Λόγος 19.02.2011

Εθνικισμός, το όνειδος της Ορθοδοξίας – Μέρος 3ο

Του Αναγνώστη Λασκαράτου

Το 1ο και το 2ο μέρος

Η αστική τάξη και η διανόηση που αναπτύχθηκαν με χαρακτηριστική καθυστέρηση στα μη ελληνικά Βαλκάνια, ήθελαν να τινάξουν από το σβέρκο τους το ρωμέϊκο πατριαρχείο που συμβόλιζε τη διπλή καταπίεση Οθωμανών και Βυζαντινών πάνω τους, στήνοντας το δικό τους εκκλησιαστικό και πολιτικό μηχανισμό. Την αρχή είχε κάνει η ίδια η Ελλάδα των Βαυαρών, με την αυτοκεφαλία (1833) που θεμελίωσε ο προοδευτικός λόγιος αρχιμανδρίτης Θεόκλητος Φαρμακίδης, παρά τις αντιδράσεις του πράκτορα του τσάρου πρωτοπρεσβύτερου Κωνσταντίνου Οικονόμου και του ίδιου του τσάρου που ήθελε την Ορθοδοξία ενωμένη έστω και κάτω από τη ράβδο του Γραικού πατριάρχη, που τη θεωρούσε προέκταση του δικού του σκήπτρου. Ακόμη και σήμερα, οι Ρωμιοί οραματιστές του Βασιλείου του Θεού, δηλαδή της πανβαλκανικής Ρωμανίας βρίζουν τον Φαρμακίδη, τον Σπ.Τρικούπη και τον Μάουρερ που ρυμούλκησαν τη χώρα στο άρμα της μισητής Δύσης αποκόβοντάς την (ευτυχώς!) από τη μεσαιωνική μήτρα της Νέας Ρώμης. Ο Παπαρρηγόπουλος μάλιστα δεν ντρέπεται να κατηγορεί απροκάλυπτα το πατριαρχείο που δεν κατάφερε να εξελληνίσει τους Σλάβους, θεωρώντας το απροκάλυπτα όχι ως χριστιανική Εκκλησία αλλά τυφλό όργανο του νεοελληνικού εθνικισμού: «Τούτο είναι ό μέγιστος έλεγχος, το οποίο δικαιούμεθα να απευθύνουμε κατά του πατριαρχείου από της αλώσεως μέχρι των τελευταίων χρόνων» (Ιστ. Ελλ. Έθνους, τόμος Ε΄ 4η έκδ. 1903, σελ. 536).

Το πατριαρχείο μετά τη νεοελληνική χειραφέτηση, γνώρισε μια κλιμακούμενη εξέγερση που ακολουθούσε το ρυθμό της πολιτιστικής ανάπτυξης και της ανεξαρτητοποίησης από τον Σουλτάνο των βαλκανικών λαών. Πρώτοι είχαν χειραφετηθεί οι Σέρβοι και οι Μαυροβούνιοι με τους πρίγκιπες επισκόπους τους. Οι Αλβανοί, που βρίσκονταν σε πιο πρωτόγονη κατάσταση, ακολούθησαν μέσω της αμερικανικής ομογένειάς τους μισό αιώνα αργότερα από την Βουλγαρία. Είναι πάντως χαρακτηριστικό πως ορθόδοξοι κληρικοί (Ο Βούλγαρος Αγιορείτης Παϊσιος-εικ.1, ο Αλβανός Θεοφάνης Νόλι-φωτ 2, ο Σέρβος Δοσίθεος Ομπράντοβιτς-φωτ.3 με πολιτική περιβολή) πυροδότησαν την ιδέα της «πατριωτικής» Ορθοδοξίας (για τους Ρωμιούς ορθόδοξους «φυλετικής») στη χερσόνησο του Αίμου, ενώ στα 1923 ο κεμαλιστής πατριάρχης των Τούρκων Ορθόδοξων Ευτύμ ο Ι, (φωτ.4) οραματίστηκε χωρίς τελικά να το πετύχει, μια «πατριωτική» τουρκική Εκκλησία, στα πλαίσια του λαϊκού κράτους που κατάργησε το Χαλιφάτο, χώρισε την Ορθόδοξη Εκκλησία από την τουρκική Πολιτεία και αποδυνάμωσε το Ρωμιό πατριάρχη από τα κοσμικά προνόμιά του, υποβιβάζοντάς τον επιτέλους από φορομπήχτη τύραννο Μιλέτμπαση (Εθνάρχη) των Ορθόδοξων της παλιάς οθωμανικής αυτοκρατορίας σε ξεδοντιασμένο Rum Baspapazi (Ρωμαίο πρωτόπαπα), που δεν μπορούσε πια να φυλακίζει, να αφορίζει, να εξοντώνει κάθε ελεύθερο πνεύμα και να καίει τα βιβλία του.

Η πατριαρχική καταδίκη του φυλετισμού των άλλων (1872), πάρθηκε με αφορμή την εγκατάσταση του Βούλγαρου έξαρχου Άνθιμου στην Πόλη, που επέφερε τον αφορισμό του ίδιου και των αρχιερέων του από το πατριαρχείο. Πίσω από τη δήθεν προοδευτική αυτή εγκύκλιο, κρύβεται η απεγνωσμένη προσπάθεια των Φαναριωτών να κρατήσουν τα κεκτημένα τους. Δείγμα της εμβέλειας αυτής της απόφασης είναι το ότι ο Ρωμιός (Σαμιώτης) πατριάρχης Ιεροσολύμων Κύριλλος Β΄, που πρόσβλεπε σε παροχές της ρωσικής κυβέρνησης, δεν προσυπέγραψε, ενώ η ρωσική Εκκλησία διαμαρτυρήθηκε εγγράφως. Το Φανάρι ζήτησε από τη Γερμανία να ασκήσει πίεση στην τουρκική κυβέρνηση. Η τελευταία φοβούμενη τις αποσκιρτήσεις από το οθωμανικό πατριαρχείο, απήγαγε τον Κύριλλο, που υποστηριζόταν στην στάση του αυτή από το αραβικό του ποίμνιο, στην Ισταμπούλ. Εκεί ο πατριάρχης τον εκθρονίζει και του επιβάλει το σκληρό επιτίμιο της ακοινωνησίας, που το αίρει το 1877 λίγο πριν να πεθάνει. Όπως ήταν φυσικό, η διακήρυξη του 1872 ήταν ανίσχυρη να διαπεράσει τα καπετανάτα των εθνικών Εκκλησιών, που δημιουργήθηκαν για να υπηρετούν τις εκκολαπτόμενες κρατικές οντότητες. Η εισαγωγή των αιρετικών όρων ελληνική, βουλγαρική κλπ Ορθόδοξη Εκκλησία, αντί του «Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ελλάδα», «στη Βουλγαρία» κλπ. δείχνει τον απόλυτα εθνοκεντρικό χαρακτήρα τους.

Όσες ορθόδοξες Εκκλησίες αποτελούν υπολογίσιμο πληθυσμιακό μέγεθος στις χώρες τους, έχουν τα χαρακτηριστικά εθνικών κρατικών οργανισμών. Σήμερα 6 από αυτές έχουν Νεοέλληνα προκαθήμενο αν και οι 3 τους (Αλεξάνδρεια, Ιεροσόλυμα, Αλβανία) απευθύνονται σε μη ελληνικό στην πλειοψηφία του ποίμνιο. Το πατριαρχείο ανέκαθεν όπως και σήμερα, προσπαθούσε, βοηθούμενο από τη βυζαντινή και την οθωμανική εξουσία, να επεκτείνει και να συγκρατήσει τα εδάφη του, αλλά προσέκρουε στις φιλοδοξίες ντόπιων δεσποτάδων και ηγεμόνων και στην εθνική αφύπνιση των λαών. Στην εποχή των παχιών αγελάδων της Τουρκοκρατίας, η δικαιοδοσία του επεκτεινόταν εκτός του ελλαδικού χώρου και στην Σερβία, Αλβανία, Βουλγαρία, Μολδαβία, Βλαχία (εδώ είχαμε συχνά και Ρωμιούς-Φαναριώτες-ηγεμόνες, τοποτηρητές του Σουλτάνου), Σλαβονία, Μαυροβούνιο, τμήμα της Ουγγαρίας, Μ.Ασία, αλλά και Κύπρο, Παλαιστίνη, Συρία, Αίγυπτο, διεμβολίζοντας και τα άλλα τρία ανατολικά πατριαρχεία. Εκπλήρωνε έτσι παλιό του όνειρο από την ρωμαϊκή εποχή οπότε ορεγόταν την αυτόνομη αρχιεπισκοπή της Κύπρου, άπλωνε χέρι στην συρρικνωμένη Αντιόχεια και στην ξεπεσμένη (άλλοτε κραταιά) Αλεξάνδρεια με την οποία το χριστολογικό πρόβλημα και οι ισχυροί της πατριάρχες το είχαν φέρει πολύ παλιότερα σε σύγκρουση που οδήγησε στην απόσχιση των Αιγυπτίων Ορθόδοξων (Κοπτών) και των Αιθιόπων και Ερυθραίων. Άλλωστε τα υπόλοιπα πατριαρχεία ποτέ δεν είδαν με καλό μάτι την αυθαίρετη προαγωγή της επισκοπής του Βυζαντίου (Ηρακλείας) σε πατριαρχείο, λόγω της επιθυμίας του αυτοκράτορα να ελέγχει από κοντά την Εκκλησία.

H ανακήρυξη του Αυτοκέφαλου, ήταν πάντα μια περιπέτεια, συνδεόμενη με την αποπομπή των Φαναριωτών τοποτηρητών επισκόπων. Τα εθνικά κινήματα στα Βαλκάνια, στρέφονταν ταυτόχρονα κατά της οθωμανικής και της πατριαρχικής εξουσίας (Clogg R. «Σύντομη Ιστορία Νεώτερης Ελλάδας», Καρδαμίτσας). Τα διαζευκτήρια από την «Μητέρα Εκκλησία» δεν ήταν συναινετικά και το πατριαρχείο την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενο, αναγνώριζε συνήθως μετά από δεκαετίες την διαμορφωμένη πραγματικότητα. Ο κ.Δημήτρης Αρχοντώνης (πατρ.Βαρθολομαίος) ψεύδεται ξεδιάντροπα όταν δηλώνει πως «με το πνεύμα της θυσιαστικής κενώσεως» η πρωτόθρονη Εκκλησία «εχειραφέτησε τις νεότερες Εκκλησίες των Βαλκανίων«, «όπως ακριβώς η μητέρα όταν μεγαλώσει η κόρη της φροντίζει να την αποκαταστήσει, να την προικίσει…» (Γ.Τσαγκάρης, «Ελευθεροτυπία», 27-4-2002). Το πατριαρχείο φέρθηκε πάντα την ώρα της αυτονόμησης των θυγατέρων του σαν κακιά και ζηλόφθονη μητριά. Ο ίδιος ο Βαρθολομαίος δεν ντράπηκε να ξεπέσει σε εθνικόφρονα κομματάρχη επιτιθέμενος σκαιότατα στην «Ορθόδοξη Εκκλησία της Μακεδονίας», για να ξεπεράσει σε εθνικισμό τον τότε αντίζηλό του τον εθνικό χωροφύλακα και Ναζιστή Χριστόδουλο.

Ακόμη και στο αρχαίο αυτοκέφαλο αραβικό πατριαρχείο της Αντιόχειας, στη χώρα του μεγάλου Άραβα εκκλησιαστικού πατέρα Μανσούρ γνωστού ως Ιωάννη Δαμασκηνού (εικ.5), είχε βάλει πόδι ο Ρωμιός πατριάρχης χάρις στο Σουλτάνο και από το 1724 διόριζε Ρωμιό προκαθήμενο, που διαδέχθηκε τον Άραβα πατριάρχη Αθανάσιο Ντάμπας. Το 1898 όμως κυνηγήθηκε από τους Άραβες πιστούς ο Γραικός πατριάρχης Σπυρίδων με την αυλή του και αργότερα εκλέχτηκε ξανά Άραβας Πατριάρχης ο Μελέτιος Ντουμάνι. Είναι χαρακτηριστικό πως την ιστορική αυτή αλλαγή βοήθησε για τους δικούς του λόγους ο Ρώσος τσάρος, ενώ η οθωμανική κυβέρνηση εμπόδιζε την ενθρόνιση του Άραβα προκαθήμενου, γιατί προτιμούσε ελεγχόμενο από την Ισταμπούλ Γραικό. Χρειάστηκε να πλεύσει στη Βηρυτό ο ρωσικός στόλος για να γίνει το αυτονόητο, αυτό που δεν έχει γίνει προς το παρόν στα Ιεροσόλυμα, όπου ιταμότατα ο νεοελληνικός εθνικισμός με τους σκανδαλοποιούς πατριάρχες της σκοτεινής «Αγιοταφικής Αδελφότητας», αρνείται-παρά τις διαμαρτυρίες τους- το δικαίωμα να έχουν οι συμπατριώτες του Χριστού δικό τους πατριάρχη από το 1534, οπότε με δόλο κατελήφθη ο θρόνος από έναν Δημητσανίτη τυχοδιώκτη καλόγερο, που τον κληροδότησε μετά στον ανιψιό του.

Ο πατριάρχης της Πόλης αποκαλείται οικουμενικός, την ίδια ώρα που υποδύεται τον Έλληνα Εθνάρχη. Μερικοί φαντασιώνονται βλέποντας στην υπερφίαλη αυτή πομφόλυγα την ενσάρκωση της συνάντησης του οικουμενικού ελληνικού πνεύματος με τον υπερεθνικό χαρακτήρα του Χριστιανισμού. Σπάνια όμως τίτλος υπήρξε τόσο κούφιος και παραπλανητικός όσο αυτός. «Και αν άλλο δεν σημαίνη αυτός ο γελοιώδης τίτλος μαζί με τόσους άλλους οπού λαμβάνει, φανερώνει όμως, ότι οι άλλοι τρεις πατριάρχαι υπόκεινται εις αυτόν» («Ελληνική νομαρχία»). Ο εμπνευστής αυτής της σαπουνόφουσκας, ήταν ο πατριάρχης άγ. Ιωάννης (595), που πήρε γι αυτό την άδεια του αυτοκράτορα Μαυρίκιου. Ο πάπας Μ.Γρηγόριος, διαμαρτυρήθηκε χωρίς αποτέλεσμα αφού ο κτηνώδης Μαυρίκιος, που αργότερα εκτελέστηκε από στασιαστές, στήριξε τον πατριάρχη. «Τι θα πής στον Χριστό που είναι η κεφαλή της οικουμενικής Εκκλησίας……που έχεις επιχειρήσει να βάλης όλα τα μέλη του κάτω από την δικαιοδοσία σου….θέλης να βάλης τον εαυτό σου πάνω από αυτούς (τους επισκόπους) με αλαζονικό τίτλο και να υποτιμήσης τα δικά τους ονόματα…..σε ποιό βαθμό έχεις φουσκώσει θέλοντας να αποκαλήσαι με αυτό το όνομα, με το οποίο κανένας δεν αποτόλμησε να αποκληθή που ήταν πραγματικός άγιος….«. Ο πατριάρχης Αρ.Σπύρου (Αθηναγόρας) είχε τόση συναίσθηση οικουμενικότητας, ώστε να υμνεί σαν το Χρήστο Παρασκευαϊδη (Χριστόδουλο) τη χούντα του Παττακού, ο δε σημερινός πατριάρχης κ.Δημήτρης Αρχοντώνης, περιόδευε όπως είπαμε στην ελληνική Μακεδονία απειλώντας τους ορθόδοξους Σλαβομακεδόνες.

Ο εθνικισμός δεν βρίσκει δικαίωση σε κανένα ευαγγελικό, αποστολικό ή πατερικό κείμενο. Είναι ο εκφυλισμός μιας κρατικής Εκκλησίας που κολακεύει, φανατίζει και περιτοιχίζει τα μέλη της με πατριωτικά φούμαρα και φανταστικούς εχθρούς, ώστε να δικαιολογήσει την ληστρική χρηματοδότησή της από το Ταμείο του Καίσαρα. Στην έκθεση της επιτροπής Carnegie για τους Βαλκανικούς Πολέμους αναφέρεται: «Οι επίσκοποι και οι ιερείς της Εκκλησίας είναι υπάλληλοι του κράτους και προπαγανδιστές του έθνους» («Γιασασίν Μιλλέτ…», Πανεπ.Εκδόσεις Κρήτης, 2001 Ν.Μαραντζίδης). Στην πρώτη Εκκλησία, η φυλετική καταγωγή δεν έπαιζε κανέναν απολύτως ρόλο και στο υπερεθνικό Βυζάντιο είχαμε πατριάρχες Κωνσταντινούπολης και αυτοκράτορες Ρωμαίους, Ισπανούς, Ιλλυριούς, Σύρους, Αρμένηδες, Σλαύους, Τούρκους-Χάζαρους, σπανίως μάλιστα η αυτοκρατορία είχε ακόμη και Έλληνες, όπως η Ειρήνη η Αθηναία και η Αθηναϊδα (Ευδοκία). Η αλήθεια είναι πως στη Βυζαντινή αυτοκρατορία, ιδιαίτερα τους πρώτους αιώνες της ο Ελληνισμός όχι μόνον ήταν μειοψηφία αλλά βρισκόταν υπό διωγμόν και ως θρησκεία και ως πολιτισμός. Μιλώντας στη Σύνοδο ο χουντικός δεσπότης Μεσσηνίας Θέμελης είπε πως «Βυζάντιο και Ελληνικό έθνος ήταν ταυτόσημα», για να προκαλέσει την αντίδραση του εγγράμματου δεσπότη Αμβρόσιου Κοζάνης, που του είπε «Το Βυζάντιο είχε άπειρους λαούς. Οι Έλληνες ήταν μειοψηφία» και του υπενθύμισε πως η Ορθόδοξη Εκκλησία (πρέπει να) είναι οικουμενική (Θ.Τσάτσης. «Ελευθεροτυπία», 11-10-2000). Όπως παρατηρεί ο Στ.Ζουμπουλάκης στην «Καθημερινή» (18-6-2000): «Ο κατακερμαστισμός της ορθόδοξης ανατολικής Χριστιανοσύνης σε εθνικές εκκλησίες και η συνακόλουθη εκ μέρους τους ιεροποίηση του έθνους δεν παύουν να πλήττουν με καίριο τρόπο την καθολικότητα του Ευαγγελίου. Όταν ακούς τους επισκόπους της ελλαδικής επί παραδείγματι Εκκλησίας έχεις, δίχως υπερβολή, την εντύπωση πως η ενσάρκωση του Χριστού έγινε αποκλειστικά και μόνο για να διαφυλαχτεί η ελληνική γλώσσα κατά την τουρκοκρατία και για να καταστεί δυνατή η επανάσταση του 1821«. O ανθρωπιστής ιερέας Αν.Παπανικολάου της «Κιβωτού», που περιθάλπει απροστάτευτα παιδιά, ανεξαρτήτως θρησκείας (δυστυχώς όμως ασκώντας, έμμεσα τουλάχιστον, προσηλυτισμό, σε κτίριο γεμάτο με ορθόδοξα σύμβολα) ομολογεί δειλά: «Ένα λάθος που ταλανίζει τις Ορθόδοξες Εκκλησίες ήταν ότι είχαν καταντήσει συνήθως να είναι εθνικές Εκκλησίες…» (Αυγή, 25-12-’03). Τώρα γιατί «είχαν» και δεν έχουν ακόμη, ρωτείστε τον.

Η φράση του Χριστού όταν συναντήθηκε με «Έλληνες», (μάλλον ελληνόφωνους Ιουδαίους, αφού αναφέρεται πως είχαν προσέλθει στα Ιεροσόλυμα «ίνα προσκυνήσωσιν εν τη εορτή» του Πάσχα) «΄Ηρθε η ώρα να δοξαστεί ο Υιός του ανθρώπου», παίρνει διαστάσεις χρίσματος του περιούσιου λαού, ενώ προφανώς σηματοδοτεί το γεγονός πως η νέα θρησκεία εξαπλώνεται και σε άλλες γλώσσες και ιδιαίτερα στα ελληνικά που ήταν η αγγλική της εποχής. Ο τότε Κοζάνης Αμβρόσιος, με μια καλή ομιλία του στην Ιεραρχία, αποκήρυξε τον ρατσισμό και τον εθνικισμό και υπερασπίστηκε τους μετανάστες, τους μικτούς γάμους και την ανεκτική πολυπολιτισμική κοινωνία σε αντιπαράθεση με τον Χουντόδουλο που έθεσε το πλαστό δίλημμα παράδοση ή αθεϊα (Ν.Παπαδημητρίου, «Αυγή», 12-1-2003). «Η Ιεραρχία ‘φίμωσε’ τον Κοζάνης…ο Αρχιεπίσκοπος αποφάσισε να μην δοθεί το κείμενο στη δημοσιότητα» και » ‘απαγόρευσε’ στον Κοζάνης να μιλήσει στον Τύπο…» («Καθημερινή», 11-1-2003). Λίγο αργότερα ο Κοζάνης παραιτήθηκε. Η Ιεραρχία συμφωνεί με άρθρα σαν κι αυτό του Χ.Βίρλα στον χριστοδουλικό ναζιστικό «Στόχο» (20-2-2003): «Ημείς ως Έλληνες και Χριστιανοί Ορθόδοξοι, αλλά και ως ανωτέρα φυλή που είμεθα...».

Υπάρχουν όμως και ιερείς που δεν τους τυφλώνει ο εθνικισμός, όπως ο εφημέριος στο Αντίσκαρι της Κρήτης, που τον Φεβρουάριο του 2003 έβγαλε ζωντανό από ελληνορθόδοξα χέρια τον 20χρονο αθώο Αλβανό, που όπως διηγήθηκε ο ίδιος «τον είχαν δεμένο και τον χτυπούσαν…με το πρόσωπο γεμάτο αίμα, … είχε λουφάξει από τον φόβο». Υπάρχουν μοναχοί όπως ο Δαμασκηνός της μονής Καρακάλλου, που κατάλαβε το δράμα που κρυβόταν πίσω από την εκτέλεση του Αλβανού απαγωγέα του λεωφορείου (1999), ο οποίος ήθελε «να εκδικηθεί αστυνομικό…που του προσέβαλε την τιμή («»Αυγή», 25-7-’99). Πρόκειται για τον Φλαμούρ Πίλσι, που σύμφωνα με μελέτη της Ελληνοαμερικανίδας καθηγήτριας Ανθρωπολογίας Πηνελόπης Παπαλιά, που δημοσιεύθηκε σε αμερικανικό επιστημονικό περιοδικό, εξελίχθηκε σε λαϊκό ήρωα της Αλβανίας, τραγουδισμένο σύμβολο «της ευνουχιστικής εμπειρίας της μετανάστευσης και της βίας στα χέρια των Ελλήνων αφεντικών και της Αστυνομίας». Στα τραγούδια γίνεται υπαινικτική αναφορά σε βασανιστήρια που είχε υποστεί στην φυλακή «που του χάλασαν τον ανδρισμό του και την δυνατότητα αναπαραγωγής». Ο Πίλσι έπεσε θύμα διαφόρων μορφών βίας: «προδοσία εργοδοτών, απώλεια χρημάτων…καταστροφή χαρτιών…ξυλοδαρμό από την Αστυνομία» (Τ.Μίχας, «Ελευθεροτυπία», 8-9-’04). Το να σημειώσουμε πως οι αιτίες που έφεραν τον Πίλσι σε παροξυσμό και κόστισαν τον θάνατο ενός αθώου Έλληνα δεν ερευνήθηκαν επίσημα, είναι περιττό.

Ο παπα-Φιλόθεος Φάρος, έχει την γενναιότητα να μεταφέρει από το βιβλίο του Ηλία Καζάν «Πέρα από το Αιγαίο» τον διάλογο του Νουρεντίν πασά (1922) με τον Τούρκο πολίτη αλλά μεγαλοϊδεάτη Ρωμιό Χρυσόστομο Καλαφάτη, δεσπότη Σμύρνης ο οποίος δεν μπόρεσε να αρθεί στο ύψος της συμφιλιωτικής υπερεθνικής αποστολής του, αλλά κλαίγοντας γονατιστός ευλόγησε τις σημαίες του επιδρομέα ελληνικού στρατού και βέβαια για τους Τούρκους υπήρξε προδότης με τον ίδιο τρόπο που θα εθεωρείτο προδότης ο μουφτής της Ξάνθης αν ευλογούσε τουρκική εισβολή στη χώρα μας: «Έγινες υπαίτιος να σκοτωθούν 300.000 ελληνόπουλα, παιδιά της ηπειρωτικής Ελλάδας, που δεν έπρεπε καθόλου να σταλούν εδώ. Τα παραπλανήσατε αυτά τα παιδιά εσύ κι ο πρωθυπουργός τους…..Τριακόσιες χιλιάδες Έλληνες στρατιώτες έδωσαν τη ζωή τους για να εξασφαλίσουν πετρέλαιο στο βρετανικό πολεμικό ναυτικό!….έγινες επίσης υπαίτιος να σκοτωθούν μισό εκατομμύριο τουρκόπουλα…βύθισες τις μητέρες τους σε πένθος……επειδή εσύ και μερικοί άλλοι ξιπασμένοι και γελοίοι ψηλομύτηδες αποφασίσατε να ιδρύσετε μια νέα αυτοκρατορία…για τους Έλληνες εμπόρους, για τους μεγάλους λεφτάδες, Βρετανούς, Αμερικανούς…για τους Εβραίους, για τους κερδοσκόπους…..Έχασα ένα γιό στο πόλεμο. Ένα νέο παλικάρι που κάλπαζε πάνω στο άλογο σαν θεός, που ήταν νιόπαντρος….Γι’αυτό και μόνο θα μπορούσα να σε σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια…«.

Ο υμνητής του Καλαφάτη, δημοσιογράφος Π.Ι.Καψής, περιγράφει τη θριαμβευτική επιστροφή του, λίγο πριν από την καταστροφή στην Σμύρνη, που δείχνει τα προνόμια και τις ελευθερίες που απολάμβανε: «Ο Νουρεδδίν έστειλε εις τον σταθμόν τιμητικήν φρουράν. Εις τον επικεφαλής αξιωματικόν εσυστήθη υπό του πλήθους…να πάρη τους άνδρας του και να φύγη…….Ο Δεσπότης…επέβη της αναμενούσης αμάξης ήτις συρομένη ουχί υπό ίππων αλλά υπό στιβαρών βραχιόνων ευσταλών νέων της Σμύρνης, εναλλασσομένων εκ περιτροπής, ωδηγήθη θριαμβευτικώς εις την Μητρόπολιν«. Ο ίδιος συνεχίζει να εκθέτει άθελά του ανεπανόρθωτα τον «εθνομάρτυρα»-υποψήφιο πατριάρχη το 1912- ο οποίος σε ερώτηση Γάλλου δημοσιογράφου απάντησε: «Όλοι οι Τούρκοι από τον Σουλτάνον μέχρι του τελευταίου γιουρούκου είναι δολοφόνοι». Αλλά και άλλος υμνητής του, ο τ.υπουργός του ΠΑΣΟΚ Ι.Π.Καψής δίνει άθελά του στις «Χαμένες Πατρίδες» (Λιβάνης, 1989) του, αποκαλυπτικά στοιχεία σε βάρος του Καλαφάτη. «Όταν ο Κωνσταντίνος αρνείται να πολεμήσει με τους Συμμάχους εναντίον των Τούρκων, ο Χρυσόστομος δεν διστάζει: ‘Είσαι εσύ ο Βασιλεύς που θα μας ελευθερώσης….ή άλλον τινά προσδοκώμεν;». Σε δεξίωση της αγγλικής ναυαρχίδας συναντιέται με τον Νουρεντίν: «…ταπεινός και ψοφοδεής πλησιάζει με του άλλους επισήμους να χαιρετήσει τον Χρυσόστομο». Εκείνος «τραβά αμέσως το χέρι του με έκφραση αηδίας και αποστροφής. Δεν σου δίνω το χέρι μου. Εσείς οι Τούρκοι είστε λαός δολοφόνων…». Είχε προηγηθεί η ήττα της Τουρκίας στους Βαλκανικούς Πόλεμους και ο διωγμός Ελλήνων της Ερυθραίας, στα χωριά των οποίων εγκαταστάθηκαν Τούρκοι πρόσφυγες Μακεδονίας και Θράκης. Ο Π.Καψής συνεχίζει ακάθεκτος αποκαλύπτοντας τις ιμπεριαλιστικές παραισθήσεις του Καλαφάτη: «.…..επίστευεν ακραδάντως ότι εγγύς πλέον…η πραγματοποίησις όλων των προφητειών…..ότι θα ανεβίου η Βυζαντινή αυτοκρατορία…από του Ιονίου πελάγους μέχρι των εσχατιών του Πόντου και της Α.Μεσογείου…θα εκαλείτο εις την πρωτεύουσαν της Ελληνικής αυτοκρατορίας την Κωνσταντινούπολιν δια να λειτουργήσει εις τον ναόν της Αγίας Σοφίας…«. Ο παπα-Φιλόθεος ομολογεί ότι «η τούρκικη πλέμπα» που κομμάτιασε τον Καλαφάτη «δεν ήταν η πρώτη διδάξασα αυτής της βαρβαρότητος. Όταν το 1912 ο ελληνικός στρατός κατέλαβε τα Γιαννιτσά, ένας Τούρκος χότζας με…αντίστοιχο..μεγαλοϊδεατισμό και εθναρχική νοοτροπία» με τον Καλαφάτη, αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον διάδοχο Κωνσταντίνο «τότε η ελληνική πλέμπα…δίκασε και εκτέλεσε επί τόπου τον Χότζα με τρόπο εξίσου βάρβαρο«. Ο Καλαφάτης είχε την τύχη του παπικού λεγάτου Ιωάννη (που στην Ελλάδα όχι μόνο δεν του αναγνωρίζουν κάποιον ηρωϊσμό αλλά θάβουν το γεγονός), όταν αρνούμενος κι αυτός να μπει στα πλοία των Λατίνων και να διαφύγει, ξεσχίστηκε από τον ορθόδοξο όχλο της Κωνσταντινούπολης κατά την σφαγή των Λατίνων το 1182. Το κεφάλι του απεσταλμένου του πρώτου επίσκοπου της Χριστιανοσύνης περιφερόταν στους δρόμους δεμένο στην ουρά ενός σκύλου. Ο Καλαφάτης είχε κι αυτός αγνοήσει επιδεικτικά την προειδοποίηση του Χριστού «Μάχαιραν έδωκες μάχαιραν θα λάβεις».

Σε μια συνέντευξή του στην Τέτα Παπαδοπούλου, ο Κορνήλιος Καστοριάδης είχε δώσει την ουσιαστική έννοια του πατριωτισμού. «Όταν ένας Δανός ή ένας Ολλανδός λέει μιαν ανοησία ή κάνει μια χυδαιότητα, γελάω ή σηκώνω τους ώμους μου. Όταν όμως αυτό το κάνει ένας Έλληνας, τότε γίνομαι έξω φρενών». Το τι υπέστη ο μουσουλμανικός πληθυσμός του ελλαδικού χώρου στην διάρκεια των βαλκανικών πολέμων από τα ελληνορθόδοξα και βουλγαρορθόδοξα στρατεύματα, δεν χρειάζεται κανείς να ψάξει για να το βρει στις δυτικές εφημερίδες ή στα τουρκικά βιβλία. Ο Φ. Δραγούμης στο «Ημερολόγιο» των βαλκανικών πολέμων («Δωδώνη», 1988), αφήνει να εννοηθούν πολλά. Ο Σπ.Μαρκέτος, που εξετάζει το θέμα παραπέμποντας σε μαρτυρίες Ελλήνων αλυτρωτιστών, επισημαίνει πως ο Δραγούμης αυτολογοκρίνεται λιγότερο από ότι άτομα «χαμηλότερης κοινωνικής στάθμης….κυρίως μπροστά σε ότι θεωρεί ακραίες περιπτώσεις, όπως τους βιασμούς και τις δολοφονίες τουρκάλων που περιγραφει υπαινικτικά όσο και αντιφατικά». Η άρχουσα τάξη προσπάθησε υποδαυλίζοντας τον εθνικισμό των φτωχών λαϊκών μαζών, να ξεσηκώσει τους στρατεύσιμους που προσπαθούσαν μεταναστεύοντας στις ΗΠΑ, αυτοτραυματιζόμενοι, δωροδοκώντας, ή λιποτακτώντας κατά δεκάδες χιλιάδες, να αποφύγουν να πολεμήσουν. Ο επιφανής Βολιώτης σοσιαλιστής Κώστας Ζάχος που αρνήθηκε παλληκαρίσια να καταταγεί παραπέμφθηκε στο στρατοδικείο. Οι ανώτεροι συγκρατούσαν τους φαντάρους «με το δέλεαρ της ατιμώρητης λεηλασίας….δήωναν, μαζί με τους ντόπιους χριστιανούς τις μουσουλμανικές περιουσίες και πυρπολούσαν τα σπίτια, όπως έκαναν λόγου χάρη στα Σέρβια, ή και ολόκληρες τις πόλεις εκτός από τους χριστιανικούς μαχαλάδες-αυτή ήταν η μοίρα των Γαννιτσών». Οι άνδρες της IV μεραρχίας «είχον αποφασήσει να μεταβάλωσιν εις Σόδομα και Γόμορρα τα χωρία….» (Π.Παναγάκος «Συμβολή εις την ιστορίαν 1912-13», Αθ.1960). Ο Φ.Δραγούμης περιγράφει τους εξαθλιωμενους άμαχους μουσουλμάνους που έφευγαν για να γλυτώσουν. Έλληνες και Βούλγαροι ορθόδοξοι «ρήμαζαν με ζήλο τα τζαμιά, ενώ στο κάστρο των Ιωαννίνων ο βασιλικός στρατός κατέστρεψε την πολύτιμη βιβλιοθήκη του τεμένους». Ακόμη χειρότερα συμπεριφέρονταν τα αντάρτικα σώματα που δεν χαρίζονταν ούτε στα χριστιανικά χωριά. Σφαγές, βιασμοί και καταναγκαστικές βαφτίσεις, προκάλεσαν την αγανάκτηση, των σοσιαλιστών που ενοχοποίησαν εξ ίσου για τις αγριότητες όλα τα βαλκανικά κράτη, των ευρωπαίων φιλελεύθερων που καταγράφηκε σε αναφορά της επιτροπής Κάρνετζι αλλά ακόμη και σε αλυτρωτιστές Έλληνες εφέδρους, όπως ο Κ.Ι.Κοπιδάκης που αγανάκτησε για τις «ατίμους και εξευτελιστικάς πράξεις αίτινες στιγματίζουν σύμπαντα τον ελληνισμόν και το χείριστον ότι τοιαύτα γίνονται τη ανοχή των προϊσταμένων…» (Λ.Καλλιβρετάκης, «Ημερολόγιον εκστρατείας 1912….του εθελοντή Κ.Ι.Κοπιδάκη», «Ίστωρ, τ.2, 1990»). Στον Βόλο επίσης είχαμε τον Φλεβάρη του 1921 γενική αντιπολεμική εξέγερση που προκλήθηκε από τους σοσιαλιστές και βέβαια το ΚΚΕ (Σ.Ε.Κ.Ε.) καταδίκασε τον τυχοδιωκτισμό της μικρασιατικής εκστρατείας και πολλά στελέχη του συκοφαντήθηκαν και διώχτηκαν γι’αυτό.

……………

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Σάββατο 5 Μαρτίου

……………

Advertisements
This entry was posted in Γράμμα από το Ληξούρι, θρησκεία/κλήρος, Logos. Bookmark the permalink.

77 Responses to Λόγος 19.02.2011

  1. Ο/Η Γραφιάς λέει:

    Πού σπάνια αναφέρεται ο Δοσίθεος Ομπράντοβιτς στην ελληνική βιβλιογραφία. Το είδα στο μπλογκ σας κε Ροιδη σαν ευχάριστη έκπληξη. Αν θέλετε δείτε και αυτό

    ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΕΥΝΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ
    ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
    ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΧΟΛΗ
    ΤΜΗΜΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗΣ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ
    ΤΟΜΕΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

    ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Θ. ΠΕΤΣΙΟΣ
    ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ
    ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

    Κωδικὸς Ἐγγραφῆς: 23718
    Γλῶσσα: Ἑλληνικὴ
    Φυσικὰ Πρόσωπα: Συγγραφέας: Stojanovic, Miodrag
    Βιβλιογραφία: Ὀμπράντοβιτς, Δοσίθεος

    Τίτλος: Ἡ παραμονὴ τοῦ Δοσίθεου Ὀμπράντοβιτς στὰ Ἰόνια νησιά
    Χαρακτηρισμὸς Τεκμηρίου: Εἰσήγηση σὲ Συνέδριο
    Ἔτος Ἔκδοσης: 1991
    Συνέδριο: Πρακτικὰ Ε’ Διεθνοῦς Πανιονίου Συνεδρίου
    Στοιχεῖα Συνεδρίου: Διεθνὲς Πανιόνιο Συνέδριο
    Τόπος Διεξαγωγῆς: Ἀργοστόλι-Ληξούρι
    Ἔτος Ἔκδοσης: 1991
    Τίτλος τόμου: Ἱστορία ὥς τὸ 1809
    Τόμος: Τόμος Α’
    Ἀριθμὸς Σελίδων: σσ. 389-399
    Εἰκόνες: NAI
    Φιλοσοφικὴ Θεματική:
    Χρονολογικὴ Κατάταξη: 18ος αἰώνας 1750 – 1799
    20ος αἰώνας 1950 – 1999

    Ταξιθετικὸ Σύμβολο: ΠΡΑΚΤΙΚΑ 6409 ΚΗ

  2. Ο/Η Φιλομαθής λέει:

    Για τον αλβανό αρχιεπίσκοπο Φαν Νόλι

    http://en.wikipedia.org/wiki/Fan_S._Noli

  3. Ο/Η Theoprovlitos λέει:

    Εν γνωσει μου οτι χανω τον χρονο μου εδω μέσα.

    Χαίρομαι που αναφερεσαι θετικα στον Αμβροσιο Κοζανης, τον μοναδικο μου υποστηρικτη και μεντορα σε όσα θελαμε να κανουμε καποτε. Η δήλωση του «για να ενσωματωθουν οι αλλοδαποι ο καθε Ελληνας να παντρευτει απο εναν αλλοδαπό» προκαλεσε την απομακρυνση του. Κατ αλλους επειδη τον υποχρεωσε σε παραιτηση ο Χριστοδουλος, κατ άλλους ο Χριστοδουλος τον ανακαλεσε εις την ταξιν για να τον προστατευσει από εκεινους που ειχαν εξεγερθει εναντιον του.

    Βεβαια για μερικους ελληνοφωνους εδω μεσα μαλλον ο αλλοδαπος θα τους αφομοιωνε αφου δεν διαθετουν ουτε ιχνος ελληνοπρεπειας να μοιρασθουν. Σε κανενα επίπεδο πλην μιας καλης γνωσσης της ελληνικης γλωσσας η οποία χρησιμοποιείται όμως για την αποτυπωση ανοησιών και δαιμονωδους δογματισμου εκ του περισσευματος της καρδιας.

    Απο την αλλη η μονοπλευρη πληροφορηση δεν σας αφηνει να δειτε οτι ο Χριστοδουλος και παρεστη και βοηθησε οικονομικα πολυπολιτισμικες κατασκηνωσεις στις οποίες συμετειχαν και χριστιανοι από το Ιραν (διωκτες των οποιων ερχονται στην Ελλαδα ως «αναξιοπαθεις») και Παλαιστινιοι και Πομακοι Μουσουλμανοι και παγανιστες Καλας.

    Και επειδη αναφερεσαι ανοητως σε θρησκευτικα και εθνικα συμβολα ως η ενσαρκωση της φιλοσφιας των mcDonalds πολυπολιτισμος και ανεξηθρησκεια ΔΕΝ ειναι να μην υπαρχουν θρησκευτικα ή εθνικα συμβολα. Τουναντιον μπορεις να δωσεις σε μια βαθυτερου χριστιανικου προσανατολισμου κατασκηνωση 250 παιδιων την ευκαιρια στα Σλαβομακεδονακια να εχουν την σημαια και τον υμνο τους, να εκπαιδευσεις τα 230 παιδια οτι τα 20 μουσουλμανακια της παρεας εχουν ειδικη διατροφη χωρις διδασκαλιστικο τροπο αλα Ρεπούση, να βαλεις στον ιδιο χωρο τα Σλαβομαλεδονακια και τα Σερβακια με τους Αλβανους διδασκοντας εμπρακτως την συνυπαρξη αφηνωντας την δικη τους κοινοτητα να επαναφερει σε ταξη με την πειθω οποαδηποτε παρεκτροπη και πολλα άλλα. Και ολα αυτα με τις ευλογιες και του Χριστοδουλου και του τοπικου δεσποτη.

    Εσας εδω μεσα, δεν σας ενοχλει η υποτιθεμενη εξ ορισμου μη αποδοχη της διαφορετικοτητας της εκκλησιας τα μελη της οποιας το καθενα εχει και την δικη του αντιληψη την οποια κουβαλαει μαζι του. Στην ουσια σας ΕΝΟΧΛΕΙ η υπαρξη της διαοφερτικοτητας για αυτο και μαχεστε λυσσαλεα κατα της υπαρξης των εθνων ως φορεων πολιιτισμου (εξαιρουμενου του Αφγανισταν). Η κοσμοθεωρια σας ειναι αυτη της ΙΣΟΠΕΔΩΣΗΣ και της ΟΜΟΓΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ. Γι αυτο παιρνετε και το μερος των Βαβαυρων ιμπεριαλιστων.

    Και η ιδεολογικη αυτη συγχυση που προερχεται απο εναν τυφλο δογματισμό (ο οποίος ειναι και εμπορευσιμος) σας κανει να πεφτεται και σε αντιφασεις: Την μια κατηγορειτε την εκκλησια ως ελληνοκεντρικη που καπελωνει και την αλλη στιγμη την κατηγορειτε οτι εχει εθνικες εκκλησιες. Δηλαδη ποιο μοντελακι θα σας αρεσε να μεσολαβησω κι εγω στον Πατριαρχη.

    Τον δε πατερα Αντωνιο καλυτερα εσυ ο στειρος να μην τον πιανεις στον οχετο σου. Επειδη εχω και εκει ατομα που εργαζονται ως ΜΗ θρησκευομενοι και μαθαινω τι γινεται δεν γινεται μηχανη προπαγανδας. Ο πατηρ Αντωνιος ειναι παπας και ως παπας κανει αυτο που κανει όσο και αν σας ενοχλει αυτο το μοντελακι. Αν καποιος αποφασισει να ακολουθησει το δικο του ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ οσο και αν αυτο σας δαιμονιζει δικαιωμα του.. Εκτος αν εισηγειστε να γινεται στα παιδια λοβοτομη ωστε να μην μπορουν να διακρινουν την αγαπη από το μισος που σαεστατα εκπροσωπειτε εσεις.

    Τελος δε για τον ΣΥΡΙΖΑ, τον οποιο «εβριζα» και «βριζω» επανειλημενα από το blog μου, ενα θα πω. Οτι το blog το ξεκινησα υστερα από ενα επίσης επώνυμο «υβριστικο» email για τις θεσεις τους και μου απαντησαν -οχι βεβαια επι των θεσεων – αλλα οτι εχω δυνατη πέννα και γιατι δεν ξεκιναω ενα blog. Αν μη τι αλλο ειδα καποια αποδοχη της διαφορετικοτητας στην πραξη εν αντιθεσει με εσας που λειτουργειτε με ατζεντα και σε διατεταγμενη υπηρεσία. Και χωρις την απαραιτητη πόρωση κατι τετοιο δεν μπορει να γινει. Και εχετε καταντησει γκρουπουσκουλο.
    Θα μου πεις αν βγαζεις χρηματα από κατι, γιατί οχι. Χεστηκε ο Καμπουρακης αν τον βριζουν όλοι από την στιγμη που κονομαει τον μισθουλακο του…

    • Ο/Η Παναγία η Σαρανταποδαρούσα λέει:

      Theoprovlitos έφα:
      Εν γνωσει μου οτι χανω τον χρονο μου εδω μέσα.
      (Μπα; κι έγραψε μόνον 626 λέξεις!!!)

      «μιας καλης γνωσσης της ελληνικης γλωσσας η οποία χρησιμοποιείται όμως για την αποτυπωση ανοησιών και δαιμονωδους δογματισμου εκ του περισσευματος της καρδιας.»

      8) γνώσης όχι γνώσσης
      δαιμονιώδους όχι δαιμονώδους
      …και το συντακτικό του για τα σίδερα

      «…οτι ο Χριστοδουλος και παρεστη και βοηθησε οικονομικα πολυπολιτισμικες κατασκηνωσεις..»

      – 8) ξεχνά ο θεοτάδε τις κρουαζιέρες του Μακαριότατου, τα σάπια κοτόπουλα της…»Αλληλεγγύης» που πλήρωσε ο ελληνικός λαός

      «Στην ουσια σας ΕΝΟΧΛΕΙ η υπαρξη της διαοφερτικοτητας για αυτο και μαχεστε λυσσαλεα κατα της υπαρξης των εθνων»

      😆 αυθαίρετες κι ασύντακτες αρλούμπες ανθρώπου με έντονα ψυχικά προβλήματα και μανία καταδίωξης, θεωρίες συνωμοσίας κλπ.

      «Και εχετε καταντησει γκρουπουσκουλο.
      Θα μου πεις αν βγαζεις χρηματα από κατι, γιατί οχι. Χεστηκε ο Καμπουρακης αν τον βριζουν όλοι από την στιγμη που κονομαει τον μισθουλακο του…»

      Το πράγμα σοβαρεύει. Η κατάθλιψη αντιμετωπίζεται με τις σχέσεις εμπιστοσύνης και συντροφικότητας και τη φυσιολογική μετάθεση στους ρόλους (δυαδικές σχέσεις, σεξουαλικές σχέσεις κλπ)

      φίλε Θεοπρόβλητε, μην το αφήνεις, θα σου συνιστούσα άμεσα ιατρική παρακολούθηση. Σε λίγο θα είναι, φοβάμαι, αργά!

      • Ο/Η Po λέει:

        Αυτές είναι οι δικές απόψεις σας.

        Αυτό που εμένα μου κάνει εντύπωση είναι ότι δεν έχει καμία δυνατότητα να γράψει κάτι για το, υψηλού επιπέδου, κείμενο του κ.Λασκαράτου.

        κι όταν μιλώ για καμία «δυνατότητα» εννοώ, λόγω παντελούς άγνοιας.

        Είναι πασιφανές.

      • Ο/Η Theoprovlitos λέει:

        Σαρανταποδαρουσα μου καλη που σερνεσαι στο χωμα

        κατ αρχην για το ποιος ειναι ολιγογραμματος και ακομα πτωχοτερος στο πνευμα φαινεται και από γεγονος οτι κολας στο γραμμα και οχι στο πνευμα.
        Ετσι λοιπον προσπαθεις να κανεις κατι μεταξυ φτηνου χιουμορ και φτηνης επιχειριματολογιας βασιζομενος σε καποιες ανορθογραφιες που πανευκολα μπορουν να ξεφυγουν σε καποιον που πληκτρολογει γρηγορα 626 λεξεις χωρις διορθωτη κειμενου και χωρις να ελεγχει μετα σχολαστικα το κειμενο που εγραψε.

        Μαθε λοιπον οτι οταν πληκτρολογεις διαδοχικα τη λεξεις γνωσση και γλωσσα ευκολα μπορεις να γραψεις με 2 σ και την γνωση.

        Επισης αν δεν απαντουσες άλλα αντ’ άλλων θα μπορουσες να αντιληφθεις οτι το συγκεκριμενο σχολιο το εγραψα για να αναφεθω στο κατα πόσον ο Χριστοδουλος ήταν εθνικιστης όπως παρουσιαζεται. Αλλα τα εντομα όταν το δακτυλο δειχνει κατι αυτα κοιτανε το δακτυλο

        Αν αυτα που γραφω ειναι ασυνατακτα μπορεις εσυ σαν καλος αντιχριστιανος που εισαι να μου τα διορθωνεις; Αλλα ωρες να μας πεις οτι ειστε και υπρ της διαοφρετικοτητας ενω ειστε υπερ της ισοπεδωσης.

        Για δε το τελευταιο ΕΣΥ αυτοπροσδιοριζεσαι ως στερημενη με 39 σκελια. Η οποια η καημενη εχει και φετιχ με τον Καμπουρακη. Τι να πω. Και εγω αν ημουν στη θεση σου θα καψουρευομουν μεχρι και την Ολγα Τρεμη. Αλλα μην βγαλουμε και τους δημοσιογραφους παρθενες. Θα τρελαθω δηλαδη.

      • Ο/Η Theoprovlitos λέει:

        @Ροιδη

        Θα το ξαναπω και ΑΝ θελετε το παιρνετε σοβαρα.

        Ενα κειμενο δεν αρκει να ειναι καλογραμμενο. Τουλαχιστον για μενα η ουσια ειναι πιο δυνατη από το περιτυλιγμα το οποιο σημερα εχει καταντησει αυτοσκοπος.

        Επι της ΟΥΣΙΑΣ βρισκω πολλα κοινα σημεια στο κειμενο του Λασκαρατου. Και αυτο γιατι αφ ενος εχω κανει εναν προσωπικο αγωνα με μερικους ακομα για να απαλλαχθει η πιστη και η εκκλησια από διαφορα ζιζανια (με βαση το τι ειμαστε εμεις και οχι με βαση το τι ΔΕΝ ειναι οι αλλοι). Και εχω λουστει πολλα σκατα τα οποια δεν χρειαζεται να απαριθμησω.

        Ο Λασκαρατος όμως -όπως και εσυ- διολισθαινει εκ συστηματος οχι σε μια κριτικη του τι ειναι και του τι δεν ειναι η εκκλησια με βαση τα ΔΙΚΑ της πιστευω αλλα σε υβρεις, σε προσβολες, σε ασεβεια στα πιστευω του άλλου, κλπ.

        Τα κειμενα σας διαπνεονται από εναν δογματισμο που αφ ενος υιοθετει χιλιοειπωμενα κλισε αφ ετερου μια εριστικη πολεμικη, που αγγιζει τα ορια του ολοκληρωτισμου και αφηνει ερωτηματικα ως προς τα κινητρα της.

        Δηλαδη δεν αφηνουν κανενα περιθωριο διαλογου ή περιθωριο σφαλματος. Σκοπο χουν να επιβαλουν μια προειλημενη ατζεντα.
        Θα μου πεις οτι θελουμε κανουμε στον δικο μας χωρο. Καμμια αντιρρηση αλλα μην εξαπατατε εαυτους και αλληλους.

        Οσον αφορα τα ιστορικα δεδομενα που παρουσιαζονται ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΑ και με μεθοδολογια που καθοδηγει σε συγκεκριμενα συμπερασματα θυμιζει επιστημονικοτητα σοβιετικου ή εθνικοσοσιαλιστικου τυπου. Με δυο λογια δε συνοψιζονται στα εξης: Οι κακοι Ορθοδοξοι Ελληνες και οι καλοι ολοι οι αλλοι.

        Σε μια τετοια επιχειρηματολογια τι να αντιταξω? Την ρητορικη αρτιοτητα? ΕΙΣΤΕ ΣΕ ΕΝΤΕΛΩΣ ΛΑΘΟΣ ΔΡΟΜΟ ακομα και γι αυτο που θελετε να πετυχετε εσεις. Σαν το αθλιο κατασκευασμα της Ρεπουση και των ομοιων της όπου το αντιδοτο στην αντιπαλοτητα έιναι ειτε η ληθη είτε η αλοιωση των δεδομενων ειτε η ωραιοποιηση ενω ο σωστος δρομος ειναι η αντικειμενικη παρουσιαση δεδομενων, όσο δυσαρεστα και να ειναι αυτα για όλους και μεσα απο την ΑΛΗΘΕΙΑ ο νοημων ανθρωπος να οδηγηθει στα σωστα συμπερασματα και να διδαχθει από τα λαθη του και τα λαθη των άλλων.
        Ειδεμη οσο και να βαπτιζεις την εθνοκτονια συνωστισμό, το φαρμακι φαρμακο δεν γινεται ουτε το ξυδι γλυκαδι. Και καταντας να γινεσαι η πισω πλευρα του ιδιου καλπικου νομισματος.

        Εγω οταν πηγα με τα παιδια μου στην Ιωνια για ΔΙΑΚΟΠΕΣ, σε τουρκικα σπιτια εμενα, σε τουρκικες παραλιες πηγαιναμε για μπανιο αποφευγοντας του ευρωπαιους τουριστες σαν το διαολο, με τουρκους καναμε παρεα. Πηγαμε σε ρημαγμενες εκκλησιες. Ψαλλαμε και ενα Χριστος Ανεστη σε ενα εγκαταλελειμενο οστεοφυλακειο με λειψανα αλειτουργητα (πτωματα όπως τα λες εσυ λες και οι νεκροι μας ειναι σκουπιδια) και μας ακουσε ο γερος ο Τουρκος από διπλα και μας κερασε σταφυλια. Αναφερθηκαμε στα γεγονοτα όπως ακριβως εγιναν. Απλα αναφεθηκαμε και στην αλλη πλευρα οταν καταλαβαμε οτι πολλοι από αυτους τους Τουρκους ηταν επισης ξεσπιτωμενοι χωρις να φταινε σε τιποτα. Μας κερασαν και τσαι. Μας χαρισαν και ενα CD σε μια ταβερνα οταν ειπαμε οτι μας αρεσε. Μας εδωσαν ενα μπαλονι με την Τουρκικη σημαια. Το δεχθηκαμε με χαρα γιατι για τον δωρητη αυτη η σημαια ηταν κατι ιερο και κατι ιερο μας χαριζε. Χαζευαμε και τους εξαθλιωμενους Βρεττανους τουριστες (το προτυπο του δικου σας πολιτισμου).

        Ο Λασκαρατος με αυτα που γραφει μεταβαλλεται σε ιεροκηρυκα μισους προς οτιδηποτε Ελληνικο και Χριστιανικο. Ε να τις βρασω τις γνωσεις του. Δεν μπορει να προβαλλετε την αρρωστεια ως θεραπεια μιας άλλης.

        ΑΛΛΑΞΤΕ ΡΟΤΑ.

      • Ο/Η Po λέει:

        Θεοπρόβλητε δεν έχετε καμία απολύτως άποψη.

        «διολισθαίνουμε εκεί, διολισθαίνουμε εδώ» (ο Λασκαράτος κι εγώ).
        Εντάξει αλλάζουμε ρότα θα πάμε για εξομολόγηση.

        Εσείς όμως δεν έχετε καμία δυνατότητα, λόγω αμάθειας να «διορθώσετε» ή να αντιτάξετε κάτι…
        και εκτός των άλλων τολμάτε να μας βρίζετε χωρίς αιτία και αιδώ μέσα στο ιδιο το ιστολόγιο που με τόση ευγένεια κι υπομονή σας αφήνει να εκφράζετε απρεπώς το απόλυτο κενό αυτής της αμάθειάς σας.

        Προς το παρόν σας το επιτρέπουμε διότι προσφέρετε δωρεάν ψυχαγωγία μέσω της κενότητας των βλακωδών «διαπιστώσεών» σας.

        Αν ξαφνικά σας κόψουμε τα σχόλια, ο μοναδικό λόγος θα είναι ότι θα έχει πάψει να μας ψυχαγωγεί η βλακεία και η κενότητα του καθενός, θα την έχουμε βαρεθεί…και η ώρα αυτή δεν είναι μακριά.

        Εάν λοιπόν τώρα και στο μέλλον θα έχετε κάτι συγκεκριμένο να μας πείτε για οποιοδήποτε συγκεκριμένο ποστ, θα σας επιτρέψουμε ευχαρίστως να το κάνετε, σε αντίθετη περίπτωση, να μην επιχειρήσετε καν να σχολιάσετε, το σχόλιό σας θα αγνοηθεί.

        Συνεννοηθήκαμε;

      • Ο/Η νεαρχος λέει:

        επειδή τυγχαινει να είμαι ιατρός θα σου πρότεινα dogmatyl για τον πανικο που σε πιάνει με την ορθοδοξία και πρωτοξειδιο του αζώτου σε εισπνοες για αλλαγή ψυχολογίας , για λίγη ευφορία .το λυπηρό είναι ότι με τη διακοπη της θεραπείας η υποτροπή είναι εγγυημένη.

      • Ο/Η Σταύρος λέει:

        Νέαρχε, που τα θυμήθηκες αυτά τα φάρμακα άνθρωπέ μου.

        Το dogmatyl !!! Το θυμάσαι; Το είχε ανακαλύψει ο πάτερ Γερβάσιος, το 832 στη μονή Κουτλουμουσίου.

        Και το πρωτοξειδιο του αζώτου, άλλο πάλι κι αυτό. Επτά φορές είχε καεί ο γέροντας Ονούφριος μέχρι να το ανακαλύψει το 678 στο χημείο της μονής της Μεγίστης Λαύρας.

        Τι πράμματα μας θύμισες αγαπητέ μου! τι πράμματα και θάμματα.

      • Ο/Η Χημικός λέει:

        Συνάδελφε Σταύρο,
        φαντάζεσαι τι θαύματα θα σκάρωνε το παπαδαριό αν ήξερε τον Μεσαίωνα το «ιλλαρό αέριο»; Το Ν2Ο, υποξείδιο του αζώτου ή πρωτοξείδιο όπως το λέγανε τα παλιομοδίτικα βιβλία Χημείας του dr Nearxos.
        Κατά τα άλλα τα επιχειρήματα των Νέαρχος και Θεοπρόσβλιτος με άφησαν έκπληκτο. Ήταν σαρωτικά, φύλλο και φτερό το κάνανε το άρθρο.

  4. Ο/Η Theoprovlitos λέει:

    ΥΓ. Γραψτε ετσι γι αλλαγη κατι και για τον αφορητο και απόλυτο εθνοφυλετισμο των Εβραιων που προωθει τα δικα του παιδια και τα δικα του συμφεροντα σε βαρος της χωρας μας.

    Και που τα Οθωμανικα φιρμανια (σαν αυτα της Βατοπαιδίου) τους παραχωρησαν οικοπεδα-φιλετα στην Θεσσαλονικη. Ετσι για αλλαγη και για να μην σας κατηγορουν οι κακιες γλωσσες οτι ειστε μονοπλευροι..

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Τheoprovlite,
      μιλάς πολύ προσβλητικά και εριστικά, ιδιαίτερα στο μπλογκ σου μας έχεις σύρει τα εξ αμάξης με φράσεις που δεν ταιριάζουν σε έναν που δηλώνει χριστιανός. Αν ο εξομολόγος σου δεν μπορεί να σε βοηθήσει σ’αυτό, συμβουλέψου έναν νευρολόγο.
      Εμείς εδώ είμαστε πατριώτες, αγαπάμε την Ελλάδα και χτυπάμε τον ελληνικό εθνικισμό πριν από όλους γιατί αρκετό κακό έει κάνει στην πατρίδα μας. Τον χτυπάμε όπως θα τον χτυπούσαν και οι Απόστολοι που θα ανατρίχιαζαν στην ιδέα των εθνικών κρατικών Εκκλησιών, που είναι όλες τους καταδικαστέες.

      Στο Ισραήλ, υπάρχουν κι εκεί καλοί πατριώτες που χτυπούν με το παραπάνω τον δικό τους εθνικισμό. Έχουν στήσει ακόμη και μέσα στο στρατό ειρηνιστικές οργανώσεις, πράγμα για μας εδώ αδιανόητο και μάλιστα σε ώρα πολέμου.

      Για τον ιερέα Αντώνιο του Κολωνού, έχεις προφανές άδικο.
      Σέβομαι πολύ το καλό του έργο, αλλά οφείλει κι αυτός να σεβαστεί το γεγονός πως τα παιδάκια είναι αλλόθρησκα και να κατεβάσει τα θρησκευτικά του σύμβολα απο τους κοινόχρηστους χώρους. Στο υπνοδωμάτιό του ας βάλει όσες εικόνες θέλει. Ο, έστω και έμμεσος, προσηλυτισμός ανήλικων παιδιών που βρίσκονται μάλιστα στην ανάγκη του, δεν είναι έντιμη υπόθεση.

      Για τον αντίχριστο και υποκριτή Χριστόδουλο, το θιασώτη της λοβοτομής στους αντιρρησίες συνείδησης, γι’αυτόν που κήρυττε πως είναι πατριωτική πράξη να δολοφονούμε αθώους Αλβανούς και μάλιστα μέσα στη χώρα τους, ότι και να έχω πει είναι πολύ λίγο.

      • Ο/Η Theoprovlitos λέει:

        Λασκαρατε,
        Σας μιλαω συνειδητα εριστικα και προσβλητικα γιατι μονο η σκληρη γλωσσα μπορει να σας φερει εις ευατόν και επειδη διαισθανομαι οτι καπως καθεστε και με ακουτε. Γιατι και εσυ ΞΕΡΕΙΣ οτι κατα βαθος δεν το κανω για να αντιπαρατεθω ντε και καλα αλλα για να καταδειξω ποσο αθλια -προτιστως για την ψυχη σου- ειναι αυτα που γραφεις και στην εκφορα τους αλλα και στην ιδεολογικη τους τοποθετηση που θυμιζουν κατι μεταξυ κνίτη, Ιεχωβα και την κα Λουκα.
        ΔΕΝ κανεις αντιπαραθεση επι της ΟΥΣΙΑΣ. Εχεις την ταση να δαιμονοποιεις.

        Με τον Χριστοδουλο για παραδειγμα εγω εχω περισσοτερα απωθημενα από σενα. Αλλα ΚΑΠΟΙΕΣ φορες σταθηκε στο υψος των περιστασεων του. Εσυ δεν εμαθες ουτε προκειται να μαθης ποτε οτι σε εναν οδηγό πουλμαν κατεστραμενο που εχανε την γυναικα του από καρκινο και του ειχαν φαει οι επιστημονες γιατροι ολα τα λεφτα και κινδυνευε να του φανε οι τραπεζες το σπίτι, τον θυμηθηκε ο Χριστοδουλος εμτα από 20 χρονια, εναν οδηγο πουλμαν τον κο τιποτα και οταν τον ρωτησε γιατι δειχνει ετσι ταλαιπωρημενος και εμαθε τι συμβαινει εδωσε εντολη να εξωφληθουν τα χρεη του στο Διαβαλκανικο από το ταμειο της Εκκλησιας. Ουτε υπερεθνικιστης ηταν όπως το λες. Προφανως υπαρχουν διαφορες αντιληψεις για το τι ειναι εθνικισμος και ποια ειναι η διαφορα του από τον διεθνισμο κλπ.

        Για τον π.Αντωνιο λυπαμαι αλλα και παλι εχεις μια στρεβλη οπτικη. Ο π. Αντωνιος ως Χριστιανος το ανοιξε το «μαγαζι». Οποιος αισθανεται προσβεβλημενος πολυ απλα δεν πηγαινει. Ή οποιος νομιζει οτι του κανουν προσηλυτισμο.

        Αλλη εμμονη και αυτη με τα θρησκευτικα και γενικοτερα τα συμβολα. Φαινεται οτι δεν εχεις συνυπαρξει με αλλοδοξους. Στην πραγματικα πολυπολιτισμικη Αλεξανδρεια της Αιγυποτυ κανενας δεν ενοχλιοταν με κανενα. Οι εβραιοι φιλοι που εχω εγω κανενας δεν ενοχλειται με τα συμβολα των άλλων. Ξερω και εβραια που πηγε στην Παναγια της Τηνου. Αυτο που εισηγεισαι δεν ειναι ΠΟΛΥπολτιτσμος ειναι Απολιτισμος που οδηγει σε εναν ΠΑΝπολιτισμο, αυτον της αθλιοτητας του Αμερικανοποιημενου φυτου.

        Το τελευταιο για τις δολοφονιες Αλβανων δεν το καταλαβα σε τι αναφερεσαι ακριβως.

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Ρε θεοπρόβλητε,
        συμφωνώ με τον κ.Ροϊδη.
        Αν έχεις να αντιτάξεις κάποιο επιχείρημα μπες και γράψε ελεύθερα, αν είναι να λες βρισιές και άσχετα κάτσε σπίτι σου.

        Καλά ρε συ,
        για τον Χριστόδουλο που χρημάτισε πάνω από 10 χρόνια αρχιεπίσκοπος βρίσκεις να τον υπερασπιστείς ως επιχείρημα πως βόηθησε κάποια γυναίκα με ξένα λεφτά;
        Έπρεπε να υπήρχε τουλάχιστον ένας 100σέλιδος κατάλογος ευεργεσιών του με τον μισθό του-που κι αυτός ξένα λεφτά είναι αλλά τέλος πάντων.
        Τίποτα δεν είχε κάνει καλό αυτός ο άνθρωπος που κύρηττε πως είναι θεάρεστη πράξη η δολοφονία Αλβανών μέσα στη χώρα τους!
        Αλλά τι καλό να σου κάνει ο αρχιεπίσκοπος του φαταούλα ορθόδοξου θεού, που ενώ εκατομμύρια παιδιά του είναι άστεγα, μόνο στην Ελλάδα έχει πάνω από 10.000 σπίτια χρυσοστόλιστα για να κάνει τη φιγούρα του στους άλλους θεούς, που ούτε ένα τζαμί ή μια παγόδα ο ζηλιάρης δεν τους αφήνει να στήσουν στην Αθήνα για να στεγάσουν το δικό τους κοπάδι.

  5. Ο/Η ο Διαφωτισμός μάς άργησε 2 αιώνες λέει:

    Εξαίρετο άρθρο και πάλι. Ευχαριστώ.

  6. Ο/Η Σωφρόνιος Κάπας λέει:

    Ανεξάρτήτως του τι έκανε ή δεν έκανε ο Χρυσόστομος Καλαφάτης
    όπως τα περιγράφεις «Λασκαράτε» πρέπει και ΟΦΕΙΛΕΙΣ να του αναγνωρίσεις το μαρτυρικό θάνατο,που υπέστη! Μπορούσε να φύ-
    γει του προσφέρθηκε αυτό από τα κουμάσια τους φραγκολεβαντί-
    νους, που ναυλοχούσαν στο λιμάνι της Σμύρνης!Που αυτά τα τέ-
    ρατα έριχναν καυτό λάδι και νερό στους απελπισμένους έλληνες, που ήθελαν να ανέβουν και να σωθούν από το τούρκικο μαχαίρι! Αλλά έμεινε εκεί πιστος στη ρήση του Χριστού:»Ότι ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων του»! Πέραν αυτού θα πρέπει να ξέρεις ότι ένα ανθρωπόμορφο ΚΤΗΝΟΣ, ονό-
    ματι Στεργιάδης, που καταβασάνισε το ελληνικό στοιχείο, ως ύπα-
    τος αρμοστής την «κοπάνησε», όπως και τόσοι άλλοι προνοητικοί!!
    Και κάτι ακόμη:Οι έλληνες έκαναν ιμπεριαλιστική πολιτική, οι τούορκοι υπερασπίζοντο τα εδάφη τους; ΠΟΙΑ εδάφη αυτά που εί-
    χαν πάρει από τους έλληνες; ΝΤΡΟΠΗ για έναν έλληνα να τα λέ-
    ει και να τα γράφει αυτά!Βούτυρο στο ψωμί των τούρκων, που ζη-
    τάνε το μισό Αιγαίο, τη Θράκη και ό,τι άλλο τους προκύψει!Οι τούρκοι ΔΕΝ είναι ιμπεριαλιστές!Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε τέεοια κείμενα είναι ΜΑΧΑΙΡΙΕΣ στο ήδη πληγωμένο σώμα της Ελλάδας!!Και κάτι ακόμη είμαι γιος μικρασιάτη από τον Πόντο,
    που ήρθε 9 χρονών καταρρακωμένος και έγινε, ως «τουρκόσπο-
    ρος», υποχείριο των ντόπιων για ένα κομμάτι ψωμί!Σ’ αυτά τα θέ-
    ματα είμαι ευαίσθητος και θα ήθελα μεγαλύτερο σεβασμό απένα-
    ντι στους νεκρούς εκείνους, όποιοι κι αν είναι είναι!!

    • Ο/Η Eαμοβούλγαρος λέει:

      ΠΟΙΑ εδάφη αυτά που εί-
      χαν πάρει από τους έλληνες;

      Χμμμ
      Έλληνες ήταν όι Βυζαντινοί;

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Κύριε Κάππα,
      ανφέρω στο κείμενό μου τον μαρτυρικό θάνατο του Καλαφάτη.
      Ήταν όμως ο θάνατος ενός προδότη της χριστιανικής θρησκείας που με το μίσος που έτρεφε κατά των αλλόθρησκων και με τις φαντασιωσεις του για αναβίωση της Ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, προκάλεσε μόνος του το τέλος του.
      Ο ίδιος βέβαια δεν βρήκε ούτε μια λέξη να πει για τις σφαγές σε βάρος αθώων γυναικόπαιδων που έκανε ο ευλογημένος από τα χέρια του ελληνικός στρατός.

      Θέλω να ελπίζω κύριε Κάππα πως θα συμφωνήσετε μαζί μου πως θα είναι αισχρή προδοσία αν ο Μουφτής της Θράκης μας ευλογήσει τουρκικό στρατό που θα έλθει δήθεν να την «απελευθερώσει», ως παλιό τμήμα της οθωμανικής αυτοκατορίας, πιο φρέσκο μάλιστα από την ελληνικότητα των παραλίων της Ιωνίας, που μετά τη ρωμαϊκή κατοχή δεν νομίζω να το εγνώριζαν πως ήταν ελληνικά όπως διατείνεσθε.

      Για το Στεργιάδη, ας μιλήσει ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Ελπίζω να μην τον θεωρείτε και αυτόν προδοτη:

      Σε επιστολή του στον Αλέξανδρο ∆ιοµήδη στις 31 Ιουλίου 1919 γράφει:

      «Εν µέσω της διανοητικής παρακρούσεως όλων των εν Σµύρνη ηµετέρων στρατιωτικών και πολιτικών, µόνον ο Στεργιάδης παραµένει έχων διαυγή την αντίληψιν της καταστάσεως, προσπαθών να σώση αυτήν από του ναυαγίου εις το οποίον φέρεται… Η θέσις µας εν Σµύρνη από ηµέρας εις ηµέραν καθίσταται πολιτικώς επισφαλεστέρα, ουχί εξ ανικανότητος του Στεργιάδου αλλ’ εκ των παρεκτροπών του στρατού µας…

      Αι παρεκτροπαί των δύο πρώτων ηµερών της κατοχής µας πρέπει να έλθουν εις φως αµειλίκτως και να τιµωρηθούν δικαίως… Αφ’ ετέρου οι αξιωµατικοί µας πρέπει να µάθουν να θωρακίζωνται µε δυσπιστίαν κατά των εισηγήσεων των εντοπίων αυτού οµογενών. Τα πάθη των τελευταίων είναι φαίνεται τόσον άγρια… Η ευθύνη και εδώ εννοείται ότι βαρύνει τους εκεί (Έλληνας) προκρίτους, όχι τον απλούν λαόν».

      Βλεπετε κύριε Κάππα,
      ένας πατριώτης αγαπά την Ελλάδα και τον ελληνικό στρατό, δεν τους θέλει βιαστές και σφαγείς γυναικόπαιδων.
      Αυτά ο Βενιζέλος, βρείτε μου τώρα μια φράση του Καλαφάτη που απολάμβανε πριγκηπικά προνόμια στην Τουρκία και που έβριζε ατιμώρητα τους Τούρκους αξιωματούχους κατάμουτρα, πολύ πριν να επέμβει ο ελληνικός στρατός, που σαν χριστιανός ιερέας να καταδικάζει τα αίσχη του ελληνικού στρατού.

      Ο Στεργιάδης ήταν εξ αρχής αντίθετος με τον πόλεμο. Αν αυτό είχε γίνει, ίσως ο μικρασιατικός ελληνισμός να ήταν ακόμη στις εστίες του και να μην είχε γίνει η φοβερή ανταλλαγή των πληθυσμών που προκάλεσε τόση δυστυχία σε Τούρκους και Έλληνες. Αφ’ετέρου δεν είχε καμία ανάμιξη στα στρατιωτικά.

      Αλλά και σήμερα, τους ενόχους της «Κατοχής» του 2010 αναζητείστε τους στις Μεγάλες Ιδέες των Μακεδονομάχων και των Ολυμπιακών αγώνων και στις ποδοσφαιρικού τύπου πατριωτικές πλειοδοσίες Εθνικιστών αρχιερέων, διεφθαρμένων πολιτικών και φοροφυγάδων ή και φυγόστρατων πατριωτών πολιτών.

  7. Ο/Η Φιλίστωρ λέει:

    Οι βιαιότητες στη Μικρά Ασία

    από το βιβλίο του Τάσου Κωστόπουλου

    «Πόλεμος και εθνοκάθαρση. Η ξεχασμένη πλευρά μιας δεκαετούς εθνικής εξόρμησης 1912-1922»

    (Αθήνα 2007, εκδόσεις Βιβλιόραμα)

    http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=12&t=159621

    Ακόμη αγριότερα -αν και μακριά από τα βέβηλα μάτια ξένων παρατηρητών- εξελίχθηκαν τα πράγματα κατά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις της άνοιξης του 1922 εναντίον των χωριών του Εγριγκιόζ Νταγ. Χώρος δράσης των ανταρτών του Μπεχλιβάν ήδη από το 1920, η ορεινή περιοχή μεταξύ Σιμάβ και Κιουτάχειας θα χτενιστεί από ειδικά «αποσπάσματα διώξεως συμμοριών» στα τέλη του 1921, με ελάχιστα αποτελέσματα. Ακολούθησαν επιθέσεις σε στρατιωτικά φυλάκια της περιοχής και, στα μέσα Απριλίου, η ένοπλη εξέγερση των χωρικών της περιοχής Εμέντ. Εκτός από την προϋπάρχουσα μαγιά των τοπικών «ληστοσυμμοριών» και την κεμαλική προπαγάνδα, η «πρόθυμος συμμετοχή των κατοίκων εις το κίνημα» αποδίδεται από την επίσημη ιστορία του ΓΕΣ και «εις την πίεσιν των ελληνικών αποσπασμάτων εκμεταλλεύσεως των επιτοπίων πόρων» -τις μαζικές δηλαδή και βίαιες επιτάξεις αγαθών απ’ τον ελληνικό στρατό. Οι εξεγερμένοι εξόντωσαν την τοπική στρατιωτική φρουρά και πετσόκοψαν τρία καταδιωκτικά αποσπάσματα (συνολικά κάπου 180 στρατιώτες). Ακολούθησε η πάταξη της ανταρσίας, με κινητοποίηση πολλών σχηματισμών υποστηριζόμενων από πυροβολικό κι αεροπλάνα. Σύμφωνα με τη Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, «αι συμμορίαι, καταδιωχθείσαι, ηναγκάσθησαν να διαλυθώσιν», αιχμαλωτίστηκαν δε «πολλοί ένοχοι και ύποπτοι χωρικοί». Το κύριο βάρος της καταστολής το υπέστη φυσικά ο άμαχος πληθυσμός: «Αι καταστροφαί ενίων χωρίων και η παραταθείσα λόγω των επιχειρήσεων, πλέον των είκοσι ημερών, παραμονή των χωρικών μετά των γυναικοπαίδων εις τα όρη και χαράδρας, όπου υφίσταντο τα πάνδεινα, προεκάλεσε την γενικήν αγανάκτησιν κατά των πρωταιτίων του κινήματος» – και την «ειρήνευση» της περιοχής, προσωρινά τουλάχιστον.

    Ο,τι η επίσημη γραφίδα αποκαλεί «πάνδεινα», γίνεται σαφέστερο -και δραματικότερο- στο ημερολόγιο ενός τσολιά που πήρε μέρος στην εκκαθάριση. Ο συνταγματάρχης Π. Παλαιολόγος ζητά από τους άντρες του να σεβαστούν δυο μονάχα χωριά, τα οποία θεωρούνται «ειρηνόφιλα» ή εν πάση περιπτώσει αμέτοχα της αντίστασης, δηλώνοντάς τους ότι παντού αλλού «θα ‘χουν την ελευθερία τους να πράξουν ό,τι η συνείδηση κι η ψυχή τους βαστάει»· ακόμη και στα δυο αυτά χωριά, ωστόσο, οι στρατιώτες επιδίδονται σε βιασμούς γυναικών, βασανιστήρια και λεηλασίες.

    Οσο για την υπόλοιπη περιοχή, αυτή δοκιμάζει κάθε λογής αγριότητα, ως αντεκδίκηση για όσα είχαν προηγηθεί: «Οι φωνές και τα κλάματα των γυναικών και των παιδιών δεν παύουνε μέρα νύχτα. Ολο το δάσος, και ιδίως τα πιο κλειστά μέρη, είναι γεμάτα κόσμο και ρουχισμό. Κάθε γυναίκα, κάθε παιδί και κάθε αδύνατο μέρος είναι στη διάθεση του κάθε Ελληνα στρατιώτη. Ευτυχώς που λίγοι είναι αυτοί που έχουν κακούργικα ένστικτα και σκοτώνουν γυναικόπαιδα. […] Δεν έχουν τελειωμό οι διηγήσεις των φαντάρων τι είδανε και τι κάνανε σ’ αυτό το διάστημα […]. Είδανε άνδρες να πετάνε τα όπλα τους και να κρύβονται, άλλοι φονεύθηκαν, άλλοι ξέφυγαν το θάνατο. Συνάντησαν, λένε, ολόκληρες οικογένειες, πολλές γυναίκες, όμορφες κι άσκημες. Αλλες κλαίγανε, άλλες θρηνούσανε τον άντρα τους, την τιμή τους». Η εκστρατεία θα ολοκληρωθεί με το συστηματικό κάψιμο κάθε κατοικημένου τόπου. «Η διαταγή λέει: καταστρέψτε διά πυρός και τελείως όλα τα χωριά που θα συναντήσετε και τις κωμοπόλεις. Ποιμνιοστάσια, νερόμυλους κι ανεμόμυλους. Κάθε εξοχικό κι απομονωμένο σπίτι». Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα σπίτια καίγονται μαζί με τους ηλικιωμένους κατοίκους τους.

    Σε ποιο βαθμό αυτές οι αγριότητες ήταν αποτέλεσμα σχεδιασμών της ελληνικής στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας; Αν για την πρώτη φάση της εκστρατείας -επί Βενιζέλου- η απάντηση δεν είναι καθόλου εύκολη, καθώς το ζητούμενο υπήρξε κυρίως η επίδειξη της αποικιακής ικανότητας των ελληνικών αρχών «να διοικήσωμεν με ανωτερότητα αλλοφύλλους», τα πράγματα αποδεικνύονται πολύ πιο απλά όσον αφορά τη διαχείριση της σύρραξης απ’ τους αντιβενιζελικούς. Το συστηματικό κάψιμο των τουρκικών χωριών την άνοιξη του 1921 αποδιδόταν όπως είδαμε από τους φαντάρους σε διαταγή του σωματάρχη, πρίγκηπα Ανδρέα· το ίδιο ακριβώς υποστήριξαν και δυο αξιωματικοί του ελληνικού στρατού μετά την αιχμαλωσία τους (κι όπως ήταν αναμενόμενο, εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο η κεμαλική προπαγάνδα).

    Στα απομνημονεύματά του που δημοσιεύτηκαν λίγο μετά τον πόλεμο, ο ίδιος ο πρίγκηπας υποστηρίζει φυσικά τα ακριβώς αντίθετα, ισχυριζόμενος ότι «ουδέποτε ευρέθη εις την ανάγκην να τρομοκρατήσει τους κατοίκους της χώρας δι’ ής διερχόμεθα» και «οικτίροντας» τη διαγωγή των στρατιωτών του στο χωριό Σιβασλή (25.6.’21) – διαγωγή η οποία «υπερέβη παν επιτρεπόμενον όριον», αν και ο ίδιος «προτιμά να ρίψη πέπλον επί των λαβόντων χώραν γεγονότων». Οι διαθέσιμες μαρτυρίες επιβεβαιώνουν ωστόσο ότι το 1921 ήταν η ηγεσία του στρατού αυτή που πρόκρινε μια στρατηγική ολοκληρωτικού πολέμου και καταστροφής της μικρασιατικής ενδοχώρας ως μέσο άσκησης πίεσης στους κεμαλικούς, προκειμένου αυτοί να δεχτούν ένα διακανονισμό ευνοϊκό για τα ελληνικά συμφέροντα. Δεν είναι μόνο οι απλοί φαντάροι που επικαλούνταν διαταγή του εστεμμένου αρχιστράτηγου «να καίμε όλα τα τουρκικά» κι «έλεγαν πως είπε ο Κώτσος (= ο Βασιλιάς) να μην αφήσουν τίποτα ορθό στο διάβα τους».

    Ούτε ο συνάδελφός τους που σημειώνει στο ημερολόγιό του, με βάση προφανώς τη σχετική ενημέρωσή του απ’ τους αρμόδιους αξιωματικούς, ότι «σκοπός της μεγάλης ταύτης εκστρατείας» -εκτός από τη συντριβή των κεμαλικών δυνάμεων- ήταν «η διαρπαγή και καταστροφή απάσης της χώρας του εχθρού μέχρι της Αγκύρας συμπεριλαμβανομένης, ώστε ο εχθρός να καταστή ακίνδυνος εις το μέλλον, υποχρεωθή δε να ζητήση επέμβασιν των συμμάχων, ών τα συμφέροντα παρεβλάπτοντο διά της καταστροφής της Ανατολής, και ούτω διά συμμαχικής μεσολαβήσεως επιτευχθή η ειρήνη, αναγνωρισθή δε συγχρόνως ο Βασιλεύς παρά των Δυνάμεων». Στις παραμονές της εξόρμησης για την Αγκυρα, ένας αξιωματικός του επιτελείου ενημερώνει τους συνομιλητές του ότι στόχος του εγχειρήματος είναι το «πλιατσικολόγημα» της κεμαλικής πρωτεύουσας, ενώ ο ίδιος ο βασιλιάς Κωνσταντίνος στην προσωπική του αλληλογραφία εξηγεί πως έφτασε η «ώρα να επιστρέψουν οι Τούρκοι στα ενδότερα της Ασίας, απ’ όπου ήρθαν».

    Η στρατηγική αυτή θα επενδυθεί και ιδεολογικά από τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς της κυβέρνησης των Αθηνών: «Ο διεξαγόμενος πόλεμος», εξηγεί στο κοινό της η δημοφιλέστερη κυβερνητική εφημερίδα των ημερών, «δεν είναι πόλεμος της Ελλάδος κατά του επαναστάτου Κεμάλ. Είναι πόλεμος της Ελληνικής φυλής προς το Τουρκικόν έθνος, πόλεμος μάλιστα σκληρός μέχρι εξοντώσεως του ενός εκ των δύο αντιπάλων».

  8. Ο/Η Φιλίστωρ λέει:

    http://sfrang.blogspot.com/2008/04/1912-1922.html

    Η αποσιωπημένη περίοδος 1912-1922

    Οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του ελληνικού στρατού

    Τάσος Κωστόπουλος: Πόλεμος και εθνοκάθαρση – Η ξεχασμένη πλευρά μιας δεκαετούς εθνικής εξόρμησης, «ΒΙΒΛΙΟΡΑΜΑ» σελ. 319.

    Για την περίοδο 1912-1922 μία από τις μεγάλες αποσιωπήσεις της εθνικής αφήγησης είναι οι εκτεταμένες ελληνικές ωμότητες. Αντιθέτως, οι Ελληνες εμφανίζονται και κατά την περίοδο αυτή ως ένας γενναίος, ευγενικός, πολιτισμένος λαός, που δεν υπήρξε ποτέ θύτης αλλά μόνο θύμα. Την ειδυλλιακή αυτή εικόνα ήρθε να ταράξει για τα καλά το επίκαιρο και τεκμηριωμένο αυτό βιβλίο του Τάσου Κωστόπουλου.

    Στο βιβλίο αυτό δίδεται έμφαση «στα εγκλήματα και τις εθνοκαθαρτήριες επιδόσεις του ελληνικού στρατού, χωρίς φυσικά να αποσιωπούνται οι αντίστοιχες αγριότητες των κατά καιρούς αντιπάλων τους» (σελ. 16). Ενα κύριο συμπέρασμα που εξάγεται από την έρευνα του Κωστόπουλου είναι το εξής: ότι μεγάλο μέρος της βίας του ελληνικού στρατού σε βάρος αλλοεθνών αμάχων δεν προέκυψε ως «παράπλευρη απώλεια» ούτε οφειλόταν σε εγγενή κτηνωδία, αλλά αποτελούσε συστατικό στοιχείο της «απελευθερωτικής» ελληνικής εξόρμησης, «προκειμένου η επέκταση της εθνικής επικράτειας να συνοδεύεται από την επιθυμητή πληθυσμιακή ομοιογένεια» (σελ. 18). Πρόκειται δηλαδή για χαρακτηριστική περίπτωση «εθνοκάθαρσης».

    Ενα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα του βιβλίου αυτού είναι ότι στηρίζεται κατά πρώτον λόγο σε ελληνικές πηγές (και όχι σε τουρκικές ή φιλοτουρκικές πηγές, που βέβαια βρίθουν από τα εγκλήματα του ελληνικού στρατού), κυρίως σε δημοσιευμένα απομνημονεύματα και ημερολόγια φαντάρων και αξιωματικών που καθιστούν την προσπάθεια καταγραφής των ελληνικών αθλιοτήτων πολύ πιο πειστική.

    Ο Κωστόπουλος ξεκινάει από ένα βασικό δεδομένο, το τελείως ανάμεικτο των πληθυσμών. Η γνωστή έκφραση «μακεδονική σαλάτα» δεν αφορούσε μόνο τη γεωγραφική Μακεδονία, αλλά το σύνολο των διεκδικούμενων από την Ελλάδα περιοχών, από τα Γιάννινα και το Μοναστήρι, μέχρι τη Σμύρνη και το Αϊδίνιο. Συγκεκριμένα, μέχρι το 1912, στην ευρύτερη Μακεδονία οι μουσουλμάνοι ήταν 900.000 (τουρκόφωνοι, αλβανόφωνοι, σλαβόφωνοι, ελληνόφωνοι, βλαχόφωνοι ή ρομανί), 900.000 ήταν οι σλαβόφωνοι χριστιανοί, περίπου 360.000 ήταν οι ελληνόφωνοι χριστιανοί (συν 100.000 Βλάχοι, 70-90.000 Εβραίοι και πολύ μικρότερες ομάδες αλβανόφωνων χριστιανών και Γκαγκαούζων). Ακόμη και στην περιοχή που στη συνέχεια έγινε ελληνική (Ελληνική Μακεδονία), 36% ήταν μουσουλμάνοι, μόλις 28% ελληνόφωνοι χριστιανοί και 20-25% σλαβόφωνοι χριστιανοί, χωρισμένοι σε εξαρχικούς και πατριαρχικούς (με τους δεύτερους να τους διεκδικεί η Ελλάδα ως «ελληνόφρονες»). Τα ίδια ισχύουν στην ευρύτερη Ηπειρο και Θράκη (ανατολική και δυτική), την Κωνσταντινούπολη και τα ανατολικά παράλια της Μικράς Ασίας: σταθερά πρώτοι αριθμητικά έρχονται οι μουσουλμάνοι και έπονται οι λοιποί, με εξαίρεση την Κρήτη και τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, στα οποία η πλειονότητα είναι όντως Ρωμιοί.

    Με αυτά τα δεδομένα αντιλαμβάνεται κανείς πόσο μεγάλη δόση «εθνοκάθαρσης» χρειαζόταν για να πάρει η Ελλάδα τα εδάφη που διεκδικούσε και πόσο δύσκολα η διαδικασία αυτή μπορούσε να στοιχειοθετηθεί ως «απελευθέρωση». «Απελευθερωνόταν», κατά περίπτωση, το 1/3 με 1/10 του πληθυσμού και εκδιωκόταν ή εξοντωνόταν η πλειονότητα των γηγενών κατοίκων, δηλαδή όσοι βρίσκονταν στη λάθος πλευρά των επιδιωκόμενων συνόρων. Σημειωτέον ότι το πρώτο μεγάλο προσφυγικό κύμα ήταν αυτό των μουσουλμάνων από τα Βαλκάνια, συνεπεία των Βαλκανικών πολέμων, τουλάχιστον 300.000 (σελ. 63-64).

    (πλήρες κείμενο >>>)

  9. Ο/Η Leftist λέει:

    Δημοσιεύτηκε στο 941ο τεύχος της εφημερίδας «Εργατική Αλληλεγγύη» του Νοέμβρη του 2010

    Το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας είχε λιγότερο από ένα με ενάμισι χρόνο ζωής όταν βρέθηκε αντιμέτωπο με την ιμπεριαλιστική εξόρμηση του ελληνικού κεφαλαίου στη Μικρά Ασία. Το ΣΕΚΕ κράτησε ψηλά τη σημαία του διεθνισμού, άντεξε στις πιέσεις για «εθνική ενότητα», και αυτό του άνοιξε το δρόμο να συνδεθεί με τους εργάτες και τους φαντάρους που ξεσηκώνονταν αηδιασμένοι ενάντια στον πόλεμο. Να τι έλεγε το ΣΕΚΕ τον Σεπτέμβρη του ’20, για την Συνθήκη των Σεβρών:

    «Η ώρα του πολέμου έφθασεν! Ο εχθρός ευρίσκεται εντός των συνόρων και όχι πέραν αυτών! Είναι αυτοί οι εκμεταλλευταί μας οι οποίοι κρύπτονται όπισθεν των διαφόρων αστικών κομμάτων και οι οποίοι εμφανίζονται ενώπιον του λαού με πατριωτικά και εθνικιστικά ενδύματα, ενώ οι ίδιοι ως εργοδόται, ως τραπεζίται, ως τοκισταί, ως γαιοκτήμονες, ως έμποροι, ως πολιτικοί, τυραννούν και καταπιέζουν τον τόπο. Αυτοί είναι οι πραγματικοί –οι φυσικοί- εχθροί μας».

    Και τότε και τώρα, ο φυσικός εχθρός βρίσκεται εντός των συνόρων. Και αυτόν πρέπει να ανατρέψουμε, να «τον κάτσουμε στο σκαμνί».

  10. Ο/Η Σωφρόνιος Κάπας λέει:

    Κι αφού κύριε «Λασκαράτε» αυτό το ΚΤΗΝΟΣ-ΕΠΙΜΈΝΩ- θεωρούσε
    τον πόλεμο καταστροφικό, γιατί έγινε διοικητικός παράγων;!Κι α-
    φού έβλεπε τις αγριότητες, γιατί ούτε τις κατήγγειλε ούτε ΠΑΡΗ
    ΤΕΙΤΟ; Υπήρξε ένα ανθρωπόμορφο ΤΕΡΑΣ, που με την πολιτική του ΠΡΟΣΒΑΛΕ τον ελληνισμό! Όσο για τον Βενιζέλο φέρει για ΠΟΛΛΑ μέγιστον της ευθύνης μέρος, αλλά και η ακολουθήσασα Ηνωμένη Αντιπολίτευσις, που με την κοροϊδία της στον ελληνικό λαό ότι «θα έφερνε τα παιδιά τους πίσω»τον κράτησε στο αξίωμα!Αλήθεια μήπως-λέω μήπως, ως πολύξερος, που είσθε ΞΕΡΕΤΕ ποι-
    α δύναμι κράτησε αυττον τον ΣΥΑ στην εξουσία;Και ΠΟΙΟΙ τον διέ
    σωσαν;!Και πάλι θα σας πω κύριε ότι αυτά, που γράφετε είναι του
    λάχιστον ανθελληνικά!

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Aκουστε κύριε Σωφρόνιε,
      ο όρος ανθελληνικά, είναι ιστορικά κακόφημος τον χρησιμοποιεί η ακροδεξιά, καλό είναι να αποφεύγετε.
      Κοιτάξτε οι θέσεις μου είναι πολύ απλές:

      1.Είναι ντροπή ένας χριστιανός επίσκοπος να είναι κήρυκας φυλετικού, εθνοτικού και θρησκευτικού μίσους. Θα του ταίριαζε καλύτερα να ήταν Αγιατολάχ. Βέβαια στην Ανατολική Εκκλησία αυτό είναι ο κανόνας.

      2. Πατριώτες το 1922 ήταν όσοι αντιτάχθηκαν στην εκστρατεία.
      Αν εισακούγονταν τα πράγματα θα ήταν απείρως καλύτερα και για τον αγαπητό τουρκικό λαό και για εμάς.

      3.Ο Στεργιάδης έχει συκοφαντηθεί, πόσο πολύ δεν το ξέρω, επειδή υπερασπίστηκε τον άμαχο τουρκικό πληθυσμό και συγκρούστηκε με τον εθνικιστη δεσπότη Καλαφάτη διακόπτοντάς τον μάλιστα την ώρα που έκανε κήρυγμα μίσους μέσα στην εκκλησία: «Σας είπα πως δεν επιθυμούσα τίποτα απ’ αυτά!». Ο Καλαφάτης κατακόκκινος, τα έχασε, και κατέβηκε από το βήμα.

      Το θέμα μας δεν είναι ομως ο Στεργιάδης, τον οποίο δεν μπορώ να υπερασπιστώ γιατί δεν έχω τα αναγκαία στοιχεία, αλλά ο εθνικισμός της Εκκλησίας, όπως εκφράστηκε μέσω του Καλαφάτη που είχε νομοτελειακά το τέλος που ο ίδιος προετοίμασε. Ο Καλαφάτης είχε παρελθόν μίσους από τη Μακεδονία όπου ξεκίνησε τη δράση του.

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Kύριε Κάπα,
        εδώ υπάρχει ένα βίντεο που μου έστειλε ένας φίλος, όπου θα σας ικανοποιήσει. Ο Στεργιάδης βρίζεται σκαιότατα. Μέχρι και υπεύθυνος της καταστροφής θεωρείται, αν και δεν είχε την παραμικρή στρατιωτική ανάμιξη. Εγώ όμως επισημαίνω πως η φωνή του καθηγητή Βερέμη θάβεται όταν αναφέρεται σε ελληνικές βιαιότητες και διαλέγω μόνο μία φράση ενός κατηγόρου του, και μάλιστα επώνυμου Έλληνα του M.Μεγαλοοικονόμου:
        «Τουφέκισε ο Στεργιάδης έναν Έλληνα λοχία επειδή δήθεν δεν φέρθηκε καλά στους Τούρκους».
        Δήθεν λοιπόν, τίποτα μεμπτό δεν έγινε στην πλούσια και ευημερούσα Σμύρνη από ελληνικής πλευράς.

        Φαντάζομαι έναν Γερμανό να λέει πως κάποιος Γερμανός αξιωματικός τουφέκισε έναν Γερμανό λοχία επειδή «δήθεν» δεν φέρθηκε καλά στους Έλληνες επί Κατοχής. Ασφαλώς τέτοιος Γερμανός αξιωματικός στην Ελλάδα δεν υπήρξε, είναι τιμή λέω εγώ, για την Ελλάδα που βρέθηκε ο αντιφατικός ή και δύστροπος και ιδιόρρυθμος Στεργιάδης να διαλαλήσει με τη στάση του απέναντι στα εγκλήματα πολέμου, πως δεν είναι οι Έλληνες όλοι, βασανιστές, βιαστές ή φονιάδες γυναικόπαιδων και πως υπάρχουν Έλληνες που δεν ανέχονται να συγκαλύπτουν τέτοια γεγονότα.

        Ο δημοσιογράφος δεν τον ρωτάει από στοιχειώδες δημοσιογραφικό καθήκον, τι ακριβως κατηγορήθηκε πως έκανε ο λοχίας, και πως ο αφηγητής του γνώριζε πως αυτό ήταν ψέμα; Δεν παραχωρούσε τη θέση του στις Τουρκάλες κυρίες, δεν τους άνοιγε την πόρτα να περάσουν ή μήπως τις βίαζε; Αυτός όμως ο τρόπος παρουσίασης των γεγονότων δεν λέγεται δημοσιογραφία, δεν λέγεται αντικειμενικότητα, λεγεται ας μην το πω τι λέγεται. Όφειλε ακόμη να ερευνήσει ελληνικές βιαιότητες.
        Εκτός αν μερικούς τους ενοχλεί μόνο ο ασφαλώς ατυχής και καταδικαστέος απερίφραστα, «συνωστισμός» της κυρίας Ρεπούση.

  11. Ο/Η πατήρ Κωλοσούζιος λέει:

    Προδόοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοτες

    Ο Ιστορικός Καρα Τζαφέρ (δεν έχει τελειώσει το Γυμνάσιο) καταρρίπτει τα ψέματά σας

  12. Ο/Η πατήρ Bαψομαλιάς λέει:

    http://jungle-report.blogspot.com/2010/10/blog-post_14.html

    VIDEOS

    SPY-VIDEOS SLY-VIDEOS SLY-VIDEOS POST FEEDS NATIONALISM GEOGRAPHIC

    Όλα τα άρθρα του Nationalism GeographicJUNGLE-TWITTER JUNGLE-FACEBOOK

    JUNGLE-FACEBOOK
    Ποστ σμικρόν, προς τέρψιν και ευθυμίαν

    Είναι τώρα κάποια χρόνια, που παρακολουθούμε τον πρόεδρο του Λά.Ο.Σ. να προβάλλεται στα κανάλια πάντα με μια βιβλιοθήκη πίσω από το γραφείο του.

    Με πολλά μεγάλα και βαριά βιβλία, που φαίνονται μάλιστα και χρησιμοποιημένα από τις πολλές ώρες μελέτης.

    Αφού σου ‘ρχεται να πεις, μα τι μορφωμένος και μελετηρός άνθρωπος είναι αυτός ο Καρατζαφέρης..

    ‘Η να πεις, μα πόσο πολύ αδικήθηκε που δεν κατάφερε να τελειώσει το εξατάξιο Γυμνάσιο.

    Η αλήθεια όμως είναι, πως ο Καρατζαφέρης δεν έχει διαβάσει κανένα από αυτά τα βιβλία, παρά μόνον τους τίτλους τους.

    Για την ακρίβεια, δεν έχει καν ανοίξει κάποιο από αυτά τα βιβλία.

    Ούτε καν στα χέρια του τα έχει πιάσει.

    Δε θα μπορούσε βέβαια να κάνει και αλλιώς, διότι πρόκειται για μια ταπετσαρία:

  13. Ο/Η Red teacher λέει:

    http://www.alfavita.gr/artro.php?id=7649

    Εκστρατεία και καταστροφή 1919 – 1922 (1)

    22/08/2010 – 08:17

    ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ 1919 – 1922 (1)

    Η δράση του ΣΕΚΕ (ΚΚΕ), οι ελληνικές αστικές πολιτικές δυνάμεις και τα ιμπεριαλιστικά κράτη

    Μια από τις τραγικότερες σελίδες της νεότερης Ιστορίας του λαού μας είναι η Μικρασιατική Καταστροφή, τον Αύγουστο του 1922. Καταστροφή στην οποία οδήγησε η τυχοδιωκτική εκστρατεία της άρχουσας τάξης της Ελλάδας που ξεκίνησε στα μέσα του Μάη 1919 με την απόβαση ελληνικού στρατού στη Σμύρνη.

    Τη μικρασιατική εκστρατεία πρέπει να την προσεγγίσουμε ως μια πολεμική ενέργεια, ενταγμένη στο διεθνές ιμπεριαλιστικό πλαίσιο, που διαμορφωνόταν με βάση τα αποτελέσματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι νικήτριες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Αντάντ, (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία), επιβουλεύονταν τα πετρέλαια της Μοσούλης και, επομένως, ήθελαν να εδραιώσουν τις θέσεις τους και στην περιοχή του οθωμανικού κράτους. Γεγονός που συνεπαγόταν και ενέργειες για το διαμελισμό του. Γι’ αυτό το σκοπό χρησιμοποίησαν και τον ελληνικό στρατό. Ταυτόχρονα, το εθνικοαπελευθερωτικό, αστικοδημοκρατικό επαναστατικό κίνημα στην Τουρκία, με επικεφαλής το Μουσταφά Κεμάλ, συγκροτεί κυβέρνηση στην Αγκυρα στις 23 Απρίλη του 1920 και έρχεται σε πλήρη ρήξη με τον σουλτάνο. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, αντιλαμβανόμενες ότι ο σουλτάνος δεν είναι σε θέση να τσακίσει την επανάσταση, βάζουν μπρος το στρατιωτικό σχέδιο, με κύρια δύναμη τον ελληνικό στρατό, αλλά και τα δικά τους στρατεύματα. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Κεμάλ δε φέρνουν αποτέλεσμα. Ετσι στις 10 Αυγούστου 1920, υπογράφεται στις Σέβρες της Γαλλίας η Συνθήκη των Σεβρών, που ουσιαστικά ενίσχυε την αποικιακή υποδούλωση της Τουρκίας. Η κυβέρνηση Βενιζέλου ανέλαβε την επιβολή της συγκεκριμένης Συνθήκης, η οποία απορρίφτηκε από την κυβέρνηση Κεμάλ. Ετσι, γενικεύτηκε, ουσιαστικά, ο πόλεμος στο μέτωπο της Μικράς Ασίας ο οποίος τυπικά ξεκίνησε το Μάη του 1919.

    http://www.alfavita.gr/artro.php?id=7649

  14. Ο/Η νεαρχος λέει:

    Σταυρο και Χημικος
    Τι να κανουμε δεν εχω τις γνωσεις σας σε χημεια με την ταπεινη Ιατρικη Χημεια που εκανα.
    Παρολα ταυτα τα συγκεκριμενα σκευασματα ειναι σαν την coca-cola , παντα βγαινουν καινουρια αλλα η coca cola ειναι coca cola.
    εν κατακλειδι, η ηλιθιοτητα ειναι ανικητη. καληνυκτα

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Γιατρέ μου,
      υποθέτω πως κουράρετε τους μοναχούς του Αγίου Όρους όπου τα ψυχοφάρμακα δίνουν και παίρνουν.
      Δεν το λέω εγώ, το καταγγέλει στην Ελευθεροτυπία ο γνωστός συγγραφέας και Αγιορείτης μοναχός Μιχαήλ και ο μοναχός Πορφύριος σε εκπομπή ιερέα στο Ρ.Σ. της Εκκλησίας:

      http://www.40blog.com/oust/note/3146/%CE%A4%CE%B1-%CF%88%CF%85%CF%87%CE%BF%CF%86%CE%AC%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF.html

      Η παρουσία σας εδώ μας τιμά.
      Όντως τα επιχειρήματά σας κατά του άρθρου μου (συνταγές ψυχοφαρμάκων) το συνέτριψαν.
      Ο καθείς δίνει από αυτό που έχει και σε εσάς τα ψυχοφάρμακα, αν κρίνω τις εκ του μακρόθεν συνταγολογήσεις σας, φαίνεται πως περισσεύουν.

    • Ο/Η Σταύρος λέει:

      Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφ. 5, στ. 22
      «… Εκείνος δε, που θα πει, τον αδελφό του Μωρέ, αυτός πρέπει να παραδοθεί εις την πυρίνην γέεννα.»

      Μωρός = ηλίθιος

      Πύρινη γέενα = κόλαση, το πυρ το εξώτερον.

      Μάγκα μου την καταδίκη στην κόλαση την έχεις ήδη στο τσεπάκι σου.

      Χώρια που ο καλός Χριστούλης δίδαξε «να αγαπάτε τους εχθρούς σας, να ευλογείτε αυτούς που σας καταριούνται…».

      Και να λέει χριστιανός άνθρωπος χαζούς τ’ αδέλφια του (είμαστε ή δεν είμαστε όλοι παιδιά του ενός και μοναδικού Θεού), όχι επειδή τον καταράστηκαν αλλά επειδή έχουν διάθεση να απιστούν στις ψευτιές!
      Όπως ο Θωμάς, που παρ’ όλο που είδε τόσα θαύματα, ο αθεόφοβος, δεν πίστεψε ότι ο Θεός του αναστήθηκε αλλά τον οποίο συγχώρεσε αμέσως ο δάσκαλός του.
      Πώς κατάντησαν οι χριστιανοί να μαστίζονται από την τρισκατάρατη αθεοφοβία, μόνο ένας θεός το ξέρει.

      • Ο/Η νεαρχος λέει:

        θυμηθηκες το Χριστο τωρα. αναλογα πραττεις.

  15. Ο/Η Τυχαίος αναγνώστης λέει:

    http://dmanex.blogspot.com/

    ΤΟ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΝ ΤΗΣ ΕΝ ΑΛΒΑΝΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

    Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2009
    Συνοδικός Τόμος

    Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, έχον μεν επίγνωσιν των θρησκευτικών και εκκλησιαστικών αναγκών της Ορθοδόξου εν Αλβανία Εκκλησίας, διαβλέπον δε μετ’ ανησυχίας λόγω της διαρκούς αναταραχής αυτής κίνδυνον διεισδύσεως εν Αλβανία της Καθολικής Εκκλησίας και επεμβάσεως της Σερβικής, ήτις και ίδιον Επίσκοπον ανεκήρυξεν εις Σκόδραν, απεφάσισε να αναγνωρίση την εν Αλβανία Ορθόδοξον Εκκλησίαν ανεξάρτητον και αυτοκέφαλον. Προς τούτο συνέστησεν επιτροπήν εκ των Συνοδικών Μητροπολιτών Δέρκων Ιωακείμ και Ηλιουπόλεως Γενναδίου εκ μέρους της Μεγάλης Εκκλησίας, του Επισκόπου Συννάδων Χριστοφόρου και του Ιωσήφ Κέδη, πρώην υπουργού Δικαιοσύνης της Αλβανίας, ως πληρξουσίων του βασιλέως της Αλβανίας Ζώγου και της κυβερνήσεως αυτού. Η επιτροπή αύτη κατέληξεν εις συμφωνίαν δια της οποίας ωρίζετο συν τοις άλλοις, ότι η Αλβανική πολιτεία θα επέτρεπεν εις την Αυτοκέφαλον Ορθόδοξον Εκκλησίαν αυτής πλήρη αυτοτέλειαν και ελευθερίαν προς ανάπτυξιν της θρησκευτικής και εκκλησιαστικής ζωής, της οποίας σημαντικώτερον στοιχείον ήτο η ίδρυσις ιερατικών σχολών και μορφωτικών θρησκευτικών ιδρυμάτων.
    Μετά την υπογραφήν της εν λόγω συμφωνίας επηκολούθησε Πατριαρχική και Συνοδική απόφασις μετωνομάσασα την Μητρόπολιν Δυρραχίου εις Μητρόπολιν Τιράνων, Δυρραχίου και Ελβασανίου, την Μητρόπολιν Κορυτσάς εις ομώνυμον Επισκοπήν και την Μητρόπολιν Βελεγράδων εις Επισκοπήν Βερατίου, Αυλώνος και Κανίνης. Δια τας ανωτέρω θέσεις εξελέγησαν ο Επίσκοπος Συννάδων Χριστόφορος δια την Μητρόπολιν Τιράνων, Δυρραχίου και Ελβασανίου και ο Λαυριώτης μοναχός Ευλόγιος Κουρίλας δια την Επισκοπήν Κορυτσάς. Προσέτι η Ιερά Σύνοδος, μελετήσασα αίτησιν του υπό καθαίρεσιν χειροτονηθέντος Επισκόπου Βελεγράδων Αγαθαγγέλου Τσάμτση, εξαιτουμένου την συγγνώμην της Εκκλησίας και την άρσιν της κατ’ αυτού επιβληθείσης ποινής της καθαιρέσεως, και εκτιμώσα τα εκδηλούμενα εν αυτή αισθήματα λύπης και μετανοίας παρέσχεν εις αυτόν την συγγνώμην της Εκκλησίας δια της άρσεως της καθαιρέσεως, ανεγνώρισε δε συγχρόνως και την εις Επίσκοπον χειροτονίαν αυτού, ουχί όμως και την εις Επίσκοπον Βελεγράδων εκλογήν του. Προς τούτοις δια πράξεώς της απένειμεν αυτώ τον ψιλώνυμον τίτλον Αυλωνείας, Επισκοπής διαλαμψάσης ποτέ εις την Μητρόπολιν Δυρραχίου, και ως τοιούτον εξέλεξεν Επίσκοπον Βερατίου, Αυλώνος και Κανίνης. Δι’ ετέρας Συνοδικής αποφάσεως ανεδείχθη εις ιδιαιτέραν Επισκοπήν το τμήμα Αργυροκάστρου, μετά την απόσπασίν του εκ της Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, ονομασθείσα «Ιερά Επισκοπή Αργυροκάστρου», ο δε Επίσκοπος αυτής «Ιερώτατος Επίσκοπος Αργυροκάστρου». Επίσκοπος της εν λόγω Επισκοπής εξελέγη το πρώτον ο καθηγητής Παντελεήμων Κοτόκος, περί του οποίου εγένετο λόγος ανωτέρω.
    3. Υπογραφή και παράδοσις του Συνοδικού Τόμου
    Την 12 Απριλίου 1937 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βενιαμίν (1936-1946) εν πανηγυρική συνεδρία της Ιεράς Συνόδου εκήρυξε και ηυλόγησε, συνεπευλογούσης και της Ιεράς Συνόδου, το αυτοκέφαλον της εν Αλβανία Ορθοδόξου Εκκλησίας και την ανεξάρτητον διοργάνωσιν αυτής υπό Ιεράν Σύνοδον, έχουσαν πρόεδρον τον κατά καιρούς «Σεβασμιώτατον Αρχιεπίσκοπον Τιράνων και πάσης Αλβανίας». Μετά την υπογραφήν του Συνοδικού Τόμου ο Πατριάρχης επέδωσε τούτον εις τον Μητροπολίτην Τιράνων και Δυρραχίου Χριστοφόρον και τους δύο χειροτονηθέντας Επισκόπους, τον Αργυροκάστρου Παντελεήμονα και τον Κορυτσάς Ευλόγιον, οίτινες μετά συγκινήσεως πολλής διετράνωσαν τα ευγνώμονα αισθήματα αυτών και σύμπαντος του ορθοδόξου αλβανικού πληρώματος, ασπασθέντες την δεξιάν του Πατριάρχου και ανταλλάξαντες αδελφικόν ασπασμόν μετά των Συνοδικών Αρχιερέων.
    Επί τη ευλογία του αυτοκεφάλου της εν Αλβανία Εκκλησίας αντηλλάγησαν τηλεγραφήματα μεταξύ του Οικουμενικού Πατριάρχου και του βασιλέως των Αλβανών Ζώγου Α΄ και του προέδρου της Αλβανικής κυβερνήσεως. Ακολούθως εστάλησαν σχετικά Πατριαρχικά και Συνοδικά γράμματα προς το εν Αλβανία ορθόδοξον πλήρωμα και προς τας ορθοδόξους Αυτοκεφάλους Εκκλησίας.
    Το προς τον βασιλέα των Αλβανών τηλεγράφημα του Πατριάρχου έχει ως εξής:
    Αυτού Μεγαλειότητα των Αλβανών Ζώγον Α΄
    Τίρανα
    Επί ευφροσύνω ιστορικώ γεγονότι ανακηρύξεως και ευλογίας Αυτοκεφάλου Ορθοδόξου εν Αλβανία Εκκλησίας συγχαίρομεν εγκαρδίως Υμετέρα Μεγαλειότητι εκφράζοντες άμα Αυτώ ενθέρμους ευχαριστίας Μεγάλης Εκκλησίας και ημών, εφ’ αίς Αύτη επεδείξατο ευμενέσι διαθέσεσι προς αισίαν λύσιν εκκλησιαστικού ζητήματος. Κύριος κρατύνοι Υμετέραν Μεγαλειότητα προς δόξαν ευγενούς Αλβανικού Έθνους και επ’ αγαθώ Ορθοδόξου αυτόθι Εκκλησίας.
    12-4-1937
    Οικουμενικός Πατριάρχης Βενιαμίν
    Η απάντησις του βασιλέως Ζώγου προς τον Πατριάρχην έχει ούτω:
    Αυτού Παναγιότητα Οικουμενικόν Πατριάρχην Κύριον Βενιαμίν.
    Ισταμπούλ.
    Λίαν συγκεκινημένος εκ των στοργικών αισθημάτων, τα οποία η Υμετέρα Παναγιότης ευηρεστήθη να εκφράση προς εμέ και προς το Αλβανικόν Έθνος και την Αυτοκέφαλον Ορθόδοξον Αλβανικήν Εκκλησίαν, σπεύδω να διαβεβαιώσω προς την Υμετέραν Παναγιότητα μετά των θερμοτέρων ευχαριστιών μου τας ευχάς τας οποίας ποιούμαι δια την προσωπικήν Αυτής ευτυχίαν και την ευημερίαν του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
    Ζώγου
    Η εκλογή του Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας αφέθη εις τα μέλη της ούτω καταρτισθείσης ορθοδόξου Αλβανικής Ιεραρχίας, μη συγκροτηθείσης όμως ταύτης αυτοανεκηρύχθη ως Αρχιεπίσκοπος Τριάνων και πάσης Αλβανίας ο Μητροπολίτης Τιράνων, Δυρραχίου και Ελβασανίου Χριστοφόρος Κίσσης. Μετά τον Ελληνοϊταλικόν πόλεμον Αριχεπίσκοπος της Αυτοκεφάλου Ορθοδόξου Εκκλησίας της Αλβανίας διωρίσθη ο Παΐσιος, αναγγείλας την εκλογήν του προς τον Πατριάρχην της Ρωσίας Αλέξιον (1949). Αι σχέσεις του Παϊσίου μετά του Οικουμενικού Πατριαρχείου εψυχράνθησαν επειδή το Πατριαρχείον εξέλεξεν Επίσκοπον των εν Αμερική αλβανοφώνων ορθοδόξων τον ιερομόναχον Μάρκον Λίπαν (1950), τον οποίον υπήγαγεν υπό τον Αρχιεπίσκοπον Βορείου και Νοτίου Αμερικής. Η εκλογή του Επισκόπου Μάρκου υπό του Οικουμενικού Πατριαρχείου εθεωρήθη υπό του Αρχιεπισκόπου Παϊσίου ως επέμβασις εις τας εσωτερικάς υποθέσεις της Αυτοκεφάλου Αλβανικής Εκκλησίας, διό διεμαρτυρήθη προς πάσας τας Αυτοκεφάλους Εκκλησίας μετά πολλών ψευδών και ασυστόλων κατηγοριών κατά του Πατριαρχείου.

  16. Ο/Η νεαρχος λέει:

    Καλύτερα στο άγιον όρος με ψυχοφάρμακα παρά μαζί σας έστω και για ένα δευτερόλεπτο.με ενοχλεί η μυρωδιά της σήψης, κυρίως της πνευματικής.και να ξέρετε κάτι ο παρανοϊκός δεν ξέρει ότι είναι παρανοϊκός.γι αυτό κοιταχτεί.εγώ το έκανα και είμαι οκ!

  17. Ο/Η Επ-αναστάσιος λέει:

    Σχετικά με το «σεβασμό στα πιστεύω του άλλου» που απαιτεί αγανακτισμένος ο κ. Theoprovlitos:

    Σε «πιστεύω» τόσο αυθαίρετα, αστήρικτα, δογματικά, αιματοβαμμένα και καταστροφικά όσο τα «πιστεύω» όλων των θρησκειών ΔΕΝ αξίζει απολύτως κανένας σεβασμός.

    Αποτελούν προϊόντα φαντασίωσης κάποιων δυστυχισμένων υπάρξεων με πολλά και ιδιαζόντως σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, και τίποτε παραπάνω.

    Είναι αυτό που λένε, ότι οι φαντασιώσεις ενός ανθρώπου μπορεί να τον οδηγήσουν στο άσυλο ψυχοπαθών όπου δεν μπορεί να βλάψει άλλους ή τον εαυτό του, αλλά οι ομαδικές φαντασιώσεις περί θεών και δαιμόνων γίνονται μερικές φορές θρησκείες και βλάπτουν σοβαρότατα το σύνολο της Ανθρωπότητας, εναντίον της οποίας τα παρασιτικά ιερατεία κάθε λογής έχουν διαπράξει τα ειδεχθέστερα των εγκλημάτων χάρη του υλικού κέρδους και της εξουσίας που απολαμβάνουν πλουσιοπάροχα, κρατώντας αποβλακωμένους τους ανθρώπους.

    ΚΑΝΕΝΑΣ απολύτως σεβασμός στη θρησκεία, λοιπόν.

  18. Ο/Η Σωφρόνιος Κάπας λέει:

    Έστω και λίγο καθυστερημένα θα πω στον κ. «Λασκαράτο τα εξής:
    1.Το βίντεο, που ανήρτησε γισ το ΓΟΥΡΟΥΝΙ, το Στεργιάδη είναι προς υπεράσπισίν του ή προς ΚΑΤΑΔΙΚΗΝ του;
    2. Σε έναν πόλεμο υπάρχουν βιαιότητες και από τις 2 πλευρές! Όταν-καλώς ή κακώς μπήκαν οι έλληνες στη Σμύρνη ΑΜΕΣΩΣ οι
    τούρκοι τους αντιμετώπισαν σαν εχθρούς! Τι θέλατε να κάνουν; Να τους πυροβολούν κι αυτοί να ρίχνουν ροδοπέταλα;! Σε ότι αφο
    ρά τους βιασμούς και άλλα τέτοια φληναφήματα ίσως να έγιναν, αδικιολόγητοί μεν ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΙ δε! Η εκδίκηση των όσων είχαν κάνει οι άλλοι δε νομίζω ότι είναι αδικιολόγητη!
    3. Δεν απαντήσατε όμως ΤΙΠΟΤΑ για την κατηγορία ότι βάζετε βού
    τυρο στο ψωμί των τούρκων και των κάθε λογής «φίλων» μας!
    4. Όταν δεν έχετε επιχειρήματα προβάλετε το μπαμπούλα της ακροδεξιάς! Σας πληροφορώ κύριε ότι κι εγώ τη σιχαίνομαι, όπως και την ελαφροδεξιά,γιατί υπήρξαν πάντα ΠΡΟΔΟΤΕΣ! Τώρα δυστυ
    χώς τους ακολουθούν και άλλοι «αγαλομένω ποδί»!
    5.Τέλος μάθετε ότι ΔΕΝ είσθε ο μόνος, που δήθεν κόπτεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όταν ΣΕΙΣ και ο ιστολόγος τα ΚΑΤΑΠΑΤΑ-
    ΤΕ γράφοντας τέτοιες αναλήθειες και ΜΠΟΥΡΔΕΣ!!

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Kύριε Κάππα,
      απορώ γιατί καταφεύγετε σε τέτοιους χαρακτηρισμούς αφού πιστεύετε πως έχετε δίκιο και αφού είναι βέβαιο πως εκπροσωπείτε την πλειοψηφική άποψη και εγώ μια ελάχιστη μειοψηφία.
      Σας έδειξα ένα βίντεο ολότελα εχθρικό κατά του Στεργιάδη, για να σας δείξω με ποιό τρόπο ασκείται η πατριωτική δημοσιογραφία. Η φωνή του καθηγητή Βερέμη σχεδόν σβήνεται και ο Μ.Μεγαλοικονόμου λέει πως εκτελέστηκε κάποιος στρατιωτικός από τον Στεργιάδη γιατί τάχα δεν φέρθηκε καλά στους Τούρκους.
      Ο δημοσιογράφος δεν επιμένει με ερωτήσεις για να διερευνήσει πως φέρθηκαν τα ελληνικά στρατεύματα και αυτό το «τάχα».
      Για τις αθλιότητες κε Κάππα που διέπραξε ο ελληνικός στρατός υπάρχουν τόσες πολλές έγκυρες και αδιαμφισβήτητες μαρτυρίες που απορώ γιατί δεν το παραδέχεσθε. Στην 4η συνέχεια παραθέτω ακόμη και μαρτυρία ορθόδοξου κληρικού, όπως και περισσότερα στοιχεία για την αντιχριστιανική και καταστροφική για τους Έλληνες δράση του μητροπολίτη Καλαφάτη.

      Σας παρέθεσα την ομολογια του ίδιου του Βενιζέλου:

      «Εν µέσω της διανοητικής παρακρούσεως όλων των εν Σµύρνη ηµετέρων στρατιωτικών και πολιτικών, µόνον ο Στεργιάδης παραµένει έχων διαυγή την αντίληψιν της καταστάσεως, προσπαθών να σώση αυτήν από του ναυαγίου εις το οποίον φέρεται… Η θέσις µας εν Σµύρνη από ηµέρας εις ηµέραν καθίσταται πολιτικώς επισφαλεστέρα, ουχί εξ ανικανότητος του Στεργιάδου αλλ’ εκ των παρεκτροπών του στρατού µας… «.

      Ο φίλος μας ο Φιλίστωρ τον οποίομε την ευκαιρία ευχαριστώ πολύ για τα κατά καιρούς ντοκουμέντα που καταθέτει εδώ, μας έδωσε στοιχεία από το βιβλίο του Κωστόπουλου τα οποία κανείς δεν τόλμησε να αμφισβητήσει.

      Ειλικρινά απορώ, το θέμα μας δεν είναι ο Στεργιάδης έτσι κι αλλιώς, είναι οι απαράδεκτες βαναυσότητες του ελληνικού στρατού. Έγιναν φοβερά πράγματα και οι ισχυρισμοί μας δεν ανταποκρίνονται στον κακόηχο χαρακτηρισμό που τους προσάψατε και τον οποίο εγώ δεν θα σας επιστρέψω για τα δικά σας λεγόμενα.

      Φαντάζομαι πως «οι Τούρκοι», όπως συλλήβδην αποκαλείτε και τσουβαλιάζετε το γειτονικό μας λαό σε ένα ενιαίο σύνολο, δεν περιμένουν από το μικρο μας ιστολόγιο να αντλήσουν επιχειρήματα. Έχει προηγηθεί ο ανθέλλην Βενιζέλος και πολλοί ανθέλληνες Έλληνες και Δυτικοί ακόμη, έγκυροι μάρτυρες με ντοκουμέντα ατράνταχτα. Μην με υπερτιμάτε τόσο πολύ. Με κάνετε να ντρέπομαι. Είμαι από τη φύση μου σεμνός άνθρωπος.

    • Ο/Η Po λέει:

      Σωφρόνιος
      βάζετε βούτυρο στο ψωμί των τούρκων και των κάθε λογής “φίλων” μας!

      απαιτείτε να γράφουμε αναλήθειες; ποιος σας είπε ότι ότι όλοι οι έλληνες θα πρέπει να θεωρούνται «οικογένεια» στις απόψεις κρύβοντας κακώς κείμενα κάτω από το χαλί. Οι απόψεις μας διαφέρουν και εν πάση περιπτώσει πείτε μας που ακριβώς σφάλει το κείμενο,εξάλλου ο κ.Λασκαράτος ανάμεσα στ’ άλλα αναφέρει τι λέει κι ο ίδιος ο Φ.Δραγούμης που περιγράφει τους εξαθλιωμενους άμαχους μουσουλμάνους που έφευγαν για να γλυτώσουν. Έλληνες και Βούλγαροι ορθόδοξοι «ρήμαζαν με ζήλο τα τζαμιά, ενώ στο κάστρο των Ιωαννίνων ο βασιλικός στρατός κατέστρεψε την πολύτιμη βιβλιοθήκη του τεμένους»

      Δεν σας επιτρέπω να ονομάζετε μπούρδες κάτι που γράφτηκε με κόπο, σκέψη κι ανιδιοτέλεια.

  19. Ο/Η efi λέει:

    Στο ‘πα ή ξέχασα;
    ΤΟΝ! ΠΑΙΡΝΕΙΣ! ΕΜΠΕΡΙΣΤΑΤΩΜΕΝΑ!
    Εσύ! η μάνα σου! κι όλο σου το σόι!
    αλλά κυρίως η μάνα σου!
    απ’ τον καημό της που σε γέννησε!
    ΚΑΦΡΕ! ΤΕΝΕΚΕ! ΞΕΓΑΝΩΤΕ!
    ΚΟΝΤΕ ΦΑΛΑΚΡΕ ΜΙΚΡΟΤΣΟΥΤΣΟΥΝΕ ΣΠΙΟΥΝΕ!
    ΔΕΝ ΑΡΓΕΙ Η ΩΡΑ ΠΟΥ ΚΟΥΜΑΣΙΑ ΣΑΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΣΟΥ!
    ΘΑ ΤΑ ΠΕΡΙΠΟΙΗΘΟΥΜΕ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΩΣ!
    όπως ο Σουλε’ι’μάν Ο Μεγαλοπρεπής!
    ήξερε καλά να κάνει!

    • Ο/Η Po λέει:

      επιτρέπω το σχόλιο της κυράς έφης.
      διακεκριμένης ποιήτριας ιδιαίτερης, λεπτής ευαισθησίας…

      το κάνω για να αναδείξω τα βαθυστόχαστα
      επιχειρήματα των πατριωτών που αντικρούουν μεγαλοπρεπώς κάθε αντεθνική δράση των νεοταξιτών της παγκοσμιοποίησης, του 666 και της διαστρέβλωσης των απανταχού «ΕΛ», και που χρηματοδοτούνται από διεθνείς κύκλους της λέσχης μπίλντερμπεργκ και Σόρος κλπ=κλπ-κλπ- ξέρετε-σεις…

      Ζήτω το Έθνος! Νά-τος, Νά-τος ο πρωταθλητής!

      (e-artless after all!)

    • Ο/Η Αντώνης λέει:

      Τουλάχιστον ανοίξτε κανένα λεξικό, μήπως μάθετε ελληνικά.
      Το «τενεκές» είναι είναι αυτούσια τουρκική λέξη και το «κάφρος» λέξη που χρησιμοποιούσαν οι μουσουλμάνοι για να περιγράψουν κάτι ιθαγενείς της μέσης ανατολής (αν και ιταλική μάλλον, «cafri») Έχουμε πλούσιο ελληνικό λεξιλόγιο, είναι κρίμα να μην το γνωρίζετε ως γνήσια Ελληνίδα που είστε.

      • Ο/Η Po λέει:

        το «κάφρος» προέρχεται από τη Νότιο Αφρική, οι προτεστάντες λευκοί Αφρικάνερς -απόγονοι κυρίως Ολλανδών,αποκαλούσαν έτσι τους μαύρους, από τη λέξη kafir που σημαίνει άπιστος, όταν με τον καιρό οι μαύροι εκχριστιανίστηκαν, ο όρος παρέμεινε, μετατράπηκε σε ρατσιστική ύβρη προς τους μαύρους, η λέξη χρησιμοποιήθηκε ευρέως κατά την διάρκεια του Απάρτχάιντ.

      • Ο/Η Αντώνης λέει:

        μάλιστα. ευχαριστώ. Καθόλου καλά δεν τα θυμάμαι τελικά, πρέπει να συμβουλεύομαι πιο συχνά τον «Μπαμπινιώτη» μου 🙂

      • Ο/Η Po λέει:

        αναφέρεται στου «Μπαμπινιώτη»;
        θα πάω κι εγώ με τη σειρά μου να δω.
        Δεν θυμάμαι από που, και πως το ξέρω, μάλλον «γενικώς αορίστως» κι εγκυκλοπαιδικώς. 🙂

  20. Ο/Η Επ-αναστάσιος λέει:

    Κύριε Σωφρόνιε,

    Γράφετε: «…Σε ότι αφορά τους βιασμούς και άλλα τέτοια φληναφήματα, ίσως να έγιναν…»

    Κάποιοι Έλληνες στρατιώτες του τόπου μου, που βρέθηκαν εκεί, και έκαναν ό,τι έκαναν, όταν γύρισαν πίσω:

    – Άξαφνα έγιναν πλούσιοι. Κοινό μυστικό, ότι ο πλούτος προερχόταν από ληστρική δραστηριότητα εις βάρος αμάχων «αντιπάλων».

    – Άξαφνα έγιναν πολύ θρήσκοι, και άρχισαν να βαφτίζουν δεκάδες παιδιά ο καθένας, σε μια απόπειρα να εξιλεωθούν στα μάτια του θεού τους (αλλά και τα δικά τους) για τις ωμότητες που είχαν διαπράξει.

    – Όσον αφορά το μάλλον αστείο επιχείρημά σας για τη ρίψη ροδοπετάλων κλπ., δεν νομίζω ότι η σφαγή αμάχων για εθνικιστικούς λόγους περιλαμβάνεται στις νόμιμες και ηθικές αντιδράσεις ενός στρατού που δέχεται (αντ)επίθεση.

    – Και τέλος, νομίζω ότι η κοινή λογική υπαγορεύει ότι όσο και οι δυο πλευρές (Ελληνική – Τουρκική) στηρίζονται στον εθνικισμό, στις αγριότητες, στο ψεύδος και άλλες τέτοιες μεθόδους, τα συμφέροντά τους θα είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης από τρίτους, όπως γίνεται εδώ και πολλά χρόνια, που οι δυο «γείτονες» πληρώνουν τα μαλλιοκέφαλά τους για εξοπλισμούς και μίζες, αντί π.χ. για Υγεία, Παιδεία, και ανάπτυξη. Όχι! «Προτιμούν» να πληρώνουν πανάκριβα όπλα για να αλληλοσκοτωθούν, και για να αποκτούν πολυκατοικίες και καταθέσεις κάποιοι Υπουργοί Εθνικής Άμυνας και οι παρατρεχάμενοί τους…!

    Οι άνθρωποι είναι παντού ίδιοι, και δυστυχώς, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, όλοι μπορούν να φερθούν με άγριο και δολοφονικό τρόπο. Πόσο μάλλον όταν είναι φανατισμένοι από τα γεννοφάσκια τους από θρησκεία και εθνικισμό!!

    Αναρωτιέμαι όμως για ποιο λόγο η Ισταρία μας δεν μας διδάσκει πού οδηγεί αυτός ο βλακώδης φανατισμός εκατέρωθεν. Μήπως επειδή αυτό που μαθαίνουμε (και οι δυο λαοί) ως «Ιστορία» είναι κατασκευασμένο;

    Μια υπόθεση κάνω…

  21. Ο/Η efi λέει:

    το διόρθωσες ΣΚΟΥΛΙΚΙ;
    ΕΣΕΝΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙ!
    Πρόθυμοι ΠΟΛΛΟΙ….

  22. Ο/Η efi λέει:

    Είσαι! αξιόλογος αντίπαλος
    αλλά Είμαι! με τους καλούς
    κι αυτοί πάντα κερδίζουν στο τέλος!
    Να το θυμάσαι!

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Μαντάμ,
      βρίζετε άσχημα, όπως κανει πάντα το συνάφι των ιερέων, και δεν είστε σε θέση να ξεχωρίσετε το καλό από το κακό.
      Ο θεός σας φρόντισε να τιμωρήσει τον Αδάμ όταν έφαγε τον καρπό της Γνώσης του Καλού και του Κακού.
      Ακόμα σας καταδιώκει αυτή η κατάρα, φως φανάρι.

  23. Ο/Η Σωφρόνιος Κάπας λέει:

    1. Δε συμμερίζομαι τις ύβρεις της κ. Έφης. Ύβρεις, που δεν αρμόζουν ούτε στα χείλη ανδρός! -Εκτός και είναι βαλτή, για να δείξετε τη δημοκρατίκοτητα του ιστολογίου!
    2. Πάλι μου λέτε και οι 2 αυτά, που είπα ότι δηλαδή ωμότητες και αγριότητες υπήρξαν κι από τους 2, όταν ήσαν δυνατοί και ανθρώ-
    πινη είναι και η εκδίκηση!
    3. Δεν ξέρω, αν διαβάσατε ποτέ το Θουκυδίδη. Εκεί να δείτε αγριό
    τητες και ωμότητες, που διαπράχθηκαν από έλληνες σε έλληνες στον πελοπονησιακό πόλεμο, αλλά και τις πρόσφτες αγριότητες δεξιών και αριστερων μεταξύ τους Κατά τα άλλα σχετικά με εξο-
    πλισμούς και άλλα, που παραθέτετε συμφωνώ,αλλά αυτή είναι η κοινωνία μας και έτσι πορεύεται!

  24. Ο/Η efi λέει:

    Το καλό και το κακό μεσιέ;
    ας γελάσω!
    Σ-ιχαμερά
    Κ-ωλοειδή
    Ο-μογενοποιημένα
    Υ-πέρπυρα
    Λ-είψανα
    Ι-διόκτητου
    Κ-ρατικού
    Ι-δρύματος
    Α-ριβεντέρλα!

  25. Ο/Η Σταύρος λέει:

    Μάγκες, είναι σίγουρο ότι το όνομα efi αντιστοιχεί σε άτομο γένους θηλυκού;

    Γιατί εμένανε η μύτη μου το οσφραίνεται σαν άτομο αρσενικής θηλυπρέπειας;

    Κάτι ανάλογο δικρίνω και στο «… όπως κανει πάντα το συνάφι των ιερέων…» του Λασκαράτου, ο οποίος το επισυνάπτει στον εν λόγω άτομο.

    Έπειτα είναι και το άλλο: έχω ακούσει ότι μέσα στον χώρο του χριστιανικού ιερατείου, πολλοί ιερωμένοι συνηθίζουν να χρησιμοποιούν τέτοιου είδους ονόματα, όπως Μπέμπα Μπλανς,
    Ντέζυ, Τζούλια, Έφη και τα παρόμοια.

  26. Ο/Η νεαρχος λέει:

    Εφη μαζί σας είμαι αλλά όχι με αυτο τον τρόπο.οργιζεσθε αλλά μη αμαρτανετε.οργιζεσθε εναντίον των παθών μας και τών συνανθρώπων μας τα πάθη αλλά όχι στους ίδιους τους ανθρώπους.όχι στο κατ’ εικόνα αλλά σε αυτο που εμποδίζει το καθ’ ομοίωσιν.
    Ευλογειτε και απολογούμε για προηγούμενα σχόλια μου που στενοχώρησα κάποιους

  27. Ο/Η efi λέει:

    Νέαρχε,
    μ’αυτό που εμποδίζει το καθ’ομοίωσιν οργίζομαι!
    Λυπούμαι ειλικρινά που σας στενοχωρώ!
    αλλά μην ανησυχείτε!
    Λαγωνικά! και μάγκες της φακής! αντάμα!
    με τα φάρμακα της superpharm που θα τους φέρει ο Γιωργάκης!
    θα νιώσουν καλύτερα!

  28. Ο/Η νεαρχος λέει:

    Και πάλι μαζί σου και σε βλέπω σε «βελτιωμένη έκδοση»εμένα πάντως δέν με στεναχωρείς.έχε στο νου σου την υπέρτατη φιλοσοφία:» πάσαν την ζώην ημών Χριστώ τω Θεώ παραθωμεθα».αυτο μόνο μας χρειάζεται πλήρη εμπιστοσύνη στο Θεό μας. Ότι θέλει ο Θεός ,το θέλημα του.το είπε και ο Ίδιος στην κυριακή προσευχή.γεννήθητω το θέλημα σου.τα υπόλοιπα περιττεύουν

  29. Ο/Η Σωφρόνιος Κάπας λέει:

    Χωρίς σχόλια:Aπάντηση σε: «Πραγματική ιστορία»
    Πολύ συγκινητική ιστορία. Σχεδόν όσο η ιστορία που θα σας διηγηθώ. Παππούς βρίσκεται στην αυλή του σπιτιού του, τις ημέρες της εισβολής. Έχει 6 εγγόνια.
    Τα οποία προσπαθεί να μαζέψει από την αυλή που παίζουν μην καταλαβαίνοντας την επικινδυνότητα της ιστορίας. Τούρκοι στρατιώτες σπάνε την αυλόπορτα. Τον δένουν σε μια ελιά, του κόβουν το κεφάλι και το δίνουν στα παιδιά 3 και 4 χρονών να παίξουν μπάλα. Ευχαριστούμε «αδέρφια μας» Τούρκοι εισβολείς για την μεγαλοψυχία σας και τη συμβολή σας στην άθληση των νέων. Αρκεί το παραμύθι με την μεγαλοψυχία των Τούρκων και τις «ευαισθησίες» τους. Μπορείτε να διαβάσετε και άλλες μαρτυρίες που μιλάνε για Τούρκους στρατιώτες που βίαζαν και μετά πυροβολούσαν στην κοιλιά εγκύους στη μέση του χωριού.
    Παραθέτω μαρτυρία Τούρκου στρατιώτη από το βιβλίο «διαταγή εκτελέστε τους αιχμαλώτους» του Ρόνι Άλασορ
    Οι μεγαλύτερες κτηνωδίες έγιναν στο χωριό Τύμπου. Δεν συναντήσαμε καμιά αντίσταση. Όταν οι κάτοικοι καταλάβαιναν ότι ερχόμαστε, όπως ανέφερα, άφηναν το γεύμα τους πάνω στο τραπέζι και το έσκαγαν. Δεν φρόντιζαν να φύγουν πιο νωρίς και δεν έπαιρναν καμία προφύλαξη. Δεν καταλαβαίνω βρε αδελφέ μου , πώς ήταν τόσο αμέριμνοι!
    Το χωριό ήταν σχεδόν άδειο όταν φτάσαμε. Στην αυλή ενός σπιτιού υπήρχε μια κληματαριά. Κάθισα να ξεκουραστώ κάτω από τη σκιά της και δοκίμασα τα σταφύλια της, που ήταν, από ό,τι θυμάμαι , πολύ νόστιμα. Ξαφνικά ακούστηκαν ριπές από ένα αυτόματο και αμέσως μετά μια φωνή “Σκότωσα Διοικητά μου! Σκότωσα!” Πήγα προς το μέρος που ακούστηκαν οι πυροβολισμοί και ήρθα αντιμέτωπος με ένα φρικτό θέαμα. Είχαν αδειάσει δύο γεμιστήρες στη μήτρα μιας νεαρής γυναίκας που τα χέρια της ήταν δεμένα πισθάγκωνα και τα πόδια της ανοικτά. Η κοπέλα ήταν ευτραφής, με τα χέρια της δυσανάλογα μικρά ως προς το σώμα της. Έμοιαζε να ήταν με άτομο με ειδικές ανάγκες. Ζούσε ακόμα όταν τη πλησίασα .Σάλευε ελαφρά και από τη μήτρα της έτρεχαν τα αίματα πηχτά , κομπους σαν μαύρα σταφύλια. Σε λίγο το φως έσβησε από τα μάτια της.
    Αρκεί λοιπόν η παραμύθα με την ελληνοτουρκική φιλία. Δεν ήμασταν ποτέ, δεν είμαστε και ούτε θα γίνουμε αδέρφια.
    Ένας ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ ΑΠΟ ΑΓΊΑ ΤΡΙΑΔΑ ΓΙΑΛΟΎΣΑΣ.

    ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ
    Πηγή (τρομακτικό 23-2, 2.00΄μ.μ.)

  30. Ο/Η Nikos λέει:

    Όποιος τον κάμνει τον Σταυρόν, ποτέ δεν έχει ζημίαν, αλλά τον φυλάγει από κάθε λογής φαρμακερόν πράγμα και από κάθε δαιμονικήν πείραξιν. Και ο άνθρωπος να τον έχει σημαδεμένον απάνω του. Να ανταμώσει τα τρία δάκτυλα της δεξιάς χειρός του και να τα βάλει πρώτον εις το μέτωπον, είτα εις τον ομφαλόν, έπειτα εις το δεξιόν βυζίον, ύστερα εις το ζερβί βυζίον, και να σκύπτει έως χαμηλά και πάλιν να σηκώνεται.

    Νέαρχε, τι την θες την ιατρική παλικάρι μου;
    Ο σταυρός δεν αρκεί;

  31. Ο/Η Τσάππας λέει:

    ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ ΑΠΟ ΑΓΊΑ ΤΡΙΑΔΑ ΓΙΑΛΟΎΣΑΣ:
    Αρκεί λοιπόν η παραμύθα με την ελληνοτουρκική φιλία. Δεν ήμασταν ποτέ, δεν είμαστε και ούτε θα γίνουμε αδέρφια.

    Σωστός ο παίκτης. Και να πάψουμε να πιστεύουμε τις ηλίθιες διακηρύξεις του υποτιθέμενου χριστού οτι τάχα είμαστε όλοι οι άνθρωποι αδέλφια. Άκου μαλακίες! Συμφωνείς φίλε;

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Πως μπορείς να λες τέοιες ανοησίες;
      Νιώθω αδελφος με τον Ναζίμ Χικμέτ, με τον Ορχάν Παμούκ, αλλά καθόλου φιλικά δεν νιώθω με τον Αμβρόσιο της Αιγιαλείας ή με τον Καρατζαφέρη.

  32. Ο/Η νεαρχος λέει:

    και ποιος εδωσε στον ανθρωπο τις επιστημες και την ιατρικη;και ποιος ειπε οτι κανοντας τον σταυρο σου γιατρευεσαι; Η ορθοδοξια ειναι μια συνταγη με φαρμακα ποΥ εχει ως σκοπο την θεραπεια μας απο τα πολυπληθη παθη μας. Για αυτο δεν ειναι θρησκεια υπο την εννοια οτι δεν ακολουθουμε μια σειρα κανονων και απαγορευσεων για να εξευμενισουμε ενα θυμωδη και παρεξηγησιαρη Θεο που θελει δωρα και ανταλλαγματα. Ειναι μια συνταγη απο πνευματικα φαρμακα που εφαρμοζοντας τις απαλλασεσαι και απο συγκεκριμενΑ παθη (αλλα και απο παραπλησια και συνδεδεμενα παθη). Διαβασε τους μακαρισμους του Χριστού (μακαριοι οι πτωχοι τω πνευματι – οι ταπεινοι και οχι οι καθυστερημενοι) καθως και τις παραβολες του Χριστου. Μελετησε αν εχεις διαθεση και τους πατερες που εμβαθυνουν σε αυτα , εφαρμοσε οτι μπορεις και θα δεις οτι σιγα σιγα θα καταλαβεις αυτο που εγω προσφατα καταλαβα , ενω ημουν χρονια εν αγνοια. Οτι ΖΕΙ ΚΥΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ

    • Ο/Η Po λέει:

      συνήθως δεν απαντώ σε αξιώματα πιστών διότι σέβομαι τη πίστη του άλλου, όποια κι αν είναι αυτή, όμως επειδή μας διαβάζει κόσμος και οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς κι αληθινοί σε όσα γράφουμε και εννοούμε. Οι λέξεις «Θεός» – «πνεύμα» – «δημιουργός του σύμπαντος» κ.α. δεν είναι παρά λέξεις-έννοιες, δηλαδή απλά ονόματα, δεν έχουν αντικειμενική υπόσταση, ήδη ο Κίρκεγκορ το 19ο αιώνα (για να μην πάω πιο πίσω στον Ξενοφάνη…) απορρίπτει λογικές αποδείξεις ύπαρξης του Θεού διότι δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη αν κάποιος πιστεύει «Η πίστη δεν έχει ανάγκη αποδείξεων, την οποία (απόδειξη) πρέπει να θεωρεί εχθρό της»…

      Αυτά καλέ μου Νέαρχε, για να μην ξεχνιόμαστε.

      Καλή σας συνέχεια.

      • Ο/Η νεαρχος λέει:

        Αγαπητε κυριε
        δεν ζητω αποδειξεις. Αυτες τις ζητουσα πριν χρονια. Τωρα που δεν τις πηρα βιωνω την υπαρξη Του.
        Παντως εγω βλεπω οτι μπορει να γραφεις αυτα που γραφεις αλλα τα γραφομενα σου μερικες φορες αλλα δειχνουν.Οτι ψαχνεις. Ο αδιαφορος ειναι χειροτερος απο τον Αθεο. Ο αθεος πολλες φορες αρνουμενος το Θεο ουσιαστικα τον ψαχνει.
        Ο Θεος δεν θα σε αφησει, ειμαι σιγουρος
        Ευλογειτε

      • Ο/Η Po λέει:

        αν υπάρχει είναι σίγουρο ότι -όπως εσείς λέτε- δεν θα με αφήσει.
        τι σας κάνει να νομίζετε ότι άπιστος σημαίνει άνθρωπος χωρίς ευαισθησίες.
        τέτοια προσόντα δεν διαθέτουν μόνο οι… πιστοί.

        αποφεύγετε λοιπόν την απλοϊκή γραφικότητα αν θέλετε να τιμάτε την ιδιότητά σας, αυτή του πιστού.

      • Ο/Η Theoprovlitos λέει:

        Γιαννη,

        Υπαρχει μια ουσιαστικη διαφορα που ηθελημενα ή αθελα παραβλεπεις. Η διαφορα μεταξυ του αγνωστικιστη που δεν πιστευει και άθεου.

        Αγνωστικισμός σημαινει δεν πιστευω, δεν ξερω, δεν απαντω. Δεν με ενδιαφερει στην τελικη. Διατηρει δε το δικαιωμα να θεωρει και ανοησιες αυτα που πιστευουν οι άλλοι χωρις να προτιενει κατι είτε από σεμνότητα είτε από Σωκρατικη σοφία.

        Η αθεία όμως ειναι ΠΙΣΤΗ εξ ισου τυφλη σαν τις αλλες, διοτι στηριζεται σε αξιώματα και ιδεοληψίες, σε θεωριες και εικασιες αναποδεικτες και σε τεραστια λογικα χασματα και κενα που ηθελημενα παραβλεπει. Δηλαδη μπορω να παραθεσω εκατονταδες δυσκολα ερωτηματα στα οποία η αθεία είτε δεν μπορει να απαντησει είτε δινει εξηγησεις πιο γελοιες από αυτες που θα εδινε για την πιστη η κα Λουκα. Οσο και να γραφουν διαφοροι εξυπνακηδε βιβλια.

        Παμπολλες φορες η αθεία υποσυνειδητα βολευει γιατι υπαρχει ενας εσωτερικος συνειδησιακος έλεγχος (ο οποίος ΔΕΝ εξηγειται με την αθεία) και ο οποίος πρεπει να φιμωθεί. Και δεν εννοω συνειδητα.

        Αν δε η ζωη καποιου με βαση της επαγγελματικες του ή αλλες επιλογες τον καθιστα δεσμιο σε αυτες η αθεία βολευει για να ξεπεραστει αυτη η εσωτερικη υπαρξιακη διαπαλη διαφορετικα ο αλλος θα βρεθει ενωπιος ενωπίω και θα πρεπει σε μια μειζονα υπαρξιακη κριση να δωσει μια και να γκρεμισει τον κοσμο του με τα χερια του.

        Και για να το κανει αυτό, σαν αμυνα μιας καταπιεσμενης συνειδησης χρειαζεται ερείσματα για να πεισει τον εαυτό του ότι η πίστη εν γενει είναι μια αθλιοτης. Και τα ερεισματα αυτα είτε του τα δινουν τα καμωματα των εκπροσωπων της θρησκειας (με επιλεκτικη παντως επικεντρωση στα κακεκτυπα και παραβλεποντας τα προτυπα) είτε τα δημιουργει μονος του διαμονοποιωντας και δινοντας την αρνητικη ερμηνεια στα παντα.

        Μακαρι παντως η πολεμικη σας να στηριζεται σε αυτό. Γιατι πολυ φοβαμαι πως τόσο για σενα όσο και για τον ετερο ταυρο σε υαλοπωλείο (ιδιως γι αυτον) δεν ειναι θεμα υπαρξιακης αναζητησης που απλα κατεληξε στην αθεία αλλα θεμα δεσμευσεων και υποχρεωσεων όπου η αθεία ειναι ταυτοχρονα και αλλοθι και αυτοάμυνα.

        Ουτως η αλλως διακρινω μια νευρωση σε πολλους θρησκευομενους οι οποίοι υιοθετουν ενα στερεοτυπο μοντελο θρησκου το οποίο υπαρχει μονο στην γκλαβα τους ή στην κουρουπα καποιου πνευματικου και που ειναι στην πραξη αλλ’ αντ’ αλλων σε σχεση με αυτό που ήθελε να πει ο Ποιητης. Και οταν τα ατομα αυτα ερθουν σε συγκρουση με τον εαυτό τους διοτι δεν μπορουν να συμφιλιωθουν με την αδυναμη και αρρωστη φυση τους τρελαινονται.

        Ομοιως και υμεις το ιδιο εργο βλεπετε απο την πίσω πλευρα της οθονης. Κανετε τα παντα για να πεισετε διανοητικά, εγκεφαλικά εαυτους και αλληλους οτι τα πραγματα στην ζωη ειναι ΕΤΣΙ λες και το μυστηριο της ζωης αναλυεται με εγχειριδιο. Και επειδη η ψυχη και η καρδια αντιλαμβανονται οτι το μυαλο οταν χειραγωγειται και επιστρατευεται προς μια κατευθυνση επαναστατουν, τοτε δεν μενει παρα να μην εχεις καμμια αλλη ασχολια παρα το ποιος παπας έκλασε που και αν ο διπλανος σου θα στρωνει το χαλι του να κανει μετανοιες στην δυση του ηλίου ακομα και αν εσενα σου φαινεται γελοιοτηττα.

        ΕΚΤΟΣ αν η γραφιδα σας ειναι καθαρά… επαγγελματική και στρατευμένη στο να δυσφημιζει και να εκτελει ηθικά. Θελω να ελπίζω πως δεν ισχυει αυτό.

        Ουτως ή αλλως παντως έκαστος το δρομο του. Κι αν ειναι ενας λογος που εγω προσωπικα πιστευω ειναι το αισθημα του δικαιου είτε σε αυτη τη ζωη ή στην άλλη με μοναδική ευκαιρία παραγραφής την μετάνοια.

  33. Ο/Η νεαρχος λέει:

    Απολογούμε που σας στεναχωρησα. Δεν διεκδικώ πρωτεία σε οτιδήποτε.

  34. Ο/Η efi λέει:

    Tonino,
    ως γνήσια Ελληνίδα που είμαι
    ανοίγω λεξικά να μάθω τη γλώσσα των Τουρκόσπορων
    μήπως και συνεννοηθώ μαζί τους.
    Απορώ εσείς
    -ως γνήσιος τενεκές που είστε-
    πώς δεν το καταλάβατε!

    • Ο/Η Ζωζώ Χ.Σαπουντζάκη λέει:

      Τι καρακατσουλιό φίλοι μου.
      Απορώ πως την ανεχόσαστε, εκτός κι αν την έχετε για κράχτη.
      Διαμαρτύρομαι.

  35. Ο/Η efi λέει:

    Ζωζώ είπαμε;
    Μάλιστα…
    Μην ανησυχείς απολίθωμα!
    Δεν έχω φιλοδοξίες για τη θέση σου!
    Κοιμήσου εν ειρήνη!

  36. Παράθεμα: Λόγος 05.03.2011 « Ροΐδη Εμμονές

  37. Ο/Η Βαρδάρης λέει:

  38. Ο/Η laskaratos λέει:

    Οι Άραβες πιστοί εχουν ξεσηκωθεί κατά του οικονομικού μετανάστη Νεοέλληνα πατριάρχη που τους δυναστεύει μαζί με τους επισκόπους του σκανδαλοποιού πατριαρχείου του.
    Το λινκ μαςδωσε ο σχολιαστής Επαμεινώνδας:

    http://www.newsbomb.gr/apokalypseis/story/44299/me-swmatofylakes-kykloforei-o-patriarchhs-sta-ierosolyma

    Με σωματοφύλακες κυκλοφορεί ο Πατριάρχης στα Ιεροσόλυμα
    20/04/2011

    της Μαρίας Γιαχνάκη

    Επικίνδυνες αντιδράσεις για τον Έλληνα Πατριάρχη μονοπωλούν τον τελευταίο καιρό την επικαιρότητα στο Ισραήλ. Προπηλακισμοί, υβριστικά συνθήματα και εκφοβισμοί δημιουργούν κλίμα που προετοιμάζει για αρνητικά γεγονότα για τον Ελληνορθόδοξο Χριστιανισμό.

    Για άλλη μια φορά το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων βρίσκεται ανάμεσα «στη σκύλα και στη Χάρυβδη». Οι ενέργειες και η προϊστορία των πωλήσεων πατριαρχικής γης φαίνεται να γίνεται και πάλι η αιτία να διαφημισθεί αρνητικά το Πατριαρχείο και το έργο του παγκοσμίως. Και το χειρότερο είναι ότι κανείς δεν βάζει ένα τέλος σε αυτήν την ιστορία.

    Έτσι μετά τις πρόσφατες αποκαλύψεις τις οποίες δεν διέψευσε το ελληνορθόδοξο πατριαρχείο, ότι πούλησε σημαντικές και μεγάλης ιστορικής σημασίας εκτάσεις σε εβραϊκές κατασκευαστικές εταιρείες, ξεσηκώθηκαν και πάλι οι Άραβες και με συνθήματα κατά του Θεόφιλου αλλά και του Πατριαρχείου, ξεφτιλίζουν την ελληνική παρουσία στα Ιεροσόλυμα. Μάλιστα σε όποιο χωριό και πόλη υπάρχουν ορθόδοξοι Χριστιανοί, οι αρνητικές εκδηλώσεις εναντίον του Θεόφιλου είναι γεγονός. Βέβαια, όπως συμβαίνει πάντα, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών αλλά και το νεοσύστατο τμήμα του που υποτίθεται ότι ασχολείται με την ορθοδοξία, αγρόν ηγόρασε και αφήνει τους ξένους να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά.

    Αποτέλεσμα: τις προηγούμενες μέρες που ο Έλληνας Πατριάρχης επισκέφθηκε αραβικές ορθόδοξες περιοχές, τον περίμεναν δυσάρεστες εκπλήξεις, αφού εξαγριωμένο πλήθος τον προϋπάντησε φωνάζοντας εναντίον του ενώ κρατούσαν στα χέρια τους πανό με συνθήματα που τον ύβριζαν.

    «Persona non grata», πρόσωπο ανεπιθύμητο τον ονόμασαν και με φωνές και επεισόδια τον εκδίωξαν από την περιοχή.

    Στην πόλη της Ναζαρέτ μάλιστα κατά τη διάρκεια επεισοδίων, ο Έλληνας Πατριάρχης ένιωσε έντονη αδιαθεσία με αποτέλεσμα να μην μπορεί να πάρει τα πόδια του γι’ αρκετή ώρα ώσπου τον βοήθησαν οι δικοί του άνθρωποι που ήταν κοντά του.

    Το γεγονός βέβαια που εξαγρίωσε το πλήθος ακόμη περισσότερο ήταν ότι ο έλληνας Πατριάρχης κυκλοφορεί με σωματοφύλακες που πληρώνει το πατριαρχείο αλλά και με Ισραηλινούς στρατιώτες.

  39. Ο/Η Ανθιμώ λέει:

  40. Ο/Η Τσιπρ λέει:

    http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=1631

    ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΠΑΤΑ KAI TON TATOH, ΣΤΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙ ΚΑΙ ΤΗ ΛΟΥΤΣΑ…

    Οι μεσαιωνικοί αλβανικοί εποικισμοί στον ελλαδικό χώρο

    Αλβανική -κι όχι ελληνική- η καταγωγή των αρβανιτών

    Έγραψε στις 08.11.2010 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

    Κύρια προσπάθεια τής επιχείρησης δημιουργίας ελληνικής εθνικής ταυτότητας από επίσημους και μη φορείς τής Ρωμιοσύνης από τον 19ο αιώνα και εντεύθεν αποτέλεσε η προσπάθεια «απόδειξης» τής φυλετικής καθαρότητας, δηλαδή τής συνέχειας των σημερινών κατοίκων τού ελλαδικού χώρου στο χρόνο και στο χώρο. Εργασίες – μελέτες από κύκλο λογίων τής εποχής, που δημοσιεύτηκαν κατά κόρον σε διάφορα περιοδικά (Παρνασσός, Ελληνομνήμων, κ.ά.), εξακολουθούν δε αυτούσιες ή παρόμοιες να δημοσιεύονται σε εθνικιστικά περιοδικά και ιστοσελίδες ακόμα και σήμερα, αφιερώθηκαν σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να αποδοθεί η προέλευση αρβανίτικων, σλάβικων, τούρκικων κ.λπ. λέξεων, ονομάτων και τοπωνυμίων σε δήθεν παραφθορές τής αρχαίας ελληνικής γλώσσας.

    Στη νεοελληνική παιδεία στοχοποιήθηκε ο «ανθέλληνας» Φαλμεράγιερ, παρ΄ όλο, που δεν είναι ο μόνος· το σύνολο των περιηγητών (αρχαιολατρών, ιστορικών, απεσταλμένων ξένων κυβερνήσεων κ.λπ.) των μεσαιωνικών χρόνων περιγράφουν την μεγάλη έκταση των εποικισμών στην περιοχή. Απάντηση σε όλους αυτούς επιχείρησε να δώσει ο ιστορικός τής Ρωμιοσύνης, Κ. Παπαρρηγόπουλος (βλ. Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος) γράφοντας περί τής δήθεν συνέχειας και τής φυλετικής ενότητας των κατοίκων τού ελλαδικού χώρου στη διαδρομή τής Ιστορίας. Η αμφισβήτηση τού κυρίαρχου αυτού ιστοριογραφικού μοντέλου στην επιεικέστερη εκδοχή της επιχειρήθηκε να παρουσιασθεί ως προερχόμενη από ήσσονος αξίας ιστορικούς και στην αυστηρότερη ως εθνική προδοσία.

    Καμμία φυλή όμως, ούτε κανένας λαός στις μέρες μας είναι φυλετικά καθαρός. Στον ελλαδικό χώρο ειδικότερα κι εξ αιτίας των βυζαντινών διωγμών, των επιδημιών, των ανεπάλληλων κατακτήσεων και τής πειρατείας, ο αριθμός των ελληνόφωνων Ρωμιών ελαττώθηκε σημαντικά. Έτσι, ο αριθμός των κατοίκων ενισχύθηκε επανειλημμένα στο πέρασμα τής Ιστορίας από ξένους λαούς, στους οποίους τις περισσότερες φορές δόθηκαν από τις εκάστοτε αρχές επί πλέον κίνητρα, προκειμένου να εγκατασταθούν στην περιοχή και να καλύψουν τα πληθυσμιακά κενά.

    Θα ξεκινήσουμε στην «Ελεύθερη Έρευνα» την παρουσίαση μιας σειράς μελετών μας σχετικών με τους εποικισμούς (αλβανικών, σλάβικων, τούρκικων κ.ά) στην περιοχή, που εκτείνεται το σημερινό ελληνικό κράτος.

    Η αρχή γίνεται με την παρουσίαση των αλβανικών εποικισμών.

    Γενικά ιστορικά στοιχεία για τους Αλβανούς

    Από τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς γίνεται πολύς λόγος για Ιλλυριούς, που κατοικούσαν από την περιοχή τής Βορείου Ηπείρου μεχρι τη σημερινή Κροατία και Σερβία. Οι Ιλλυριοί αποτελούνταν από διάφορα φύλα, τους Ταυλάντιους, τους Δερρίποες, τούς Δαλματούς, τους Αρδιαίους ή Ουαρδαίους κ.ά., καθώς και το πιο νότιο φύλο, τους πιθανότερους εκγόνους τους, Αλβανούς (καθηγ. Ι. Γ. Κούμαρης, εγκ. λεξ. «Ηλιος», λήμματα «Ιλλυριοί» και «Αλβανοί»). Από την αρχαιότητα ως τα πρώτα χρόνια τού περασμένου αιώνα οι Αλβανοί ήταν σκλαβωμένοι σε άλλες αυτοκρατορίες και δεν είχαν καταφέρει να σχηματίσουν ενιαίο και ανεξάρτητο βασιλειο. Τον 4ο αιώνα π.Χ., ο βασιλιάς Βάρδυλλις μετάτρεψε την Ιλλυρία σε αξιόλογη τοπική δύναμη. Οι πιο σημαντικές πόλεις των Ιλλυριών ήταν η Σκόδρα (στη σημερινή Αλβανία) και η Ρίζων (στο σημερινό Μαυροβούνιο). Κατά την αρχαιότητα οι Έλληνες είχαν καταλάβει τα παράλια τής Νότιας Ιλλυρίας. Οι αποικίες, που ίδρυσαν κυρίως οι Αθηναίοι, οι Κορίνθιοι και οι Κερκυραίοι στα παράλια τής Ιλλυρίας αναπτύχθηκαν πολύ. Μερικές μάλιστα πόλεις, όπως η Επίδαμνος (σήμερα λέγεται Durrës = Δυρράχιο), η Απολλωνία (Fier), ο Ωρικός (Orikum), η Αυλώνα (Vlora) κι η Εφύρα ήταν ακουστές, γιατί έγιναν κέντρα ανταλλακτικού εμπορίου και αμοιβαίας πολιτιστικής επίδρασης. Στα χρόνια τής μακεδονοκρατίας οι Ιλλυριοί υποτάχτηκαν στους Μακεδόνες και αργότερα στους Ρωμαίους, οπότε σιγά-σιγά εκλατινίστηκαν.

    Στη διαδρομή των αιώνων οι Ιλλυριοί είχαν στενές σχέσεις (επικοινωνίες, επιγαμίες) με τους Ηπειρώτες καί πολλές φορές ακολούθησαν την ίδια τύχη. Το αρχαίο όνομα των κατοίκων τής Αλβανίας αν και διατηρήθηκε ως τα βυζαντινά χρόνια, στα νεώτερα ξεχάστηκε. Από τίς πηγές που έφτασαν ως εμάς ξέρουμε, πως ο Έλληνας γεωγράφος Πτολεμαίος τού 2ου μ.Χ. αιώνα μνημονεύει μια αλβανική φυλή, καθώς και μια αλβανική πόλη, την Αλβανόπολη (το σημερινό αλβανικό χωριό λίγο έξω από τα Τίρανα, Άρβανα). Με τον ερχομό των σλαβικών φύλων τον 7ο αιώνα στα Βαλκάνια, πολλά ιλλυρικά φύλα τού βορά εξαφανίστηκαν, ενώ άλλα καταπιέστηκαν και συγχωνεύτηκαν. Έτσι, σταδιακά, το όνομα Ιλλυριοί αντικαταστάθηκε με το όνομα Αλβανοί από τα λίγα φύλα, που επιβίωσαν. Οι Έλληνες τους κατοίκους τής Αλβανίας τους έλεγαν όχι μόνον Αλβανούς, αλλά και Αρβανούς και Αρβανίτες, οι δυτικοί Arbanenses ή Albanenses, ενώ οι Τούρκοι Αρναούτ. Αργότερα πρόβαλε ένα άλλο όνομα, το Σκιπετάρ, που ακόμα οι γλωσσολόγοι δεν κατόρθωσαν να συμφωνήσουν για την ετυμολογία του. Επειδή η Αλβανία κατακτήθηκε από ξένους λαούς, η σημερινή αλβανική γλώσσα έχει πολλές λέξεις ρωμαϊκές – λατινικές, βενετσάνικες, ελληνικές και τουρκικές.

    Η Αλβανία στη βυζαντινή περίοδο απο τη μια μεριά με το να είναι τόπος βουνήσιος και άγονος και από την άλλη με το να είναι μακριά από τα τότε εμπορικά κέντρα και σταυροδρόμια έμεινε καθυστερημένη. Η βυζαντινή κυβέρνηση δεν ενδιαφέρθηκε για την Αλβανία, όπως γιά άλλες επαρχίες κι έτσι οι Αλβανοί έμειναν πολύ πίσω. Αποτελούσαν ξεχωριστές κοινωνικές ομάδες, που λέγονταν φάρες. Αρκετοί Αλβανοί πάντως υπηρέτησαν στο βυζαντινό στρατό και πολλοί ήταν στρατιωτικοί και πολιτικοί αξιωματούχοι. Μάλιστα μερικοί απ΄ αυτούς πήραν μεγάλα αξιώματα. Βυζαντινολόγοι δέχονται, πως ο αυτοκράτορας τού Βυζαντίου Αναστάσιος Α΄ ήταν Αλβανός, καθώς και η οικογένεια τού Ιουστινιανού. (Βλ. Ούτε ένας έλληνας βυζαντινός αυτοκράτορας!)

    Όπως και στις άλλες περιοχές τής Βαλκανικής, έτσι και στην Αλβανία σημειώθηκαν μεγάλες εθνογραφικές μεταβολές από την εισβολή διαφόρων φυλών, όπως κυρίως των Σλάβων. Ο αρχαίος πληθυσμός της ανακατώθηκε με τους λαούς που εισέβαλαν από τον 4ο αιώνα κι ύστερα από το βορά στο έδαφός της. Τον 7ο αιώνα εγκαταστάθηκαν στην Αλβανία Σέρβοι καί Βούλγαροι, που με τις επιγαμίες τους με τους ντόπιους άσκησαν μεγάλη επίδραση. Από την εποχή αυτή και μετά η πολιτιστική αλληλεπίδραση Αλβανών και Σλάβων είναι φανερή κι εκδηλώνεται στα διαμορφωθέντα ήθη καί έθιμα. Η Αλβανία για μια ορισμένη εποχή πέρασε και στην κατοχή των Βουλγάρων, τον 11ο όμως αιώνα, ο αυτοκράτορας Βασίλειος έδιωξε τους Βούλγαρους από την Αλβανία.

    Στα χρόνια τής παρακμής τού Βυζαντίου, η Αλβανία ξέφυγε από τον έλεγχο τής βυζαντινής κυβέρνησης, οπότε τον 12ο αιώνα σχηματίστηκαν δύο ανεξάρτητα αλβανικά πριγκηπάτα με επικεφαλής τούς αδελφούς Προγγόνη και Γκίνη, ο οποίος λεγόταν από τους βυζαντινούς Ιωάννης Μπούας ή Σπάτας. Αργότερα, όταν σχηματίστηκε η λατινική αυτοκρατορία, η Αλβανία μαζί με την Ήπειρο και τη δυτική κεντρική Ελλάδα ανήκαν στο δεσποτάτο τής Ηπείρου, ενώ ορισμένες μόνον παράλιες πόλεις της ήταν κτήσεις τής Βενετίας. Στα κατοπινά χρόνια, όταν η βαλκανική αναστατώθηκε από ξένες επιδρομές και πολέμους, η Αλβανία είδε να πηγαινοέρχονται στόλοι και στρατοί των εμπολέμων. Ως εκείνη την εποχή δεν είχαν σημειωθεί ομαδικές μετακινήσεις Αλβανών προς τις νοτιότερες περιοχές. Από τα μέσα όμως τού 14ου αιώνα πολλοί Αλβανοί μετακινούνται προς τη Θεσσαλία και στο τέλος τού ίδιου αιώνα και τον 15ο, ακόμα νοτιότερα, στην κεντρική Ελλάδα, Πελοπόννησο, νησιά Αργοσαρωνικού και Αιγαίου. Ο Σπυρίδων Λάμπρου, σε μιά σχετικά σύντομη μελέτη του, θεωρεί τούς Αρβανίτες τής Θεσσαλίας λιγότερους από 10.000, αλλά χαρακτηρίζει μιά μεταγενέστερη εποίκισή τους «έτι πολυπληθεστέρα», («Η ονοματολογία τής Αττικής και η εις την χώραν εποίκισις των Αλβανών», Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός, Επετηρίας, τόμ. Α΄, σελ. 166, 1897.)

    Οι Αλβανοί συνίστανται από δύο διακεκριμένους κλάδους. Τους Γκέγκηδες και τους Τόσκηδες. Οι Γκέγκηδες είναι ψηλοί με σκοτεινό χρώμα τριχών, ενώ οι Τόσκηδες είναι κοντύτεροι, λιγότερο βραχυκέφαλοι και με ανοικτό χρώμα τριχών. Οι αλβανικές αποικίες στην Ελλάδα συνίστανται αποκλειστικά από Τόσκηδες. Ο κλάδος αυτός διαιρείται σε πολλές φατρίες: Τους κυρίως Τόσκηδες, τους Τσάμηδες και τους Λιάπηδες.

    * * *

    Παλαιότερα υποστηρίχτηκε, πως οι Αλβανοί ήρθαν στην Ελλάδα κι εγκαταστάθηκαν μάλιστα πολλοί στη Μάνη, από τον 8ο και 9ο αιώνα. (Βλ. μελέτη Σ.Γ. Παναγιωτόπουλου, στο περ. «Εβδομάς», τ.4, 1884, σ. 113 και ΚανελλΙδη, στο ίδιο περιοδικό, τ.4, 1887, φύλ. 37, σελ. 1-3, φύλ. 38, σελ. 3 – 4 και φύλ. 39, σελ. 1). Πρίν όμως από αυτούς, ο Σάθας διατύπωσε τη γνώμη, πως οι Αλβανοί είχαν έρθει στην Πελοπόννησο από τον 7ο αιώνα και πως οι αναφερόμενοι από τους βυζαντινούς, Σλάβοι και Άβαροι, ήταν Αλβανοί. («Μνημεία τής ελληνικής ιστoρίας», πρόλογοι τόμ. Ι και ΙV).

    Η Ήπειρος, η Θεσσαλία, η Ρούμελη, η Αττική, η Μεγαρίδα, το μεγαλύτερο μέρος τής Βοιωτίας, η Πελοπόννησος (όλη η Αργολίδα και η Κορινθία μέχρι την ανατολική Αχαΐα και τη βόρεια Αρκαδία, οι πλαγιές τού Ταΰγετου -Βαρδούνια-, Κάβο Μαλιά -Βάτικα-, βόρεια Καρύταινα, Πύλος, Κορώνη), η νότια Εύβοια και πολλά νησιά (Άνδρος, όλη η Ύδρα, όλες οι Σπέτσες, όλη η Σαλαμίνα, μέρος τής Αίγινας, καθώς και πολλά νησιά τού Αιγαίου, π.χ. Κέα, Κύθνος, Σκόπελος, Ίος, Σάμος, Κάσος κ.ά.) γέμισαν από Αλβανούς, πολλοί από τους οποίους ακόμα και σήμερα μιλούν την αλβανική (αρβανίτικα). (Βλ. Σπυρ. Λάμπρου: «Η ονοματολογία τής Αττικής και η εις την χώραν εποίκησις των Αλβανών» στην «Επετηρίδα Συλλόγου Παρνασσού», τ. 1, 1896, Μ. Λαμπρινίδου: «Οι Αλβανοί κατά την κυρίως Ελλάδα και την Πελοπόννησον», Αθήνα, 1907, Ιωάννη Χρ. Πούλου: «Η εποίκησις των Αλβανών εις Κορινθίαν», Αθήνα, 1950, Π. Φουρίκη: «Μελέτες και άρθρα», στη «Λαογραφία», τ. 9, 1926, σελ. 507-563, στο περιοδ. «Αθηνά», τ. 40, 1928, σελ. 26-59 και τ. 43, 1931, σελ. 3 και πέρα, στο «Ημερολόγιο Μεγάλης Ελλάδος», 1922, σελ. 404-420), Δ. Πασχάλη: «Οι Αλβανοί εις τας Κυκλάδας», στο «Ημερολόγιο Μεγάλης Ελλάδος», 1934, σελ. 262-282.)

    Πλήθος Αλβανών κατέκλυσαν και τα Ιόνια. Σύμφωνα με τον Ουίλλιαμ Μίλλερ, έως το 1470, είχαν έλθει 15.000 στη Λευκάδα από την Ήπειρο και 10.000 στη Ζάκυνθο. («Ιστορία τής Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι», τόμ. III, σελ. 47.) Το 1528 ο Αλβανικός πληθυσμός τής Ζακύνθου είχε αυξηθεί στα 17.255 άτομα.

    Ο μεσαιωνοδίφης Κ. Σάθας, ανακάλυψε στα αρχεία τής Βενετικής Δημοκρατίας έγγραφα και διατάγματα, που μας μιλούν γι΄ αυτές τις αλβανικές μεταναστεύσεις. Σύμφωνα με αυτά, στις 30.4.1541, αποφασίστηκε από την Βενετική Γερουσία η εγκατάσταση τεσσάρων σωμάτων Αρβανιτών με αρχηγούς τους Παύλο Μπούα, Ρεπούση Μπουζίκα, Γιώργο Γκερμπέση και Αλέξη Γκαμπριέρα στις Βενετικές κτήσεις τής Κρήτης, Ζακύνθου, Κεφαλλονιάς και Κέρκυρας.

    Η κατάληξη -ατ είναι αθροιστική και σημαίνει τους οικιστές, όταν τη βρίσκουμε σε ονόματα χωριών, ή ολόκληρη μία φάρα Αρνανιτών. Επικράτησε στην Κεφαλλονιά με τον τύπο -άτα, από τους πρώτους Αρβανίτες εποίκους, που εγκαταστάθηκαν εκεί κατά τις αρχές τού 16ου αιώνα. Στο χάρτη εικονίζεται ένα μέρος τής Κεφαλονιάς· όλα τα τοπωνύμια είναι σε -άτα, εκτός μιάς Παναγιάς και μιάς Αγίας Ευφημίας.
    Μέχρι σήμερα συναντάμε στα μέρη αυτά Αρβανίτικα ονόματα. Στην Κρήτη: Κούντουρος, Βρεττός κ.λπ.. Στη Ζάκυνθο: Σιγούρος (Σγούρος ή Σγουρός), Μάτεσης, Δούσμανης, Μάρμορης, Κόκλας κ.λπ.. Στην Κεφαλλονιά υπάρχουν ολόκληρα Αρβανιτοχώρια: Κομποθεκράτα (Κομποθέκρα), Μουζακάτα (Μουζάκι), καθώς και ονόματα, όπως Μενάγιας, Λουκίσιας.

    Στην Κεφαλλονιά πρωτοκατέβηκαν οι Αρβανίτες με άδεια τής Βενετσάνικης Διοίκησης τον Μάιο τού 1502 με αρχηγούς τον Γιάννη Σπάτα, Σγούρο Καγκάδη Μπούα, Θόδωρο Μαρκεζίνη, Νικόλα Μενάγια κ.λπ.. (Κ. Σάθα: «Ελληνικά ανέκδοτα», τόμ. Α΄). Ο Θόδωρος Μπούας Γρίβας εποίκισε στα 1502 επίσης, την σχεδόν έρημη κι ακατοίκητη Ιθάκη.

    «Ο Μαραθών, αι Πλαταιαί, τα Λεύκτρα, η Σαλαμίς, η Μαντινεία, η Είρα και η Ολυμπία κατοικούνται νυν από Αλβανών και όχι υπό Ελλήνων. Ακόμη και εις τας οδούς των Αθηνών, καίτοι διατελούσης ήδη τόσων χρόνων πρωτευούσης τού Ελληνικού βασιλείου, η Αλβανική γλώσσα ακούεται ακόμη μεταξύ των παιδίων των παιζόντων εις τους δρόμους παρά τον ναόν τού Θησέως και την πύλην τού Αδριανού». (Γεωργίου Φίνλεϋ: «Ιστορία τής ελληνικής επαναστάσεως», μετάφραση: Αλ. Παπαδιαμάντη, τ. Α΄, κεφ. Β΄, σελ. 74, έκδ. «Ίδρυμα τής Βουλής των Ελλήνων», Αθήνα, 2008).

    Παρακάτω θα εξετάσουμε τους αλβανικούς αυτούς εποικισμούς αναλυτικότερα.

    Γενική παρακμή – ερήμωση τού ελλαδικού χώρου

    Στην Αθήνα, οι ανασκαφές τής Αγοράς απέδειξαν, ότι υπήρξαν εκτεταμένες καταστροφές γύρω στο 580 κι ύστερα μια περίοδος πρόχειρων καταλυμάτων, πού διάρκεσε μέχρι το δεύτερο μισό τού 7ου αιώνα, Στή συνέχεια η περιοχή τής Αγοράς εγκαταλείφθηκε τελείως και ο οικισμός περιορίστηκε στην Ακρόπολη και σε ένα μικρό οχυρωμένο περίβολο προς τη βόρεια πλευρά της.

    Στην Κόρινθο, πολλοί από τους κατοίκους της κατέφυγαν στην Αίγινα περί το 580, ενώ η βυζαντινή παρουσία διατηρήθηκε στο απρόσιτο φρούριο τής Ακροκορίνθου. Στήν υπόλοιπη Πελοπόννησο όλες οι πόλεις εξαφανίστηκαν. Ο Cyriaco de Pizicolli, γνωστός ως Κυριακός ο Αγκωνίτης, Καλαβρός αρχαιολάτρης περιηγητής τού ιε΄ αιώνα περιγράφει ως εξής τη Σπάρτη: «Είδαμε τα ερείπια μεγάλης πολιτείας, περιφανή αγάλματα, μαρμαρένιους κίονες και επιστύλια σκορπισμένα εδώ κι εκεί στους αγρούς. Από τα μέγιστα κι επιφανέστατα κτίρια απόμειναν το γυμναστήριο από λείο μάρμαρο και πολλά μαρμάρινα βάθρα αγαλμάτων».

    Για την κεντρική Ελλάδα οι μαρτυρίες που έχουμε είναι σποραδικές. Στις Βοιωτικές Θήβες δεν υπάρχουν ενδείξεις για ύπαρξη αστικής ζωής ανάμεσα στον 6ο και το δεύτερο μισό τού 9ου αιώνα. Οι Φθιώτιδες Θήβες στη θεσσαλική ακτή καταστράφηκαν στο τέλος τού 6ου ή τον 7ο αιώνα. Ούτε μία παλαιοχριστιανική εκκλησία δεν έμεινε όρθια σε όλη την Ελλάδα με εξαίρεση τη Θεσσαλονίκη και την Πάρο. Δεν υπάρχει κανένα δείγμα οικοδομικής δραστηριότητας ανάμεσα στο 600 περίπου και στα πρώτα χρόνια τού 9ου αιώνα.

    Η Θεσσαλονίκη, έδρα τού έπαρχου τού Ιλλυρικού, παρέμεινε σε βυζαντινά χέρια σε όλη τη διάρκεια των σκοτεινών αιώνων. Τα τείχη της, πού πιθανόν χτίστηκαν περί το 450, περιέκλειαν μια σημαντική έκταση: περίπου 1.750 μέτρα από τα ανατολικά προς τα δυτικά και 2.100 μέτρα από βορρά προς νότο. Πέντε φορές πολιορκήθηκε από τους Σλάβους και τους Αβάρους κι επανειλημμένα προσβλήθηκε από το λοιμό και την πείνα.

    Πολλές ιστορικές πηγές αναφέρουν πολλαπλά κρούσματα πανώλης σε πολλά μέρη τού ελλαδικού χώρου. Ειδικά τo 746 η πανούκλα, που μεταδόθηκε στην Ελλάδα και την Ιταλία εξολόθρευσε τον ελληνικό πληθυσμό. Ο αυτοκράτορας τού Βυζαντίου, Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος μνημονεύοντας το γεγονός τού λοιμού και κάνοντας λόγο για την τότε κάθοδο των Σλάβων γράφει, πως «εσλαβώθη πάσα η χώρα» («Περί θεμάτων», ΙΙ, 3). (Για τους σλάβικους εποικισμούς στον ελλαδικό χώρο θα παρουσιασθεί ειδική σχετική μελέτη προσεχώς στην «Ελεύθερη Έρευνα».) Στη «λειψανδρία» αναφέρεται κι ο Κ. Παπαρρηγόπουλος στην «Ιστορία τού ελληνικού έθνους» (τόμ. Δ΄, σελ. 391). Το 1348 η πανούκλα, που έμεινε γνωστή στη μεσαιωνική ιστορία σαν μαύρος θάνατος, θέρισε τη Μεσόγειο και ολόκληρη την ηπειρωτική Ευρώπη, από τη Μόσχα ως τη Φλάνδρα. Οι πληθυσμοί των ελληνικών ακτών και των νήσων αποδεκατίστηκαν και πάλι.

    Από τον 9ο έως τον 11ο αιώνα υπήρξε θαλασσοκρατία των Αράβων, οπότε η πειρατεία στις ελληνικές θάλασσες είχε λάβει τρομακτικές διαστάσεις. Η Κρήτη έχει μεταβληθεί από το 823 σε ορμητήριο των Αράβων πειρατών, που ερήμωσαν τα νησιά τού Αιγαίου και τις ηπειρωτικές ακτές. Πολιορκήθηκε η Πάτρα. Η Νικόπολη δέχθηκε επίθεση. Η Αίγινα καταστράφηκε. Η Πελοπόννησος λεηλατήθηκε, εξαφανίστηκε η Δημητριάς. Το 904 οι Σαρακηνοί πειρατές κυρίευσαν τη Θεσσαλονίκη κι αιχμαλώτισαν 22.000 ανθώπους.

    Ο Λέων Χοιροσφάκτης, πρεσβευτής τού Βυζαντίου στους Άραβες τής Μάλτας, τής Ταρσού και τής Βαγδάτης, υπερηφανευόταν, ότι κατόρθωσε να εξαγοράσει (πέτυχε «αλλάγιον») εκατόν είκοσι χιλιάδες αιχμαλώτους, που είχαν συλληφθεί κατά τις επιδρομές των πειρατών στα εδάφη τής αυτοκρατορίας. Τη θαλασσοκρατία των Αράβων ακολούθησαν οι νορμαδικές επιδρομές και οι σταυροφορίες. Η πειρατική δράση ξανάρχισε ακολουθώντας την πορεία των δραματικών γεγονότων, που συντάραξαν την ανατολική λεκάνη τής Μεσογείου. Έτσι και κατά τον 12ο αιώνα ήταν αβέβαιη η έκβαση τού ταξιδιού στο Αιγαίο. Τότε, η Αττική βρισκόταν στο έλεος των πειρατών, Τούρκων, Λατίνων και Ελλήνων. Οι αυτοκρατορικές φυλακίδες δεν περιπολούσαν πιά στο Σαρωνικό και τον Ευβοϊκό και οι παράκτιες φρουρές ήταν τόσο αραιές, που αδυνατούσαν να αντιμετωπίσουν τις επιδρομές.

    Ορμητήρια των κουρσάρων ήταν η Αίγινα, η Σαλαμίνα και η Μάκρη (πρόκειται για την απέναντι τού Λαυρίου, Μακρόνησο, όπου υπήρχε μονή τού Αγίου Γεωργίου). Η Αίγινα είχε ερημωθεί. Οι περισσότεροι κάτοικοι είχαν εγκαταλείψει το νησί κι όσοι απέμειναν συνεργάζονταν με τους πειρατές. Ασύδοτοι αποβιβάζονταν στις ακτές τής Αττικής, απογύμνωναν και αιχμαλώτιζαν τους κατοίκους και ακρωτηρίαζαν ή ρινοκοπούσαν όσους δεν μπορούσαν να προσφέρουν λύτρα. Κλάδευαν τα χέρια των ανθρώπων «σαν ξερόκλαδα». Και γέμισε ο τόπος από «χειροτμήτους» και «ρινοτμήτους». Κι είχαν τόσο αποθρασυνθεί, που εισχωρούσαν και στα μεσόγεια. Οι πειρατικές επιδρομές είχαν ξεκληρίσει τους πληθυσμούς των νησιών και των παραλιακών περιοχών τής ηπειρωτικής Ελλάδας.

    Μεταξύ 1480 και 1546 η πόλη των Αθηνών είχε ξεκληρισθεί από επιδημίες, όπως προκύπτει από το ανώνυμο χρονικό τής Οξφόρδης (Ectesis chronica and chronicon Athenarum, London, 1902.) Οι ιστορικοί συμφωνούν: Η Αθήνα είχε απολησμονηθεί εξ αιτίας τού ιστορικού κενού τόσων αιώνων. Ήταν ένα ασήμαντο κάστρο τής φραγκοκρατίας. Ως το τελευταίο τέταρτο τού 17ου αιώνα ήταν σχεδόν ανύπαρκτη για τους ξένους. Όλοι πίστευαν, πως αποτελούσε ένα σωρό ερειπίων, άν δεν είχε ολότελα εξαφανισθεί. Έγραφε το 1675 ο Guillet: «Είχα διαβάσει κι είχα χίλιες φορές ακούσει, πως η Αθήνα ήταν ένας έρημος τόπος» (Guillet, σελ. 211). Αλλά και και πριν 500 ακριβώς χρόνια βρισκόταν στην ίδια τραγική παρακμή. Όταν ο Μιχαήλ Ακομινάτος ανήλθε στο μητροπολιτικό θρόνο των Αθηνών και μπήκε (το 1175) εν πομπή στην πολιτεία είδε στο «κλεινόν άστυ» χαλάσματα και καλυβόσπιτα εδώ κι εκεί σε πανάθλια στενορύμια. Η Αθήνα, γράφει, ήταν «σωρός ερειπίων οικουμένων υπό ανθρώπων πενομένων».

    Ο Ολλανδός περιηγητής Favolius περιέγραφε την πόλη των Αθηνών ως «μιά πολίχνη φτωχών ανθρώπων». (Hodoeporiki byzantini lib. III auctore Hugone Favolio – Lovanii (Excudebat Servatius Sassenus, 1563).

    Ένα τουρκοχώρι είδε στην Αθήνα και ο Γάλλος ταξιδιώτης Julien Bordier: «Απ΄ αυτή την πανένδοξη πολιτεία δεν έχει απομείνει παρά ένα θλιβερό τουρκοχώρι, που λέγεται Σετίνα και βρίσκεται στα χέρια ενός αγά». (Η Αθήνα ονομαζόταν Σατίνες ή Σετίνες ή Στίνες. Η Ακρόπολη, Κάστρο. O Πειραιάς λεγόταν Πόρτο-Δράκο ή Πόρτο-Λεόνε από το μαρμάρινο λεοντάρι, που άρπαξαν αργότερα οι Βενετοί.)

    Ο Γενοβέζος καπετάνιος Francesco – Maria Levanto σημείωνε στο χρονικό του: «Η σημερινή Αθήνα δεν είναι παρά ένας έρημος, άγονος τόπος, κατασπαρμένος με πέτρες». (Prima parte dello specchio del Mare Mediterraneo dal capitan Francesco – Maria Levanto (In Genova, 1664.)

    «Η άλλοτε ένδοξη Αθήνα είναι τόσο ερημωμένη, που φαίνεται απίστευτο, ότι υπήρξε κάποτε ένδοξη. Εγώ, τουλάχιστον, δεν είδα πουθενά φοβερότερο τόπο. Ερημιά, ξεραΐλα, αγκαθιές και βάλτοι.» Εντυπώσεις τού Γάλλου πρεσβευτή, D΄ Aramon, όπως τις κατέγραψε ο γραμματικός του, ο ευγενής Jean Chesneau το 1546. (Jean Chesneau: Le voyage de monsieur d΄ Aramon ambassadeur pour le Roy en Levant, escript par un noble homme Jean Chesneau publie et annote par M. Ch. Schefer (Paris, 1887).

    Οι Αλβανοί στη Θεσσαλία

    Από τις πηγές που έχουμε βγαίνει το συμπέρασμα, πως ο αλβανικός εποικισμός έγινε ειρηνικά. Οι άποικοι Αλβανοί δεν ήρθαν ως κατακτητές, αλλά αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν άλλοι μεν στην Ήπειρο από το Σέρβο βασιλιά Στέφανο Ντουσάν, που τους είχε στρατιώτες του και τους έδωσε κτήματα και άλλοι προσκαλέστηκαν από τους δούκες και κυβερνήτες τής Θεσσαλίας, Στερεάς και Πελοποννήσου, καθώς και από τους Βενετσάνους, για να καλύψουν τα κενά στις αγροτικές περιοχές.

    Αποικίζοντας τη Θεσσαλία [ο όρος Θεσσαλία (=Βλαχιά) την εποχή εκείνη περιλάμβανε όλη τη Μέση Ελλάδα με την Αιτωλία και την Ακαρνανία], την Αττική, την Πελοπόννησο με μεγάλες ομάδες (πατριές) Αλβανών, ήθελαν να καλύψουν τις γεωργικές ανάγκες των μερών αυτών, γιατί δεν υπήρχαν εργατικά χέρια για την καλλιέργεια τής γης.

    Εκτός από αυτούς τους λόγους όμως, οι Αλβανοί από τα μέσα τού 14ου αιώνα κι έπειτα αντίκριζαν μεγάλες βιωτικές δυσχέρειες. Οι στρατοί, που πέρασαν από τον τόπο τους, το σταμάτημα των ανταλλαγών στη βορειοδυτική Ελλάδα, η εγκατάλειψή τους από τους κυβερνήτες τού Δεσποτάτου τής Ηπείρου και τού Βυζαντίου, δημιούργησαν σε πολλές περιοχές τής Αλβανίας αφάνταστες βιωτικές δυσχέρειες. Αναγκάστηκαν λοιπον ν΄ αφήσουν τα χωριά τους πολλές φάρες και να κατέβουν στη Θεσσαλία και Ήπειρο, για να βρουν τα μέσα τής συντήρησής τους.

    Ο Καντακουζηνός, γράφοντας για τις κινήσεις τού εξόριστου Συργιάννη, δίνει αξιοπρόσεκτες πληροφορίες για τους Αλβανούς τής Θεσσαλίας: «Επιβάς (ο Συργιάννης) νεώς επ΄ Εύβοιαν πλεούσης, εκεί απεκομίσθη πρώτον· έπειτα εκείθεν δια Λοκρών και Ακαρνάνων εις Αλβανούς, οι περί την Θετταλίαν οικούσιν αυτόνομοι νομάδες, διεσώθη κατά φιλίαν παλαιαν, ην προς αυτούς ην πεποιημένος, ότε τής εσπερίας εστρατήγει» (II, 450).

    Ο ίδιος πιο κάτω κάνοντας λόγο για τις προσπάθειες τού Ανδρόνικου Γ΄ (1333) να φέρει την τάξη στην κυρίως Ελλάδα, γράφει: «Διατριβόντα δε εν Θετταλία βασιλέα, οι τα ορεινά τής Θεσσαλίας νεμόμενοι Αλβανοί αβασίλευτοι Μαλακάσιοι, Μπούιοι και Μεσαρίται από των φυλάρχων προσαγορευόμενοι, περί δισχιλίους καί μύριους όντες, προσεκύνησαν ελθόντες και υπέσχοντο δουλεύσειν. Εδεδοίκεσαν γαρ μη, χειμώνας επελθόντος, διαφθαρώσιν υπό των Ρωμαίων (Βυζαντινών) α τε πόλιν οικούντες ουδεμίαν, αλλά όρεσιν ενδιατρίβοντες και χωρίοις δυσπροσίτοις, ων αναχωρούντες τού χειμώνας δια το κρύος και την χιόνα, άπιστόν τινα εν τοις όρεσιν εκείνοις νιφομένην, ευεπιχείρητοι έσεσθαι εδόκουν» (ΙΙ, 474).

    Άλλη μαρτυρία για την κάθοδο των Αλβανών στη Θεσσαλία και δυτική Στερεά είναι τού Χαλκοκονδύλη, πού φαίνεται έχει υπ΄ όψη του παλαιότερες πηγές: «Αλβανοί δε ωρμημένοι από Επιδάμνου (Δυρραχίου) και το προς εω βαδίζοντες Θετταλίαν τε υπηγάγοντο σφίσι και τής Μεσογείου Μακεδονίας τα πλέω. Αργυροπολίχνην τε και Καστορίαν. Αφικόμενοι δε επί Θετταλίαν την τε χώραν σφίσιν υποχείριον ποιησάμενοι), και τας πόλεις επιδιελόμενοι, κατά σφας ενέμοντο την χωραν, νομάδες τε όντες και ουδαμί έτι βέβαιον σφών αυτών την οίκησιν ποιούμενοι. Επεί δε και εις Ακαρνανίαν αφικόμενοι γνώμη τού ηγεμόνος Ακαρνανίας αφιεμένης αυτοίς τής χώρας, ενέμοντό τε τήνδε την χώραν» (Ι, 196).

    Όσο για την Αχαΐα, εκεί γράφει, πως κατοικούσαν Αλβανοί, στους οποίους είχε επιτρέψει ο αυτοκράτορας να εξουσιάζουν τους τόπους, που τους κατείχαν, ως πατρική κληρονομιά. («Ώκουν άνδρες Αλβανοί, υπό βασιλέως συγχωρηθέντες έρχειν τής πατρώας αυτών χώρας», G. Hertzberg: «Ιστορία τής Ελλάδος από τής λήξεως τού αρχαίου βίου έως σήμερον», μετάφραση: Π. Καρολίδου, τόμ. Α΄, σελ. 555.)

    Από τις παραπάνω πηγές εξάγεται, πως οι πρώτοι Αλβανοί που ήρθαν στη Θεσσαλία ήταν νομάδες – κτηνοτρόφοι. Στην αρχή εγκαταστάθηκαν στα βουνά και αποτελούσαν χωριστές κοινότητες (φάρες – πατριές). Με τον καιρό πολλοί απ΄ αυτούς κατέβηκαν στον κάμπο και έγιναν γεωργοί ή ξενοδούλευαν στα φέουδα των βυζαντινών και άλλων αρχόντων τής Θεσσαλίας.

    Η παλαιότερη μαρτυρία για κάθοδο Αλβανών στη Θεσσαλία είναι μια επιστολή τού Μαρίνου Σανούδου, που γράφτηκε το 1325 και στην οποία γίνεται λόγος για τους Αλβανούς, που εκτόπισαν τους Βλάχους από τη Θεσσαλία. Άλλη μαρτυρία είναι έγγραφο τού δυνάστη τού Φαναρίου (Θεσσαλίας) με χρονολογία 1342. Από τα όσα γράφει ο Κατακουζηνός, βγαίνει, πως οι πρώτοι Αλβανοί, που εγκαταστάθηκαν στα θεσσαλικά βουνά, ήρθαν γύρω στο 1315. (Βλ. Ιωάν. Χρ. Πούλου: «Η εποίκησις των Αλβανών εις Κορινθίαν», σελ. 14).

    Μέσα σε 30 χρόνια οι Αλβανοί, που κατέβηκαν κι εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλία, όχι μόνο πλήθαιναν πολύ, αλλά και με την εργατικότητά, τους, έγιναν περιζήτητοι. Ήταν λιτοδίαιτοι και χωρίς αξιώσεις μισθών. Γι΄ αυτό πρόσφεραν σχεδόν δωρεάν την εργασία τους στα αφεντικά – τσιφλικάδες.

    Στη Θεσσαλία, στα χρόνια αυτά οι Βλάχοι αποτελούσαν την πλειοψηφία τού πληθυσμού. Όμως, όταν οι Αλβανοί πλήθαιναν, άρχισαν να εκτοπίζουν από το θεσσαλικό κάμπο τους Βλάχους. Ακόμα πρέπει να έχουμε υπ΄ όψη, πως οι Βενετσάνοι, που κατείχαν τότε τον Πτελεό (Φτελιό) στη νοτιοανατολική μεριά τής Θεσσαλίας, έμειναν ευχαριστημένοι από την αλβανική μετανάστευση, γιατί οι Άλβανοί χρησίμευαν και σαν φύλακες τής ανατολικής Θεσσαλίας από τις επιδρομές των Καταλανών, που ήταν εγκατεστημένοι στα Σάλωνα (Άμφισσα). [«Πλην δε των ποικίλων τούτων μνηστήρων τής κληρονομίας των Αγγέλων (τής Ηπείρου) εναφανίσθησαν τότε το πρώτον εν τη πεδιαδη τής Θεσσαλίας και μεγάλα πλήθη Αλβανών μεταναστών, αποτελεσάντων νέον και ακμαίον στοιχείον τού πληθυσμού αυτής. Οι Αλβανοί εδήουν άπασαν την ύπαιθρον χώραν και επειδή έφερον μεθ΄ εαυτών τας γυναίκας, ο αριθμός αυτών ηυξήθη ταχέως και ήρχισαν αντικαθιστάνοντες τους Βλάχους, οίτινες μέχρι εκείνου τού χρόνου απετέλουν το μέγιστον πλήθος των εγκατοίκων τής Θεσσαλίας, ήτις εξ αυτών είχε ονομασθεί Μεγαλοβλαχία. Οι δε Βενετοί (τού Πτελεού), εφρόνουν, ότι η αλβανική αύτη μετανάστευσις παρείχε το μέγα κέρδος, ότι δι΄ αυτής απησχολούντο οι Καταλάνιοι ούτως, ώστε να ηυκαίρουν να επιτίθενται κατά των γειτόνων των.» Μίλλερ – Λάμπρου: «Η Φραγκοκρατία εν Ελλάδι», τ. Α΄, 354.]

    Τόσο από τους Βλάχους, όσο κι από τους Αρβανίτες διακρίνονται οι Καραγκούνηδες τής Θεσσαλίας, των οποίων η γλώσσα περιέχει Λατινικά, Ρουμάνικα και Αρβανίτικα στοιχεία. Από παλαιότερα υπήρχε έντονο Αλβανικό στοιχείο στη Δακία (στη σημερινή Ρουμανία περίπου), οι οποίοι παλινόστησαν κι ύστερα προωθήθηκαν προς τη Θεσσαλία. Αυτή η φυλή, που αποτελεί επιμιξία Αλβανών και Ρουμάνων, είναι πιθανώς οι Καραγκούνηδες. Οι Αλβανορουμάνοι είναι επίσης γνωστοί και ως Αρβανιτόβλαχοι.

    Οι Βενετοί έφεραν πολλούς Αλβανούς στην Εύβοια, που ορισμένα σημεία της είχαν ερημώσει από την πανώλη. Παραχώρησαν σ΄ αυτούς χέρσες εκτάσεις να καλλιεργούν με τον όρο να διατηρούν αλόγα και να κατατάσσονται οι νέοι απ΄ αυτούς στο στρατό και να φυλάνε την Εύβοια από τους ληστοπειρατές και άλλους εχθρούς. Το 1363 (8 Ιουνίου) η βενετική Γερουσία διαπιστώνει, ότι «το Νεγρεπόντε (η πόλη) και ολόκληρο το νησί (τής Εύβοιας) έχουν εποικισθεί και τα εισοδήματα από τους φόρους είναι πολύ αυξημένα»· (βλ. Thiriet, Regestes, I, σελ. 105, αρ. 408). Από την Εύβοια οι Αλβανοί μετανάστευσαν στην Άνδρο και σ΄ αλλά νησιά.

    Σ΄ όλη λοιπόν την Ελλάδα, από στόμα σε στόμα, διαδόθηκε πως οι Αλβανοί, που φημίζονταν ως καλοί στρατιώτες – πολεμιστές, ήταν καί καλοί καλλιεργητές. Γι΄ αυτό άρχισαν από παντού οι φεουδάρχες να καλούν Αλβανούς καλλιεργητές στα κτήματά τους.

    Μιά μαρτυρία ενός Γάλλου γιατρού τής εποχής: «Στην Αράχωβα κατοικούν Έλληνες κι Αρβανίτες μ΄ ένα Τούρκο σούμπαση.» (Spon, περιοδείες 1674-1676).

    Οι Αλβανοί σε Πελοπόννησο και Αργοσαρωνικό

    Το 1397 60.000 Τούρκοι υπό τον Εγιούπ-Πασά, κατά τους σύγχρονους χρονογράφους, επέδραμαν στην «παλαιάν και ονομαστήν πόλιν τού Άργους πολεμήσαντες έλαβον και υπέρ τας τριάκοντα χιλιάδας αιχμαλώτους λαβόντες εν τη Ασία αποίκους εποίησαν και τα τείχη αυτής χαλάσαντες έρημον κατέλιπον.» Μετά την αποχώρηση των Τούρκων εισέρρευσε πλήθος Αλβανών στον σχεδόν έρημο τόπο, οι οποίοι και την μητρική τους γλώσσα μετέδωσαν και τις πλείστες θέσεις και χωριά μετονόμασαν με τα επώνυμα των προκριτέρων Αλβανικών οικογενειών, τα οποία διατηρήθηκαν μέχρι την πρόσφατη αλλαγή των περισσοτέρων από το σύγχρονο εθνικό ελληνικό κράτος.

    Τον καιρό, που κυβερνούσε το Βυζάντιο ο Ιωάννης Καντακουζηνός, ο δεσπότης τού Μυστρά, Μανουήλ Καντακουζηνός, εξ αιτίας, που στην Πελοπόννησο είχε αραιωθεί πολύ ο αγροτικός πληθυσμός από τις επιδρομές των Φράγκων και Τούρκων και σε πολλές περιοχές τα χωράφια και αμπέλια έμειναν ακαλλιέργητα, έστειλε απεσταλμένους στην Αλβανία και κάλεσε 10.000 χιλιάδες Αλβανούς, που ήρθαν με τις οικογένειές τους και εγκαταστάθηκαν στην ύπαιθρο. Ίδρυσαν χωριστούς συνοικισμούς και δούλευαν στα κτήματα των φεουδαρχών για ένα κομμάτι ψωμί.

    Ύστερα από μερικά χρόνια, όταν δεσπότης τού Μυστρά ήταν ο Θεόδωρος Α΄ (ο γιος τού αυτοκράτορα τού Βυζαντίου Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου), ο Θεόδωρος κάλεσε αλλες 10.000 αλβανικές οικογένειες και τις εγκατέστησε στις διάφορες περιοχές τού Δεσποτάτου. (Βλ. Ε. Legrand, «Lettres de l΄empereur Manuel Paleologue», Paris, 1893, σελ. 40-41).

    Ο αυτοκράτορας Μανουήλ Παλαιολόγος, στον επιτάφιο προς τον αυτάδελφό του Θεόδωρο Παλαιολόγο, μας δίνει αξιοπρόσεκτες πληροφορίες για την μετοίκηση χιλιάδων Αλβανών στην Πελοπόννησο: «Αλλά και Ιλλυριοί περί μυριάδα αθρόοι μετοικήσαντες άμα παισί και γυναιξί και θρέμμασι τον Ισθμόν κατέλαβον αυτού δε πηξάμενοι τας σκηνάς και τας κλισίας εκτείναντες αυτοί καθ΄ εαυτούς ήσαν άγγελοι. Ούτως εξαίφνης παρεγένοντο· είτα μηδόλως μελλήσαντες πρεσβείαν πάνυ λαμπράν προς όν αφικνούντο πέμψαντες επυθάνοντο τίποτ΄ αν είη το δοκούν εκείνω περί αυτού, και εισιέναι και μείναι και άπερ άν όδε γνοίη πράττειν αυτούς. Ο δε δέχεται τους πρέσβεις ασμένως και καλώς παρ΄ εαυτόν τους εξηγουμένους των άλλων και φιλοφρονησάμενος αυτούς παραγεγονότας δεξιώς άγαν και τής εμφύτου γεύσας γλυκύτητος επισπάται τας εαυτών γνώμας· μήτε δ΄ όμηρα λαβών μήτε εγγύας αιτήσας όρκοις ηρκέσθη τοις παρ΄ αυτών, καίπερ οι πλείους παρήνουν μηδαμώς αυτούς εόξασθαι το τε πλήθος δεδιότες και το έθεσιν ετέροις εκείνους ζην υποπτεύοντες αίτιον σκανδάλου γενήσεσθαι… Κτάται τοιγαρούν στρατιάν τοιαύτην ουκ άπειρον μεν τραυμάτων, αγαθήν δε τα πολέμια» (Λάμπρου: «Παλαιολόγεια και Πελοποννησιακά», τ. Β΄, σ. 41 – 42).

    Από τα παραπάνω έχουμε επίσημη ομολογία, πως οι Αλβανοί στα χρόνια αυτά δεν ήρθαν σαν επιδρομείς, αλλά σαν σύμμαχοι. Προσκλήθηκαν από το δεσπότη τής Πελοποννήσου Θεόδωρο Παλαιολόγο και εγκαταστάθηκαν στις ρημαγμένες από τους Φράγκους και Καταλάνους περιοχές. Κι έτσι, εξόν που σαν κτηνοτρόφοι και γεωργοί πρόσφεραν μεγάλες υπηρεσίες, πολλοί απ΄ αυτούς υπηρέτησαν και ως μισθοφόροι τους Παλαιολόγους.

    Αργότερα, οι Αρβανίτες τής Πελοποννήσου αντιτάχτηκαν στις εισβολές και επιδρομές των Τούρκων και όταν οι Τούρκοι αποφάσισαν να καταλάβουν την Πελοπόννησο, ήταν σχεδόν οι μόνοι, που αντιστάθηκαν και πολέμησαν.

    Όταν διαλύθηκε το Δεσποτάτο τής Ηπείρου, ο Νικηφόρος Δούκας (απόγονος των Αγγέλων Κομνηνών), προσπάθησε να ξαναϊδρύσει το Δεσποτάτο, αλλά οι Αλβανοί το 1358 επιτέθηκαν, τον νίκησαν και ίδρυσαν δικό τους κράτος. Ηγεμόνας τού κράτους αυτού ήταν ο Γκίνης ή Ιωάννης Μπούας (Σπάτας), Αυτός κατέλυσε την Άρτα και την περιοχή της, καθώς και την Αιτωλοακαρνανία και έδιωξε τους Ανδευαγούς από την κεντρική Ελλάδα. Έτσι, ο Αλβανός πρίγκιπας, κατέχοντας τη Ναύπακτο, κρατούσε το ένα από τα κλειδιά τού Κορινθιακού κόλπου.

    Την ίδια πάνω κάτω εποχή και ο βασιλιάς τής Αραγωνίας, που εξουσίαζε τα φραγκικά δουκάτα τής ανατολικής κεντρικής Ελλάδος, κάλεσε Αλβανούς και Έλληνες να ΄ρθουν και να εγκατασταθούν στην ανατολική Στερεά, γιατί και στην περιοχή αυτή ο αγροτικός πληθυσμός είχε αραιωθεί πολύ από τις καταπιέσεις, τα θανατικά, τις εισβολές των ξένων στρατών κ.λπ.. Υποσχέθηκε μάλιστα, πώς για δυό χρόνια θα είναι απαλλαγμένοι από τα καθιερωμένα δοσίματα (φόρους σε είδος ή χρήμα).

    * * *

    Το άρθρο λόγω έκτασης έχει αναρτηθεί σε τρία μέρη.

    Τέλος Α΄ μέρους άρθρου.

    Διαβάστε το Β΄ μέρος >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

  41. Ο/Η Τσιπρ λέει:

    ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΠΑΤΑ KAI TON TATOH, ΣΤΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙ ΚΑΙ ΤΗ ΛΟΥΤΣΑ…
    (Β΄ ΜΕΡΟΣ)

    Έγραψε στις 08.11.2010 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

    Οι Αλβανοί επήλυδες, που ασκούσαν ποιμενικό βίο, επεκτάθηκαν στις πεδιάδες τής Ήλιδας, τής Αχαΐας και της Μεσσηνίας, γρήγορα όμως, βρέθηκαν στην ανάγκη να αναζητήσουν καταφύγιο κατά τις θερινές περιόδους σε δροσερότερα μέρη τής Πελοποννήσου κι ιδιαίτερα στην ορεινή Αρκαδία. Στα μέσα τού 15ου αιώνα οι Αλβανοί τής Πελοποννήσου διέθεταν ήδη πάνω από 30.000 άντρες των όπλων.

    Ύστερα από διάφορα επεισόδια με τους Τούρκους, ορισμένοι Αλβανοί, φθίνοντος τού 15ου αιώνα, πέρασαν το Αραχναίο (άλλοι πήγαν στη Μάνη) και ξεχύθηκαν στην παραλία τής Ερμιονίδας και τής Τροιζήνας κι από εκεί πέρασαν στα κοντινά -έρημα λόγω των πειρατικών επιδρομών- νησιά, Ύδρα, Σπέτσες και Πόρο. Όλες αυτές οι αλβανικές οικογένειες είχαν ως μητρική γλώσσα την αλβανική, την οποία σχεδόν καθιέρωσαν στα νησιά αυτά, όπως μαρτυρούν εξ άλλου και τα τοπωνύμια, όπως π.χ. Πόρτο Χέλι (χέλι στα αλβανικά σημαίνει οβελός, σούβλα), αλλά και τα ανθρωπωνύμια, όπως Μπότασης (από τις αλβανικές λέξεις bote=άργιλος, χώμα και chi=βροχή).

    Σε ένα τουρκικό κατάστιχο περιέχονται ποσοτικά δεδομένα για τον πληθυσμό τής Πελοποννήσου τον 15ο αιώνα, που μας επιτρέπουν να σχηματίσουμε μιά ιδέα για τους οικισμούς τής εποχής εκείνης, τουλάχιστον στη βορειοδυτική ζώνη τής Πελοποννήσου. Πρόκειται για ένα αναλυτικό κατάστιχο τιμαρίων (mufassal defter) τού 1461/1463, το οποίο αναφέρεται σ΄ ένα τμήμα τής σημερινής Αχαΐας και Ηλείας, μας δίνει δηλαδή μιά εικόνα τής περιοχής ακριβώς μετά την κατάκτηση τής χώρας από τους Τούρκους το 1460. Το κατάστιχο αυτό σώζεται στη βιβλιοθήκη «Κύριλλος και Μεθόδιος» τής Σόφιας. (Βλ. P. Assenova – R. Stojkov, Th. Kacori: «Prenoms, noms de famille et noms de localite dans le Nord-Ouest du Peloponnese vers la moitie du XVe siecle», Annuaire de l΄Universite de Sofia. Faculte des Philologies Slaves 68, αρ. 3, 1975, σελ. 213-297. Βλ. επίσης των ιδίων: «Oikonymes et anthroponymes du Peloponnese vers la moitie du XVe siecle», Actes du XVe Congres International des Sciences Onomatiques – Sofia, 1972- Ι, Sofia 1974, sel. 69-72).

    (Σημείωση: Όπως θα παρουσιάσουμε σε επόμενες έρευνές μας, ειδικά η Πελοπόννησος, είχε προ αιώνων ερημωθεί και εποικισθεί κυρίως από σλάβους. Οι σλάβοι αυτοί, με την πάροδο των αιώνων -δεν εξελληνίστηκαν βέβαια, αλλά- εκρωμαίστηκαν (εκβυζαντινίστηκαν), δηλαδή τούς επιβλήθηκε η επίσημη γλώσσα τής ανατολικής αυτοκρατορίας (ελληνικά) και η επίσημη θρησκεία (ορθοδοξία). Εκβυζαντινισμένοι -ελληνόφωνοι πλέον και χριστιανοί- σλάβοι είναι στην πλειοψηφία τους οι «έλληνες», που συναντάμε ειδικά στην Πελοπόννησο τούς επόμενους αιώνες και καταχρηστικά τους αποκαλούμε έλληνες. Το σωστότερο θα ήταν να τούς αποκαλούσαμε απλά ελληνόφωνους, διότι έτσι δημιουργείται η ψευδαίσθηση τής αρχαιοελληνικής δήθεν καταγωγής τους).

    Σύμφωνα με το παραπάνω κατάστιχο, οι Έλληνες τής περιοχής ήταν λιγότεροι από τους Αλβανούς: καταμετρούνται 1.742 ελληνικές οικογένειες και 1.836 αλβανικές. Περισσότερα στοιχεία μπορείτε να βρειτε στο βιβλίο τού Βασίλη Παναγιωτόπουλου: «Πληθυσμός και οικισμοί τής Πελοποννήσου, 13ος-18ος αιώνας», (έκδ. Ιστορικό Αρχείο, Εμπορική Τράπεζα τής Ελλάδος, Αθήνα, 1987), απ΄ όπου προέρχονται και οι πιο πάνω συγκεντρωτικοί πίνακες.

    Αναλυτικά στοιχεία για όλα τα χωριά τής ΒΔ Πελοποννήσου μπορείτε να δείτε στο Παράρτημα “Α” (κάντε κλίκ εδώ). Στη στήλη (γ) σημειώνονται με το γράμμα Ε τα ελληνικά και με το γράμμα Α τα αλβανικά χωριά. (Για την περιοχή τής Αχαΐας για παράδειγμα, το ποσοστό των οικισμών με αρβανίτικο όνομα είναι 74,5%).

    Οι αλβανικοί εποικισμοί στα Αργολικά νησιά επέφεραν πληθώρα πληθυσμού δυσανάλογο προς τους φυσικούς πόρους, οπότε οι Αλβανοί άφησαν σταδικά τον ποιμενικό βίο κι άρχισαν εκμεταλλευόμενοι την φυσική αποστροφή των Τούρκων προς τη θάλασσα να ναυσιπλοούν ασχολούμενοι στην αρχή κυρίως με την αλιεία. Η περιορισμένη κατ΄ αρχάς κυρίως σε Ύδρα και Σπέτσες ακτοπλοΐα επεκτάθηκε βαθμηδόν και μέχρι των απώτερων νησιών τού Αιγαίου, τής Κρήτης, ακόμα και τής Αλεξάνδρειας. Τότε βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους Βερβερίνους πειρατές τής Τύνιδας, Αλγερίας και Τρίπολης, που λυμαίνονταν τη Μεσόγειο, οπότε μη εννοούντες να υποχωρήσουν εξόπλισαν τα πλοία τους με κανόνια και άλλα πολεμικά όργανα. Ειδικά μετά τη συνθήκη Κουτσούκ – Καϊναρτζή πολλαπλασιάστηκαν οι ναυτιλιακές και εμπορικές τους δραστηριότητες σε όλη τη Μεσόγειο.

    Στο δεύτερο μισό τού 15ου αιώνα αναφέρεται στη Μάνη η παρουσία Αλβανών stradioti, οι οποίοι σε συνεργασία με τους Μανιάτες πραγματοποιούσαν εξορμήσεις εναντίον των οθωμανικών δυνάμεων. [Mε την ονομασία stradioti έγιναν γνωστοί στη Δύση οι Αλβανοί και Έλληνες, που υπηρετούσαν υπό τους Βενετούς στις περιοχές των κτήσεων τής Γαληνοτάτης Δημοκρατίας τής Βενετίας και στην ιταλική χερσόνησο. (K. Σάθα: «Documents inedits», τόμ. 6, σελ. 214-236, «Έλληνες στρατιώται εν τη δύσει», σελ. 126-128, «Τουρκοκρατούμενη Ελλάς», σελ. 36-42, Κ. Μπίρη: «Αρβανίτες», σελ. 143-150 κ.ά.).] Ένα μέρος αυτών εγκαταστάθηκε μόνιμα στη μανιάτικη επικράτεια. Αυτό επιβεβαιώνεται κατά κάποιο τρόπο από ορισμένα τοπωνυμικά στοιχεία, όπως: τού Πούχαλη, τού Μενάγια, Σκούρκα (περιοχή Φλομοχωρίου, Κότρωνα και Ταινάρου), Κάλιαζη ή Κάλιαζα (ερημωμένος οικισμός στα βορειοανατολικά τού Βαχού, από το kallez=στάχυ), αλλά και ανθρωπωνυμικά, όπως: Κούκης (i kuq=κόκκινος), Μπουζάς (buze=χείλος), Λεκάκος (Λέκας από το Leke=Αλέξανδρος), Βρεττάκος (Βρεττός), Μέξης, Γκέκας, Αρβανιτάκος κ.λπ..

    Στο Παράρτημα “B” (για να το διαβάσετε κάντε κλικ εδώ) παρατίθεται κατόλογος με αλφαβητική σειρά ονομάτων Αλβανών καπετανέων ή απλών στρατιωτών από έγγραφα τού βενετικού αρχείου ή από άλλα κείμενα των 15ου και 16ου αιώνων μαζί με σχετικές για το καθένα παραπομπές και εξηγήσεις. Πολλά από αυτά ξεχωρίζουν ως αρβανίτικα, είτε από τον γλωσσικό τύπο τού επωνύμου, είτε από τα ονόματα των μελών τής ίδιας οικογένειας. Ορισμένα συνεχίζονται ακόμη στην ελληνική κοινωνία και άλλα, που ενώ έχουν εξαφανισθεί σαν επώνυμα, διατηρούνται ακόμη ως ονόματα χωριών και ως τοπωνύμια στους τόπους, όπου ήταν προνοιασμένες οι φερώνυμες οικογένειες των στρατιωτών, όπως: Σπάτα, Λιόπεσι, Σχηματάρι, Κούτσι κ.ά.. Τα ονόματα αυτά σημειώνονται στα «Μνημεία Ελληνικής Ιστορίας» τού Κωνσταντίνου Σάθα κι έχουν αναδημοσιευθεί στο βιβλίο «Αρβανίτες: Οι Δωριείς τού νεώτερου ελληνισμού» τού Κ. Μπίρη (έκδ. «Μέλισσα», Αθήνα, 1960).

    Το όνομα Μάνη, που μνημονεύεται από τον Κωνσταντίνο Ζ΄ τον Πορφυρογέννητο (10ος αιώνας) είναι καθαρά αλβανικό και μας υποχρεώνει να μεταφέρουμε την «κάθοδο» των Αλβανών στην Πελοπόννησο πολύ νωρίτερα· σημαίνει μουριά (mene). Από τα χρόνια τού Ιουστινιανού στην περιοχή είχε αναπτυχθεί η σηροτροφία (τα φύλλα μουριάς είναι η βασική τροφή τού μεταξοσκώληκα.) Σύμφωνα με τον Χατζηδάκι, το όνομα Μορέας (Μοριάς) για ολόκληρη την Πελοπόννησο σημαίνει περιοχή μορεόφυτη, οπότε πιθανότατα το Μοριάς να είναι μετάφραση στα ελληνικά τού αλβανικού Μάνη. Τοπωνύμια Μάνη υπάρχουν και σε άλλα μέρη, κυρίως σε δασικές θέσεις τής Ελλάδας.

    «Η Πελοπόννησος», γράφει στα τέλη τού 18ου αιώνα ο Γάλλος ακαδημαϊκός, Barbie du Bocage, «κατοικείται υπό τριών φυλών, των Τούρκων, των Ελλήνων και των Αλβανών». (Note communiquee par M. Barbie du Bocage, membre de l΄institut de France).

    Στη Λάλα, στο οροπέδιο τής Φολόης στην Ηλεία, ζούσαν περισσότεροι από 3.000 Αλβανοί, εκ των οποίων οι 400 ήταν καλά οπλισμένοι. Επί τρείς αιώνες το διαμέρισμα των Βαρδουνίων κατεχόταν από Αλβανούς, οι οποίοι πιθανώς είχαν εξώσει τον Σλαβικό πληθυσμό, που κατείχε την περιοχή κατά την Τουρκοκρατία. Ο πληθυσμός τους μπορούσε να οπλίζει περί τους 2.500 άνδρες.


    Πλείστα Αρβανίτικα τοπωνύμια επιβίωναν έως τις αρχές τού 20ου αιώνα, όπως φαίνεται από το παραπάνω χάρτη των Σπετσών τού 1901 (αριστερά σε σμίκρυνση ολόκληρος).

    Πολλά χωρία στην Πελοπόννησο ακόμη έως τα χρόνια μας έχουν αρβανίτικα ονόματα, όπως: Στην Ηλεία: Καγκάδι (=τραγουδιστό), Κακαρούκα (=κακοκυλημένος), Καράτουλα -όπως και Καράτολα στην Κυνουρία-, Κόκλα, Κουρτέσι, Κριεκούκι (κόκκινο κεφάλι) -όπως και στην Αιτωλία-, Λικούρεσι (=τομάρι) -όπως και στη Γορτυνία-, Λιόπεσι -όπως και στην Κορινθία-, Μαζαράκι, Μάζι (maze=είδος τυριού) -όπως και στην Κορινθία-, Μουζάκι -όπως και στην Αρκαδία-, Μπάστα, Μπεντένι, Μπόρσι, Σκουροχώρι, Σούλι (ψηλό), Σπάτα. Στην επαρχία Πατρών: Γκέρμπεσι, Καλέντζι (καλέντζης=γανωτζής) -όπως και στην Αιτωλία-, Μαζαράκι, Μάνεσι (μάνεσης=βραδύς), Μπούκουρα (ωραίο), Μπούμπα, Ρένεσι (ρένεσης=ψεύτης), Σκούρα, Χαϊκάλι (κάλι=άλογο). Στην Τριφυλία: Κακάβα, Κούτσι (=καζάνι ή σκύλος στη γλώσσα των παιδιών εξ ου και η φράση κουτς-κουτς για τα σκυλιά) -όπως και στην Κορινθία. Στα Καλάβρυτα: Γκέρμπεσι, Λιόπεσι, Μάνεσι. Στη Μεσσηνία: Καμπάσι, Λικούρεσι, Μάνεσι, Μπάστα, Χαϊκάλι.

    Το 1485 εκδόθηκε ειδικό διάταγμα, βάσει του οποίου επιτρεπόταν ο εποικισμός τής Ζακύνθου από Πελοποννήσιους stradioti και παρέχονταν σε αυτούς ειδικές διευκολύνσεις. Άν και το διάταγμα αφορούσε περιοριστικά στη Ζάκυνθο, οι εποικισμοί επεκτάθηκαν και σε άλλα νησιά τού Ιονίου, κυρίως στην Κέρκυρα και την Κεφαλλονιά.


    Η εθνογραφική σύσταση τού νομού Αργολίδος και Κορινθίας τον 19ο αιώνα. (Αντωνίου Μηλιαράκη: «Γεωγραφία πολιτική νέα και αρχαία τού νομού Αργολίδος και Κορινθίας», έκδ. Νότη Καραβιά, Αθήνα, 1995 (πρώτη έκδοση: 1886).

    Δήμοι ολόκληροι στις επαρχίες Άργους, Κορινθίας, Ναυπλίας τον 19ο αιώνα οικούνται από Αλβανούς, υπάρχουν δε επαρχίες ολόκληρες οικούμενες από Αλβανούς (Ύδρας, Τροιζηνίας, Σπετσών και Ερμιονίδας). Αναλυτικότερα και δειγματοληπτικά από το βιβλίο τού Αντωνίου Μηλιαράκη: «Γεωγραφία πολιτική νέα και αρχαία τού νομού Αργολίδος και Κορινθίας» (έκδ. Νότη Καραβιά, Αθήνα, 1995, πρώτη έκδοση: 1886):

    – Οι μισοί περίπου κάτοικοι τού νομού Αργολίδας και Κορινθίας είναι Αλβανοί (συνολικός πληθυσμός: 136.081 κάτοικοι).

    – Οι κάτοικοι τού δήμου Αργείων (11.793) είναι Αλβανοί, πλην τής πόλης τού Άργους (9.861), όπου λίγος πληθυσμός έχει ως οικιακή γλώσσα τήν αλβανική.

    – Από τους κατοίκους των χωριών τού δήμου Ναυπλιέων θεωρούνται αλβανικής καταγωγής οι οικούντες το Κοφίνι (400 κάτοικοι) και Κούτσι (272 κάτοικοι), ομιλείται όμως, η αλβανική και στα υπόλοιπα χωριά.

    – Ο δήμος Κορίνθου (7.585 κάτοικοι) πλήν των χωριών Σουλιναρίου (86 κάτ.), Λιμοχωρίου (75 κάτ.), Νεράντζας (136 κάτ.) και Νέας Κορίνθου (2.619 κάτ.), κατοικείται από Αλβανούς.

    – Όλα τα χωριά τού δήμου Σικυώνος (5.438 κάτ.) κατοικούνται από Αλβανούς, πλην των Κιάτου, Θολερού, Λαλιώτη, Μελισσίου και Συκιάς.

    – Ο δήμος Σολυγείας έχει 3.958 κατοίκους, όλους Αλβανούς.

    – Αλβανικά χωριά στο δήμο Στυμφαλίας είναι τα: Ντούσα, Καστανιά (895 κάτ.), Λαύκα (882 κάτ.), Μάτζιζα και Ζαρακάς.

    – Από τους κατοίκους τού δήμου Πελλήνης (3.275) πλην των Μαρκασαίων (609 κάτ.), που μιλούν ελληνικά, οι υπόλοιποι μιλούν αλβανικά.

    – Στό δήμο Νεμέας κατοικούνται από Αλβανούς τα χωριά Στημάγκα (275 κάτ.) και Βοτζικά (167 κάτ.). Στο χωριό Βοϊβοντά μιλιώνται και οι δύο γλώσσες. [Το όνομα Στήμαγκα πιθανώς είναι σύνθετο από το Στη (στην, εις την) και Μάγκα. Μάγκες λέγονταν τα παλληκάρια των αρματωλών. Η λέξη είναι αλβανική και σημαίνει αγέλη (Κ. Σάθα: «Μεσαιωνικός βίος τού ελληνικού έθνους», εν Εστία αρ. 377, σελ. 182, 1883).]
    – Το μεγαλύτερο χωριό τού δήμου Κλεωνών, τα Αθήκια (755 κάτ.) κατοικείται εξ ολοκλήρου από Αλβανούς, όπως και το χωριό Άγιος Ιωάννης (347 κάτ.).

    – Οι κάτοικοι τού δήμου Ύδρας (7.342) είναι όλοι Αλβανοί.

    – Οι κάτοικοι τής επαρχίας Σπετσών και Ερμιονίδος, Κρανιδιώτες (5.628), Καστριώτες (1.850) και Σπετσιώτες (6.899) πλην των Διδυμιωτών, φέρουν βράκες, όπως οι Υδραίοι (7.342), Ποριώτες (5.414) και Δαμαλίτες, είναι δε όλοι Αλβανοί, που μιλούν και τα ελληνικά μαζί με τα αλβανικά.


    Αλβανοί, όλοι οι κάτοικοι τής Ύδρας. (Αντωνίου Μηλιαράκη: «Γεωγραφία πολιτική νέα και αρχαία τού νομού Αργολίδος και Κορινθίας», έκδ. Νότη Καραβιά, Αθήνα, 1995 (πρώτη έκδοση: 1886).

    Η επιφανέστερη -άν και όχι η πολυαριθμότερη- μερίδα τού αλβανικού πληθυσμού στην Ελλάδα αποτελούνταν από τους εμποροπλοιάρχους και ναύτες τής Ύδρας και των Σπετσών και τους πορθμείς τού Πόρου, τού Καστρίου και Κρανιδίου. Η νήσος Ύδρα πριν την επανάσταση έφτασε να έχει σχεδόν 20.000 κατοίκους καθαρά Αλβανούς. Μεγάλο μέρος τής ακτοπλοΐας τού Αιγαίου ήταν στα χέρια των Αλβανών τού Πόρου, τού Καστρίου και τού Κρανιδίου. Επί των ναυτικών αυτών πληθυσμών οι Υδραίοι και οι Σπετσιώτες ασκούσαν επιρροή. (Γεωργίου Φίνλεϋ: «Ιστορία τής ελληνικής επαναστάσεως», μετάφραση: Αλ. Παπαδιαμάντη, τ. Α΄, κεφ. Β΄, σελ. 74, έκδ. «Ίδρυμα τής Βουλής των Ελλήνων», Αθήνα, 2008).

    Ο Άγγλος συνταγματάρχης Λήκ γράφει, πως οι Μωραΐτες, κυρίως οι προνομιούχες τάξεις, δεν είχαν καλή ιδέα για τους Υδραίους. Μιλούσαν για αυτούς με καταφρόνηση, τους έλεγαν χοντράνθρωπους, απελέκητους Αρβανίτες, καλούς ναυτικούς και πανέξυπνους εμπόρους, που ξόδευαν όμως το χρήμα τους χτίζοντας και μπεκροπίνοντας στο νησί και καυγαδίζοντας μεταξύ τους. (Researches in Greece, London, 1814, τόμ. Γ΄, σελ. 346). Ο Λήκ παρατήρησε επίσης, ότι η Αρβανίτικη φορεσιά είχε μεγάλη διάδοση και στο Μωριά και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Την επικράτησή της πέρα από τον Κορινθιακό την απέδωσε στην αλβανική ισχύ σ΄ αυτές τις περιοχές. Για το Μωριά εκτίμησε, ότι οφειλόταν στην ευημερία τής αρβανοκατοικημένης Ύδρας και στους Αρβανίτες, που είχαν εγκατασταθεί σε διάφορα μέρη, ειδικά στην Αργολίδα, όπως άλλωστε στην Αττική και τη Βοιωτία.

    Η οικογένεια τού Κουντουριώτη ήταν μία από τις αρχαιότερες στην Ύδρα. Ιδρύθηκε από Αλβανό χωρικό και μετέπειτα πορθμέα από τα Κούντουρα, ένα από τα Δερβενοχώρια. Ο Λάζαρος Κουντουριώτης ήταν κορυφαίος τής οικογένειας κατά την επανάσταση τού ΄21.

    Οι Αλβανοί στην Αττική

    Επειδή και ο πληθυσμός τής Αττικής και Βοιωτίας είχε κι αυτός αραιωθεί, οι φεουδάρχες κάλεσαν Αλβανούς, για να καλλιεργούν τα κτήματά τους. Ο βασιλιάς τής Αραγωνίας Πέτρος Γ΄ με επιστολή του στις 31 Δεκεμβριου 1382, επέτρεψε την εγκατάσταση Αλβανών και τους απάλλαξε από τους φόρους για δύο χρόνια. Είναι πολύ πιθανό να πρόκειται για τακτοποίηση εκ των υστέρων μιάς κατάστασης, που είχε δημιουργηθεί de facto με την αιφνίδια και χωρίς άδεια εγκατάσταση αλβανικών φύλων στο καταλανικό δουκάτο τής Αθήνας. (Το καταλανικό έγγραφο έχει δημοσιευθεί από τον Rubio I Lluch, «Los Navaros en Grecia», σελ. 112. Σχετικά με την εγκατάσταση των Αλβανών στην Αττική γενικά, το άρθρο τού Σπ. Λάμπρου, «Επετηρίς Παρνασσού 1», 1896, σελ. 156-192, παραμένει ακόμα χρήσιμο). Ο εποικισμός τής Αττικής άρχισε το 1382 και στα 1402 πήρε μαζικό χαρακτήρα. Τα πολλά αλβανικά τοπωνύμια τής Αττικής και οι αλβανόγλωσσοι κάτοικοί της, μαρτυρούν για τον αλβανικό εποικισμό της.

    Η εποίκηση των Αρβανιτών στην Αττική υπήρξε αιτία να επέλθει εν μέρει αντικατάσταση στις προγενέστερες τοπωνυμίες, βυζαντινές και αρχαίες, κατά το πλείστον όμως, σύνθεση άλλων με αρβανίτικους γλωσσικούς ή γραμματικούς τύπους· στη συνέχεια δε, με το χρόνο, να δημιουργηθούν νέες «ελληνοαρβανίτικες». Αντικατάσταση υπέστησαν, σχεδόν αποκλειστικά, τα ονόματα των χωριών, στα οποία εγκαταστάθηκαν Αρβανίτες στρατιώτες, με την επικράτηση ως τοπωνυμίας τού οικισμού, τού επωνύμου τής φάρας τους, όπως: Σπάτα, Λιόπεση (από τη φάρα τού επιφανούς Αλβανού στρατιωτικού, Λόπεση -κι όχι από το λιόπε = αγελάδα- βλ. Κ. Σάθα: «Μνημεία ελληνικής ιστορίας, τόμ. VI σελ. 280, 285, VII σελ. 145, 146, VIII σελ. 323, 324, 331, 338, 349, IX σελ. 262), Μαρκόπουλου, Μπάλα, καθώς και των χωριών τής Αττικής και Βοιωτίας, όπως Μπού(γ)α – Μπουγιάτι, Κριεκούκι (κόκκινο κεφάλι), Κιούρκα, Σχηματάρι (από την ομώνυμη φάρα, Σχηματάρης = φιγουρατζής, αλλά και βαθμοφόρος αξιωματικός, βλ. Κ. Σάθα: «Μνημεία ελληνικής ιστορίας, τόμ. VII σελ. 104, 117, 127, 129, 139, 144, 145 και τόμ. VIII σελ. 341), κ.ά..


    Λιόπεσι: Από τη φάρα τού επιφανούς Αλβανού στρατιωτικού, Λόπεση. Η ονομασία έχει διατηρηθεί στη συνείδηση των κατοίκων τής περιοχής -επί το πλείστον Αρβανιτών- παρά την σχετικά πρόσφατη μετονομασία της σε Παιανία.

    Το ίδιο συνέβη με τα ονόματα φυλάρχων των Μεσογείων: Μπουαίοι [Κούκης (=κόκκινος), Γρίβας κ.λπ.], Γκίκας, Μουρίκης, Μερκούρης, Κριεζής (κεφάλι), Σκούρας κ.ά.. Άλλες επιφανείς φάρες τής μεσαιωνικής Αρβανιτιάς ήταν οι Λιώσηδες, αρχηγοί των Μαλακασαίων και των Μαζαρακαίων (Λιώσα -και όχι Λιόσια- από τον κτήτορα τού χωριού, όπως και των ομωνύμων χωριών τού Δήμου Μαραθώνα και Αχαρνών, Πέτρου Λιώσα), οι Δουσμαναίοι, οι Μουζακαίοι, οι Πετρομπουαίοι κ.ά.. Ο ιστορικός Charles Hopf, ο οποίος μελέτησε τη γενεολογία των αρχόντων εκείνης τής εποχής στην Ελλάδα, έχει καταστρώσει γενεαλογικά δένδρα με όσα ονόματα μπόρεσε να βρεί στις έρευνές του. (Βλ. Κ. Σάθα: «Ελληνικά Ανέκδοτα», τόμ. Α΄, 1867, σελ. ξδ΄, Charles Hopf, Chroniques Greco-Romanes, Berlin, 1873.)

    Μερικά αλβανικά τοπωνύμια, ονόματα αλβανικών οικογενειών, ορέων, ποταμών και αλβανικών εν γένει τοποθεσιών: Βίλια και Βάρη (βαρ=βάραθρο). Τα τοπωνύμια Βαρυμπόμπη (βαρ=βάραθρο και μπόμπο=πωπώ) και Τατόι προέκυψαν από κτήματα των παληών αθηναϊκών οικογενειών Βαρυμπόπη και Τατόη -κακώς μεταγραφόμενο σε Τατόι-, που ανήκαν στην τάξη των Αρβανιτών στρατιωτών. Άλλα αλβανικά τοπωνύμια: Μπραχάμι, Καλέντζι (καλέντζης=γανωτζής), Καπανδρίτι, Κιάφα, Μαλακάσα, Καβάσιλα, Μάζι (σημερινή Οινόη), Κάζα (από τη φάρα τού Γκάζα=γελαστός), Πικέρμι (από το Πικέρνης), Κλημέντι, Σάλεσι, Άνω και κάτω Σούλι (ψηλό), Χασιά, Ρέντη (=βαρύς, βαρετός, οχληρός) κ.λπ..


    Σε κτήμα στο Κάτω Σούλι Μαραθώνα διασώζεται το όνομα κάποιου απογόνου τής μεγάλης φάρας τού θρυλικού stradioti, Μερκούριου Μπούα, που εγκαταστάθηκε στην Αττική. (Πηγή: «Αρβανίτες», έκδ. «Πήγασος εκδοτική Α.Ε.», Αθήνα, 2009.)

    Μερικές ακόμα τοπωνυμίες τής Αττικής, αλβανικές μεν, αλλά μή οικογενειακές: Χαλάνδρι (Χαλαντέρε = το χωριό δίπλα στο ρέμα), Γκράβα (=γκρεμός), Λούτσα (=λάσπη), Κίτσι κ.λπ., Μενίδι, καθώς και τα λήγοντα σε -ζα π.χ. Καλογρέζα (=μοναχή, για μοναστήρι τής Αγίας Φιλοθέης, βλ. “Γένος αβούλευτον, ανόσιον, αναίσχυντον, βδελυρόν…” Tι έλεγε η Οσία Φιλοθέη, πολιούχος των Αθηνών, για τους Αθηναίους…), Ξυλοκέριζα, Βάρκιζα, Καμάριζα. (Όταν το μόριο -ζα προστίθεται στο τέλος τής λέξης δίνει την έννοια τού μικρότερου).

    Η ονομασία Δραπετσώνα έχει δοθεί προφανώς από αρβανιτόγλωσσους ναυτικούς τής γειτονικής Σαλαμίνας, από το κοντά στην ακτή ρέμα (ντράπε = χαράδρα στα αρβανίτικα, απ΄ όπου και η περιοχή Ντράφι κοντά στο Πικέρμι) και τού επωνύμου τού ιδιοκτήτη τής περιοχής – Ρέμα τού Τσώνα. Το επώνυμο αυτό είναι και σήμερα συχνό μεταξύ των κατοίκων των Αθηνών. Οι Πλαταιές ονομάζονταν Κόκ-λιάτ και επί το ελληνικότερο Κόκλα.

    Μερικές αλβανικές λέξεις: Βλάμης (=αδελφός, από το αλβανικό βλα), δερβένι (=ορεινό πέραμα συγκοινωνιακών δρόμων, βλ. Δερβενάκια, Δερβενοχώρια κ.λπ.), μπέσα (=πίστη), λεμπέσης (αυτός, που άφησε την πίστη του από το λιέ=αφήνω και μπέσα). Στην Τουρκοκρατία Λεμπέσηδες λέγονταν στρατιωτικά τμήματα Αλβανών, που αναλάμβαναν την φύλαξη διαφόρων περιοχών, όπως τα περάσματα των Δερβενοχωρίων.


    Αριστερά: Κοπέλα με αρβανίτικη φορεσιά με το χαρακτηριστικό κίτρινο σταμπωτό μαντήλι με λουλούδια. Δεξιά: Κοπέλα μανιάτικου σωματείου σε εορτασμό τής μάχης τού Διρού φέρει επίσης κίτρινο σταμπωτό μαντήλι με λουλούδια. (Πηγή: «Ρίζες Ελλήνων: Αρβανίτες», «Ρίζες Ελλήνων: Μανιάτες», «Πήγασος Εκδοτική Α.Ε.», Αθήνα, 2009.) Στην «Ελεύθερη Έρευνα» θα παρουσιάσουμε σε προσεχείς μελέτες μας χαρακτηριστικές παραδοσιακές Αλβανικές φορεσιές, που σήμερα νομίζουμε, ότι είναι ελληνικές.

    >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.