Aθηναϊκή Δημοκρατία και βυζαντινή Θεοκρατία

Η παρακμή του ελληνικού κόσμου


Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Τύφλωση και ευνουχισμός του Ισαάκιου Β΄ (1195) από τον ευσεβή αδελφό του Αλέξιο Γ΄ στο Βυζάντιο, που «είναι» (κατά Κόντογλου) «η αληθινή χριστιανική θρησκεία» (από το περ. «Δαυλός», τ.179, 11/1996)

Κύριε Ροΐδη,
Η προπαγάνδα της Εκκλησίας διατείνεται πως η ανατολική ρωμαϊκή ορθόδοξη Αυτοκρατορία, κληρονόμος της παγανιστικής προκατόχου της, η οποία είχε κατακτήσει την Ελλάδα το 146 π.Χ. είναι μια θετική εξέλιξη στην πορεία του ανθρωπίνου γένους. Την παρουσιάζουν ως μια υποδειγματική κοινωνία με ευσεβείς αυτοκράτορες και άγιους πατριάρχες πλαισιωμένους από ένα πλήθος οσίων μοναχών. Τα τέμπλα και οι σκοτεινές τοιχογραφίες των ναών είναι γεμάτα από αγέλαστες αποστεωμένες φωτοστεφανωμένες μορφές με βυζαντινά στέμματα και άμφια, που παραπέμπουν σε μια κοινωνία η οποια ζούσε στο ρυθμό θεολογικών συζητήσεων, νηστειών και θρησκευτικών τελετών. Ο ευσεβέστατος Φώτης Κόντογλου, ισχυρίζεται: «ποτὲς ἄλλη φορὰ ἡ ὁμαδικὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων δὲν ἔφταξε σ᾿ ἕνα τέτοιο πνευματικὸ ὕψος. Ὅσοι θελήσανε καὶ θέλουνε νὰ κρίνουνε τὸ Βυζάντιο μὲ τὸν συνηθισμένον χονδροειδῆ ἀντιπνευματικὸν τρόπο καὶ μὲ τὶς γνωστὲς ἀνόητες εὐφυολογίες, καὶ νὰ τὸ γελοιοποιηθοῦνε …. αὐτοὶ φανερώνουνε μ᾿ αὐτὸ πόσο ἀνίδεοι εἶναι …με ὅλους τοὺς ψεύτικους τίτλους τῆς σοφίας καὶ τῆς ἐπιστήμης ποὺ εἶναι στολισμένοι.….. Τὸ Βυζάντιο εἶναι πολὺ λεπτὸ πρᾶγμα γιὰ νὰ μπορέσουνε νὰ τὸ πιάσουνε τὰ χοντροκανωμένα ἐργαλεῖα τους. Τὸ Βυζάντιο εἶναι ἡ ἀληθινὴ χριστιανικὴ θρησκεία, …… ἀληθινὰ στάθηκε … ἡ ἔμψυχος κιβωτός, ποὺ μέσα σ᾿ αὐτὴ φυλάχθηκε ἡ ἐπαγγελία τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους….».

Οι ισχυρισμοί του Κόντογλου είναι εξαιρετικά προσβλητικοί για το θεό του Ευαγγελίου και πολύ προκλητικοί για τη νοημοσύνη μας. Αξίζει μια μικρή σύγκριση μεταξύ των δυο κόσμων, του ελληνικού και του ανατολικορωμαϊκου ορθόδοξου για να δούμε τι κατρακύλισμα υπήρξε η αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης για τον ελληνικό πολιτισμό που είχε την ατυχία να βρεθεί στην Κατοχή της. Ασφαλώς η αθηναϊκή Δημοκρατία που ήταν το κέντρο του ελληνικού κόσμου, δεν ήταν η ιδανική Πολιτεία. Είχε δούλους, γινόταν μερικές φορές σκληρή στην απονομή Δικαιοσύνης και ήταν στο βαθμό που μπορούσε επεκτατική. Η Μήλος και η Μυτιλήνη γνώρισαν τη σιδερένια πυγμή της. Αλλά κι αν ακομη ξεπέφταμε στη ρωμέϊκη συνήθεια της πλαστογράφησης και της ιδεολογικής χρήσης της Ιστορίας, δεν θα χρειαζόταν να εξωραΐσουμε την Αθήνα, τα βγάζει πέρα πολύ εύκολα από μόνη της σε κάθε σύγκριση με τη βυζαντινή Θεοκρατία.

1. Δημοκρατικοί θεσμοί
Στην αθηναϊκή Δημοκρατία υπήρχε η Αγορά του Δήμου, έστω με όλα τα μειονεκτήματα που μπορούμε να τις προσάψουμε. Εκεί αναπτύχθηκε η έννοια του ελεύθερου πολίτη που έχει δικαιώματα, διαλέγεται, εκφράζεται, ψηφίζει και συναποφασίζει, συχνά βέβαια εξαγοράζεται ή γίνεται έρμαιο των δημαγωγών, αλλά αυτά είναι και σήμερα παρενέργειες της Δημοκρατίας. Ασφαλώς υπήρχαν αποκλεισμένοι. Γυναίκες, δούλοι, μέτοικοι. Για το Βυζάντιο όμως ισχύουν οι στίχοι της Οδύσσειας: «…τοῖσιν δ᾿ οὔτ᾿ ἀγοραὶ βουληφόροι οὔτε θέμιστες», που γράφτηκαν για τη χώρα των Κυκλώπων. Ακόμη και η επίφαση κάποιας αριστοκρατικής Δημοκρατίας, η ρωμαϊκή σύγκλητος, σταδιακά γινόταν στην Ανατολή όλο και πιο διακοσμητική συνέλευση αυλικών και υποταγμένη στη βούληση του Ενός, του ελέω Θεού Μονάρχη, που ο υπηρέτης του ο διορισμένος πατριάρχης τον έστεφε στο τέμενος της Αγιασοφιάς απόλυτο εξουσιαστή μέχρι να τον δολοφονήσει άγρια ο ευλαβής του διάδοχος, ή στην καλύτερη περίπτωση να τον κλείσει σε κάποιο μοναστήρι, τυφλωμένο ή ευνουχισμένο. Δεν υπάρχουν πολίτες, υπάρχουν δούλοι του Αυτοκράτορα, υπήκοοι, μια αισχρή αυλή μηχανορράφων δουλοφρόνων του «Ιερού Παλατίου», έτοιμη να προδώσει αυτόν που σήμερα προσκυνά χάριν του δολοφόνου του. Υπάρχει και ένας άθλιος κατά κανόνα πατριάρχης, υπάλληλος του αυτοκράτορα έτοιμος να επαλείψει με το μεταφυσικό του επίχρισμα, και να ευλογήσει, τα αίσχιστα.

2. Πνευματική παραγωγή
Η Αθήνα είχε την Ακαδημία του Πλάτωνα, το Λύκειο του Αριστοτέλη, τα θέατρά της, τα Στάδια της, τους ποιητές της, την Ακρόπολή της, εδωσε τόπο να ακμάσουν οι Ηρόδοτος, Αισχύλος, Ευρυπίδης, Σοφοκλής, Αριστοφάνης, Φειδίας, Σωκράτης, Θουκιδίδης, Περικλής. Μπήκαν τα θεμέλια της Αναγέννησης, του Ουμανισμού και του Διαφωτισμού. Ο λαός διαπαιδαγωγείτο στο θέατρο (αυτό που ο Κόντογλου θεωρούσε όργανο του διαβόλου) και οι πλούσιοι πλήρωναν τα έξοδα. Ο αιματοβαμένος και χυδαίος βυζαντινός Ιππόδρομος πήρε τη θέση του ελληνικού θεάτρου και το πνεύμα του Βυζαντίου περιστρεφόταν στο μέγιστο μέρος του γύρω από τη θρησκεία. Όχι πως δεν υπήρξαν σοφοί, αλλά η Φιλοσοφία τους ήταν θεραπαινίδα του ορθόδοξου δόγματος και ο χαρακτήρας που διαμόρφωσαν οι ίδιοι για να επιβιώσουν, ήταν γλοιώδης, σαν κι αυτόν του «Πρύτανη των Φιλοσόφων» του αυλοκόλακα καλόγερου Ψελλού. Οι Ιστορικοί, δεν μπορούσαν να γράψουν την αλήθεια, αναγκαζόμενοι να υμνούν τον Αυτοκράτορα ή να γράφουν διπλά βιβλία σαν τον Προκόπιο. Ο έρωτας και η χαρά της ζωής ενοχοποιήθηκαν, ένας νοσηρός και απάνθρωπος αναχωρητισμός και ασκητισμός που ξεπέρασε κάθε όριο μαζοχισμού, προβλήθηκε σαν πρώτυπο μιας τάχα ανώτερης Ηθικής και μέχρι σήμερα το πιο κοσμικό κομμάτι του ασχημονεί και αρπάζει λιμνοθάλασσες, επιχορηγήσεις και ολυμπιακά φιλέττα. Οι γυναίκες ήταν υποταγμένες στους περιορισμούς του μισογύνη Απ.Παύλου και η Υπατία που ξέφυγε από τον Κανόνα γδάρθηκε ζωντανή από τους καλόγερους του Αγίου Κύριλλου. Η αυτοκράτειρα Ευδοκία, η πιο καλλιεργημένη απ’όλες τις εστεμμένες, κόρη του Αθηναίου φιλόσοφου Λεόντιου, έπεσε στη δυσμένεια της νύφης της, της αειπάρθενης Αγίας Πουλχερίας (έκανε λευκό γάμο με γέρο στρατηγό), που με το φθόνο της στερημένης τη συκοφάντησε με τη βοήθεια του πανίσχυρου ευνούχου Χρυσάφιου, έγινε αιτία να δολοφονηθεί ο υποτιθέμενος εραστής της Παυλίνος και την εξώθησε να καταντήσει προσκυνήτρια στην Παλαιστίνη. Η βυζαντινή κοινωνία δεν άφηνε κανένα άλλο περιθώριο κοινωνικής δράσης ούτε διέθετε δημόσιο χώρο για γυναίκες έξω από τον ασφυκτικό αυλόγυρο των ναών και των εκκλησιαστικών ιδρυμάτων. Η καλλιεργημένη Κασσιανή κλείστηκε σε μοναστήρι να θρηνεί για το γαμπρό που έχασε και για τις ανύπαρκτες αμαρτίες της, αφήνοντας ελεύθερο το έδαφος στην αγράμματη μέγαιρα αγία Θεοδώρα, την Ηγερία της Ορθοδοξίας, να καταστρέψει το μεταρρυθμιστικό έργο του πεθαμένου άνδρα της Θεόφιλου. Ο κορυφαίος μαθηματικός, αστρονόμος και μηχανικός Λέων ο μαθηματικός, καθαιρέθηκε από μητροπολίτης με διαταγή αυτής της αιματοβαμμένης αγίας, επειδή δεν ήταν εικονολάτρης και τα συγγράμματά του έπεσαν θύμα της καταστροφικής μανίας των ορθοδόξων. Αναγνωρίστηκε και έδρασε ελεύθερα ως επιστημονική αξία, μόνον αφού πρώτα τον ανακάλυψε ο φιλομαθής χαλίφης της Βαγδάτης. Ο ίδιος ο εικονοκλάστης πατριάρχης Ιωάννης ο Γραμματικός, ένας εξαιρετικά καλλιεργημενος άνθρωπος, κατασυκοφαντήθηκε από τους ορθόδοξους. Τον κατηγόρησαν πως ήταν μάγος, και τον αποκαλούσαν Λεκανομάντη. Ο όχλος πίστευε πως στα υπόγεια του σπιτιού του γινόντουσαν όργια. Εκθρονίστηκε με διαταγή της Θεοδώρας της οποίας ο έκφυλος γιός Μιχαήλ ο Γ΄, διέταξε να ξεθάψουν το πτώμα του, να το μαστιγώσουν και να το κάψουν δημόσια μέσα στον Ιππόδρομο. (Να θυμηθούμε εδώ την Αντιγόνη;). Τη θέση του πήρε ένας θεομπαίχτης απατεώνας, ο ευνούχος άγιος Μεθόδιος ο Ομολογητής, που ισχυρίστηκε εκτελώντας επιθυμία της επίορκης χήρας του Θεόφιλου, πως ένας Άγγελος έσβησε το όνομα του εικονομάχου αυτοκράτορα από το αφοριστήριο πάνω στην Αγ.Τράπεζα. Η ανεξικακία του Μεθόδιου, του «αιρετικών διαλύοντος τας επινοίας στερρώς», ήταν τεράστια, αν σκεφθεί κανείς πως ο Θεόφιλος-τον οποίο έσωσε από τις φωτιές της Κόλασης εξαιρώντας τον από τον αφορισμό- τον είχε ξεδοντιάσει τσακίζοντάς του τα σαγόνια, και μετά τον έκλεισε σε βαθύ τάφο μαζί με δυο κλέφτες, ο ένας από τους οποίους πέθανε και το σώμα του αφέθηκε να σαπίσει μέσα στην ειρκτή. Να σημειωθεί πως σύμφωνα με το Γενέσιο, το Μεθόδιο είχε αυτοπροσώπως ευνουχίσει-όπως ο πατριάρχης διέδωσε όταν κατηγορήθηκε για βιασμό- ο ίδιος ο Απόστολος Πέτρος.

3. Ποινές
Θα ήταν ψέμα να πει κανείς πως δεν εφαρμόστηκαν σωματικές ποινές στην αρχαία Αθήνα, κυρίως κατά των δούλων. Σε καμιά περίπτωση όμως δεν παρατηρήθηκε η βυζαντινή κτηνωδία που εκδηλωνόταν μάλιστα δημόσια για να ικανοποιηθεί η δίψα για θέαμα και αίμα του όχλου των πιστών. Ο Ιππόδρομος λοιπόν, όπου η Εκκλησία και ο αυτοκράτορας έκαψαν ζωντανούς τους ηγέτες των αιρετικών Βογόμιλων, εκεί που σύρθηκε ο Ιουστινιανός Β΄ για να του κόψει ο διάδοχός του ο ευλαβής μετέπειτα μοναχός Λεόντιος τη μύτη (αργότερα υπέστη το ίδιο από το διάδοχό του το ευσεβή Τιβέριο και αργότερα αποκεφαλίστηκε από το διάδοχο του Τιβέριου τον Ιουστινιανό Β΄), έγινε θέατρο μαζικών σφαγών (Στάση του Νίκα, «Στάση» Θεσσαλονίκης) και ατομικών θεαματικών βασανιστηρίων.

Στον Ιππόδρομο διαπομπεύονταν με τον πιο αισχρό τρόπο, πριν να εκτελεστούν, ακρωτηριαμένοι, καυλοτομημένοι, ρινότμητοι, εκτυφλωμένοι, με κομμένα αυτιά, αποσβολωμένοι με φούμο, καψαλισμένοι, στιγματισμένοι με πυρωμένα σίδερα. κουδουνισμένοι, «διά δαρμού και κουράς» οι αξιωματούχοι που έχαναν τη θέση τους όπως ο πατριάρχης Κωνσταντίνος ο Β΄: Στην αρχή μαστιγώθηκε, μετά σκυλοβρίστηκε δημόσια από τον όχλο, μετά «ο γραμματέας των απορρήτων» τον χτύπαγε στο πρόσωπο, ενώ ο διάδοχός του ο παναγιότατος Νικήτας παρακολουθούσε καθισμένος στο θρόνο του. Μετά κουρεμένος και με σκισμένα ρούχα καβάλα ανάποδα στο γάιδαρο που τραβούσε ο ρινοκοπημένος ανιψιός του, σύρθηκε στον Ιππόδρομο όπου ο όχλος τον γιούχαρε, φτύνοντάς τον και πετώντας του ακαθαρσίες. Μετά τον σώριασαν κάτω από το βασιλικό θεωρείο, πατώντας του τον λαιμό. Αργότερα αποκεφαλίστηκε το πτώμα του σύρθηκε στους δρόμους και το κεφάλι του εκτέθηκε κρεμασμένο από τα αυτιά.

Όταν ο Κόντογλου γράφει: «ποτὲς ἄλλη φορὰ ἡ ὁμαδικὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων δὲν ἔφταξε σ᾿ ἕνα τέτοιο πνευματικὸ ὕψος» δεν έχει τρελαθεί. Κοροϊδεύει τον εαυτό του και τους αναγνώστες του, γίνεται βλάσφημος των θείων, αλλά τον τυφλώνει ο φανατισμός του, γιατί σύμφωνα με την επίσημη πρακτική της Ορθοδοξίας, μπορεί κάποιος να διαπράττει τα χειρότερα κακουργήματα όπως οι Αγιοι Μ.Κωνσταντίνος και Μ.Θεοδόσιος, αλλά να είναι ευσεβής, άγιος και θεάρεστος. Η Ειρήνη η Αθηναία (εικ.3) που τύφλωσε τον ίδιο το γιό της με πυρωμένες βελόνες για να του αρπάξει το θρόνο ανακηρύχθηκε Αγία γιατί επανέφερε τη λατρεία των ειδώλων, αν και σήμερα η Εκκλησία πλην εξαιρέσων (Μητρόπολη Μυτιλήνης κλπ) δεν τολμά να διακηρύξει δημόσια και τελετουργικά την Αγιότητά της και να αναπέμψει ύμνους σε αυτήν που επίσημα την αποκαλεί «ευσεβή». Η διεστραμμένη συζυγοκτόνος, σαδίστρια, πολύγαμη και έκφυλη Ζωή η Πορφυρογέννητη (εικ.2) που έσπασε το ρεκόρ των τυφλώσεων, προβάλλεται από την Ορθοδοξία ως υπόδειγμα γυναίκας στο Ιερό της τέμενος της Αγίας Σοφίας με φωτοστέφανο, δίπλα στον τελευταίο της εραστή επιζωγραφισμένο πάνω στον προηγούμενο, εκτεθειμένη μαζί του (ρετουσαρισμένη σαν πολιτευτής του «Λάος», για να φαίνεται νεώτερη), στην προσκύνηση των ορθόδοξων τουριστών.

Στην Αθήνα πέρα από την εξορία και το στιγματισμό με ψηφίσματα του Δήμου που γράφονταν σε ειδικές στήλες, οι σωματικές ποινές με την έννοια των διαδεδομένων βασανιστηρίων δεν υπήρχαν, τουλάχιστον σε έκταση τέτοια που να είναι αξιοσημείωτες. Ο θάνατος με το κώνειο δεν ήταν μαρτυρικός και δυο ήταν οι φοβερές ποινές κι αυτές επιβάλλονταν κατά κανόνα σε προδότες ή φοβερούς κακούργους. Το γκρεμοτσάκισμα σε κάποιο βάραθρο και ο αποτυμπανισμός. Είναι χαρακτηριστικό πως δεν έχουμε πολλές σαφείς περιγραφές και αναφορές σε αυτά όπως έχουμε για το Βυζάντιο και γιατί δεν επιβάλλονταν με μεγάλη συχνότητα και επειδή κανείς δεν υπερηφανευόταν γι’αυτές όπως κάνει η Άννα η Κομνηνή ή ο Κόντογλου, που περιγράφουν σχεδόν με υπερηφάνεια το κάψιμο των Βογόμιλων «αιρετικών» στον Ιππόδρομο από τον πατέρα της πρώτης και από τον πατριάρχη. Για τον αποτυμπανισμό υπάρχουν δυο εκδοχές, είτε θανάτωση του δεμένου κατάδικου με ρόπαλο, είτε πρόσδεσή του σε μια όρθια σανίδα με επακόλουθο αργό θάνατο από πείνα, δίψα και πληγές στα σημεία που ήταν οι χαλκάδες. Συνήθως είχε προηγηθεί βασανισμός. Homo homini lupus, αλλά τα πολύπλοκα, εκτεταμένα, επαναλαμβανόμενα, φρικιαστικά, πολυποίκιλα, θεαματικά και πολυάριθμα δημόσια βυζαντινά βασανιστήρια δεν είχαν θέση στην πόλη των Φιλοσόφων. Μιλάμε βέβαια για μια κοινωνία αρχαιότερη της Βυζαντινής η οποία δεν ισχυριζόταν πως πίστευε στο θεό της Αγάπης.

4. Μισαλλοδοξία

Ορθόδοξη Ρωσία, κληρονόμος του Βυζαντίου. Πνίξιμο «αιρετικών» Στριγκόλνικων, που στηλίτευαν τη διαφθορά του κλήρου, στον ποταμό Βολκχόφ του Νοβογκορόντ (1375)

Στην αρχαία Αθήνα υπήρχαν κρούσματα θρησκευτικής μισαλλοδοξίας. Όχι οργανωμένα, όχι σαν μόνιμο κυνήγι των αιρετικών, αφού δεν υπήρχε πατριάρχης και Σύνοδος ή αφιονισμένοι καλόγεροι να στιγματίσουν τη διαφορετική εκδοχή σε μια θρησκεία από τη φύση της πλουραλιστική, που ήταν γεμάτη από διαφοροποιήσεις. Πολύ περισσότερο δεν υπήρχε λόγος να εκδηλωθεί η λαϊκή δυσαρέσκεια μέσω αιρέσεων και διότι δεν υπήρχε τυραννία και διότι ο πολυθεϊσμός δεν ήταν δογματικός. Πολιτικοί αντίπαλοι ή αντίζηλοι κατά κανόνα, και όχι το ανοργάνωτο ιερατείο, χρησιμοποιούσαν θρησκευτικά προσχήματα για τη δίωξη ενοχλητικών αντιπολιτευόμενων. Ο φιλόσοφος Αναξαγόρας φεύγει από την πόλη για ασέβεια, του Πρωταγόρα που κατηγορήθηκε ως άθεος του έκαψαν τα συγγράμματά του στην αγορά, ο Σωκράτης που εισάγει καινά δαιμόνια πίνει το κώνειο, η Ασπασία δικάζεται για ασέβεια, ο ίδιος ο Αριστοτέλης αναγκάζεται με την ίδια κατηγορία να φύγει στη Χαλκίδα. Με εξαίρεση το Σωκράτη κανείς τους δεν θανατώθηκε. Δεν άναψαν φωτιές να καούν άνθρωποι, δεν υπήρξαν βασανιστήρια και ομαδικές σφαγές και διωγμοί ή κυνήγι μαγισσών, φρικαλέα μπουντρούμια ή στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ασφαλώς η Αθήνα, αν και ήταν ναυτική δύναμη και είχε αποικίες, δεν ήταν αυτοκρατορία και πρέπει να παραδεχθούμε στη δεύτερη το ελαφρυντικό πως από τη φύση της ευνοεί σκληρότερα μέτρα για να διατηρήσει τις αφύσικα τεράστιες της, έκταση και δύναμη. Αυτό βέβαια δεν αναιρεί το προφανές πως η ιμπεριαλιστική αυτοκρατορία του δικέφαλου αετού, που μπόλιασε με την κτηνωδία της και το σλαβικό κόσμο (εικ.4), ήταν μια μεταφορά της υποχθόνιας Κόλασης που περιγράφουν τα συναξάρια της, πάνω στην επιφάνεια της Γης.

Advertisements
This entry was posted in «Ιερή» Εξουσία, Γράμμα από το Ληξούρι, θρησκεία/κλήρος. Bookmark the permalink.

46 Responses to Aθηναϊκή Δημοκρατία και βυζαντινή Θεοκρατία

  1. Ο/Η atheofobos λέει:

    Και να μην ξεχνάμε πως ο Σωκράτης μπορούσε να διασωθεί από τους φίλους του αλλά μόνος του ήπιε το κώνιο ως νομοταγής πολίτης και αληθινός φιλόσοφος.

    • Ο/Η Φιλίστωρ λέει:

      Σωκράτης!
      To μεγαλείο των Φιλοσόφων. Καμμία σχέση με τους ορθόδοξους Ψελλούς που γλείφανε τα αφεντικά τους.
      Το Βυζάντιο αναδείκνυε Κωλοσφούγκηδες ή Σφουγκοκωλάριους

  2. Ο/Η Boλταίρος λέει:

    Σφάζεις τον κοσμάκη; Τότε γίνεσαι Άγιος. Eιδικά αν ξεσηκώθηκαν για να εμποδίσουν την θανάτωση ενός που είχε το //κουσούρι// του Χριστόδουλου.

    Aυτό που έχει πιο μεγάλη σημασία είναι πως οι Ορθόδοξοι και σήμερα προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα εγκλήματα των Βυζαντινών Αγίων πράγμα που δείχνει πως θα τα έκαναν και αυτοί αν είχαν την εξουσία να τα κάνουν.
    Ένα θρησκευτικό σαιτ στην διεύθυνση
    http://www.orthodox-world.pblogs.gr/2008/04/h-alhtheia-gia-thn-sfagh-ston-ippodromo-ths-thessalonikhs.html
    ξεπατικώνει από την οοδε και λέει τα ακόλουθα αστεία

    Η αλήθεια για τον Ιππόδρομο

    Στην «Ιστορία του Ελληνικού έθνους» της «Εκδοτικής Αθηνών» ρητά αναφέρεται πως: «Την άνοιξη του 390 ο Θεοδόσιος δημοσίευσε ένα νόμο που τιμωρούσε με θάνατο την ομοφυλοφιλία. Βασιζόμενος στο κείμενο αυτό ο Βουθέριχος ….φυλάκισε έναν δημοφιλή ηνίοχο. Οργισμένος ο όχλος….κατακρεούργησε τον στρατηγό. Ο θυμός που κατέλαβε τον Θεοδόσιο …ήταν τρομερός….και διέταξε να περικυκλώσει ο στρατός τον ιππόδρομο …και να σφάξει όλους τους θεατές. Για την διαταγή μετανόησε, αλλά η ανάκλησή της έφτασε στη Θεσσαλονίκη αφού είχαν σφαγεί 7.000 πολίτες». Και βέβαια στον Ιππόδρομο πήγαιναν πολλοί Χριστιανοί, και είναι σίγουρο ότι εκεί σφαγιάσθηκαν και αυτοί. Δεν ήταν λοιπόν θρησκευτικός διωγμός, αλλά πολιτικός.

    ΑΡΑ
    Πολιτικός ο δωγμός, δεν τρέχει τίποτα.
    Δεν υπάρχει θέμα.
    Μα τον διέταξε ένας Αγιος.
    Αυτό το κάνουμε γαργάρα.

    http://www.saint.gr/1667/saint.aspx

    Άγιος Θεοδόσιος ο Μεγάλος ο βασιλεύς
    (Ανακατεύθυνση από: Αγιος Θεοδοσιος Ο Μεγαλος Ο Βασιλευς (346 – 395)*)

    Άγιος που εορτάζει στις: 17/01/2011

    H βασιλεία εμποδών ουχ ωράθη,
    Σοι ω Θεοδόσιε προς σωτηρίαν.

    Ο Μέγας Θεοδόσιος ήταν πρότυπο ηγεμόνος, πλήρης ευσέβειας και δικαιοσύνης και είχε το χάρισμα της ταπεινώσεως και της συνεχούς μετάνοιας.

  3. Ο/Η efi λέει:

    Λίγα πραγματικά εκπλήσσουν.
    Προσωπικά ένα θεωρώ την ΗΡΩΙΚΗ προσπάθεια
    να αποδειχτούν συνέχειες κι ασυνέχειες
    σ’ ό,τι έλαβε χώρα στο χώρο που ζούμε(;) ΣΗΜΕΡΑ.
    Αιωνία μας η Μνήμη!

  4. Ο/Η Εωσφόρος λέει:

    H πονή της Tύφλωσης στο Βυζάντιο
    του Γιάννη Λασκαράτου και Σ.Μαρκέτου

    http://resources.metapress.com/pdf-preview.axd?code=r8l60rh351228316&size=largest

    Documenta Ophthalmologica
    Volume 81, Number 1, 133-144,

    The penalty of blinding during Byzantine times
    John Lascaratos and S. Marketos

  5. Ο/Η Εωσφόρος λέει:

    Tυφλωμένος από τον Ιουστινιανό ο στρατηγός του ο Βελισάριος ζητιανεύει.

  6. Ο/Η θεοφιλος θερμη λέει:

    Αγαπητε Λασκαρατε με το σημερινο σου δειχνεις ξεκαθαρα οτι ο χριστιανισμος επι Βυζαντιου δεν ηταν μονο απολιτιστος, παρακμιακος, αλλα και βαρβαρος.
    Δεν ξερω ομως το αγραμματη, και μεγαιρα η »αγια ειρηνη» απο που προκυπτει.
    Οχι απο διαθεση αμφισβητησης, αλλα απο θεληση να μαθαινω.
    Για χαρα.

  7. Ο/Η Giorgis λέει:

    Κύριοι είναι μεγάλη ευλογία το να ζει κανείς στην Ελλάδα. Έχουμε την ομορφότερη και περισσότερο ευλογημένη χώρα στον κόσμο. Ας προσπαθήσουμε να δούμε την αλήθεια, είναι προς το συμφέρον μας.

    Δόξα τω Θεό να λέμε κάθε μέρα για όσα μας χαρίζει.

  8. Ο/Η laskaratos λέει:

    Αγαπητέ Θεόφιλε,
    και από διάθεση αμφισβήτησης να ρωτούσες θα είχες κάθε δικαίωμα, όπως ξερεις το αλάθητο το έχει μόνο ο πάπας.
    Λοιπόν αγράμματη και μέγαιρα αν προσέξεις αποκαλώ τη Θεοδώρα τη χήρα του Θεόφιλου, όχι την Ειρήνη, που ο αυτοκράτορας την προτίμησε αντί για την καλλιεργημένη Κασσιανή στο νυφοπάζαρο που του οργάνωσε η μητριά του η πρώην καλόγρια Ευφροσύνη. Η Κασσιανή του έκανε την έξυπνη (και ήταν έξυπνη) ενώ η Θεοδώρα ήταν χαμηλοβλεπούσα και υποτακτική.
    Λοιπον η Θεοδώρα πήγε στο νυφοπάζαρο 15χρονη, ήταν κόρη στρατιωτικού από την Παφλαγονία, δεν αναφέρεται πως είχε κάποια μόρφωση, οι γυναίκες στο Βυζάντιο, ακόμη και των ανώτερων τάξεων, δεν είχαν κατά κανόνα παιδεία. Η Θεοδώρα, που πρόδωσε τη μεταρρύθμιση του άνδρα της όταν αυτός πέθανε, ήταν θρησκόληπτη είχε κρυφά εικόνεςστο διαμέρισμά της και είχε και έναν αισχρό αδελφό τον Βάρδα κι έναν άθλιο γιό, τον μέθυσο Μιχαήλ τον Γ΄που την έκλεισε τελικά στο μοναστήρι δια της βίας κάτω από την πίεση του αδελφού της!

    Μέγαιρα την λέω γιατί κατέσφαξε 100.000 Παυλικανούς, οποίοι ήταν πολύ καλύτεροι χριστιανοί από τους Ορθόδοξους και η Θεοδώρα τους φέρθηκε βάρβαρα: «Τους μεν ξύλω ανήρτων, τους δε ξίφει παρεδίδουν, τους δε τω τη θαλάσσει βυθώ». δηλαδή παλούκωμα, σφαγή πνιγμός. Ακόμη και ο Παπαρηγόπουλος θύμωσε μαζί της:
    «Παρασυρθείσα υπό κακώς νενοημένου θρησκευτικού ζήλου, εξέθηκεν εαυτήν, ή μάλλον εξέθηκε τον χριστιανισμόν της Ανατολής εις δεινοτάτας συμφοράς.»

  9. Ο/Η Ένας λέει:

    Eπισκεφθείτε το μπλογκ της Χριστιανικής Κομμούνας

    http://leonjes.blogspot.com/

  10. Ο/Η θεοφιλος θερμη λέει:

    Ναι απο παραδρομη εγραψα Ερηνη.
    Ο αριθμος 100.000 ανθρωποι ειναι τρομαχτικος, λες και προκειτε για σπορια.
    Αρα εχουμε και λεμε, Αγια κανανε την Θεοδωρα,που περα απο την μεταρρυθμιση του θεοφιλου,εχοντας παει σε νυμφοπαζαρο,εχοντας κατασφαξει τοσους ανθρωπους.
    Αγιος ο Κωνσταντινος αγιος ο Θεοδωσης αγια η Ελενη η θεοδωρα απο σποντα και ο Κλαους κλπ.
    Και υπαρχουν πιστοι χριστιανοι που προσευχονται στις εικονες αυτων των αθλιων φονιαδων , επιδη μονο και μονο τους ψηφισαν καπιοι δεσποτες και ξαφνικα εγιναν αγιοι;
    Και βυζαντιου συνεχεια στο ψεμα.
    Θυμαμε οτι στο σχολειο μας ειπαν για το νυμφοπαζαρο, αλλα ποτε δεν μας ειπαν ουτε για εγκληματα ουτε οτι την κανανε Αγια.
    Θελω να σου πω επισης φιλτατε Λασκαρατε , λαθη πραγματι κανουν ολοι απο παραδρομη βιασυνη ακομη και δολια.
    Αλλα εσεις εδω,παρ οτι δεν σας γνωριζω, μετα τοσο κοπο που κανετε, οπιο λαθος και να γινει δεν θα αλλαξει την ουσια.
    Για αλλη μια φορα Ευχαριστω.

  11. Ο/Η Σταύρος λέει:

    ΒΥΖΑΝΤΙΟ – ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ. ΟΙ ΦΡΙΚΑΛΕΟΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΩΡΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΝΟΥ

    http://www.athriskos.gr/modules/news/article.php?com_mode=flat&com_order=0&storyid=47

  12. Ο/Η Tsakalias λέει:

    Επιστημονικές πηγές:

    «από το περ. «Δαυλός»»

    Μιλάμε ότι δεν πάνε καλά τα άτομα!!!!!!

    Ενθαρυντικά όσα διαβάζουμε για τα παγανιστικά ρεζιλίκια! Φαίνεται οι βλόγκερς – ταλιμπάν, διαβάζουν ΟΟΔΕ και τη διάψευση μιας άλλης πηγή τους, της «ελεύθερης έρευνας» των Δαυλο-απατεώνων και της ψευτο-συνέντευξης:

    http://www.oodegr.com/neopaganismos/romi/kakopoiisi_paidiwn_1.htm

    http://www.oodegr.com/neopaganismos/romi/kakopoiisi_paidiwn_2.htm

    http://www.oodegr.com/neopaganismos/romi/kakopoiisi_paidiwn_3.htm

    Μόλις σταματήσετε τα παραμύθια για τον Χριστιανισμό και πιάσετε και μια μερίδα από αφιερώματα εις στα σφαγιασθέντα αμνοερίφια των αθεϊστικών δικτατοτριών, θα βρίσκεστε σε καλό δρόμο!!!!!

    Κοιτάξτε κτηνώδη αναισθισία στο ψέμα:

    «Η βυζαντινή κοινωνία δεν άφηνε κανένα άλλο περιθώριο κοινωνικής δράσης ούτε διέθετε δημόσιο χώρο για γυναίκες έξω από τον ασφυκτικό αυλόγυρο των ναών και των εκκλησιαστικών ιδρυμάτων.»

    Και η αλήθεια:

    «Οι γυναίκες που εργάζονταν στον Ξενώνα του Παντοκράτορος λάμβαναν τους ίδιους μισθούς με τους άνδρες συναδέλφους σε όλες τις βαθμίδες του προσωπικού, με εξαίρεσι τον βαθμό της ιατραίνης. Μπορούσαν ακόμη να κάνουν εργασίες που απαιτούσαν επαγγελματική εκπαίδευσι. Ο Ξενών του Παντοκράτορος είχε έξι έμμισθες θέσεις για γυναίκες βοηθούς ιατρών και μία για γυναίκα ιατρό. Τόσο οι βοηθοί όσο και η γιατρός πρέπει να διέθεταν κάποια ιατρική εκπαίδευσι. Σε μια κοινωνία που υποτίθεται ότι περιόριζε την ελευθερία της γυναίκας και την πρόσβασί της στην δημόσια ζωή είναι πράγματι εκπληκτικό ότι οι ξενώνες της προσέφεραν εδραιωμένη επαγγελματική σταδιοδρομία εκτός οικίας»[11]!]
    (Miller Timothy, «Η Γέννησις του Νοσοκομείου στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία» (μτφρ. Κελερμένος Ν.), Βήτα Ιατρικές Εκδόσεις, Αθήνα 1998, σελ. 280-281.)
    http://www.oodegr.com/neopaganismos/romi/kakopoiisi_paidiwn_1.htm#_ftnref11

    Φτιάξτε την ωραία αγέλη σας με πειθήνια ζωάκια εθισμενα στο παραμύθι για το Βυζάντιο!!!!!!!!!

    Εϊναι κρίμα να κόψεις το μήνυμα!!!! Τόσες κουταμάρες αφήνεις εδώ. Άσε και ένα φυσιολογικό μήνυμα!!!!!

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Ti θέλεις να μας πεις Τσακαλία;

      1. Tην εικόνα δεν τη σχεδίασε ο Δαυλός, υπάρχει και δείχνει μια ιστορική αλήθεια. Για λόγους εντιμότητας έγραψα από που την πήρα. Μπορουσα να το αποφύγω αλλά δεν θέλω να αδικήσω κανέναν.

      με την ευκαιρία να δώσω και τη διεύθυνση

      http://www.davlos.gr/webfiles/yearspec.php?id=7586

      Τι αμφισβητείς; Θεωρείς πως την ζωγράφισαν στο Δαυλό; Είναι πλαστογραφημένη; Αμφισβητείς την αυθεντικότητά της; Αμφιβητείς το ιστορικό γεγονός στο οποίο αναφέρεται;

      Τα πράγματα είναι έτσι και χειρότερα:

      http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CF%83%CE%B1%CE%AC%CE%BA%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%92%CE%84

      Ισαάκιος Β’ Άγγελος

      «…Ανήμπορος να παρακολουθήσει τις εξελίξεις, ο Ισαάκιος ήταν ένας αδύναμος ηγέτης, χωρίς πολλά από τα χαρίσματα των Κομνηνών. Εκθρονίστηκε από τον αδελφό του Αλέξιο Γ’ Άγγελο και τιμωρήθηκε με τύφλωση το 1195. Το 1203, δηλαδή τις παραμονές της πολιορκίας της Πόλης από τους Σταυροφόρους της Δ’ Σταυροφορίας, ο γιος του μοιράζοντας αφειδώς υποσχέσεις για ανταλλάγματα, κατόρθωσε με τη βοήθεια των Δυτικών, και κυρίως των Βενετών, να επανακτήσει το θρόνο και να χρισθεί συμβασιλέας με τον πατέρα του. Λίγο πριν την πτώση (1204), πατέρας και γιός εκθρονίστηκαν και θανατώθηκαν από τον Αλέξιο Ε’ Μούρτζουφλο…»

      2. Για τις γυναίκες έγραψα:

      @“Η βυζαντινή κοινωνία δεν άφηνε κανένα άλλο περιθώριο κοινωνικής δράσης ούτε διέθετε δημόσιο χώρο για γυναίκες έξω από τον ασφυκτικό αυλόγυρο των ναών και των εκκλησιαστικών ιδρυμάτων.”@.

      Ο Ξενώνας του Παντοκράτορος που επικαλείσαι ότι δούλευαν γυναίκες ήταν εκκλησιαστικό ίδρυμα. Επιβεβαιώνεις δηλαδή αυτό που είπα.
      Ανήκε στη Μονή Παντοκράτορος Σωτήρος Χριστού που ίδρυσε ο Ιωάννης ο 2ος ο Κομνηνός.
      Το αμφισβητείς;

    • Ο/Η Σταύρος λέει:

      «Τας θυγατέρας σου ως καταδίκους έχε εγκεκλεισμένας και απροόπτους »
      Στρατηγικόν Κεκαυμένου.

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Σταύρο,
        σε ευχαριστώ. Να το μεταφράσω χάριν του Τσακαλία:
        «Τις κόρες σου να τις έχεις σαν τους κατάδικους. Φυλακισμενες και αθέατες».
        Στο βυζαντινό γυναικωνίτη βεβαίως.

        Αυτές που δεν μπορούν ούτε να μπουν στο ιερο των ναών ούτε στο Άγιο Όρος.

  13. Ο/Η undantag λέει:

    Καλησπέρα σε όλους
    Αλεξιάς, Άννης Κομνηνής, Βιβλίο 15 (ή, «πως ο λατρεμένους μου πατέρας τσάκισε τους άθλιους Βογόμιλοι):

    «Καί τινες τῶν Βογομίλων εἰς τὰ ἀνάκτορα ἤγοντο, ἅπαντες δὲ Βασίλειόν τινα κατήγγελον διδάσκαλον καὶ κορυφαῖον πρωτοστάτην τῆς βογομιλικῆς αἱρέσεως. Ἐκ τούτων δὲ Διβλάτιός τις κατασχεθείς, ἐπεὶ ἐρωτώμενος ἀνομολογεῖν οὐκ ἠβούλετο, ΑΙΚΙΑΙΣ παραδοθεὶς τηνικαῦτα τὸν λεγόμενον Βασίλειον ἀνωμολόγει καὶ οὓς ἐκεῖνος προεχειρίσατο ἀποστόλους.»

  14. Ο/Η undantag λέει:

    Αλεξιάς, Άννης Κομνηνής, βιβλίο 15 (ή «θαύμα, θαύμα! Αόρατα χέρια πετροβολούν τον αιρεσιάρχη βογόμιλο!»)

    Τοῦ δὲ μοναχοῦ τὴν κέλλαν εἰσδύντος περὶ μέσας νύκτας, αὐτομάτως λίθοι χαλαζηδὸν κατὰ τῆς κέλλης ἐβάλλοντο, χειρὸς μὲν μηδεμιᾶς ῥιπτούσης τοὺς λίθους μηδέ τινος καταλιθοῦντος ἀνθρώπου τὸν δαιμονιώδη τοῦτον ἀββᾶν. Μήνιμα δ’ ἦν, ὡς ἔοικε, τῶν ἀμφὶ τὸν Σαταναὴλ δαιμόνων ἐξωργισμένων, ἐν δεινῷ ποιουμένων ὅτι δὴ τὰ πρὸς τὸν βασιλέα ἐξωρχήσατο καὶ διωγμὸν κατὰ τῆς πλάνης λαμπρὸν ἐπήγαγε. Καὶ ταῦτα μὲν Παρασκευιώ της καλούμενος ἀφορισθεὶς φύλαξ εἶναι τοῦ δαιμονιώ δους ἐκείνου γέροντος, ὡς μὴ ἄδειαν ἔχειν προσομιλεῖν τισι καὶ τῆς αὐτοῦ λύμης μεταδιδόναι, τὰ φρικωδέστατα ἐπώμνυτο [ἰδεῖν τε καὶ] ἀκοῦσαι μὲν τοὺς τῶν βαλλομένων λίθων καὶ κατὰ γῆς καὶ κατὰ κεράμων κρότους, ἰδεῖν δὲ συνεχεῖς καὶ ἀλλεπαλλήλους τοὺς λίθους, μηδένα δὲ μηδαμοῦ τὸν βάλλοντα τούτους θεάσασθαι.

  15. Ο/Η efi λέει:

    Έχετε δίκιο!
    Πρέπει να είμαι πιο σαφής,
    π.χ.όπως ο Εωσφόρος(μας τα πρηξες ρε μαλάκα).
    Δεν το κάνω από κακό!
    Ψάχνω να βρω υλικό!
    το οποίο να συνδέει!
    την περίφημη Αθηνα’ι’κή Δημοκρατία
    και το Θεοκρατούμενο Βυζάντιο
    με τον πολίτη της χώρας μου σήμερα!
    και δεν βρίσκω παρά ένα!
    Το Πλήθος! ποτέ δεν επιλέγει,
    ακολουθεί ό,τι επιλέγουν λίγοι γι’ αυτό
    κι ΑΥΤΟ ήταν πάντα Ο Πολιτισμός!
    Για μένα
    (και φοβούμαι για πολλούς)
    δυστυχώς τελειώνει εκεί!
    Αυτό-περίπου-εννοώ.

  16. Ο/Η aeroxeimarros λέει:

    Ένα ακόμα εξαιρετικό άρθρο που δίνει μία ιστορική διάσταση στο τι αντιπροσωπεύει το ορθόδοξο ρεύμα όταν παίρνει την εξουσία ολοσχερώς. Θα ήθελα όμως να προσθέσω στο τελευταίο κομμάτι περί μισαλλοδοξίας ότι υπάρχουν πολλές επιστημονικές απόψεις. Στην αρχαία Ελλάδα γενικότερα, υπήρχε ανοχή, και μάλιστα σε μία περίοδο οι υλιστικές σχεδόν αθεϊστικές απόψεις ήταν διαδεδομένες και δεν διώκονταν από κανένα. Ο πατέρας της μισαλλοδοξίας για τους ιστορικούς είναι ο εξαίρετος φιλόσοφος ο Πλάτωνας, ο οποίος ως γνήσιος συντηρητικός εισήγαγε τη θεωρία της δυιστικής διάστασης των πραγμάτων(ενώ τότε κυριαρχούσε η μονιστική φιλοσοφία) ενώ κατηγόρησε όσους διαφθείρουν τους νέους της εποχής με ιδέες αντιπατριωτικές τη στιγμή που οι Θεοί της πολιτείας αμφισβητούνταν. Πρότεινε μάλιστα τρόπους αντιμετώπισης των ασεβών, σε καμία περίπτωση όμως σαν τους τρόπους του βυζαντίου.

    Γενικά λοιπόν από τον Πλάτωνα και ύστερα φαίνεται πως οι άθεοι άρχισαν να κυνηγιούνται κατά καιρούς όμως και πάλι οι διάφορες κοινωνικές-πολιτικές αλλαγές επηρέαζαν την άποψη της κοινωνίας για τους ασεβείς. Το σίγουρο είναι ένα: Το βυζάντιο απέδειξε που οδηγεί η τυφλή πίστη και η υποταγή στην εξουσία, τέτοια που δεν είχε ακόμα γνωρίσει ο κόσμος μέχρι τότε.

    Αυτά ελπίζω να μην κούρασα Ρο και Λασκατάτε. :))

  17. Δεν καταλαβαίνω προς τι αυτή η σύγκριση, αγαπητέ Λασκαράτε. Πρόκειται ουσιαστικά -παρά τα σχετικώς ακριβή στοιχεία- για μια ανεπιστημονική σύγκριση. Και ως ανεπιστημονική οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα. Κατ’ αρχήν συγκρίνεις μερικούς αιώνες μόνο από την Κλασσική και μόνο Ελλάδα (ούτε καν όλη την Κλασσική περίοδο, αλλά όπως φαίνεται περιλαμβάνεις μόνο από 500 πΧ έως το 380 πΧ), ενώ στην άλλη περίπτωση καλύπτει μια ολόκληρη χιλιετία. Η σύγκρισή σου είναι εντελώς αποσπασματική και δεν υπάγεται σε μία μεθοδολογία, αλλά κεφαλαιοποιείς ένα μένος αντιθρησκευτικό, σε αντίθεση με την οικονομική παραγωγή και την κοινωνική εξέλιξη που δεν καταγράφεις καν.

    Το Βυζάντιο ήταν παρά σάγγας πιο μπροστά και μια θετική εξέλιξη στην ελληνικορωμαϊκή ιστορική διαδρομή. Το κατά κεφαλήν εισόδημα στατιστικά ανέβηκε σημαντικά. Το προσδόκιμο αυξήθηκε τουλάχιστον κατά δέκα χρόνια. Ο πληθυσμός υπερδιπλασιάστηκε στον ελλαδικό χώρο. Το νόμισμα μετά από σκοτεινή περίοδο άρχισε να κυκλοφορεί και να συντηρεί μια ολόκληρη οικονομία. Η τεχνολογική πρόοδος έκανε σχετικά άλματα με έμφαση στη χημεία (ας μην τη χαρακτηρίσω αλχημεία). Η επιστήμη προωθήθηκε στο θετικό τομέα και απερρίφθησαν πειραματικά δεκάδες αρχαίες θεωρία (όπως οι μεγεθυντικοί φακοί καύσης πλοίων του Αρχιμήδη) κλπ. Ας θυμίσω ότι για λόγους αντικειμενικούς το Βυζάντιο δεν ήταν ρατσιστικό και ήταν πιο ευμετάβολο κι ανεκτικό στην κοινωνική κινητικότητα κι όχι στάσιμο ταξικά όπως η Κλασσική Ελλάδα. Τα επιτεύγματα, λοιπόν, του Βυζαντίου ήταν τόσο σημαντικά και η κοινωνική και οικονομική εξέλιξη ξεπέρασαν κατά πολύ τα σύνορα του κράτους.

    Για να φτάσουμε στις προηγούμενες αναφορές; όμως μεσολάβησαν περισσότερα από 5000 χρόνια άλλων ραγδαίων εξελίξεων, άλλων παιδευτικών διαδικασιών. Επιπλέον, τη θετική συμβολή του Χριστιανισμού και τη διαλεκτική νομική δύναμη του Βυζαντίου αδυνατεί το άρθρο να την πλησιάσει. Και τούτο το λέω επειδή η αξία της ανθρώπινης ζωής νομικά τίθεται για πρώτη φορά μόνο σε βυζαντινούς κώδικες. Οι ακρωτηριασμοί κλπ ως τιμωρίες έρχονται να αντικαταστήσουν ποινές που ως τότε τιμωρούνταν με θάνατο ή άλλα βασανιστήρια απάνθρωπα.

    Βλέπεις, κρίνεις μια υπερχιλιετία με κριτήριο τη διαμορφωμένη γνώμη από τη θρησκευτική αλαζονεία της εποχής και τη συγκρίνεις με μία στενά σχηματισμένη -ειδυλλιακή σχεδόν- εικόνα της αρχαιότητας. Την ίδια στιγμή όλες οι κρίσεις γίνονται όχι με αντικειμενική ολιστική σύγκριση, αλλά με βάση κυρίως την ηθική αντίληψη του σήμερα.

    Δε συνεχίζω, πολλά είπα νομίζω. Αν κληθώ θα συμπληρώσω αργότερα.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Είναι σαφές πως δεν πρόκειται για επιστημονικό άρθρο και όπως μόνος μου έγραψα προλαβαινοντας την έσταση, έχουμε μια αυτοκρατορία απο τη μια και μια πόλη κράτος από την άλλη.
      Αυτά πάντως τα περί εξανθρωπισμού των ποινών, σε τυφλώνω και σε ευνουχίζω από φιλανθρωπία αλλά δεν σε εκτελώ γιατί είμαι Χριστιανός και σέβομαι τη ζωή σου, τα έχω ακούσει πολλές φορές από παπάδες και από τον Στάθη της Ελευθεροτυπίας. Μπορούν πράγματι να δικαιολογήσουν και το κολαστήριο του Νταχάου, δεν μπορούν όμως να δικαιολογήσουν τα βασανιστήρια πριν την εκτέλεση, ούτε τις ομαδικές σφαγές στους Ιππόδρομους. Είναι ολοφάνερα αστείες δικαιολογίες των σαδιστικών βασανιστηρίων. Σε λιγο θα πούμε και ευχαριστώ στους βυζαντινούς βασανιστές για την καλωσύνη τους.
      Δεν ξέρω πολές κοινωνίες στην Ιστορία που ο πατέρας να δολοφονεί γιό, γυναίκα, πεθερό, ανηψιό και να τιμάται ως Άγιος, μάνα που να τυφλώνει το γιό, ή αδελφός που να τυφλώνει τον αδελφό, ή ο αυτοκράτορας που σφάζει 15000 πολίτες του με μπαμπεσια κλπ κλπ και να θεωρούνται και διαχρονικά πρότυπα αγιότητας!!!

  18. Ο/Η Σταύρος λέει:

    Προς ο δείμος του πολίτη, αφού θέλετε για όλους τους αιώνες του Βυζαντίου.

    ΒΥΖΑΝΤΙΟ. Η ΕΝΔΟΞΗ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
    http://www.athriskos.gr/modules/news/article.php?storyid=640

    ΒΥΖΑΝΤΙΟ. ΠΩΣ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕ ΚΑΘΕ ΤΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ
    http://www.athriskos.gr/modules/news/article.php?storyid=921

    ΒΥΖΑΝΤΙΟ. ΠΩΣ ΤΟ ΚΥΒΕΡΝΟΥΣΑΝ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΥΝΟΥΧΟΙ
    http://www.athriskos.gr/modules/news/article.php?storyid=211

    ΒΥΖΑΝΤΙΟ – ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ. Η ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙO
    http://www.athriskos.gr/modules/news/article.php?storyid=259

    ΕΚΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΑΞΕΩΣ ΚΩΝ/ΝΟΥ ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΝΗΤΟΥ
    http://www.athriskos.gr/modules/PDdow … isit.php?cid=4&lid=24

    Κώδιξ Ιουστινιανού ή Ιουστινιάνειος κώδικας.
    «Θεσπίζουμε αυτούς τους νόμους για τους αλιτήριους Έλληνες»
    Τόμος Ά: http://www.athriskos.gr/modules/PDdow … isit.php?cid=1&lid=19
    Τόμος ΄Β: http://www.athriskos.gr/modules/PDdow … isit.php?cid=1&lid=20

    Η ΙΕΡΑ ΕΞΕΤΑΣΗ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ
    http://www.athriskos.gr/modules/news/article.php?storyid=1393

  19. Ο/Η Liberidou Soula λέει:

    Δεν καταλαβαίνω γιατι σας έχει πιάσει αυτή η μανία με την εκκλησία.

    Αφού εμείς οι ίδιοι οι Έλληνες πολίτες θέλουμε να υπάρχει αυτή η κατάσταση.

    Άθεοι θα γίνουμαι …..

  20. Λασκαράτε και Σταύρο, το να θέλουμε να δούμε την Ιστορία επιβάλλεται να τη βλέπουμε με το πνεύμα κάθε εποχής κι όχι με την ηθική του σήμερα. Ως ιστορικός και άθεος υλιστής με κατεύθυνση την Κοινωνική Ανθρωπολογία και τη θρησκειολογία, πονώ πράγματι να διαβάζω κείμενα που εγκαταλείπουν βασικές αρχές μεθοδολογίας για την εξέταση μιας παρελθοντικής εποχής. Αν θέλετε, πρέπει να μπούμε στο ιστορικό πνεύμα της κοινωνίας εκείνης. Μία αρθρογραφία λαθολογίας που μόνο στόχο έχει να χτυπήσεις την Εκκλησία, εκ των πραγμάτων είναι λανθασμένη και επηρεάζει κόσμο. Βλέπετε, τόσο ο βυζαντινός τρόπος παραγωγής όσο και η ταξική/κοινωνική διαστρωμάτωση ήταν κλάσης ανώτερα από εκείνα της Αρχαιότητας.

    Από την άλλη, εγκαταλείπεται τη βασική ιδέα του εποικοδομήματος: η θρησκεία αποτελεί την κυρίαρχη ιδεολογία (ως δόγμα φυσικά) ως μανδύας ιδεολογίας. Και μην ξεχνάτε ότι ο Χριστιανισμός αποτελεί τον κυριότερο απόγονο του πλατωνισμού και του νεοπλατωνισμού (με στοιχεία κι άλλων ιδεολογικών και φιλοσοφικών ρευμάτων).

    Σταύρο, μερικά κείμενα τα είδα. Λίγο επιπόλαια, βέβαια, προς το παρόν. Δεν μπορώ να τα χαρακτηρίσω ιστορικά, αλλά δοκιμιακές παρουσιάσεις. Για να γίνουν ιστορική παρουσίαση λείπουν πολλά μεθοδολογικά στοιχεία. Άσε που μερικές θέσεις έχουν εδώ και χρόνια απορριφθεί από την πραγματική Ιστορική επιστήμη.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Kάνεις ένα πολύ σοβαρό λάθος.
      Με το αρθρο αυτό δεν απαντάω στο Βυζάντιο, αν και θα είχα το δικαίωμα να το κρίνω με βάση το Ευαγγέλιο το οποίο ήταν ο οδηγός και το μέτρο που η ίδια η Βυζαντινή κοινωνία είχε επιλέξει.

      Απαντώ στην Εκκλησία, η οποία ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ προβάλει την αισχρή αυτή κοινωνία ως υπόδειγμα και μάλιστα παραδίδει σε θρησκευτική τιμή και λατρεία, αγιοποιημένα πρόσωπα τα οποία έχουν κακουργήσει με όποιο μέτρο κι αν τα κρίνει κανείς και τα οποία προβάλλονται εξοργιστικότατα ως σύγχρονα πρότυπα συμπεριφοράς με τον επίσης εξοργιστικό ισχυρισμό πως συνετέλεσαν στη βελτίωση κοινωνιών όπως η αρχαία Αθηναϊκή.

    • Ο/Η Σταύρος λέει:

      Προς ο δείμος του πολίτη, αγαπητέ μου θα συμφωνήσω μ’ αυτό που λες, ότι «…να θέλουμε να δούμε την Ιστορία επιβάλλεται να τη βλέπουμε με το πνεύμα κάθε εποχής κι όχι με την ηθική του σήμερα…». Μάλιστα συμφωνώ και υπερθεματίζω.

      Όμως συμφωνώ σχετικώς με το ότι αυτή η στάση είναι η κοινώς αποδεκτή. Μάλιστα επειδή την στάση αυτή την εκτιμώ ως άκρως αρνητική, απέναντι σε κάθε επαναστατική και δημιουργική προοπτική, λόγω της δικαιολογητικής της πάστας, δηλώνω ότι την απεχθάνομαι, την απορρίπτω, και την καταπολεμώ. Να το πω κι αλλιώτικα. Δεν γουστάρω τα άρθρα του συντάγματος της Ιστορίας, με τα οποία λειτουργεί η κυρία αυτή, μέχρι στιγμής.

      Κοντολογίς, προτείνω (και καλώς να πεις, σιγά τα λάχανα), να βάλουμε αλλιώτικο μυαλό, μέσα στο κεφάλι της Ιστορίας. Ασφαλώς πρόκειται για πρόταση υβριστικής πάστας.

      Διαφορετικά, μια ζωή θα λέμε, σύμφωνα με τις τότε συνθήκες, ορθώς έπραξαν τότε οι τάδε και ορθώς τότε οι δείνα. Αλλά και ορθώς τώρα πράττουμε κι εμείς, διότι τέτοιες είναι τώρα οι συνθήκες (πλήρης απουσία αυστηρότητας). Όμως τις συνθήκες που επικρατούν σε κάθε εποχή, τις αντιλαμβάνονται όλοι στον ίδιο βαθμό, ή τις αντιλαμβάνονται ανάλογα με τον παραμορφωτικό φακό που διαθέτουν οι ίδιοι, ή η κοινωνία τους;

      Και μ’ έναν μόνο λόγο, για ποιόν λόγο πρέπει να παραμεριστεί το γούστο των ανθρώπων;
      Γιατί πρέπει άραγε να υποβαθμίζεται αυτό, κάθε φορά, χάριν της Ιστορίας;

      Μήπως συνηθίσαμε να βλέπουμε την Ιστορία, όπως κι αυτόν τον θεό του Μονοθεϊσμού, τον Γιαχβέ, που έλεγε ο άθλιος και σιχαμερός «Ουκ έσονταί σοι θεοί έτεροι πλην εμού»;

  21. Σταύρο, σου προτείνω να διαβάσεις αυτή τη μελέτη-δοκίμιό μου σχετικά με την ιστορική ηθική (το προτείνω στα σοβαρά όχι για διαφήμιση) .

    Η Ιστορία δεν είναι μία αντίληψη στατική, αλλά διαρκώς μεταβαλλόμενη, παρά τη σταθερότητα του γεγονότος. Το γεγονός όμως είναι μία μεταβλητή, σταθερή κάποτε, μεταβαλλόμενη άλλοτε και διαφορετικά ορώμενη. Δες λίγο το δοκίμιο…

  22. Ο/Η Σταύρος λέει:

    Προς ο δείμος του πολίτη, διάβασα το βιβλίο σου, το οποίο πράγματι συμπυκνώνει τις απόψεις περί ιστορίας, τις οποίες νομίζω ότι εξέθεσες κυττάζοντάς τις με σφαιρική ματιά.

    Όμως επειδή ήδη είμαστε εκτός θέματος – ας μην εκμεταλλευτούμε την ανεκτικότητα του Ρο – προτείνω να σταματήσουμε αυτόν τον διάλογο.
    Ρίξε δε αν θέλεις και μια ματιά στα παρακάτω:

    ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡEΙΑ. ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ. ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ
    http://www.athriskos.gr/modules/news/article.php?storyid=199

    ΙΣΤΟΡΙΑ. Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ «ΓΡΑΜΜΙΚΗ» Ή «ΚΥΚΛΙΚΗ»;
    http://www.athriskos.gr/modules/news/article.php?storyid=227

  23. Ο/Η 666 λέει:

    Η ταινία του Γιώργου Σταμπουλόπουλου (1992) που καταδεικνύει τις διώξεις των Ελλήνων (εθνικών) με την επικράτηση του χριστιανισμού επί βυζαντίου.

  24. Παράθεμα: Aθηναϊκή Δημοκρατία και βυζαντινή Θεοκρατία » ΑΘΡΗΣΚΟΣ

  25. Ο/Η georgios λέει:

    πολυ καλο, υπαρχει βιβλιογραφια??

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Ευχαριστώ.

      Φώτης Κόντογλου – «Το αληθινὸ Βυζάντιο. Η αρχοντικὴ και βασιλικὴ πολιτεία».
      Μυστικὰ Άνθη, Αθήνα 1992, Αστήρ.

      Γλύκατζη-Αρβελέρ, Ελένη. Η Πολιτική Ιδεολογία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Μτφρ. Τούλα Δρακοπούλου. Αθήνα: Ψυχογιός, 1992

      Kaldellis, Anthony (2007). Hellenism in Byzantium: The Transformations of Greek Identity and the Reception of the Classical Tradition. Greek Culture in the Roman World. Cambridge University Press.

      Allen, D. The World of Prometheus: the politics of punishing in democratic Athens. Princeton University Press

  26. Παράθεμα: Aθηναϊκή Δημοκρατία και βυζαντινή Θεοκρατία | ΑΘΡΗΣΚΟΣ

  27. Ο/Η Βυζαντινολόγος λέει:

    http://nonomad.blogspot.gr/2012/03/blog-post_31.html

    Εθνικές αντιφάσεις, ιδιοσυγκρασιακές αντινομίες και νεοελληνική σχιζοφρένεια.

    Σε μια συνέντευξή του [1], ο Κορνήλιος Καστοριάδης παρατηρούσε:
    “Στην Ελλάδα […] υπάρχει η θεμελιώδης αντινομία, την οποία ο νεότερος ελληνισμός δεν κατάφερε ποτέ του να λύσει. Εννοώ αυτή την καταπληκτικά αντιφατική επίκληση δύο παραδόσεων τελείως ασυμβίβαστων μεταξύ τους: της αρχαίας ελληνικής παράδοσης και, ταυτοχρόνως, της βυζαντινής.
    Ή θεωρεί κανείς σημείο αφετηρίας τον Επιτάφιο του Περικλή ή είναι με τους βυζαντινούς αυτοκράτορες. Ή θεωρούμε την αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία πρότυπο και σπέρμα ή είμαστε με τη βυζαντινή θεοκρατία.
    Όμως τα δύο μαζί δεν συμβιβάζονται.”

    Ο Μάριος Πλωρίτης αναλύει την αντίφαση αυτή στο άρθρο του Περί «ελληνοχριστιανισμού» ή ο κληρικός ανθελληνισμός της Βυζαντινής αυτοκρατορίας:

    «H ορθοδοξία και ελληνισμός δεν είναι έννοιες ταυτόσημες

    {….}

    Και, φυσικά, πρωταρχικό ρόλο στο μίσος κατά «παντός του ελληνικού» και στον λυσσαλέο κατατρεγμό του, έπαιξε η Εκκλησία, που ήταν ο φορέας και λειτουργός της νέας θρησκείας και ο μοναδικός σχεδόν πνευματι­κός οδηγητής των Βυζαντινών.
    Η πρώτη τους κίνηση ήταν να καταστρέφουν τους ναούς και τα αγάλματα των Ελλήνων στερώντας, έτσι, τον κόσμο από ανεπανάληπτα δημιουργήματα της αρχαίας τέχνης, για να μη μείνη ίχνος από τη «βδελυρή θρησκεία των ειδώλων», Ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος, πρωτοστάτησε, το 391, στην πυρπόληση της βιβλιοθήκης του Σεραπείου, με τους 42.000 τόμους της μοναδική κιβωτό της αρχαίας γνώσης και λογοτεχνίας… Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α’ κατάργησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες (395) και ο πολύς Ιουστινιανός έκλεισε τις φιλοσοφικές σχολές της Αθήνας (529)…

    Και να ήταν μόνο τα άψυχα; Οι πρόδρομοι των σημερινών ζηλωτών επιδόθηκαν σε φοβερούς διωγμούς και σφαγές των «εθνι­κών», που τις ομολογούν και οι χριστιανοί χρονικογράφοι….
    {…}

  28. Παράθεμα: Θρησκευτική μισαλλοδοξία στην ελληνική αρχαιότητα | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

  29. Παράθεμα: Θρησκευτική μισαλλοδοξία στην ελληνική αρχαιότητα | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

  30. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://www.mixanitouxronou.gr/apokalifthike-omadiki-tafi-80-desmoton-pou-itan-topothetimeni-o-enas-dipla-ston-allo-stis-anaskafes-sto-faliriko-delta-meriki-forousan-chiropedes-ke-sindeonte-me-to-kilonio-agos-pou-sigklonise-tin-ar/

    Αποκαλύφθηκε ομαδική ταφή 80 δεσμωτών που ήταν τοποθετημένοι ο ένας δίπλα στον άλλο στις ανασκαφές στο Φαληρικό Δέλτα. Μερικοί φορούσαν χειροπέδες και συνδέονται με το Κυλώνειο Άγος που συγκλόνισε την αρχαία Αθήνα

    Νέα εντυπωσιακά ευρήματα ήρθαν στο φως τις τελευταίες 20 ημέρες, με την ανασκαφή που πραγματοποιείται στην περιοχή του Φαληρικού Δέλτα, στο πλαίσιο του έργου για την κατασκευή του Κέντρου Πολιτισμού-Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος».

    Τα ευρήματα παρουσίασε στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ) η έφορος αρχαιοτήτων Δυτικής Αττικής, Πειραιώς και Νήσων Στέλλα Χρυσουλάκη, η οποία εισηγήθηκε τη συνέχιση της ανασκαφής λόγω της σπουδαιότητας των ευρημάτων.

    Στο νότιο τμήμα του σκάμματος και μάλιστα στην ανώτερη στρώση της νεκρόπολης, δηλαδή σε βάθος μόλις 2,5 μέτρων από την επιφάνεια, ανακαλύφθηκε πολυάνδριο, ομαδική ταφή 80 δεσμωτών, οι οποίοι είναι τοποθετημένοι ο ένας δίπλα στον άλλο, αρκετοί δε από αυτούς φέρουν χειροπέδες.
    Το σημαντικό στοιχείο του ευρήματος είναι ότι μπορεί να χρονολογηθεί με ασφάλεια εξαιτίας δύο τριφυλλόστομων οινοχόων που βρέθηκαν, τοποθετώντας το στο τρίτο τέταρτο του 7ου αιώνα, γεγονός που ενδέχεται να το συνδέει με το Κυλώνειον Άγος.Οι οπαδοί του Κύλωνα ονόμασαν την ανέντιμη δολοφονική πράξη Κυλώνειον άγος.

    Το Κυλώνειον άγος είναι συνώνυμο των παράνομων πράξεων που ντροπιάζουν το κράτος και την πολιτεία. Σχετίζεται με μια σειρά από δεινοπαθήματα και θεομηνίες που έπληξαν την αρχαία Αθήνα και αποδόθηκαν στην οργή των θεών μετά τη σφαγή των οπαδών του Κύλωνα που αναζήτησαν καταφύγιο σε ιερό της Αθηνάς.
    Ο Κύλων που ανήκε στην τάξη των ευγενών, είχε αναδειχθεί ολυμπιονίκης.

    Ήταν δημοφιλής και με την υποστήριξη του πεθερού του Τυράννου των Μεγάρων Θεαγένη επιχείρησε να καταλάβει την εξουσία στην Αθήνα. Μαζί με τον αδελφό του και τους οπαδούς του κατέλαβε την Ακρόπολη το 632 π.Χ. αλλά απέτυχε γιατί αντέδρασε ο άρχοντας Μεγακλής.
    Ο Κύλωνας διέφυγε στα Μέγαρα και οι οπαδοί του βρήκαν καταφύγιο στον βωμό της Πολιάδος Αθηνάς που θεωρούνταν απαραβίαστος.

    Οι οπαδοί όμως του Μεγακλή, ενώ υποσχέθηκαν ότι δεν θα τους πειράξουν έκαναν ιεροσυλία και δολοφόνησαν τους ικέτες προκαλώντας πανελλήνια κατακραυγή επειδή παραβίασαν το ιερό άσυλο. Έτσι όταν θανατηφόρος λοιμός έπληξε την Αθήνα, οι πολίτες θεώρησαν ότι ήταν θεία δίκη για το τρομερό έγκλημα.


    Όλοι οι άνδρες έχουν σιδερένια δεσμά στα χέρια, εκτός από έναν, στην άκρη του σκάμματος, ο οποίος έχει δεσμά στα πόδια. Εκτελέστηκαν μάλλον επί τόπου και είναι τοποθετημένοι κατά παράταξη και έχουν δύο οινοχόες από σπονδές. Αυτό μαρτυρά ότι παρότι ανήκαν στους ηττημένους, δεν αντιμετωπίστηκαν ως εχθροί.

    Από την ομαδική ταφή των 80 ανδρών έχει καθαριστεί το 50% και φαίνεται ότι είναι νέοι άνδρες, καλοζωισμένοι, με άριστη οδοντοφυΐα, και εκ πρώτης όψεως δεν έχουν κατάγματα στα οστά. Ένας μόνο, είχε αιχμή βέλους καρφωμένη στον ώμο και η εξήγηση είναι πως ίσως είχε αιχμαλωτιστεί.

    Από την άποψη της ταφονομίας, στο σημείο αυτό της νεκρόπολης εμφανίζεται για πρώτη φορά μια συνεπής διάταξη στο χώρο, τόσο για τις ταφικές πυρές όσο και για τους κιβωτιόσχημους τάφους και σαφής προσανατολισμός Β-Ν που είναι παράλληλος με την αρχαία ακτογραμμή.

    Ο τελευταίος νεκρός που αποκαλύφθηκε στις 31 Μαρτίου, έχει δεμένα πόδια, πράγμα που ίσως συνδέει το πολυάνδριο της Εσπλανάδας με τους αποτυμπανισμένους που αποκαλύφθηκαν έναν αιώνα νωρίτερα, σύμφωνα με την κ. Χρυσουλάκη.

    Το ΚΑΣ κλήθηκε να γνωμοδοτήσει ως προς τη διατήρηση ή όχι των αρχαιοτήτων που αποκαλύφθηκαν στην περιοχή δενδροφύτευσης του Κέντρου, αλλά λόγω των εντυπωσιακών ευρημάτων που παρουσίασε η επικεφαλής της ανασκαφής, το ΚΑΣ αποφάσισε να κάνει αυτοψία στο χώρο και να ζητήσει την ολοκληρωμένη πρόταση της εφορίας για την από εδώ και πέρα διαχείριση του χώρου. Το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» στις συνεννοήσεις με την έφορο έχει καταστήσει σαφές ότι δεν πρόκειται να κάνει εκεί δεντροφυτεύσεις μετά τα ευρήματα όμως δεν έχει πάρει θέση για την συνολική διαχείριση του χώρου.

    Η γενική γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού Μαρία Ανδρεαδάκη-Βλαζάκη αναφέρθηκε στην υπουργική απόφαση που προβλέπει τη δημιουργία μικρού μουσείου που θα περιλαμβάνει τα ευρήματα και σημείωσε ότι είναι απαραίτητο να υπάρξει πλήρης πρόταση από την εφορία αρχαιοτήτων.

    Τα νέα ευρήματα παρουσιάζουν τεράστια ιστορική σημασία, γεγονός που απαιτεί τη συνεργασία της πολιτικής ηγεσίας με το Ίδρυμα, ώστε να υπάρξει κοινός σχεδιασμός για την ανάδειξη και συντήρηση των αρχαιοτήτων.

  31. Ο/Η Ένας λέει:

    Διαπόμπευση.
    Βυζάντιο

    Αυτός είναι, διαχρονικώς, ο στόχος, η εκδορά της προσωπικότητας του κατά συνθήκην βαλλόμενου («ψεύτη, καραγκιόζη, απατεώνα»). Χωρίς να αδικούμε ευφάνταστες πρακτικές άλλων λαών, οι χριστιανοί Βυζαντινοί άφησαν έντονη σφραγίδα και στην τέχνη της διαπόμπευσης. Ευτυχώς από τότε ο πολιτισμός μετεξελίχθηκε τόσο ώστε επίδοξοι μιμητές να μην τολμούν ούτε να το σκεφθούν. Ενα δείγμα γραφής, από τα πλέον ήπια: Ανέβαζαν τον διαπομπευόμενο καθισμένο ανάποδα σε γάιδαρο, αναγκάζοντάς τον να κρατά την ουρά του άτυχου ζώου. Ο όχλος ευφραινόταν ακόμα περισσότερο, γιατί του δινόταν η ευκαιρία να του πετά (νωρίτερα του είχαν κρεμάσει και κουδούνια) αποφάγια και περιττώματα (Φαίδων Κουκουλές,«Βυζαντινών βίος και πολιτισμός»). Βυζαντινή κληρονομιά και η πατροπαράδοτη μούντζα. Αλειφαν το πρόσωπο του περιαγόμενου με ασβόλη (καπνιά, φούμο), παίρνοντάς την με την παλάμη και κατόπιν άνοιγαν τα δάκτυλά τους. Την ασβόλη την έλεγαν και μούντζα (χρώμα μουντό), έτσι το μουντζώνω έγινε αδιάλειπτα ελληνοπρεπές σήμα κατατεθέν του ντροπιάζω, ξεφτιλίζω κ.λπ

  32. Ο/Η Psycho λέει:

    http://www.greatlie.com/index.php/xristianismos/buzantio/1039-frikta-basanistiria-kai-akrotiriasmoi-sto-buzantio

    Φρικτά βασανιστήρια και ακρωτηριασμοί στο Βυζάντιο!

    Το Βυζάντιο, που δεν ήταν παρά η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, καθιέρωσε με ωμή βία τον χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας. Ο χριστιανικός κόσμος ποτέ δε θέλησε να παραδεχτεί το βίαιον της υπόθεσης, παρ’ όλο που ατέλειωτες ιστορικές μαρτυρίες, γραπτές και αρχαιολογικές, βοούν προς αυτή την κατεύθυνση. Υπάρχουν όμως κι έντιμοι χριστιανοί οι οποίοι το αναγνωρίζουν. Θα αναφέρουμε μια τέτοια περίπτωση:

    Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, Πρύτανις στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, βιβλίο «Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ», έκδοση «Ψυχογιός» σελ. 17:
    «Πράγματι κατά τη βασιλεία του Θεοδοσίου ο χριστιανισμός γίνεται η θρησκεία του κράτους. Εναντίων των ειδωλολατρών (διάβαζε Ελλήνων) εφαρμόσθηκαν μέτρα, που πήραν συχνά το χαρακτήρα πραγματικών διώξεων. Το μαντείο των Δελφών υποχρεώθηκε να σιγήσει, οι Ολυμπιακοί αγώνες και τα Ελευσίνια μυστήρια απαγορεύτηκαν, τα ιερά λεηλατήθηκαν από τους χριστιανούς, οι ιερείς, όπως γράφει ο Λιβάνιος υποχρεώθηκαν «να σιγήσουν ή να πεθάνουν».

    Ωστόσο είναι άξια απορίας τα φρικτά βασανιστήρια κι οι απάνθρωπες ποινές που εφαρμόστηκαν, καθ’ όλη τη διάρκεια της αυτοκρατορίας αυτής, παρ’ όλα τα «αγαπάτε τους εχθρούς υμών» και τα «καλώς ποιείται τοις μισούσιν υμάς». Όπως και να το κάνουμε, θρησκεία της αγάπης λέγεται. Κι όμως. Οι φρικαλεότητες εκτινάχθηκαν σε απίστευτα ύψη. Η απανθρωπιά των Βυζαντινών μας προκαλεί τεράστιες δέος και τρομερή κατάπληξη για το απίστευτο μέγεθος της διαστροφής, στην οποία μπορεί να περιέλθουν ανθρώπινα όντα.

    Όλα τα στοιχεία που θα παραθέσουμε είναι από το ανεκτίμητο βιβλίο του Κυριάκου Σιμόπουλου «ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ». Ότι θα ακολουθήσει εδώ τυγχάνει προϊόν αντιγραφής από το προαναφερθέν βιβλίο. Θέτουμε υπ’ όψιν των αναγνωστών ότι τίποτε απολύτως δεν αναφέρει ο εν λόγω συγγραφέας χωρίς να το τεκμηριώσει και μάλιστα στις περισσότερες περιπτώσεις με αρκετά και ικανά ιστορικά ντοκουμέντα, τα οποία παραθέτει στις πάμπολλες υποσημειώσεις. Πρόκειται για ένα άκρως επιστημονικό έργο. Επίσης πρέπει να αναφέρουμε ότι το βιβλίο είναι ογκωδέστατο, ότι καλύπτει όλες τις ιστορικές περιόδους και πολιτισμούς και ότι όσα θα αποσπάσουμε εδώ τυγχάνουν ψήγματα του όλου έργου.

    Έχουμε λοιπόν και λέμε:
    Στο Βυζάντιο άναψαν οι πρώτες πυρές για την θανάτωση αιρετικών και μάγων. Στο Βυζάντιο η πρώτη Ιερά Εξέταση. Καινούργιες μέθοδοι βασανισμού και εκτελέσεων εφαρμόζονται για κατάδικους και εχθρούς της εξουσίας. Όλα αυτά μαζί με τη διαφθορά του συστήματος, συνθέτουν μια τοιχογραφία φρίκης και τρόμου. Η κατάκτηση και η διατήρηση της αυτοκρατορικής ηγεμονίας, γράφει ο Μιχαήλ Ψελλός, γινόταν «φόνοις και αίμασιν»…

    Βασάνιζε η αυτοκρατορική εξουσία, βασάνιζε και η πατριαρχική. Με την ίδια αγριότητα. Οι βασανιστές του πατριαρχείου συναγωνίζονταν τους βασανιστές του παλατιού σε σκληρότητα και εφευρετικότητα. Η αγριότητα των βυζαντινών ηθών, ο σαδισμός και οι εκδικητικές επινοήσεις στους βασανισμούς εξεικονίζονται στα κείμενα των χρονογράφων. Αναρωτιέται ο Νικήτας Χωνιάτης ποιός από τους πασίγνωστους τύραννους της αρχαιότητας υπήρξε τόσο θηριώδης όσο οι σύγχρονοί του ηγεμόνες. Μήπως ο Καμβύσης ή ο Ταρκύνιος, μήπως ο Έχετος ή ο Φάλαρις; Δεν είναι επομένως περίεργο που πολλοί αυτοκράτορες χαρακτηρίζονται από Βυζαντινούς συγγραφείς αίσχιστοι, παμμίαροι, δυσεβείς, θεοβδέλυκτοι, ωμότατοι, ανόσιοι, τρισάθλιοι, θηριώδης, αιμοχαρείς, θεομισείς, αλιτήριοι, παλαμναίοι (δηλ. δολοφόνοι, βδελυροί).

    Οι ποινές στους Βυζαντινούς χωρίζονταν σε τρεις κατηγορίες. Σε κείνες που συνεπάγονταν θάνατο, στις σωματικές ποινές και σε κείνες που όριζαν χρηματική αποζημίωση. Στις κεφαλικές ανήκαν αρχικά ο αποκεφαλισμός, η πυρά, η κρεμάλα, ο απαγχονισμός, ο καταποντισμός, ο λιθοβολισμός κι ακόμα η εξορία, ο περιορισμός και η δουλεία. Αργότερα θα προστεθούν στις θανατικές ποινές η εκτύφλωση, ο ακρωτηριασμός και το «μεταλλισθήναι» (ισόβια καταναγκαστικά έργα στα μεταλλεία).

    Απέραντη ποικιλία αυθαίρετων βασανισμών και μαρτυρικών θανατώσεων. Ψήσιμο στη θράκα, εκδορά, θανάτωση σε κοχλαστό νερό, βραστό λάδι ή αναλειωτή πίσσα, ανασταύρωση, παλούκωμα, κατόρυξη, πυρωμένα σίδερα, φαρμάκωμα, ακόμα και ευνουχισμός. Ο τεράστιος αριθμός των ακρωτηριασμών στο Βυζάντιο φαίνεται και από τα παρωνύμια που δίνονταν σε όσους είχαν υποστεί ρινοτομία, αποκοπή αφτιών, χεριών κλπ, Κοψόρρινος, Αργυρομύτης, Ασημομύτης, Χαλκομύτης –επειδή τα θύματα αντικαθιστούσαν την κομμένη ή πλαγιασμένη μύτη με ομοίωμα, ένα είδος θήκης από μέταλλο– Κουτσομύτης, Κουτσοχέρας, Κουτζοδάκτυλος, Δερμοκαΐτης. Κι ακόμα το όνομα Γάλλος που σημαίνει τον «αποτετμημένον τα αιδοία», τον ευνούχο.

    Οι Βυζαντινοί αναζητούσαν και θεωρητική κάλυψη των ακρωτηριασμών και των εκτυφλώσεων, που κυριαρχούσαν στον κολασμό των πολιτικών, κυρίως, εγκλημάτων, με θεολογικά επιχειρήματα και αναγωγές στα ιερά κείμενα. Επιστράτευαν λ.χ. την ίδια τη διδασκαλία του Χριστού, τα ευαγγελικά ρήματα. Βγάλε το μάτι σου, κόψε το χέρι σου ή το πόδι σου αν σε σκανδαλίζει. Καλύτερα κουτσός ή κουλός παρά αρτιμελής και κολασμένος -«και εάν σκανδαλίζει σε η χειρ σου, απόκοψον αυτήν. καλόν σοι εστί κυλλόν εις την ζωήν εισελθείν, ή τας δύο χείρας έχοντα απελθείν εις την γέενναν, εις το πυρ το άσβεστον… και εάν ο πούς σου σκανδαλίζει σε, απόκοψον αυτόν. καλόν εστί σοι εισελθείν εις την ζωήν χωλόν, ή τους δύο πόδας έχοντα βληθήναι εις την γέενναν… και εάν ο οφθαλμός σου σκανδαλίζει σε, έκβαλε αυτόν. Καλον σοι κλπ.». (Μαρκος, θ΄, 43-47).
    Αλλά και στον Ματθαίο ε΄, 29: «ει δε ο οθφαλμός σου ο δεξιός σκανδαλίζει σε, έξελε αυτόν και βάλε από σου. Συμφέρει γαρ ίνα απόληται εν των μελών σου, και μη όλον το σώμα σου βληθή εις γέενναν. Και ει η δεξιά σου χειρ σκανδαλίζει σε, έκκοψον αυτήν και βάλε από σου».

    Και μια άλλη, νομικοθεολογική αυτή τη φορά, θεμελίωση. Η εκτύφλωση και οι ακρωτηριασμοί αντικαθιστούν τη θανατική ποινή δίνοντας στον δράστη του εγκλήματος την ευκαιρία να μετανοήσει… Πρόκειται φυσικά για σοφιστικές προφάσεις και υποκριτικές δικαιολογίες. Οι ακρωτηριασμοί και οι εκτυφλώσεις είναι η φρικαλεότερη μορφή βασανισμού, χειρότερη ποινή κι από τον θάνατο γιατί καταδικάζει το θύμα σε ισόβια δυστυχία.

    Με τη συχνότητα, πολλαπλότητα και έκταση που παρουσιάζονται στο Βυζάντιο οι αποτρόπαιες αυτές τιμωρίες, δημιουργούν τη εντύπωση πνεύματος διαστροφής και κύματος βαρβαρότητας…

    ΧΕΙΡΟΚΟΠΙΑ
    Ήταν η πιο συνηθισμένη ποινή, για όποιους έγδυναν νεκρούς, παραχάραζαν νομίσματα, έκοβαν ξένο αμπέλι, πυρπολούσαν αποθήκες, γκρέμιζαν φράχτες, όποιος ξέκοβε κοπάδι από βοσκοτόπι ή μαντρί, προκαλούσαν βαρύ τραύμα με γροθιά, έπαιζαν ζάρια κ.ά. Από τις αρχές του Η΄ αιώνα οι ακρωτηριασμοί, με την ένταξή τους στην ποινική νομοθεσία, κατάντησαν ένα οικτρό φαινόμενο του βυζαντινού καθημερινού βίου. Σε ορισμένες περιόδους έπαιρναν διαστάσεις τρομακτικές. Σε κάθε βήμα συναντούσε κανείς ανθρώπους με κλαδεμένα μέλη.

    ΡΙΝΟΤΟΜΙΑ
    Ήταν ο ποιο συνηθισμένος ακρωτηριασμός. Θύματα ακόμα και αυτοκράτορες. Επιβαλλόταν για πολλά και ποικίλα εγκλήματα, πολιτικά και του κοινού δικαίου, και έπληττε άτομα όλων των τάξεων, κρατικούς αξιωματούχους, κληρικούς και απλούς πολίτες. Αποτελούσε είδος βασανιστηρίου αλλά και ηθικής, κοινωνικής και πολιτικής εξόντωσης σε περιόδους εσωτερικών αναστατώσεων ή θρησκευτικής διαμάχης, όπως στα χρόνια της εικονομαχίας. Επιβαλλόταν συνήθως στους δίγαμους, αιμομίκτες, πορνεύοντες σε μοναστήρι, βιαστές, απαγωγείς κοριτσιού κ.ά. Επιβαλλόταν και στους μοιχούς μαζί με ξυλοδαρμό δημόσιο και κούρεμα ατιμωτικό. Σε περίπτωση μοιχείας ελεύθερης με δούλο η γυναίκα μαστιγωνόταν, κουρεύονταν και έχανε τη μύτη της ενώ ο δούλος καιγόταν ζωντανός ή θανατώνονταν με ξίφος.
    Ρινοτομία στους Βυζαντινούς δεν σήμαινε πάντοτε αποκοπή της μύτης με μαχαίρι, κλάδεμα από τη ρίζα, όπως γινόταν επί τουρκοκρατίας. Έκοβαν με μια κοφτερή λαβίδα, ψαλίδιζαν δηλαδή, μόνο τον χόνδρο που χωρίζει τους δύο ρώθωνες. Έτσι η μύτη, χωρίς το εσωτερικό υποστήριγμα, έγερνε στο πλάι. Η αποκοπή του χόνδρου γινόταν από χειρουργό.

    ΓΛΩΣΣΟΤΟΜΙΑ
    Ποινή επί ψευδορκία.

    ΤΑΥΤΟΠΑΘΕΙΑ
    Πολλές φορές, έκοβαν το μέλος του σώματος που είχε προκαλέσει την εγκληματική πράξη ή επέβαλλαν την ταυτοπάθεια. Έκοβαν την γλώσσα του ψεύδορκου, έριχναν στην πυρά τον εμπρηστή και φούρκιζαν τον φονιά ληστή στο σημείο ακριβώς που έγινε η ανθρωποκτονία.
    Ο χρονογράφος Γεώργιος Κεδρηνός αναφέρεται στον βαρύ κολασμό με τη μέθοδο της ταυτοπάθειας μιας ομάδας αρρενοφθόρων (παιδεραστών) στον δεύτερο χρόνο της βασιλείας του Ιουστινιανού. Ανάμεσά τους και δύο επίσκοποι, ο Ησαΐας ο Ρόδιος και ο Αλέξανδρος Διοσπόλεως Θράκης. Ακρωτηριασμός των γεννητικών μορίων, έμπηξη μυτερών καλαμιών στην ουρήθρα, γύμνωση, περιαγωγή στους δρόμους, θάνατος.

    ΚΑΥΛΟΚΟΠΙΑ
    Ήταν θανατηφόρα εξαιτίας της αιμορραγίας που προκαλούσε. Με αποκοπή των γεννητικών οργάνων κολάζονταν και οι κτηνοβασία (βλ. ταυτοπάθεια). Ο Ιουστινιανός και η Θεοδώρα χρησιμοποιούσαν την απειλή αποκοπής των γεννητικών μορίων ως όπλο τρομοκρατίας ή εκδικητικό μέσο εναντίον των αντιφρονούντων και μη υπάκουων. Για να εξοντώσει έναν επίφοβο εχθρό το αυτοκρατορικό ζεύγος έδινε εντολή να χαλκευθεί κατηγορία για παιδεραστία, με συνέπεια τον άμεσο ακρωτηριασμό του. Αυτή την τύχη είχε κάποιος Βασιανός που τόλμησε να μιλήσει σαρκαστικά για την Θεοδώρα.

    ΕΚΤΥΦΛΩΣΗ
    Στο Βυζάντιο τους ακρωτηριασμούς ακολουθεί σε συχνότητα η εκτύφλωση. Ως ποινή, βασανιστήριο, ανταπόδοση, ως προληπτικό ή κατασταλτικό μέτρο η εκτύφλωση κυριαρχεί στον δημόσιο και ιδιωτικό βίο επί αιώνες με την τραγικότητα και τη φρίκη που προκαλεί. Η ευκολία προσφυγής σ’ αυτή την αποτρόπαιη τιμωρία ή εκδίκηση απεικονίζει, περισσότερο από κάθε άλλο κοινωνικό χαρακτηριστικό βίας και ανομίας, τα ήθη του Βυζαντίου.
    Κολασμός για τα εγκλήματα κατά της εξουσίας η εκτύφλωση είχε καταντήσει καθημερινό φαινόμενο εξαιτίας των μόνιμων εσωτερικών αναστατώσεων και των αδιάκοπων πολέμων, εξωτερικών και εμφύλιων, της πολιτικής διαφθοράς, των αναρίθμητων ανταρσιών, στάσεων και στρατιωτικών κινημάτων, των πραξικοπηματικών ανατροπών, της εξοντωτικής θρησκευτικής διαμάχης, του ανταγωνισμού των φατριών και της αρχομανίας… Θύματα αυτοκράτορες, πατριάρχες, στρατηγοί, βασιλόπαιδες, αξιωματούχοι. Αλλά και ιερόσυλοι, αιρετικοί και μάγοι…
    Η εκτύφλωση προβλεπόταν αρχικά από την νομοθεσία αλλά μόνο για τους ιερόσυλους. Με αυτοκρατορική, ωστόσο, εντολή ή συγκατάθεση θα επεκταθεί αυθαίρετα και στα εγκλήματα καθοσιώσεως, για κάθε δηλαδή επιβουλή κατά της εξουσίας και του βασιλικού οίκου… Ο αυτοκράτορας, επίγειος εκπρόσωπος του θεού, ενσαρκώνει το ιερό και όσιο, όποιος επιβουλεύεται τον μονάρχη και την εξουσία προσβάλλει τα ιερά και τα όσια, ασεβεί στο θείο, είναι επομένως ιερόσυλος…
    Δεν περνούσε μέρα στην Κωνσταντινούπολη χωρίς εξομματισμούς και φονικά, γράφει ο Νικήτας Χωνιάτης…
    Η βασανιστική αυτή ποινή εφαρμοζόταν με δύο τρόπους. Ο πρώτος, με πυρωμένο σίδερο που κρατούσε ο δήμιος μπροστά στα μάτια του θύματος. Ο δεύτερος, με τη χρησιμοποίηση αιχμηρών αντικειμένων ή με κάποιο καυτό ή κοχλαστό υγρό. Οι Βυζαντινοί συνήθιζαν και τις ομαδικές τυφλώσεις αιχμαλώτων. Κορυφαίο παράδειγμα, ίσως το πιο μαζικό και βάρβαρο της ιστορίας, η εκτύφλωση 15.000 Βουλγάρων στρατιωτών του Σαμουήλ, ύστερα από την μάχη του Μελένικου, το 1014.

    ΚΑΨΙΜΟ «ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ» ΚΑΙ «ΜΑΓΩΝ»
    Συχνότατες ήταν και οι θανατώσεις στην πυρά. Φαίνεται μάλιστα πως το Βυζάντιο έχει το προβάδισμα στο κάψιμο των «αιρετικών» και «μάγων». Στη Δύση οι φωτιές άρχισαν να φουντώνουν ύστερα από την περίφημη βούλα του πάπα Ιννοκέντιου Δ΄ «ad extirpanda», -για το «ξερίζωμα των αιρέσεων– μόλις το 1252. Αλλά αιώνες πριν, στο Βυζάντιο, είχε οργανωθεί –επί Ιουστινιανού– ειδική κρατική υπηρεσία με αποστολή την ανακάλυψη και εξόντωση αιρετικών. Ο επικεφαλής αυτής της υπηρεσίας –της πρώτης στον χριστιανικό κόσμο– που υπήρξε εγκληματική όσο και η μεσαιωνική Ιερά Εξέταση, ονομαζόταν κοιαίστωρ –από το λατινικό quaestor– δηλαδή εξεταστής, ανακριτής. Όπως αργότερα οι ιεροεξεταστές στη Δύση, οι Βυζαντινοί κοιαίστορες φυλάκιζαν, βασάνιζαν και θανάτωναν υπόπτους χωρίς διατύπωση κατηγορίας, χωρίς μάρτυρες, χωρίς αποδεικτικά στοιχεία και, φυσικά, χωρίς δίκη. Τα πάντα ήταν σκότος. Ήταν μια μέθοδος αφανισμού των ανυπάκουων και συγχρόνως επιχείρηση κερδοσκοπίας. Γιατί η καταδίκη αιρετικού συνεπαγόταν δήμευση της περιουσίας του. (Στη συνέχεια αναφέρονται συγκεκριμένες περιπτώσεις από συγγραφείς και χρονογράφους της εποχής).

    ΚΑΨΙΜΟ ΒΙΒΛΙΩΝ
    Το Βυζάντιο έχει και ένα άλλο θλιβερό προβάδισμα. Τη δημόσια ρίψη στην πυρά ανεπιθύμητων βιβλίων. Διαπομπεύονταν –«περιβωμίζονταν»- μάλιστα και οι κάτοχοί τους στους δρόμους της «βασιλεύουσας». Ήταν η εποχή που απαγορεύτηκε η διδασκαλία της φιλοσοφίας και έκλεισαν –το 529 με εντολή του Ιουστινιανού– οι αθηναϊκές σχολές. Όπως μας πληροφορεί ο χρονογράφος Ιωάννης Μαλαλάς ρίχτηκαν στην πυρά ελληνικά βιβλία των κλασικών και μετακλασικών χρόνων και έργα τέχνης πολυμίσητα για τη νέα θρησκεία.
    Δεν είναι το μοναδικό περιστατικό. Το 724 ο εικονομάχος αυτοκράτορας Λέων Γ΄ πρόσταξε να πυρποληθεί η περίφημη Οικουμενική Σχολή, το ανώτατο πνευματικό ίδρυμα της εποχής, όπου στεγαζόταν η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη του Βυζαντίου, επειδή οι δάσκαλοι του εκπαιδευτηρίου αρνήθηκαν να γνωματεύσουν εναντίον της λατρείας των εικόνων. Οι χρονογράφοι Κεδρηνός, Ζωναράς, Γλυκάς και Μανασσής βεβαιώνουν ότι ο αυτοκράτορας έδωσε εντολή να κυκλωθεί από ένοπλους στρατιώτες το κτίριο κατά την διάρκεια της πυρκαγιάς και να απαγορευθεί η έξοδος του προσωπικού από τη Σχολή, με αποτέλεσμα να καούν όχι μόνο οι θησαυροί της βιβλιοθήκης αλλά και οι διδάσκαλοι. Εφτά περίπου αιώνες αργότερα, το 1463, δέκα χρόνια μετά την άλωση, ο πατριάρχης Γεννάδιος (Γεώργιος Σχολάριος) έκαψε το βιβλίο του Πλήθωνος (Γεμιστού) «Νόμοι», εξαιτίας εισηγήσεών του για πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Έτσι εγκαινίασε η Εκκλησία τη δράση της μετά τον σκλαβωμό του Γένους…

    ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ ΩΣ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΑ
    Οι Βυζαντινοί είναι οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν κρατουμένους ως πειραματόζωα για ιατρική έρευνα. Έχουν, δηλαδή, τα πρωτεία στα λεγόμενα επιστημονικά βασανιστήρια. Ο Θεοφάνης μας πληροφορεί ότι επί Βασιλείου Β΄ Βυζαντινοί πράκτορες πήγαν στη Βουλγαρία με αποστολή την απαγωγή ενός χριστιανού εξωμότη. Οι πράκτορες κατόρθωσαν να τον αρπάξουν και να τον μεταφέρουν δέσμιο στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί, αφού του έκοψαν χέρια και πόδια, κάλεσαν τους γιατρούς. Κι εκείνοι τον άνοιξαν ζωντανό με τα νυστέρια τους από τα γεννητικά όργανα ως το στέρνο για να μάθουν τα μυστικά του ανθρώπινου σώματος.

    ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ
    Η διαπόμπευση, η ατιμωτική δηλαδή περιαγωγή καταδίκου στους δρόμους και η παράδοσή του στη χλεύη, στους ονειδισμούς αλλά και στις βάναυσες επιθέσεις του όχλου ήταν το κατ’ εξοχήν βυζαντινό βασανιστήριο. Άγριος βασανισμός ψυχικός και σωματικός γιατί η περιφορά των θυμάτων στην Αγορά συνοδευόταν όχι μόνο από τον ηθικό εκμηδενισμό τους, με τις λοιδορίες και τις προσβολές αλλά και από βιαιοπραγίες και κάθε λογής κακώσεις. Δεν ήταν «ιδία ποινή», αποκλειστική δηλαδή η διαπόμπευση, αλλά προσθετική, συμπληρωματική και εφαρμοζόταν πριν από την τελική τιμωρία –πριν από τη φυλάκιση, τον ακρωτηριασμό, την εκτύφλωση ή τη θανάτωση…
    Πριν από την διαπόμπευση, τον «θρίαμβο» όπως την αποκαλούσαν χλευαστικά, μαστίγωναν σκληρά τον κατάδικο, τον κούρευαν «εν χρω», τον ξύριζαν (μαλλιά, γένεια, μουστάκι, φρύδια), μουτζούρωναν το πρόσωπό του με καπνιά ή το άλειφαν με πίσσα, τον στεφάνωναν με μια πλεξάνα σκόρδα, τον τύλιγαν με βρωμερά άντερα από το χασαπιό, κρεμούσαν στο λαιμό του σαπιοκοιλιές και στους ώμους του κουδούνια.
    Κατά την πάνδημη περιαγωγή του στους δρόμους και στην αγορά ή στον Ιππόδρομο κάθιζαν το θύμα γυμνό ή ημίγυμνο σε γάιδαρο, παλιομούλαρο, ψωριασμένη καμήλα, ακόμα και σε γελάδα ανάστροφα και το υποχρέωναν να κρατάει την ουρά του υποζυγίου. Στην πομπή που σχηματιζόταν προπορεύονταν σαλπιγκτές και διαλαλητές. Και το πλήθος των συγκεντρωμένων περίεργων του πετούσαν στο πρόσωπο λάσπες και ανθρώπινες ακαθαρσίες, άδειαζαν πάνω του δοχεία με ούρα, τον χτυπούσαν στο στόμα με βορβορώδη εντόσθια σφαγίων. Μουτζούρωναν παλάμες και δάκτυλα με την καπνιά και τη γάνα των τσουκαλιών και των τζακιών, ζύγωναν τον «γαϊδουροκαθισμένο» και τον πασάλειβαν. Τον έφτυναν, τον πετροβολούσαν, τον χτυπούσαν με ραβδιά και μαστίγια, τον έβριζαν, τον λοιδορούσαν.
    Διαπομπεύονταν γιατροί που δεν εφάρμοζαν καλή θεραπεία με αποτέλεσμα να πεθάνει ο ασθενής. Ανάγκαζαν, μάλιστα, τον άτυχο Ασκληπιάδη να κρατάει κατά την περιαγωγή δοχείο νυκτός….
    Ακόμα και εκταφές και διαπομπεύσεις νεκρών γίνονταν στην Κωνσταντινούπολη. Όπως το πτώμα του αυτοκράτορα Λέοντος Ε΄ του Αρμενίου που ύστερα από τη δολοφονία στο ναό σύρθηκε –το 820– στους δρόμους και ρίχτηκε στον Ιππόδρομο. Ξέθαψαν τον πατριάρχη Ιωάννη «μετά του ωμοφορίου» και έφεραν τα λείψανά του στον Ιππόδρομο σε ημέρα αγώνων. Εκεί, μπροστά στο πλήθος, αφού αποκάλυψαν και μαστίγωσαν τον σκελετό –«έτυψε μαγκλάβια»- τον έκαψαν.

    ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ ΦΡΙΚΑΛΕΟΤΗΤΕΣ
    Μετά το πραξικόπημα και τον αποκεφαλισμό του στρατηγού Αλέξιου Βρανά, ο αυτοκράτορας Ισαάκιος Άγγελος πρόσταξε να περιαχθούν στους δρόμους της Πόλης το κεφάλι του κι ένα πόδι καρφωμένα σε παλούκια. Αλλά δεν αρκούσε η εκπόμπευση των λειψάνων του στασιαστή. Κατά την διάρκεια του επινίκιου γεύματος στο παλάτι ο αυτοκράτορας ζήτησε το κεφάλι του Βρανά και το κύλησε στο πάτωμα ανάμεσα στους συνδαιτημόνες. Άρχισαν τότε όλοι να το λακτίζουν πέρα δώθε, «δίκην σφαίρας», όπως γράφει ο Ν. Χωνιάτης, που περιορίζεται να χαρακτηρίσει την πράξη του αυτοκράτορα «επεισόδιον ουκ ευπρεπές».
    Ο Αλέξιος Κομνηνός έβρασε κάποιον σε καζάνι και έστειλε ύστερα το πτώμα του στους οικείους του μέσα σε μεγάλο κοφίνι. Άλλον έκλεισε σε σακί και τον πέταξε στη θάλασσα. Για τον αρχηγό όμως των στασιαστών ήταν πιο εφευρετικός. Πρόσταξε να ετοιμάσουν ένα χαλκωματένιο στέμμα, άνοιξε τέσσερις τρύπες γύρω γύρω, στερέωσε το «διάδημα» στο κεφάλι του θύματος και έμπηξε με σφυρί τέσσερα σιδεροκάρφια από τις τρύπες στο κρανίο…
    Οι αυτοκρατορικοί δήμιοι άλειφαν τα γένια και τα μουστάκια του δεμένου χεροπόδαρα θύματος με κηρέλαιο και έβαζαν φωτιά με αποτέλεσμα να καίγεται το κεφάλι σαν αλειμματοκέρι. Άλλοτε, αντί κηρέλαιο, χρησιμοποιούσαν πίσσα και ελαιόλαδο.
    Κατά την περίοδο των ενδοχριστιανικών διενέξεων οι αντιμαχόμενες μερίδες συναγωνίζονταν σε βασανισμούς και κακουργίες, απαράλλαχτα όπως κατά τους θρησκευτικούς πολέμους στη Δύση. Έγδαραν λ.χ. το γενειοφόρο τμήμα του προσώπου ενός μοναχού βγάζοντας το δέρμα μαζί με τα γένια (υπενθυμίζουμε ότι όλες οι πληροφορίες στο βιβλίο του Σιμόπουλου είναι τεκμηριωμένες και ότι από τις αποτρόπαιες αυτές πράξεις που αναφέρει μόνο ένα μέρος αντιγράφουμε εδώ). Η Θεοδώρα βασάνιζε τους εχθρούς της τυλίγοντας και σφίγγοντας με βούνευρο το κεφάλι τους τόσο πολύ που έβγαιναν τα μάτια από τις κόχες.

    ΓΔΑΡΣΙΜΟ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
    Ο δρουγγάριος των βυζαντινών πλωίμων (στόλαρχος) Νικήτας Ωορύφας (Θ΄ αιώνας), που διακρίθηκε στις εκστρατείες κατά των Αράβων πειρατών, όταν αιχμαλώτιζε χριστιανούς εξωμότες στα εχθρικά καράβια, τους έγδερνε ζωντανούς. Χάραζε το δέρμα στον αυχένα και τραβούσε με δύναμη λωρίδες ως τις φτέρνες.

    ΒΡΑΣΙΜΟ ΣΕ ΚΟΧΛΑΣΤΗ ΠΙΣΣΑ
    Ο προηγούμενος Ωορύφας άλλους εξωμότες κρεμούσε με τροχαλία πάνω σε καζάνια με κοχλαστή πίσσα και τους άφηνε, χαλαρώνοντας τα σχοινιά, να βυθιστούν λέγοντας πως τους βαφτίζει στη νέα θρησκεία τους.

    ΑΝΑΣΚΟΛΟΠΙΣΜΟΣ – ΠΑΛΟΥΚΩΜΑ
    Η περιγραφή που ακολουθεί είναι από τον Σερραίο συγγραφέα Γιώργο Καφταντζή και αναφέρεται στο βιβλίο του «Η ΣΕΡΡΑΪΚΗ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΣΥΝΑΔΙΝΟΥ», έκδ. της Μητροπόλεως Σερρών, 1989:
    «Το παλούκωμα (φούρκισμα, ανασκολοπισμός) γίνονταν δημόσια και σε θέση περίοπτη με τον εξής τρόπο. Έπαιρναν μια μακριά ως 3 μέτρα σούβλα σιδερένια ή ξύλινη με σιδερένια μύτη, την οποία κουβαλούσε ο κατάδικος στον ώμο ως τον τόπο του απαίσιου μαρτυρίου. Εκεί τον ξάπλωναν καταγής μπρούμυτα γυμνό μέχρι τη μέση και χειροπόδαρα με ανοιγμένα σκέλια. Ύστερα ο μπόγιας αφού ξέσχιζε το πανταλόνι και φάρδαινε με το μαχαίρι την τρύπα του απευθυσμένου, έχωνε τη σούβλα αλειμμένη με λίπος για να γλιστρά και χτυπώντας σιγανά προσέχοντας να μη βλάψει βασικά όργανα όπως τα έντερα, καρδιά, πλεμόνια, την έβγαζε από το πίσω μέρος της δεξιάς πλάτης…».

    ΕΥΝΟΥΧΙΣΜΟΣ
    Μια από τις πολυδοκιμασμένες μεθόδους για οριστικό παραμερισμό, για αχρήστευση και στιγματισμό εχθρών, αντιπάλων αντιφρονούντων και κυρίως νεαρών διεκδικητών ή κληρονόμων του θρόνου ήταν ο ευνουχισμός… Αναρίθμητα τα περιστατικά βίαιου ευνουχισμού για πολιτικούς λόγους.

    ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΣΕΩΝ ΑΠΟΚΟΠΗ ΤΩΝ ΤΕΝΟΝΤΩΝ ΜΕ ΜΑΧΑΙΡΙ
    Προκαλούσε παράλυση.

    Πηγή: athriskos.gr

  33. Παράθεμα: Γιατί οι κρατικοί Αρχιερείς επιτίθενται στον Χόκινγκ

  34. https://antikleidi.com/2018/12/27/byzantium_paradoxa/

    Αντικλείδι, 7 μικρά ιστορικά παράδοξα από την άγνωστη πλευρά του Βυζαντίου

    Οι κίνδυνοι του επαγγέλματος

    Στο Βυζάντιο από τους 88 αυτοκράτορες που βασίλευσαν από το 330 ως το 1453 μόνο οι μισοί πέθαναν από φυσικά αίτια. Σε αυ­τούς, μάλιστα, δεν συμπεριλαμβάνονται όσοι δεν άσκησαν ποτέ την εξουσία ή ήταν συμβασιλείς. Οι υπόλοιποι δολοφονήθηκαν ή σκοτώθηκαν ύστερα από εξέγερση ή εκθρονίστηκαν και ακρωτηριάστηκαν, ή βασανίστηκαν με άλλον τρόπο. Για παράδειγμα, 5 πέθαναν έπειτα από το μαρτύριο της τύφλωσης. Πολλοί υποχρεώθηκαν να κλειστούν σε μοναστήρι και μόνο 5 έπεσαν στο πεδίο της μάχης. Στους αυτοκράτορες που «ατύχησαν» δεν περιλαμβάνονται οι βασιλόπαιδες που ευνουχίστηκαν για να μη διεκδικήσουν τον θρόνο. Υπολογίζεται, λοιπόν, ότι πάνω από το 1/3 των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου πλήρωσε βαρύτατο τίμημα για τον θρόνο. Ωστόσο, ποσοστιαία στην εξόντωση αυτοκρατόρων προηγούνται οι Ρωμαίοι, αφού από τον Αύγουστο ως τον Διοκλητιανό (27π.Χ.–305 μ.Χ.) δολοφονήθηκαν περισσότεροι από τους μισούς.

    Οι παγίδες της διαδοχής

    Με το πέρασμα του χρόνου καθιερώθηκε η συνήθεια να ανακηρύσσεται διάδοχος του θρόνου εκείνος ο γιος του αυτοκράτορα που είχε γεννηθεί πρώτος στην Πορφύρα, που οι τοίχοι της ήταν ντυμένοι με μεταξωτό ύφασμα βαμμένο στο κόκκινο χρώμα της πορφύρας. Πολλές φορές ξεσπούσαν αντιζηλίες ανάμεσα στον πορφυρογέννητο διάδοχο και στα άλλα αδέλφια του, τα οποία ήταν συχνά μεγαλύτερα, γεννη­μένα πριν ο πατέρας τους ανακηρυχθεί αυτοκράτορας. Οι αντιζηλίες ήταν πιο έντονες όταν οι άλλοι γιοι του αυτοκρά­τορα ήταν ετεροθαλείς, αφού πολλοί αυτοκράτορες είχαν παιδιά από προηγούμενους γάμους. Πολλές φορές, ο υπο­ψήφιος για το ανώτατο αξίωμα τέλειωνε τη ζωή του στη φυλακή, στην απομόνωση, αφού προηγουμένως είχε υπο­βληθεί σε βασανιστήρια, που περιλάμβαναν συχνά την τύ­φλωση, το κόψιμο της γλώσσας ή της μύτης, ή και άλλα χειρότερα. Ένας αδελφός εκθρονισμένος που του επέτρεπαν να απομονωθεί για πάντα σε κάποιο μακρινό μοναστήρι, για να περάσει την υπόλοιπη ζωή του σαν καλόγερος, με προσευχές και νηστείες, έπρεπε να θεωρείται τυχερός.

    Ουδέν κακόν αμιγές καλού…

    Τις ανώτερες και εμπιστευτικές θέσεις της διοίκησης στο Βυ­ζάντιο τις καταλάμβαναν συχνά ευνούχοι. Η περίεργη, εκ πρώ­της όψεως, αυτή συνήθεια είχε την εξήγησή της. Οι ευνούχοι δεν ήταν δυνατόν να έχουν απογόνους, ώστε για χάρη τους να ραδιουργούν. Ωστόσο, ένας άγραφος αλλά απαράβατος νόμος τούς εμπόδιζε να καταλάβουν το υπέρτατο αξίωμα του αυτο­κράτορα, προφανώς γιατί στην περίπτωση αυτή δεν ήταν δυ­νατόν να αγνοηθεί το δικαίωμα της κληρονομικότητας στην αυτοκρατορική εξουσία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.