμενη την χώρα μας πολύ αργότερα, βρήκε τους καλόγερους του όσιου Λουκά, «πολύ ενοχλητικούς«. Αλλά το να παραθέσουμε τις αμείλικτες μαρτυρίες των λόγιων περιηγητών κατά των ρωμέϊκων μοναστηριών θα ήθελε πολλούς τόμους.

Έχουμε όμως κι άλλον έναν Παπουλάκο, λίγο προγενέστερο του διάσημου συνονόματού του, το γνωστό πιο καλά με το προσωνύμιο Αγιοπατέρας. Ο μοναχός Ευγένιος με τη φιλενάδα του και συνομιλήτρια της Παναγίας την όμορφη και πονηρή χωρική από το Βερσίτσι (σήμερα έχει ελληνοποιηθεί με το όνομα Σειρές) καλόγρια Χρυσαυγή (κατά κόσμον Ζαχαρούλα Καπερώνη), γνωστή κι ως Αγιοπατέρισα, έδρασαν από το 1824 στο Μωριά. Ο αγύρτης, που είχε και δεύτερη καλογριά στο χαρέμι του, που του την άρπαξε ο καπετάν Γιώργος Γαλάνης απ’το Λεχούρι, απολάμβανε το σεβασμό του τοπικού παπαδαριού και διατηρούσε κατασκόπους που τον πληροφορούσαν για όλα, δίνοντάς του την ευκαιρία να παραστήσει το γνώστη κάθε μυστικού, ιδιαίτερα στους εξομολογούμενους. Πολύτιμη βοηθός του στο ιερό μυστήριο η Ζαχαρούλα, που του μάζευε όλα τα κουτσομπολιά της περιοχής. Είναι μια κλασσική μέθοδος αυτή, που την τελειοποίησαν στις ημέρες μας οι διάφοροι κτηματομεσίτες Αγιορείτες καλόγεροι, που αποκαλύπτουν στα θύματά τους τα μυστικά τους, ονομάζοντας θεία ενόραση αυτά που απέσπασαν εξομολογώντας φίλους ή συγγενείς, που τους επισκέφτηκαν πριν να προσπέσουν στα πόδια τους οι απελπισμένοι που διψάνε για κάποιο θείο σημάδι, που θα τους πει πως θα λύσουν τα οικογενειακά τους. Ο φίλος του Αγίου Νεκτάριου (που δυό φορές κατηγορήθηκε από εκκλησιαστικούς για ανηθικότητα), ο βασανιστής ανηλίκων Αγιορείτης επίσκοπος Βρεσθένης Άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής, Θαυματουργός και Μυροβλήτης (τ.ιδιοκτήτης πορνείου) πνευματικός πατήρ της φόνισσας οσίας Μαριάμ της Κερατέας, ήταν ο μαιτρ του είδους.

Κέρδισε έτσι ο σεβάσμιος Ευγένιος την εμπιστοσύνη της πλέμπας προκαλώντας κύματα θρησκοληπτικής υστερίας, γεμίζοντας τις τσέπες του με γρόσια. Οι πολυάριθμοι οπαδοί του εγκατέλειπαν κάθε διάθεση αγώνα, πειθόμενοι στις προφητείες του καλόγερου ότι ο Θεός θα συντρίψει τους Αιγύπτιους. Μάταια ο Κολοκοτρώνης τον κάλεσε να δώσει στην πατρίδα τους θησαυρούς που συγκέντρωσε στο μοναστήρι που έχτισε καταστρέφοντας τα ερείπια της αρχαίας Ψωφίδος. Στα Τριπόταμα, εκεί που σμίγουν ο Αροάνιος κι ο Βερσιτσιώτης με τον Ερύμανθο, πάνω σε μια γραφική πλαγιά, ο καλόγερος έκανε αυτό που η φάρα των μαυροφόρων έκανε πάντα. Γκρέμισε τα σωζόμενα της ιστορικής ελληνικής πόλης, που την πολιορκία της από τους Μακεδόνες περιγράφει ο Πολύβιος και έστησε εκεί το κονάκι του, δηλαδή μια φάμπρικα θαυμάτων, εκεί που κάποτε λατρευόταν η Αφροδίτη, στο όνομα της «παρθένας» Μαριάμ, μια επιχείρηση εξομολογήσεων και μακρόσυρτων τελετών, αν και ίδιος, τιμούσε την Κύπρη και όχι τη χωρική της Ναζαρέτ .

Διεκτραγωδεί ο Φωτάκος: «Ο Αγιος Πατέρας επώλει εις δημοπρασίαν και εις τους προσκυνητάς όλα τα αφιερώματα, και το ψωμί ακόμη και αυτό επληρώνετο. Οι δε ιερείς των πέριξ χωρίων και αυτών ακόμη των μακροτέρων, φορούντες την ιερατικήν των στολήν, έχοντες τας αγίας εικόνας των εκκλησιών και ψάλλοντες εξήρχοντο των χωρίων, ακολουθούμενοι από πολύ πλήθος ανθρώπων και από γυναικόπαιδα, έφεραν αυτάς εις τον Αγιον Πατέρα, όστις εξερχόμενος από το μοναστήρι, έχων μαζί του και την καλογραίαν, εδέχετο τας εικόνας γονυκλιτώς και με προσποιημένην ευλάβειαν εδάκρυε και ευλόγει τας εικόνας….. Οι Ελληνες των μερών εκείνων αφήκαν τα όπλα των και ενασχολούντο εις τοιαύτας τελετάς και λιτανείας, και κανείς εκ των επισήμων ανδρών του καιρού εκείνου, ούτε εκκλησιαστικός, ούτε πολιτικός, ούτε στρατιωτικός ετόλμα να είπη τι κατά τούτου του λαοπλάνου, διότι είχε βοηθόν την αμάθειαν και την δεισιδαιμονίαν του όχλου. Τοιουτοτρόπως δε ο ψευδοπροφήτης αυτός υπερεπλούτησεν». Παράλληλα όπως κι ο αισχρός αντισημίτης και κήρυκας της εθελοδουλείας Πατροκοσμάς κι όπως κι ο διάδοχός του ο Χριστόφορος Παπουλάκος, ο Ευγένιος εργαζόταν και ως μέντιουμ, εξαπολύοντας από το σκοτεινό του κελί τις προφητείες του για τα μελλούμενα, τα άμεσα και τα απώτερα, μόνο που τις δικές του προφητείες δεν φρόντισε ο μητροπολίτης Καντιώτης να τις σώσει. Ας παρηγορηθούμε όμως γιατί έτσι κι αλλιώς θα ήταν ταυτόσημες με τη σολομωνική των μαντειών που αποδίδονται ταυτόχρονα και στον Κοσμά και στον Χριστόφορο.

Ο Αλλάχ κι ο προφήτης του ο Μωάμεθ το θέλησαν κι ο Ιμπραήμ κατέλαβε τον Σεπτέμβρη του ’27 την μονή, έσφαξε τον Αγιοπατέρα και απήγαγε τη Χρυσαυγή και το θησαυροφυλάκιο. Ο ορθόδοξος θεός νικήθηκε κατά κράτος. Ο Αγιοπατέρας και η γνωστή και ως Αγιοπατέρισσα μαιτρέσσα του δεν γλίτωσαν από τον αχάριστο Ιμπραήμ, που τα προσκυνοχάρτια που υπέγραφαν σωρηδόν οι οπαδοί του Παπουλάκη δεν τον εμπόδισαν από το να αρπάξει το θησαυρό του καλόγερου. Σήκωσαν οι Αιγύπτιοι πάνω από 40 φορτία ζώων με θησαυρούς. Την καλόγρια, την πούλησαν σε 18 Άραβες. Έτσι λέει ο πρωτοσύγκελος (στη μητρόπολη του δεσπότη θείου του) και ιστορικός Αμβρόσιος Φραντζής. Το βρίσκω υπερβολικό. Οι καλόγεροι στα ερωτικά δεν είναι αξιόπιστοι, φορτώνουν εύκολα τις προσωπικές τους φαντασιώσεις στους άλλους. Οι ντόπιοι άλλωστε έλεγαν πως αγοράσθηκε από αξιωματικό του Ιμπραήμ, που την ερωτεύτηκε και την πήρε κοντά του. Αυτό μου φαίνεται και το πιθανότερο και θα παρακαλούσα οι πρωτοσύγκελοι να είναι λίγο πιο σεμνοί όταν διηγούνται τα ερωτικά παθήματα άτυχων καλογριών.

Advertisements
This entry was posted in «Ιερές» Αταξίες, «Ιερές» Επενδύσεις, «Ιερή» Εξουσία, Γράμμα από το Ληξούρι, θρησκεία/κλήρος. Bookmark the permalink.

39 Responses to + O Aγιοπατέρας και η Αγιοπατέρισα

  1. Ο/Η Δημήτρης Φύσσας λέει:

    Κύριε Λασκαράτε

    για μια ακόμα φορά συγχαρητήρια, και σε σας και στον κ. Ροϊδη.

    Συμφωνώ με την ένστασή σας στο τέλος του κειμένου σας. Πιο πιθανό είναι εις Άραψ ν΄αγοράσει 18 καλόγριες, παρά 18 Άραβες μία. Θέλω να πω, το ότι μια γυναίκα κάνει ένα παιδί σε 9 μήνες, δε σημαίνει ότι 9 γυναίκες θα το κάνουν σ΄ένα μήνα.

    Πρόταση: είστε κάτοχος θηριώδους αντιεκκλησιαστικής και αντικληρικαλιστικής γνώσης, πάντοτε τεκμηριωμένης και υπομνηματισμένης. Υποθέτοντας ότι τέτοια γνώση δεν αποκτιέται διαμιάς, συνάγω ότι θα έχετε και κάποια ηλικία, ας πούμε μεταξύ 40-45 χρονώ. Μήπως πρέπει να σκεφτείτε την πιθανότητα να οργανώσετε όλο αυτό το υλικό σε βιβλίο (είτε χάρτινο, είτε ηλεκτρονικό, είτε και καθαρά διαδικτυακό); Γιατί και ο όγκος είναι τεράστιος και είναι δύσκολο ν΄ ανατρέχει κανείς συνεχώς σε παλιούς συνδέσμους του φιλόξενου κ. Ροϊδη. Εγώ τουλάχιστον -που έχω βεβαιωμένα μεγάλη ηλικία (55), υποθέτω αρκετά μεγαλύτερη από τη δική σας- ξεχνάω (πού ν΄ανατρέξω για) τα παλιά σας κείμενα.

    Δημήτρης Φύσσας, συγγραφέας

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Κύριε Φύσσα,
      αφού σας ευχριστήσω, είμαι υποχρεωμένος να ομολογήσω πως είμαι νεότερος σας, το πόσο το γνωρίζει ο κοινός μας φίλος Ν. που το μυαλό του είναι ληξιαρχείο. Από μια ημέρα έως 10 το πολύ έτη, απφεύγω να το αποκαλύψω.
      Το υλικό ίσως κάποτε, ποιός ξέρει, προς το παρόν δεν έχω μεγάλη διάθεση να με αφορίσει ο κ.Άνθιμος, δεν σας κρύβω πως φοβάμαι λίγο την Κόλαση. Δεν έχω καμία διάθεση να συναντήσω εκεί τόσους πολλούς δεσποτάδες και παπάδες μαζεμένους.

      Κύριε Σωφρόνιε,
      σας ευχαριστώ. Από ότι ξέρω, κάτι ετοιμαζει ο κ.Ροϊδης για το νέο παραλλήρημα του Πανιερότατου Πειραιώς.
      Με την ευκαιρία να τον ρωτήσω αφού μισεί τόσο πολύ τους ομοφυλόφιλους, γιατί δεν υπερασπίζεται τη μνήμη του Χριστόδουλου που κατηγορηθηκε πρόσφατα από αρχιμανδρίτη πως ήταν κρυφοομοφυλόφιλος και τι απέγινε με τις κατηγορίες κατά του προκατόχου του Καλλίνικου; Πότε θα γίνει η σχετική δίκη για δυσφήμηση των «συκοφαντών του στα πολιτικά Δικαστήρια;
      Τέλος γιατί δεν ζητά την καθαίρεση του κ.Γιοσάκη, για τον οποίο έχει καταγγελθεί και ομοφυλοφιλία;
      Δεν με πείθει ο Αγιότατος με τους αφορισμούς του κατά των ομοφυλόφιλων. Κάτι κρύβεται πίσω από αυτήν την επιμονή, αλλά δεν μπορώ να μαντέψω τι.

    • Ο/Η Po λέει:

      Κύριε Φύσσα,
      αυτά με την ηλικία να τα αφήσετε σας παρακαλώ ήσυχα, διότι βρίσκομαι καθ’ οδόν δια μπότοξ, μη τρακάρω με τις διαπιστώσεις σας.
      Λίγη κατανόηση!

  2. Ο/Η Σωφρόνιος Κάπας λέει:

    Φοβερά τα όσα γράφονται και απίστευτα! Θα συμφωνούσα κι εγώ με την πρόταση του κ. Φύσσα! Όσο για τον παπουλάκο είχα ακού-
    σει πολλά από τη μακαρίτισσα τη θειά μου, αλλά δεν ξέρω για ποιον επρόκειτο.Φαίνεται όμως ότι είχε φοβερή επίδραση, για να τον μνημονεύουν άνθρωποι του 20ου αιώνα! Και τώρα θα περίμε-
    να κι ένα σχόλιο για το ντελίριο του Μεντζελόπουλου απέναντι στον λεγόμενο αντιρατσιστικό νόμο και κυρίως σε ότι αφορά τους ….ομοφιλόφυλους!

  3. Ο/Η skolymos λέει:

    Κύριε Λασκαράτε,
    Συμφωνώ με τον κ. Φύσσα και τον κ. Κάπα. Αναμένουμε βιβλίο οπωσδήποτε! Ή έστω, κάποια τακτοποιήμένη ηλεκτρονική, συγκεντρωτική έκδοση!
    Να είστε καλά και πάντα να μοιράζεστε τις γνώσεις σας, μήπως και αποκτήσουμε κι εμείς κάποια στιγμή αντί κρυπτοθεοκρατικής σκέτη και απλή Δημοκρατία.

  4. Ο/Η Ευφραιμία λέει:

    To Bατοπέδι τον άγιασε κιόλας τον δεύτερο Παπουλάκη. Δεν κρατιότανε

    Απόψεις για τη Μονή Βατοπαιδίου (και όχι μόνο)

    “Ό Άγιος της Πελοποννήσου”

    Γεννήθηκε στά Άρμπουνα των Καλαβρύτων, έκει όπου έφτιαξε και το ασκητήριό του, αφιερωμένο στην Παναγία. Ονομάστηκε ο Άγιος της Πελοποννήσου, διότι περιόδευσε ολόκληρη την Πελοπόννησο καί τα χωριά της κηρύττοντας τον Ιησού Χριστό και την Όρθοδοξία.

    Πολέμησε με σφοδρότητα τους μάγους και τις μάγισσες της εποχής του καταστρέφοντας τα έργα του διαβόλου. Βοήθησε καί έσωσε οικογένειες καί ανθρώπους πού οι μάγοι τους είχαν δέσει στά δίχτυα του σατανά.
    Μέχρι και σήμερα η χαριτόβρυτος κάρα του, η οποία ευρίσκεται στα Άρμπουνα των Καλαβρύτων και τεμάχιον αυτής ευρίσκεται και στο Τρίκορφο Φωκίδος, στην Ιερά Μονή Αγίων Αυγουστίνου και Σεραφείμ Σαρώφ, τελεί πλήθος θαυμάτων διαλύοντας πασα μαγεία καί δαιμονισμό. Άσθενείς, πονεμένοι, άνθρωποι που υποφέρουν από μαγεία και δαιμονισμό και άλλες ασθένειες καταφθάνουν στα Άρμττουνα των Καλαβρύτων ή στο Τρίκορφο Φωκίδος αναζητώντας τήν θεραπεία τους, διά των πρεσβειών του Αγίου Χριστόφορου του Παπουλάκου.

    Είθε διά των πρεσβειών του να φυλάττει τις οικίες και τις οικογένειες όλων των ευσεβών άνθρώττων.

    Άπολυτίκιον του Αγίου Χριστόφορου Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

    Βρονταίς ταίς τών λόγων σου περιβαλλόμενος, Κυρίω, παρίστασαι τω βασιλει καί Θεώ, Χριστόφορε αοίδιμε, σύ γάρ έν τω Μορέα διαπρύσιος ώφθης, διδαχών του Κυρίου ττροβολεύς τε καί κήρυξ, καί νυν πάτερ αυγάζεις, ψυχάς λατρών του Κυρίου σου.

    Αναρτήθηκε στις 01 Ιανουάριος, Συναξάρι. Ετικέτες: Άγιος, Καλάβρυτα, Παπουλάκος, Πελοπόννησος, Χριστόφορος.

    • Ο/Η νεαρχος λέει:

      Σας εύχομαι μιας και αυτοαποκαλειστε Ευφραιμια να αποκτήσετε έστω και το ένα τοις εκατό του χαρακτήρα του γέροντες ΕΦΡΑΙΜ του Βατοπαιδινου.

      • Ο/Η μητροπολίτις Τζένη λέει:

        Ax ευχηθείτε και δι’εμέ να αποκτήσω τον χαρακτήρ του Ευγένιου Αγιποατερα.
        Εβλογείτε καλέ

  5. Ο/Η Eωσφόρος λέει:

    http://www.athriskos.gr/modules/news/article.php?storyid=183

    Αγιος ο Παπουλάκος

    στις 19-3-1998 με αρ. πρωτ. 323 της Πατριαρχικής και Συνοδικής πράξης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, μετά από εισήγηση τόσο της Ι. Μ. Βατοπεδίου (ηγούμενος αρχ. Ευφραίμ), όσο και της Δ. Ι. Σ. της Εκκλησίας της Ελλάδος (αρχιεπίσκοπος ο μακ. Σεραφείμ) θεσπίστηκε «… όπως από του νυν και εις το εξης εις αιώνα τον άπαντα, Ιωακείμ ο Βατοπεδινός ο Παπουλάκης συναριθμείται τοις οσίοις και αγίοις της Εκκλησίας ανδράσοιν, ετησίοις ιεροτελεστίες και αγρυπνίαις τιμώμενος, και ύμνοις εγκωμίων γεραιρόμενος, τη μεν β’ Μαρτίου, εν ή μακαρίως προς τον Κύριος εξεδήμησεν, τη δε ι’ / κγ’ Μαΐου, επί τη ανακομιδή των ιερών αυτού λειψάνων…».
    Ο διαβόητος λοιπόν Ευφραίμ δεν είναι επιτήδειος μόνο στην αρπαγή κτημάτων και βρόμικων συναλλαγών με τις πωλήσεις τους. Ο άνθρωπος ξέρει να σκαρώνει και αγίους. Κι όχι όποιον κι όποιον, αλλά μεγάλα καθάρματα τα οποία έδρασαν κατά του Ελληνισμού. Και για να θολώσουν τα νερά, οι κηφήνες καλόγεροι του αγίου όρους γέμισαν το διαδίκτυο, αναρτώντας, σ’ ένα σωρό ιστοσελίδες, το προαναγραφόμενο άρθρο, στο οποίο γράφουν κι ένα σωρό άλλες χριστιανικές παπαρολογίες για την αγιότητα αυτού του καθάρματος.

    • Ο/Η νεαρχος λέει:

      Πάντως καλύτερος από εσένα ο παπουλακος σίγουρα είναι κριτή των πάντων εκτός του εαυτού σου

      • Ο/Η Po λέει:

        φαντάζομαι ότι έχετε… μελετήσει το βίο του Παπουλάκου, έτσι δεν είναι;
        αν όχι, να ασχοληθείτε με κάτι χρήσιμο για τη ψυχή σας, παρά να γράφετε για να γράφετε.

  6. Ο/Η Βολταίρος λέει:

    Mπλέξανε τα μπούτια τους οι μητροπολίτες για τον άγιο Παπουλάκο.

    Απάντηση Μητροπολίτη Θήρας στον Μητροπολίτη Ηλείας για τον Χριστόφορο Παπουλάκο

    Πέμπτη, 18 Μάρτιος 2010

    Συντάχθηκε απο τον/την Romfea.gr 16:37

    Επιστολή προς τον Μητροπολίτη Ηλείας κ. Γερμανό απέστειλε, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θήρας, Αμοργού και Νήσων κ. Επιφάνιος, σχετικά με τον Οσιώτατο μοναχό Χριστόφορο Παπουλάκο.

    Στην επιστολή του ο Μητροπολίτης Θήρας κ. Επιφάνιος, μεταξύ άλλων αναφέρει: «Σεβασμιώτατε, πως είναι δυνατόν ημείς να έχωμεν το δικαίωμα να αποκαλούμεθα μεταξύ μας «άγιοι» και να κατηγορούμεθα διότι αποκαλούμεν «όσιον» έναν μοναχόν που και οσιοπρεπώς έζησε και οσιακώς εκοιμήθη 150 έτη πριν; Η πως είναι δυνατόν να μην εκδηλώνεται υφ’ υμών οιαδήποτε αντίδρασις όσον αφορά εις οσίους άνδρας και γυναίκας ως ο Μακάριος ο Νοταράς, ο Εφραίμ της Νέας Μάκρης η η Θεοδώρα της Άρτης οι οποίοι επίσης δεν έχουν αγιοκαταταχθεί η για συγχρόνους γέροντας ως οι αείμνηστοι Παΐσιος, Ιάκωβος Τσαλίκης, Φιλόθεος της Πάρου κ.λπ. εις τους οποίους αποδίδεται ήδη ο τίτλος του οσίου και τιμώνται δεόντως εις τας Μητροπόλεις εις τας οποίας ανήκουν και να υπάρχη η καθ’ όλα αδικαιολόγητος αντίδρασις αύτη δια τον Χριστοφόρον ο οποίος τιμάται εις την Μητροπολιτικήν μας Περιφέρειαν;»

    Η Ιερά Συνοδος της κρισίμου εκείνης εποχής, η οποία εξέδωκεν τας περί Παπουλάκου εγκυκλίους, ως παρά τας εκείνης (;) διαταγάς πολιτευσαμένου:

    • καθήρεσε τον Ανδρουβίστης Προκόπιον της χάριτος της αρχιερωσύνης και πάσης ιερατικής τάξεως και ενεργείας, ως μεταχειρισθέντα «παν είδον ραδιουργίας εις επιτυχίαν του σκοπού του και παντάπασιν διεφθαρμένον, υποκινούντα πάντα λίθον… εις επιτυχίαν των αποτελεσμάτων της κακοηθείας του» όστις ήτο τοσούτον αδιόρθωτος, ώστε «μόνος ο δια βίου περιορισμός δύναται να φέρη εις μετάνοιαν και να τον αναδείξη τουλάχιστον καλόν χριστιανόν» (έτος 1834),

    • παλινωδούσα δε τέσσαρα έτη βραδύτερον, «αποδεχομένη την ειλικρινή αυτού μετάνοιαν και εκ συντετριμμένης καρδίας προερχομένην» όχι μόνον συνεχώρησεν αυτόν, αλλ’ προέβη και εις άρσιν της καθαιρέσεως, και μετά έτη προσεκάλεσεν αυτόν ως αναπληρωματικόν μέλος της Συνόδου, κατά δε το 1852 ανέδειξεν αυτόν Επίσκοπον Οιτύλου ως αξιώτερον2. Επισημειώνεται, ότι περί της δράσεως του Προκοπίου κατά του Παπουλάκου ευχερώς δύναταί τις να ανατρέξη εις τον οικείον φάκελλον των Γ.Α.Κ.

  7. Ο/Η laskaratos λέει:

    Skolymos,
    ευχαριστώ πολύ, ο κ.Ροϊδης τα σώζει όλα στο Διαδίκτυο, θα δούμε.

    Ευφραιμία, Εωσφόρε, Βολταίρε,
    δεν έχουν τολμήσει να αγιοποιησουν κανέναν από τους δυο απατεώνες Παπουλάκους.

    Αγιοποιησαν τον Ιωακείμ τον Ιθακήσιο, ή Βατοπεδινό, ή Παπουλάκο (η).

    Διάβάστε αν θέλετε:

    ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ, ΜΟΥΛΑΤΣΙΩΤΗΣ, ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ

    Η υποψηφιότητα ενός αγίου

    1. 2.

    Εχουμε προστάτες άγιους του Πεζικού, του Πυροβολικού, της Αεροπορίας… Ακόμα και άγιο του Ερωτα ανακαλύψαμε πρόσφατα για το καλό της ορθοδοξίας και του γένους. Είμαστε πλέον έτοιμοι να υποδεχτούμε και τον άγιο του αντιδυτικισμού.

    Ενα από τα φλέγοντα θέματα της ατζέντας του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, αυτές τις μέρες, είναι και η αγιωνυμία ενός «αγίου του έθνους και της ορθοδοξίας»: 140 χρόνια μετά το θάνατό του ο Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος, γνωστός στην εκκλησιαστική παράδοση με το όνομα Παπουλάκος, έχει μπει για τα καλά στη μάχη της αγιοποίησης.
    Ο προηγούμενος άγιος που ανακήρυξε η Ιερά Σύνοδος ήταν ο Κοσμάς Αιτωλός, το 1961, και συνεπώς οι συνθήκες είναι ώριμες για νέα αλλά πολιτικά επίκαιρα πρόσωπα. Στον 21ο αιώνα η ορθοδοξία χρειάζεται καινούρια, ελκυστικά, σύμβολα. Στη Ρωσία, όπως είναι γνωστό, αγιοποιήθηκε ο τελευταίος τσάρος ακριβώς για να επισημανθεί η οριστική ρήξη με τα άτυχα σοσιαλιστικά και διεθνιστικά πειράματα………………………

    http://www.iospress.gr/ios2001/ios20010325a.htm

  8. Ο/Η Σειραίος λέει:

    Δεν το ήξερα το blog σας είναι πολλά αυτά που θέλω να διαβάσω όπως είδα. Για τον Αγιοπατέρα έχει γραφτεί στο Ιντερνετ μόνο αυτό το ακόλουθο. Γενικά είναι θέμα απαγορευμένο.

    http://jkapralos.blogspot.com/2010/01/blog-post_9456.html

    http://jkapralos.blogspot.com/2010/01/blog-post_5560.html

    Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010Ο
    ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΦΡΑΝΤΖΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟ

    Κατά τον ιστορικό και κληρικό Αμβρόσιο Φραντζή, ο διαβόητος Ευγένιος ο Παπουλάκος των απλοϊκών ανθρώπων, εκμεταλλεύτηκε την παντελή αποθάρρυνση του λαού μετά την ολική καταστροφή του Μωρηά, από τον Αιγύπτιο πασά Ιμπραήμ. Οι απλοϊκοί χωριάτες συνέρρεαν στην άρτι οικοδομηθείσα από τον ίδιο Μονή της Παναγίας, στα Τριπόταμα, από τα σπαράγματα του ναού της Ερυκίνης Αφροδίτης των κλασσικών χρόνων. Οι προσκυνητές προσφέραν πολύτιμα αφιερώματα στον Ευγένιο, όπως νομίσματα, περιδέραια, ασημένιες και χρυσές πόρπες ζωνών, κοσμήματα κ.τ.λ.
    Όμως ο Παπουλάκος δεν αρκείτο σε αυτά, προχωρούσε ευρύτερα και συνιστούσε αφοπλισμό και αποχή από τον εθνικό ιερό αγώνα – παρήγγειλε σαφώς να αφοπλιστούν οι άνδρες και να εξαφανίσουν κάθε τι που είχαν κυριεύσει από τους Οθωμανούς. Προφήτευε δε ότι θα έλθει η ημέρα που θα καταστραφεί ο εχθρός με την εξιλέωση του θείου από την αυστηρή μετάνοια και προσευχή του λαού.
    Ο Αγιοπατέρας των Τριποτάμων πέτυχε λιποψυχία του λαού, αδράνεια και χαλαρότητα, συμβάλλοντας στη συλλογή προσκυνοχαρτιών από τις τουρκικές αρχές.

    Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010
    ΙΜΠΡΑΗΜ ΚΑΙ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ
    Παρά τη φιλοτουρκική προπαγάνδα ο Αγιοπατέρας και η Αγιοπατέρισσα δεν γλίτωσαν την οργή αλλά και τη φιλοχρηματία του Ιμπραήμ.
    Ο Αιγύπτιος έμαθε περί θησαυρών του Παπουλάκου, και στις 27 Σεπτέμβρη του 1827 απέστειλε σώμα ιππέων που κατέσφαξαν τον Ευγένιο και άρπαξαν αρκετούς αιχμαλώτους, μεταξύ των οποίων και τη Ζαχαρούλα. Φόρτωσαν 45 φορτία ζώων με θησαυρούς. Την όμορφη καλόγρια πούλησαν ως δούλη, κατά τον Φραντζή σε 18 Άραβες.
    Κατά προφορικές τοπικές διηγήσεις, κάπου στην Αίγυπτο αγοράσθηκε από αξιωματικό του Ιμπραήμ, που είχε θαμπωθεί από την ομορφιά της και έζησε μαζί του.

  9. Ο/Η Τέλης λέει:

    Όλο ψέμματα και μίσος κατά της εκκλησίας. Ο καλόγερος αυτός είναι μια μονάς εις το πλήθος των αγίων μοναχών της Ορθοδοξίας μας. Το δε Παπουλάκη όσιο Χριστόφορο να πλένετε το στόμα σας

  10. Ο/Η Κύπριος λέει:

    Φίλοι από το βιβλίο του Φωτάκου διαβάστε με κλικ πάνω στις σελίδες του Φωτάκου το βιβλίο για τον Αγιοπατέρα

    http://picasaweb.google.com/louka.loukas/Fotakos#

  11. Ο/Η νεαρχος λέει:

    Αφού ο παπουλακος είναι τόσο κακός γράψτε για κάποιο που θεωρείτε εσείς καλό.δεν μπορεί έστω ένας θα υπάρχει.αγιος νεκτάριος νικόλαος πλανας,Σιλουανος…..αμα δω άρθρο δικό σας αφιερωμένο σε «καλό» ιερέα σας υπόσχομαι να σας απαλλαξω από την παρουσία μου ,την παραφωνη

  12. Ο/Η Δημήτρης λέει:

    Kαλημέρα κ. Ροίδη και Λασκαράτε
    ενδιαφέρον το σημείωμα, πλην όμως δεν αναφέρεται στον «κλήρο» αλλά σε ορισμένους κληρικούς και κυρίως στα πικάντικά τους. Τα περί Λαύρας, που δεν ήταν παρών ο Γερμανός, η ημερομηνία έναρξης κλπ είναι γνωστό ότι είναι μύθοι. Τα άρματα όμως τα πήραν και κατώτεροι κληρικοί και αρκετοί άλλοι. Όσο για τα σκάνδαλα θα δυσκολευτείτε πολύ να βρείτε αγνούς επαναστάτες, όπως δυσκολεύτηκε και η εθνικόφρων αφήγηση.

    Υπήρχαν τελικά “Έλληνες” στην Οθωμανική επικράτεια ή απλώς χριστιανοί ελληνόφωνοι αγρότες, βαλκάνιοι έμποροι, χριστιανοί αρβανίτες, Μανιάτες πειρατές, Σουλιώτες με μισοξυρισμένα κεφάλια που εισέπρατταν “προστασία”, κοσμοπολίτες βαλκάνιοι έμποροι, συμβιβασμένοι ιεράρχες, κάποι, κοτσαμπάσηδες και πλιατσικολόγοι κλέφτες;
    Με την άδεια σας:
    http://eranistis2.wordpress.com/2011/02/20/1821-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CF%83%CE%BA%CE%AC%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%B2%CE%AC%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CF%81%CE%B9%CF%80/
    Καλημέρα!

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Kύριε Δημήτρη,
      είναι προφανές πως ο τίτλος είναι χιουμοριστικός ακομη και από τη μερική καθαρεύουσα του υπότιτλου. Το ίδιο το περιεχόμενο έχει πολλά χιουμοριστικά στοιχεία επίσης. Είναι επίσης πασιφανές πως ασχολείται όπως το ίδιο το άρθρο λέει εισαγωγικά:

      «Υπάρχει μια άτυπη Μαφία από καλόγερους, ζήτουλες, κοκαλέμπορους, φακίρηδες, προφήτες, σεξομανείς, που έδρασαν χωριστά ο καθένας τους, στα τέλη της «Τουρκοκρατίας», στον καιρό του Όθωνα, αλλά και λίγο αργότερα, τους οποίους η επίσημη Ιστοριογραφία τους θάβει κάτω από το χαλί».

      Τώρα επί της ουσίας, για κάθε κληρικό που πολέμησε, αν δεν διώχθηκε από την Εκκλησία (Διονύσιος Τρίκκης, Θεόφιλος Καϊρης κλπ), μπορώ να σας αντιπαραθέσω δέκα αισχρούς αλλαξοπατριάρχες, σκοταδιστές, διώκτες των Γραμμάτων, εχθρούς του Διαφωτισμού, εθελόδουλους Πατροκοσμάδες, αγύρτες καλόγερους, πατριάρχες που πουλούσαν συγχωροχάρτια, Πατρικές Διδασκαλίες κλπ κλπ κλπ.

      Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον λινκ.

  13. Ο/Η νεαρχος λέει:

    Σωστή σκέψη.

    • Ο/Η Σταύρος λέει:

      Δια του παραδείγματος υμών κύριε Νέαρχε. Κι εσύ κύριε Theoprovlitε, δεν θα μας προχαρίσεις τον αντίποδά σου; Έτσι δηλαδή για να έχουμε κι εμείς ένα μπούσουλα; Ή μήπως δεν μετρά η εμπειρία στην ‘ξομολόγηση!

  14. Ο/Η Po λέει:

    Theoprovlitos-νεαρχος

    δύο κενά αέρος.

    τόσο καιρό (δεν) περιμένουμε:
    – 1 διόρθωση (σε ανακρίβειά μας)
    – 1 επισήμανση (σε ιστορικό μας ή μη, λάθος)
    – 1 τεκμηριωμένη γνώμη
    – 1 κάτι (εκτός από γενικά κι αόριστα Τίποτα, μηδενικά)

    δύο κενά αέρος, μουγκά, στενάζουν από αγνωσία
    (συμπεριλαμβάνεται κι η θρησκεία στην οποία πιστεύουν)

    (υπό το) Μηδέν κι ακόμη…
    ψελλίζουν.

    • Ο/Η νεαρχος λέει:

      Τον κωλογερα τον αφήνεις να γράφει τις επιστημονικές και πλήρως τεκμηριωμένες υβρισιες του. Χωρίς να κανείς σχόλια , χωρίς κατακριση.ένας φιλόσοφος (νομίζω ο σωκράτης) έλεγε ότι ο άνθρωπος φέρει δύο δοχεία πάνω του .ένα μπροστά στο στήθος του και πίσω στην πλάτη του.στο δοχείο μπροστά στο στήθος του βάζει τα κακα ,τις ελλείψεις των άλλων.στο πίσω δοχείο βάζει τις δικές του.έτσι με τις δικές του ούτε που ασχολείται ενώ με των άλλων συνεχώς.εσείς από ότι φαίνεται στο πίσω δοχείο βάζετε και των συμφωνουντων με εσάς τις πράξεις.λυπάμαι που δεν συμφωνω μαζί σας αλλά έτσι είναι η δημοκρατία την οποία εσείς επαγγελεσθε.

      • Ο/Η Po λέει:

        «…έτσι είναι η δημοκρατία την οποία εσείς επαγγελεσθε.»
        Πολύ σωστά.
        Γι’ αυτό σας προσφέρω την ελευθερία να εκφράσετε τις διαφωνίες σας σε συγκεκριμένα ζητήματα τα οποία εμείς –κατά την νόμιμη άποψή σας– σφάλουμε.
        Κι όμως παραμένετε μουγκός, άχρωμος, άοσμος κι άγνωμος, περιοριζόμενος σε ευχές, κατάρες, μισόλογες αναπηρίες κλπ.
        Παραμένετε -βάσει των σχολίων σας έως τώρα- ένα τεράστιο Μηδενικό δίχως άποψη.

  15. Ο/Η Κωλόγερας λέει:

    Καλά κάνει ο Ρο και ξεσκεπάζει όλους αυτούς τους κωλόγερους που θεωρούνται «άγιοι» (άκου λέξη να σου φύγει το κλαπέτο!) που η πλειονότητά τους κατά πάσα πιθανότητα δεν υπήρξε ποτέ και που αν υπήρξε τους φαντάζομαι σαν ένα είδος Κώστα Τσάκωνα χωρίς όμως χιούμορ.

    Μια τρελέγκω «ηγουμένη» (δεύτερο κλαπέτο έφυγε) βρίσκει ένα σκαλπ κατάχαμα και με βάση όνειρο καλοκαιρινό λέει ότι ανήκει στον άγιο Μούτσο και το βάζει για να το προσκυνάνε να πάρουν ευλογία και να αφήσουν το ευρούδι. Και όλα αυτά για να γυρνάνε κάτι κωλόγεροι με μαύρα μακριά φουστάνια και χρυσά κολιέδια και καπέλα αποκριάτικα μέσα στις εκκλησίες και να λένε ό,τι παρλαπίπα τους κατεβαίνει στο κεφάλι, λαχταρώντας το Μούτσο τους, αλλά υβρίζοντας τον Μάκη που τον έχει.

  16. Ο/Η νεαρχος λέει:

    καλυτερα μηδενικο κοντα στο Θεο , παρα μοναδα κοντα στο μηδεν

    • Ο/Η Σταύρος λέει:

      «καλυτερα μηδενικο κοντα στο Θεο…». Ο υψηλότερος φθόγγος στην κλίμακα της θρησκευτικής φοβίας. Ακριβώς αυτό που ζητά ο θεός του χριστιανισμού από τους πιστούς του. Να αισθάνονται ως μηδενικά. Αλλά να διατυμπανίζει κανείς ότι προτιμά να είναι ένα μηδενικό, για τον οιονδήποτε λόγο! Κάτι χειρότερο δηλαδή από τον οποιονδήποτε εξευτελισμό!

      Το λέει κι ο Παύλος:

      «Παρατηρήσατε αδελφοί, ποιοι είσθε σεις που ο θεός κάλεσε.
      Δεν υπάρχουν μεταξύ σας πολλοί σοφοί κατ’ άνθρωπο, ούτε πολλοί δυνατοί, ούτε πολλοί ευγενείς την καταγωγήν, αλλά εκείνους που ο κόσμος θεωρεί μωρούς εδιάλεξε ο θεός δια να καταισχύνη τους σοφούς, και τους αδύνατους κατά κόσμον εδιάλεξε ο θεός, δια να καταισχύνη του δυνατούς, και ανθρώπους που έχουν ταπεινή καταγωγή κατά κόσμον και τους περιφρονημένους εδιάλεξε ο θεός, ακόμη και πράγματα που δεν υπάρχουν δια να καταργήσει εκείνα που υπάρχουν». Προς Κορινθίους 1.26. Απόστολος Παύλος.

      «… ακόμη και πράγματα που δεν υπάρχουν δια να καταργήσει εκείνα που υπάρχουν».

      Τώρα εσύ που δεν υπάρχεις, κύριε Νέαρχε – μηδενικό δεν είπες ότι προτιμάς να είσαι; – θα καταργήσεις εμάς που υπάρχουμε;

  17. Παράθεμα: Απάντηση στον ευσεβή κ.Μπαμπινιώτη [3] « Ροΐδη Εμμονές

  18. Ο/Η Φιλίστωρ λέει:

    Ο αγωνιστής του ’21 και υπασπιστής του Θ.Κολοκοτρώνη, Φώτιος Χρυσανθόπουλος (Φωτάκος) στα «Απομνημονεύματα περί της Ελληνικής Επαναστάσεως», για τον «Αγιοπατέρα»:

    «Κατά τας αρχάς της επαναστάσεως εις το Καστρί, χωρίον κείμενον μεταξύ Δρεπάνου και Ρίου, υψηλότερα του οποίου είναι τα Σελά, άλλο χωρίον, όπου ήτο εστρατοπεδευμένος ο στρατηγός Λόντος και επολιόρκει το Ρίον και τας Πάτρας, εφανερώθη το πρώτον ένας μοναχός με δύο γυναίκας επίσης μοναχάς, φορών καλογερικά ενδύματα, ονομαζόμενος δε με το μοναστικόν όνομα Ευγένιος, και έπειτα από τον λαόν μετονομασθείς Άγιος Πατέρας και κοινώς Παπουλάκος. Αυτός κατήγετο από την νήσον Ιθάκην, ήτο άγνωστος και φυγάς εκ Πατρών, και προ της επαναστάσεως εδιακόνευε ζητών από τον λαόν κερί και λιβάνι, δια το μοναστήρι, ως έλεγε, του Αγίου Νικολάου, το οποίον ήτο όλως ανύπαρκτον. Ο δε στρατηγός Μελετόπουλος ύστερα μας εβεβαίωσεν, ότι ο μοναχός αυτός επήγε και εις το Αίγιον και εκεί ανακατόνετο με τους απλούς Έλληνας, και επειδή η διαγωγή του δεν ήτο καλή, εδιώχθη εκείθεν. Αλλά τούτο έγεινε προ της επαναστάσεως, από δε το χωρίον Καστρί επήγεν εις το χωρίον Διακοφτόν. Έξωθεν του χωρίου τούτου υπήρχεν ερημοκκλήσιον του Αγίου Ιωάννου, το οποίον αμέσως με τας μοναχάς το εκαθάρισε, το εσκέπασε και έκτισε και μικρόν κελίον, και εκεί εμόναζαν ομού και οι τρεις. Η μία των καλογραιών κατήγετο από το Βλατερόν των Πατρών, και είχε φήμην βίου όχι καλού. Επειδή δε εις το Χωρίον Διακοφτόν ήτο και άλλο στρατόπεδον του Λόντου, οι στρατιώται επήγαιναν και ενοχλούν τον μοναχόν και της μοναχαίς τοσούτον, ώστε τούτο έγεινεν αιτία σκανδάλου. Ο δε καπετάν Γεώργιος Γαλάνης γνωστός από το χωρίον Λαχούρι ηγάπα πολύ τας γυναίκας• βλέπων δε με πολύν του θαυμασμόν ένα καλόγερον, έχοντα δύο γυναίκας ωραίας εις τα μαύρα ενδεδυμένας, και μάλιστα εις καιρόν, κατά τον οποίον όλοι οι Έλληνες αφήκαν τας γυναίκάς των και επήραν τα όπλα κατά των Τούρκων, επήγεν εις το ρηθέν ερημοκκλήσιον, έδειρε τον καλόγερον Ευγένιον ανηλεώς, του επήρε την μίαν μοναχήν και του αφήκε την άλλην, η οποία πρώτα μεν ωνομάζετο Ζαχαρούλα, έπειτα δε Χρυσαυγή. Τοιουτοτρόπως λοιπόν ο Ευγένιος φοβηθείς έφυγεν εκείθεν και επήγεν αγνώριστος εις τη Λαπάταις. Εκεί δε πάλιν προσποιούμενος τον ενάρετον και ευλαβή άρχισε πάλιν να κτίζη μοναστήρι, και οι κάτοικοι έδιδαν εις αυτόν χάριν ψυχικής σωτηρίας, άφθονα τα τρόφιμα και τα άλλα προς το ζην αναγκαία. Αλλά και εκεί υποπτεύσας μήπως του πάρουν την Ζαχαρούλαν, φεύγει και μεταβαίνει εις το χωρίον Καρδαρίτσι της Γόρτυνος, και εκείθεν πάλιν εις το Λεχούρι των Καλαβρύτων, όπου εύρων υποδοχήν ανέβη εις το πλησίον βουνόν, όπου υπήρχεν ναός του Αγίου Γεωργίου και κελία κατερειπωμένα, και δια συνδρομής των κατοίκων ανήγειρε τον ναόν και τα κελία. Ο δε ναός αυτός εχρησίμευσεν έπειτα εις καταφύγιον των κατοίκων κατά τον εμφύλιον πόλεμον, και εκεί επάνω οι Λεχουρίται είχαν όλα τα κινητά των πράγματα, τα οποία διέσωσαν από την αρπαγήν των στρατιωτών του Κωλέτη και Γκούρα. Αλλά πάλιν και εκείθεν ο Ευγένιος έφυγε, και η φυγή του έκαμε μεγάλην εντύπωσιν εις τα πέριξ χωρία αλλ’ η τοιαύτη εντύπωσις έπειτα έπαυσεν αφού έμαθαν, ότι ο καλόγερος επήγε και απεκατεστάθη εις τα Τριπόταμα, όπου ήσαν ερείπια εκκλησίας και τα αρχαία της πόλεως Ψωφίδος ερείπια.
    Ευρών δε εκεί κτίστας άρχισε να κτίζη την εκκλησίαν και κελία καλογερικά. Πολλοί δε ήσαν οι κτίσται και το υλικόν πρόχειρον εκ του παλαιού τείχους της πόλεως, και τοιουτοτρόπως εν ολίγω χρόνω η οικοδομή έγεινε μεγάλη και ωραία δια την θέσιν της, διότι η θέσις αύτη κείται εν τω μέσω τριών κοιλάδων και ποταμίων μικρών εχόντων πάντοτε νερόν και ψάρια μικρά, πέστροφαις, χαμοσούρτια και τριχιούς, έχοντα την γεύσιν γλυκυτάτην.

    Η αρχαία Ψωφίδα, σημερινά Τριπόταμα, σε μια φωτογραφία ενός πανέμορφου γραφικού τοπίου με τον ιερό ναό, όπου διαβαίνουν αμέριμνα τα πρόβατα!… Κοντά σ’ αυτό το μέρος ο «Αγιοπατέρας» είχε κτίσει το δικό του μοναστήρι και έκανε τα διαβόητα «θαύματά» του, προκαλώντας τις υποψίες στους Οπλαρχηγούς του ’21.

    Κατά δε το βορειοδυτικόν μέρος είναι βουνόν, όπου είναι η ακρόπολις της αρχαίας Ψωφίδος, και κύκλω του βουνού αυτού φαίνονται τα ερείπια του περιβόλου της πόλεως, και πολλά άλλα ίχνη κτιρίων μεγάλης εκτάσεως, θέσις ορεινή και τερπνή, εις την οποίαν ο περιηγητής μαγεύεται, και θαυμάζει βλέπων την ιδίαν φύσιν υπερασπιζομένην μόνην τον εαυτόν της. Το δε μοναστήριον τούτο ονομάζεται της Παναγίας και σώζεται μέχρι της σήμερον, πανηγυρίζον τη 23η Αυγούστου. Είναι δε καλοκτισμένον και δυνατόν, έχον και πλησίον βρύσιν με καλόν νερόν, και με ψιλόν τουφέκι καθίσταται απόρθητον. Ενταύθα δε ο καλόγερος εγκατασταθείς επροσποιείτο έτι περισσότερον τον ενάρετον και τον θεοσεβή, και ούτως ολίγον κατ’ ολίγον εκέρδησε τας καρδίας των πλησιοχώρων ανθρώπων έλεγε δε, ότι τα χρήματα, τα οποία μαζεύει τα θέλει δια την οικοδομήν του μοναστηρίου. Μετά δε ταύτα ακούσθη έξω και επιστεύθη μάλιστα από τους απλούς ανθρώπους, ότι η αγία καλογραία η Χρυσαυγή βλέπει την Παναγίαν και συνομιλεί μετ’ αυτής, διότι αύτη εις τα τοιαύτα είχε πολλήν τέχνην και προσποίησιν. Τοιουτοτρόπως δε από ημέρας εις ημέραν διεδόθη η αγιότης, και τα θαύματα του Παπουλάκου σχεδόν καθ’ όλην την Πελοπόννησον εγένοντο πιστευτά. Προτού δε δ Ιμβραήμ πασάς ο Αιγύπτιος έλθη εις την Πελοπόννησον, ο καλόγερος ούτος συχνά εις τας διδαχάς του έλεγεν εις τον λαόν, ότι καθώς εσείς κάμνετε και δεν φυλάττετε τας εντολάς του Θεού, και δια τας άλλας αμαρτίας σας, Αραπάδες θα στείλη ο Θεός δια να σας παιδεύση. Παλαιότερα δε και τώρα ακόμη εις την Πελοπόννησον, όταν η γυναίκες μαλώνουν εις τα χωριά, η μία την άλλην λέγουν και άλλας πολλάς κατάρας, αλλά λέγουν και αυτήν Αραπάδες να σε σύρουν από τα μαλλιά. Αφού δε ύστερα ήλθεν ο Ιμβραήμ και έφερε τους Αραπάδες, είπαν τότε ο κόσμος καλά μας έλεγεν ο Άγιος Πατέρας, ιδού οι Αραπάδες ήλθαν. Ταύτα δε αυτός μαθών επροσποιείτο και έλεγεν έτι περισσότερα, ότι δηλ. ο Ιμβραήμ θα έλθη εις το κέντρον της Πελοποννήσου εις την Τριπολιτσάν, ότι θα καύση όλον τον τόπον και θα αιχμαλωτίση κόσμον πολύν δια τας αμαρτίας των όσοι δε δεν πιστευτούν εις τα λόγια του θα αιχμαλωτισθούν από τον Ιμβραήμ• αυτός όμως και όσοι τον πιστεύσουν θα σωθούν, διότι η Παναγία δεν θα αφήση τους Αραπάδες να έλθουν εις το μέρος εκείνο, διότι προσεύχεται εις τον Θεόν ν’ αποκαρώση τους Τούρκους όσοι δε θελήσουν να υπάγουν εκεί εις το μοναστήρι του θα σωθούν, και τούτο εν μέρει αλήθευσε’ διότι ο Ιμβραήμ κατά το έτος 1825 ελεηλάτησε μεν τα πέριξ του μοναστηρίου χωρία, αλλ’ εις το μοναστήρι δεν επλησίασε. Τότε δε πλέον ο καλόγερος βλέπων, ότι όσα προείπεν έγειναν, πάλιν εκήρυττε περισσότερα, βεβαιών τον λαόν, ότι ο Θεός τον ακούει, και μεταξύ των άλλων εκήρυξε και τούτο, ότι όστις έχει λάφυρα από τους Τούρκους, και άλλα πολύτιμα πράγματα, επειδή όλα ταύτα είναι μολυσμένα, και ο έχων αυτά θα αιχμαλωτισθή και θα χαθή από τους Τούρκους, πρέπει να τα δώση εις αυτόν ως αφιερώματα δια το μοναστήριον. Ούτως έγεινε κακή παρακίνησις και πολλά λάφυρα και ζώα ακόμη εδόθησαν από τους ανθρώπους δήθεν δια να σωθούν. Έπειτα δε διεδόθησαν και άλλαι φήμαι εις τον λαόν, ότι δήλα δη αυτός προλέγει το δείνα και γίνεται, και ούτως απέκτησε και όνομα αληθινού προφήτου, και τέλειος λαοπλάνος εγένετο. Φροντίζων δε επιτηδείως να μανθάνη από τον ένα και από τον άλλον πολλά μυστικά πράγματα, έλεγε κατόπιν αυτά δημοσίως χωρίς ν’ αναφέρη τα ονόματα των ανθρώπων, οι οποίοι τα έπραξαν, ο δε λαός φοβισμένος από τους Τούρκους, επίστευεν εις τα θεία και εις τους λόγους του, νομίζων, ότι άνωθεν εμπνέεται και γνωρίζει τα μέλλοντα, και ότι από αυτόν θα εύρουν την σωτηρίαν των. Τότε δε πλέον άρχισαν να έρχωνται να τον προσκυνούν από μακρυνάς επαρχίας με σέβας και με ευλάβειαν, προσφέροντες συγχρόνως χρήματα και άλλα διάφορα αφιερώματα. Έλεγαν δε ο ένας εις τον άλλον τα θαύματα, τα οποία δήθεν είδε και άκουσεν, ότι, παραδείγματος χάριν, ένας έκρυψεν ένα πρόβατον κλεμμένον, και όταν επήγεν να το πάρη έγεινε φίδι να τον φάγη άλλος δε από την φαντασίαν του φανατισμού του έλεγεν, ότι είδεν ένα πρόβατον κολλημένον εις τον ώμον του κλέπτου, και τέλος άλλος έλεγεν, ότι την τετράδην ένας έτρωγε κρέας και κόκκαλον εκόλλησεν εις το στόμα του. Αι τοιαύται φήμαι διεδίδοντο με παράξενα σπερμολογήματα, και οι λαοί έγειναν προληπτικοί και δεισιδαίμονες, και πολλοί των Ελλήνων και ιδίως μικροί καπεταναίοι επέταξαν τα όπλα και έγειναν μοναχοί. Ένας δε Ηπειρώτης καπετάν Σταύρος ονομαζόμενος, εξάδελφος δε του εν Αθήναις ιατρού Γούδα έγεινε και αυτός καλόγερος και μετωνομάσθη Στέφανος, και έζη μονάζων εις το αυτό μοναστήρι μέχρι του 1853.
    Αφού δε εσωρεύθησαν εις το μοναστήρι μεγάλα πλούτη εις χρήματα και πολύτιμα πράγματα, και πολλοί των Ελλήνων στρατηγών τότε από τα Βέρβαινα και Αργείοι επήγαν εις προσκύνησιν του Παπουλάκου, ο Παναγιωτάκης Νοταράς είπεν εις αυτούς να εξετάσουν πώς είναι δυνατόν να πάρουν από τον μοναχόν τούτον τα αφιερώματα. Αλλά καθώς ούτοι έφθασαν εις τα Τριπόταμα, ο Άγιος Πατέρας προείπεν εις αυτούς τον σκοπόν των, και τους εκάλεσε με τα ονόματά των, και τοιουτοτρόπως ούτοι τον εθεώρησαν πλέον ως τέλειον άγιον άνθρωπον, αφιέρωσαν εις το μοναστήρι τα όπλα των όλα άργυρα και μεγάλης αξίας, ου μόνον αυτοί, αλλά και πολλοί άλλοι ακόμη. Ένας δε μάλιστα από αυτούς παρήτησε τον πόλεμον και έγεινεν ιερεύς, και ήδη ευρίσκεται εις το Άργος και ονομάζεται Δαρονάς, η δε καταγωγή του είναι από το χωρίον Χέλι ο δε Άγιος Πατέρας επώλει εις δημοπρασίαν και εις τους προσκυνητάς όλα τα αφιερώματα, και το ψωμί ακόμη και αυτό επληρώνετο. Οι δε ιερείς των πέριξ χωρίων και αυτών ακόμη των μακροτέρων, φορούντες την ιερατικήν των στολήν, έχοντες τας αγίας εικόνας των εκκλησιών και ψάλλοντες εξήρχοντο των χωρίων, ακολουθούμενοι από πολύ πλήθος ανθρώπων και από γυναικόπαιδα, έφεραν αυτάς εις τον Άγιον Πατέρα, όστις εξερχόμενος από το μοναστήρι, έχων μαζύ του και την καλόγρηαν, εδέχετο τας εικόνας γονυκλιτώς και με προσποιημένην ευλάβειαν εδάκρυε και ευλόγει τας εικόνας, τας οποίας εκράτει εις την μονήν έως εικοσιτέσσερας ώρας, και έπειτα πάλιν η ιδία συνοδία μετέφερεν τας εικόνας εις τα χωρία των. Οι Έλληνες των μερών εκείνων αφήκαν τα όπλα των και ενασχολούντο εις τοιαύτας τελετάς και λιτανείας, και κανείς εκ των επισήμων ανδρών του καιρού εκείνου, ούτε εκκλησιαστικός, ούτε πολιτικός, ούτε στρατιωτικός ετόλμα να είπη τι κατά τούτου του λαοπλάνου, διότι είχε βοηθόν την αμάθειαν και την δυσιδαιμονίαν του όχλου. Τοιουτοτρόπως δε ο ψευδοπροφήτης αυτός υπερεπλούτησεν. Ο δε Νικήτας Σταματελόπουλος επανερχόμενος από την εξορίαν του, από το Μεσολόγγι εις την Πελοπόννησον, ηθέλησε χάριν περιεργείας, και προσέτι από σεβασμόν να υπάγη εις τα Τριπόταμα. Επειδή δε, ως είπαμεν, ο Άγιος Πατέρας είχε μυστικήν αστυνομίαν, δια της οποίας εγνώριζεν όλα, όσα εγίνοντο, ως και τα ονόματα και τον σκοπόν των προσερχομένων, και πόθεν ήτο έκαστος, καθώς έμαθε και τα του Νικήτα, άμα είδεν αυτόν πλησιάζοντα εις το μοναστήρι επροσποιήθη τάχα, ότι τον εγνώρισε και αμέσως εμάλωσεν αυτόν δημοσίως, αποκαλέσας αυτόν ασεβή και παγκάκιστον ο δε Νικήτας δεν εθύμωσεν, αλλ’ εσιώπησεν αναχωρήσας δε εκείθεν, και ανταμώσας τον θείόν του Κολοκοτρώνην διηγήθη προς αυτόν τα πάντα, και την αγυρτίαν του ψευδοκαλογήρου. Ο δε Κολοκοτρώνης συνεννοήθη με τον Ανδρέαν Ζαΐμη περί του πρακτέου δια της ακολούθου προς αυτόν επιστολής:

    «Προς τον εκλαμπρότατον κ. Ανδρέαν Ζαΐμην!

    Αναγκαίον κρίνω να σας είπω ένα λογισμόν, όπου με ενοχλεί, όστις είναι περί του Αγίου Πατέρα. Τα έργα του και αι διδασκαλίαι του ευρόντα τας ψυχάς των λαών μαλακωμένας και συντετριμμένας από τον φόβον του Ιμβραήμ έκαμαν τα οποία βλέπομεν ηθικά αποτελέσματα και αν το τέλος ήναι ομοίως αθώον ως και αι αρχαί του είναι δώρα του Ουρανού. Υποπτεύω όμως, κύριε, υποπτεύω, ότι το πράγμα δεν είναι αθώον, διότι και πολλά άλλα απήντησα. Μα και αθώον αν ήναι κατά τας αρχάς του, πάντοτε όμως θέλει έχει εν τέλος από εκείνα τα τερατώδη, όπου κάμνει ο φανατισμός. Φοβούμαι και εν έτερον, το οποίον με κάμνει μία διλημματική ανάγκη να το φοβούμαι, και σου το εξομολογούμαι, και είναι το εξής. Οταν ο Ιμβραήμ ήλθεν εις Τριπόταμα μετά το τσάκισμα των Μαγουλιάνων κλπ., εκείνος δεν εσάλευσεν από την θέσιν του, και έπειθε και τους λαούς να μη ταραχθούν εκείθεν. Πιθανόν και τώρα, όπου ο Ιμβραήμ έρχεται από το μέρος της Γαστούνης να έλθη έως εκεί και πιθανώτερον να μη σαλεύση πάλιν εκείθεν ο Άγιος Πατέρας, και να πείση τούς περί αυτόν λαούς να μην ταραχθούν, και αν τότε δεν τον ήκουσαν, τώρα θέλει τον ακούσουν, και αν τούτο συμβή, έπεται ή μετ’ εκείνου σύμφωνος να ήναι, ή τα συναγμένα μέχρι τούδε εκείσε να ληφθούν από τον Ιμβραΐμην, και οι λαοί να αιχμαλωτισθούν. Το να πιστεύωμεν εις όλα εκείνα, όσα ο φανατισμός του λαού διαφημίζει, είναι ίδιον προληπτικών εσχάτου βαθμού, από εκείνα, όπου αν τα ακούωμεν αλλαχού, ηθέλαμεν τα περιγελά, και αν ακολουθήση τι παρόμοιον, οποίον το υποπτεύω, στοχάσου, οποίον όνειδος θέλει επισύρομεν κοντά εις τον φωτισμένον κόσμον.
    Τούτον τον στοχασμόν κάμνω εγώ επάνω εις τούτο, και ο λογισμός του με ενασχολεί. Το στοχάζομαι ένα Γορδιανόν κόμπον, διότι μάλιστα διεφημίσθη, ότι ο Άγιος Πατέρας προφητεύει, ότι θέλει συλληφθή μεν από τούς εχθρούς, πλην θέλει πάλιν γλυτώσει. Σκέψου καλά και ώριμα επάνω εις τούτο, και επινοήσου πώς ημπορεί να λυθή ο κόμπος ούτος. Ει δυνατόν πείσαί τον να μετατοπίση τα αφιερώματά του εις κανέν μέρος ασφαλές καί άφες τον να διατελή ει δε μη, μεταχειρίσου φρονίμως την Αλεξάνδρειον δραστηριότητα• πάντοτε όμως με τρόπον, ώστε αι πράξεις σου να μη επισύρουν όνειδος κοντά εις τους λαούς μας. Συλλογίσου καλλίτερα επάνω εις ταύτα, και γράψε μου και εμένα.
    Στεμνίτσα τη 9 Οκτωβρίου 1825.
    Ο αδελφός σας
    Θ. Κολοκοτρώνης»

    Εκτός δε τούτου, και μεταξύ πολλών άλλων ακόμη έγεινεν αρκετή αλληλογραφία περί του Αγίου Πατέρα, δια να ημπορέσουν να εύρουν τον τρόπον να του πάρουν τα αφιερώματα, και να δείξουν εις τον λαόν, ότι είναι λαοπλάνος και ούτω να τον συχαθούν. Ο δε Ανδρέας Ζαΐμης απεφάσισε και επήγεν εκεί επίτηδες, και μάλιστα εις μίαν διδαχήν του καλογέρου γενομένην κατάκαμπα, εστάθη ξεσκούφωτος ο Ζαΐμης και τον έψησεν ο ήλιος, δεν ετόλμησεν όμως να κάμη τίποτε φοβούμενος μη πέση εις την οργήν του μωρού λαού. Προς τούτοις δε και ο στρατηγός Κανέλλος Δεληγιάννης διερχόμενος εκείθεν, είδε τους στρατιώτας του πλησιάσαντας την εκκλησίαν και την θέσιν, όπου εκάθητο ο Άγιος Πατέρας, ρίψαντας αμέσως τα όπλα των και τρέξαντας να υπάγουν να ασπασθούν την δεξιάν του. Εις μάτην δε ο Κανέλλος εφρόντισε να τους εμποδίση ο δε καλόγερος εθύμωσε κατά του στρατηγού και του είπεν, ότι είναι ασεβής και Τουρκολάτρης και Αλή Φαρμάκης, διότι εγνώριζε φαίνεται και αυτό το επίθετον, με το οποίον επωνόμαζαν τότε τον Κανέλλον, διότι και ωμοίαζεν ολίγον με τον Τούρκον Λαλιώτην Αλή Φαρμάκην, επίσημον και γνωστόν εις την Πελοπόννησον. Ο δε Δεληγιάννης έγραψεν όλα ταύτα προς την Κυβέρνησιν, και ο επίσκοπος Βρεσθένης ως Αντιπρόεδρος της Βουλής έστειλεν ένα μοναχόν Ιωακείμ καλούμενον από την μονήν των Αγίων Θεοδώρων της
    Νυμφασίας δια να τον πείση, αλλά και αυτός δε ημπόρεσε να κατορθώση τίποτε.
    Ο δε Κολοκοτρώνης έκτοτε είχε πολλάς υποψίας περί του λαοπλάνου τούτου, μήπως είχεν απόκρυφον με τον Ιμβραήμ συνεννόησιν και δια τούτο εκολάκευε τους μωρούς λαούς δια να τους σπρώξη να προσκυνήσουν, να τους απατήση να πέσουν αιχμάλωτοι. Εν τούτοις όλα τα μέσα μετεχειρίσθησαν, αλλ’ εστάθη αδύνατον να εύρουν ανθρώπους να υπάγουν να του πάρουν τα αφιερώματα και να τα μεταχειρισθούν εις τας ανάγκας του έθνους. Ο δε Κολοκοτρώνης ως γενικός Αρχηγός έγραψε και αυτός προς τον καλόγερον γράμμα παρακαλών και προσκαλών αυτόν να πάρη τον σταυρόν και να υπάγη μαζύ του δια να πολεμήσουν τον εχθρόν της πίστεως και της πατρίδος, αλλ’ αδύνατον εστάθη να εισακουσθή. Τοιουτοτρόπως ο Κολοκοτρώνης φοβηθείς δεν ηθέλησεν άλλως πως να εγγίξη το ιερόν αυτό, το οποίον ο μωρός λαός ελάτρευε.
    Κατά δε την 14 Σεπτεμβρίου του 1826, ως ανωτέρω είπαμεν, οι Τούρκοι επήγαν εις τα Τριπόταμα, και σχίσαντες την πόρταν της μονής, και της εκκλησίας ηύραν μέσα εις το ιερόν τον Άγιον Πατέρα, τον οποίον κατέσφαξαν, την δε μοναχήν Χρυσαυγήν αιχμαλώτισαν. Ευρέθησαν δε εκεί πολλοί και ηθέλησαν να αντισταθούν, αλλά τίποτε δεν κατώρθωσαν και έφυγαν. Δύο δε γυναίκες και ένας άνδρας από το χωρίον Στρέζοβαν ευρεθέντες εκεί χάριν προσκυνήσεως, έπεσαν εις την στέρναν του λαδιού της μονής και ούτως εσώθησαν.
    Οι δε Τούρκοι, αφού επήραν όλα τα χρήματα, τα αφιερώματα, και την άλλην περιουσίαν του Ευγενίου, εμοίρασαν αυτήν εις 45 μερίδια τα δε χρήματα εμοίρασαν με ένα μεγάλο φέσι Μισυργιώτικον, το οποίον γεμάτον, εχώρει περί τας πέντε οκάδας και έκαστος Τούρκος επήρεν ένα εξ αυτών. Ο Σπαγάκος, Τούρκος Λαλιώτης, έτυχε και αυτός εκεί και επήρε το μερίδιόν του, και αμέσως έφυγεν εις την Σμύρνην, όπου είχε πρότερον μετακομίσει την οικογένειάν του, και από αυτόν ύστερον εμάθομεν, όσα περί του φόνου και της αρπαγής των χρημάτων και των άλλων πραγμάτων και της διανομής αυτών διηγήθημεν. Αυτός ερχόμενος εις ομιλίας με τους Έλληνας περί του Αγίου Πατέρα, εσυγχώρει και εμακάριζεν αυτόν, διότι επήρε χρήματα και έζησε τα παιδιά του, ενώ οι Έλληνες τον αναθεμάτιζαν, διότι έχασαν τα πράγματά των και τα αφιερώματα. Τοιουτοτρόπως έζησε και απέθανεν ο Άγιος Πατέρας των Τριποτάμων…»

  19. Παράθεμα: Ο χασάπης όσιος Παπουλάκος (μέντιουμ) « Ροΐδη Εμμονές

  20. Παράθεμα: «Όσιος» Χριστόφορος Παπουλάκος (18 Ιανουαρίου) »

  21. Ο/Η Αθηνά λέει:

    Δεν θα σχολιάσω τίποτα για τα πολυάριθμα πρόσωπα που αναφέρετε γιατί κάτι τέτοιο θα χρειαζόταν λεπτομερή εντρύφηση στις πηγές, και οι περισσότεροι από εμάς δεν διαθέτουμε ούτε τον χρόνο ούτε το ενδιαφέρον να την πραγματοποιήσουμε (κακώς βέβαια, διότι αυτή θα φώτιζε τα πράγματα πιο σφαιρικά και αντικειμενικά). Οπωσδήποτε όμως η αιχμή σας εναντίον του αγίου Νεκταρίου είναι άδικη και προκατειλημμένη και σκοπεύει στη δημιουργία διαστρεβλωμένων εντυπώσεων, εφόσον οι κατηγορίες που τον έβαλαν έχουν καταρρεύσει πανηγυρικώς εδώ και πάνω από εκατό χρόνια, με τη σφραγίδα δικαστικών αρχών που το τελευταίο που προτίθεντο να κάνουν (και το τελευταίο που έκαναν) ήταν το να του χαρισθούν. Η αμορφωσιά και η χωριατιά σε εκείνη την περίπτωση, πράγματα που τόσο σας εκνευρίζουν, και ορθότατα, ανήκαν ως επί το πλείστον στους άξεστους και μη νοήμονες κατηγόρους του που απλώς φθονούσαν κάθε τι καλύτερο από τους ίδιους, ή απλώς προεξέχον από τη μίζερη καθημερινότητα με όλες της τις μικρότητες. Και μια τέτοια συμπεριιφορά συμβαδίζει δυστυχώς, εν πολλοίς, με την ΄δια την ανθρώπινη φύση.

  22. Ο/Η laskaratos λέει:

    Ο Άγιος Νεκτάριος δεν κατηγορήθηκε από εμένα, αλλά από τον τότε πατριάρχη Αλεξανδρείας και από τη μητέρα μιας μοναχής.
    Σημειώνω πως το πατριαρχείο της Αλεξάνδρειας δεν τον αποκαθιστούσε για δεκαετίες.

    Σήμερα ο Άγιος Νεκτάριος είναι αντικείμενο θεομπαιχτικής εμπορικής εκμετάλλευσης από την Εκκλησία που έχει οργανώσει στο όνομά του μια αισχρή βιομηχανία θαυμάτων.
    Εκεί να στρέψετε τα βέλη σας.

  23. Ο/Η Αθηνά λέει:

    Το ψεύδος των κατηγοριών με τις οποίες διεβλήθη στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας έχει καταδειχθεί ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1890, οπότε και απεκατεστάθη η υπόληψή του στον ελληνικό χώρο, και η όποια αναφορά σε αυτές είναι και υπεραιωνοβίως ξεπερασμένη και άτοπη· η καθυστέρηση των εκκλησιαστικών αρχών (και μάλιστα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, μιας μεμονωμένης αρχής) για επίσημες κινήσεις είναι χαρακτηριστική του χώρου και δεν σημαίνει τίποτε απολύτως. Η μητέρα της μοναχής ήταν μια κατωτάτου μορφωτικού και διανοητικού επιπέδου χωρική της οποίας ο παραλογισμός δεν άργησε, επίσης, να αποκαλυφθεί. Κατά τα άλλα, αυτός ο άνθρωπος υπήρξε λόγιος και συγγραφέας που ούτε έβλαψε ποτέ κανέναν κατ’ ουδένα τρόπο (το πόσο, αντίθετα, ωφέλησε δεν έχει νόημα να το προβάλω εγώ από εδώ γιατί είναι πασίγνωστο, σε κάθε χώρο από τον οποίο πέρασε) ούτε κέρδισε ποτέ τίποτα το υλικό από την αφιέρωσή του, ώστε να αξίζει να αναφέρεται μαζί με οποιουσδήποτε μικρόνοες, αγύρτες ή αργυρώνητους ρασοφόρους. Για τη δε αγιότητα καλύτερος, ή μάλλον μοναδικός κριτής είναι η λαική συνείδηση που ευτυχώς δεν διέπεται πλέον σήμερα από τη γνωστή και όλως αντιπαθή στενοκεφαλιά και άγνοια των περασμένων αιώνων· η αποδοχή της αγιότητας δεν μπορεί να επιβληθεί από τίποτα και κανέναν, είτε αυτός λέγεται Εκκλησία είτε οποιοδήποτε άλλο συμφέρον ή μη συμφέρον.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Συγνώμη,
      δεν θέλω να σας στενοχωρήσω και δεν θέλω να αμφισβητήσω τις αρετές του Πενταπόλεως Νεκτάριου. Λίγο με ενδιαφέρει.
      Η επίμονη άρνηση αποκατάστασής του όμως, προερχόταν από την δεύτερη στην τάξη αυτοκέφαλη Εκκλησία.
      Τέλος πάντων μακάρι να έχετε εσείς δίκιο.
      Το αδιαμφισβήτητο θέμα ειναι πως ο κλήρος σήμερα κερδοκοπεί ασύστολα εμπορευόμενος τη μνήμη του.

      Για το λαϊκό κριτίριο των αγιοποιήσεων, επιτρέψτε μου να αμφιβάλω.
      Ο λαός τιμά με το παραπάνω πολλούς άγιους εγκληματίες, όπως τον Κωνσταντίνο το Μέγα, συζυγοκτόνο, παιδοκτόνο, δολοφόνο ανήλικου ανιψιού του κλπ και αιμοβόρο τύραννο.
      Λέτε αμόρφωτη τη μητέρα της μοναχής, λες και οι περισσότεροι πιστοί ανήκουν σε άλλη κατηγορία.
      https://roides.wordpress.com/2008/05/21/const/
      (Η πολιτική κληρονομιά του Κωνσταντίνου)

  24. Ο/Η Αθηνά λέει:

    Οι επιφυλάξεις για το πρόσωπο του Μεγάλου Κωνσταντίνου είναι γνωστές ( το επίθετο Μέγας βέβαια δεν ενοχλεί για τον Μ. Πέτρο, την Μ. Αικατερίνη, και άλλες προσωπικότητες, μη διακρινόμενες από ηθική τελειότητα). Οι αντιρρήσεις σας για την ηρωοποίηση διαφόρων ιστορικών μορφών εξαντλούνται σε αυτές που «προωθούνται» από την Εκκλησία, ή εκτείνονται και σε άλλες, προβαλλόμενες σταθερά και μονότονα εδώ και δεκαετίες από άλλους φορείς, πολιτικούς αυτή τη φορά, σε συνεργασία με ελιτίστικους κύκλους, πάντα ασπαζόμενους μία και την αυτή ιδεολογία, και οι οποίοι μονοπωλούν τον χώρο της τέχνης και της επικοινωνίας; Τις μορφές που ηρωοποιούνται, ας πούμε, μέσα από καλλιτεχνικά «ευαγγέλια» όπως οι ταινίες του Αγγελόπουλου και του Γαβρά, χωρίς να ακούγεται, στο ίδιο επίπεδο τουλάχιστον, ο αντίλογος που θα φανέρωνε την ανεπάρκεια και, συχνά, την εγκληματικότητα αυτών των μορφών;

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Προσωπικά το επίθετο Μέγας με ενοχλεί και για τον αισχρό Αγιο Θεοδόσιο και για τον Αρχισταυρωτή Μεγαλέξαντρο και για την Αικατερίνη και για το Ναπολέοντα κλπ.
      Ειδικά η ανακύρηξη από την Εκκλησία ειδεχθών δολοφόνων (Όλγα, Νικόλαος και Αλεξάνδρα, Θεοδώρα Β΄, Πουλχερία, Ειρήνη η Αθηναία, Ιουστινιανός ο ρινότμητος, Ιουστινιανός και Θεοδώρα κλπ) ως Αγίων ή Μεγάλων, είναι ιδιαίτερα αισχρή πράξη γιατί ωθεί εκατομμύρια ηλίθιους και μικρά παιδάκια να τους αποδίδουν και θεία λατρεία.
      Κανείς Χριστιανός δεν θα έπρεπε να ανέχεται τόση θεομπαιξία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.