Πολυτεχνείο


Ο τίτλος αρκεί, τα υπόλοιπα τα ακούσαμε κι από κάποιους αρμόδιους με κοινό χαρακτηριστικό: Αναρμοδιότητα

Σήμερα περισσότερο από ποτέ μέσω της γενικευμένης ανεργίας: Ψωμί
Ισχύουν όλα όσα λέγονταν τότε για την κατάσταση της εκπαίδευσης: Παιδεία
Αφήνουμε τη φιλοσοφική διάσταση του όρου, ας σκεφτούμε μόνο ότι χωρίς Ψωμί, Παιδεία, η Ελευθερία κινείται στα όρια της ουτοπίας.

Κατά τα άλλα έχουν περάσει 38 ολόκληρα χρόνια, κι αυτοί που «γιορτάζουν» το Γεγονός, συνεχίζουν να το κάνουν με ένα αποστεωμένο πανομοιότυπο τρόπο.  Η αποστέωση είναι το αντίθετο της, εφευρετικότητας, της καινοτομίας, της Προόδου γενικώς – που ευαγγελίζονται.

Σέβας, μόνο σε όσους συνεχίζουν να κρατούν αθόρυβα, την επιταγή ανεξαργύρωτη.

Βαρεθήκαμε/Βαρέθηκα.

This entry was posted in σκέψεις, Διακρίσεις (κάθε είδους), Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης. Bookmark the permalink.

19 απαντήσεις στο Πολυτεχνείο

  1. Ο/Η antidrasex λέει:

    Όλα καλά, μέχρι την τελευταία γραμμή.

    Τι εννοείς «Βαρεθήκαμε/Βαρέθηκα»?
    «Τους» «Βαρεθήκαμε/Βαρέθηκα»?

    Γιατί αν σκέτο, αν βαρεθώ εγώ, αν βαρεθείς εσύ, αν βαρεθούμε όλοι, τι ελπίδα έχουμε;

    • Ο/Η Po λέει:

      νομίζω ότι το αιτιολογώ λίγο παραπάνω.
      η επετειακή χοντροκομμένη «ιεροτελεστία» μου προκαλεί αηδία.

  2. Ο/Η εξαδάκτυλος λέει:

    αυτό λέω κι εγώ…

    Σιωπή!

  3. Ο/Η Β.Δ. Καργούδης λέει:

    Nα με συγχωρείτε αν ενοχλώ την ομοφωνία σκεπτικισμού και μπερδεύω -ίσως και- δύσοσμα
    το λεπτό άρωμα ηθικο-αισθητικής υπεροχής που αναδίδουν οι ποιικίλες ενστάσεις σας «δι εορτάς & πανηγύρεις» φίλε Ρο,
    αλλά αν μου επιτρέπετε,
    σεις προσωπικώς, ποιάς περίπου ηλικίας είσθε και πού περίπου ποιούσατε τας διατριβάς σας ΤΟΤΕ;

    Όχι δηλαδή πως έχει πλέον και καμιά ιδιαίτερη σημασία
    (εδώ, είπαμε, προέχει ο «Αντι-Μνημονιακός Αγών» -τρομάρα σας!),
    αλλά καμιά φορά, λέω να παραχωρούσαμε το δικαίωμα σε μερικές κρίσιμες λεπτομέρειες, να κρίνουν αυτές τα πράγματα.

    Σ’ αυτούς πάντως που συνεχίζουν να θυμούνται «με έναν αποστεωμένο πανομοιότυπο τρόπο»,
    («που είναι -λέτε το αντίθετο της εφευρετικότητας. Σοβαρώς;)
    χρόνια τους πολλά,
    σε μέρες περίσκεψης, ατομικής & (κύρια) συλλογικής…

    • Ο/Η Po λέει:

      κύριε Καργούδη, όντως, εσείς με μπερδέψατε.
      Δεν περίμενα εσείς τουλάχιστον, να χρειάζεστε τις λέξεις μία-μία στο κουτάλι για να τις κατανοήσετε.

      Και, ναι, Ήμουν κι εγώ εκεί. αν και όχι πάντα μέσα, δεν δύναμαι να πω περισσότερα…

      Εκεί, Τότε. Δεν γίνονταν όλα με κάποιο οδηγό χρήσης, κάθε βήμα, κάθε απόφαση με, ή χωρίς εισαγωγικά, για να παρθεί, αυτό γινόταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα και με ευφάνταστο αυτοσχεδιασμό, ερασιτεχνικά, με ιδρώτα, φόβο, αγωνία, την καρδιά στη Κούλουρη…

      Αν δεις όλες τι επετείους από Τότε, πως τιμώνται (υπάρχουν κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις) και δεν καταλαβαίνεις τι εννοώ…

      Λυπάμαι, αλλά οι οπτικές μας, διαφέρουν.

  4. Ο/Η Καθηγητής λέει:

    Καί που να ζήσετε το τετριμμένο των σχολικών εορτών όπου η δασκαλίστικη μεγαλοστομία και η εφηβική άγνοια και αδιαφορία θάβουν κάθε νόημα

  5. Ο/Η katabran λέει:

    καλησπέρα!
    θα ήθελα να θέσω έναν προβληματισμό…
    αυτά που έγιναν τότε, ονομάστηκαν εξέγερση…
    σήμερα η εξέγερση φαντάζει άγνωστη λέξη…
    συμφωνώ, βαρέθηκα, βαρεθήκαμε…
    κάποτε αλλά και σήμερα το είπαν, ηρωικό, αγωνιστικό, δημοκρατικό, αυθόρμητο…
    αν αύριο το πω, ανεξάρτητο, ανεξέλεγκτο, ευρηματικό, ευάλωτο, θα γίνω βαρετή;
    νομίζω πως γενικότερα βαρεθήκαμε τη στείρα κριτική και τις εξιδανικεύσεις…
    το πολυτεχνείο δεν είναι κάτι ξεκάρφωτο, που συνέβη, ανήκει σε μια αλληλουχία γεγονότων, λίγοι τα ξέρουν…
    πριν λοιπόν γραφεί κάτι βαρύγδουπο ή ειπωθεί, μήπως πρεπει να σκεφτούμε γιατί η λατρεία και οι προβαλλόμενες αξίες εκείνης της εξέγερσης δεν υπηρετούν, όπως κάποτε υπηρέτησε εκείνο το συμβάν, τις ζωές μας;
    μη μου πείτε πως τώρα δεν έχουμε χούντα…

    • Ο/Η Po λέει:

      katabran (και προ όλους του Αναγνώστες).

      Συγγνώμη αλλά, απ’ ότι έχω καταλάβει, δεν κατανοήθηκε το ¨βαρέθηκα» που αναφέρω.

      Το μόνο που μπορώ να πω, είναι ότι με το «βαρέθηκα» δεν στοχεύω στο άκρως πολύτιμο της Επανερχόμενης Μνήμης που μας κρατά πολλές φορές όρθιους και προασπίζει την αξιοπρέπειά μας.

      Νομίζω ότι σφάλω διότι, παραείμαι λακωνικός σε αυτό που θέλω να εκφράσω…

      • Ο/Η katabran λέει:

        σας κατάλαβα…
        νομίζτε πως όχι διότι, παραείμαι σιβυλλική σε αυτό που θέλω να εκφράσω…

  6. Ο/Η Τελευταίος λέει:

    Δυστυχώς η αποστέωση είναι κυρίαρχο χαρακτηριστικό των ημερών μας σχεδόν σε κάθε έκφανση της ζωής.
    Χρόνια πολλά και φέτος…

  7. Ο/Η Pax Orthodoxiana λέει:

    Μια θέση στη λίστα του Γκάρντιαν με τις δέκα σημαντικότερες εξεγέρσεις από το 1830 καταλαμβάνει ο Δεκέμβριος του 2008 στην Αθήνα και τα γεγονότα που ακολούθησαν την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

    http://news247.gr/kosmos/zoi/apo_thn_krostandh_sthn_athhna.639978.html

  8. Ο/Η aeroxeimarros λέει:

    «Αποστέωση» είναι πολύ σωστή και εύστοχη η λέξη που χρησιμοποιήσατε για τους «εκλεγμένους» και όχι μόνο.Αλλά ερχόμενος στην ουσία χωρίς ψωμί δεν έχει ελευθερία ούτε παιδεία.Και επειδή είμαστε σε τέτοιους καιρούς καλό είναι να αναλογιστούμε ποιοι φταίνε, όχι μόνο οι κακές πολιτικές, όχι μόνο αυτοί που έκλεψαν. Το ίδιο το σύστημα οδηγεί σε τέτοιες βάναυσες κρίσεις.Αυτή δεν είναι δημοκρατία αλλά εξωραισμός της χούντας.Τα σέβη μου.

    Την βαρέθηκα….

  9. Ο/Η Δημήτρης λέει:

    Προφανώς όλοι ήταν στο Πολυτεχνείο. Μέχρι κι ο Κούγιας…

  10. Ο/Η Kώστας Κοροβίλας λέει:

    ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ
    Θυμάμαι,
    Στίς 17 Νοέμβρη τού 1973 ήμουν κι εγώ εκεί.
    «Από τίς τέσερεις η ώρα τό απόγευμα κλειστήκαμε στά σπίτια μας.
    Απ’ έξω φυλάγανε τά τάνκς, ο στρατός καί οί χωροφύλακες. Οί δρόμοι αδειάσανε καί μιά ερημιά… καί η σιωπή τού φόβου καί τής ανασφάλειας επλάκωνε τήν Πόλη. Καί ξαφνικά μέσα στούς άδειους δρόμους ξεπρόβαλε ένα παιδί. Ενα έφοιβο νεαρό αγόρι καί στά χέρια του κρατούσε μιά αιματοβαμένη Ελληνική σημαία.
    «Πού πάς, παιδί? Θά σέ σκοτώσουν, δέν βλέπεις γύρω σου τά τάνκς, τόν στρατό, τούς χωροφύλακες?» τού φώναξε μιά γριά γυναίκα απ’ τήν μισάνοιχτη πόρτα της. «Τρέξε, παιδί, φύγε νά γλειτώσεις…» μιά τουφεκιά ακούστηκε, καί η γριά γυναίκα σωριάστηκε νεκρή στό σκαλοπάτι τής πόρτας της.
    «Τήν Πόλη μου, ζητώ πίσω τήν Πόλη που μ’ αρπάξανε αυτοί… Αναζητώ,» εφώναξε τό νεαρό παιδί, «Αναζητώ τήν χαμένη Πόλη μου…»
    καί τό παιδί χάθηκε μέσα στού άδειους δρόμους τής τρομοκρατουμένης Πόλης.*
    «Αλέξανδρε…. μικρέ Αλέξανδρε, πού πάς? πού βρίσκεσαι? πού περπατείς? Τί χαράζεις σ’ αυτή τήν πέτρα? Σάν τί σχεδιάζεις πάνω σ΄αυτό τό χαρτί?»
    «Σέβας, μόνο σέ όσους συνεχίζουν νά κρατούν αθόρυβα τήν επιταγή ανεξαργύρωτη»**

    *Λονδίνο 1973 Ημουν κι εγώ ΕΚΕΙ, ΤΟΤΕ…
    **Αθήνα 2010 Τώρα, στήν Αθήνα, ΕΔΩ, ΤΩΡΑ,
    συνεχίζοντας τήν πορεία μου πρός τά ΕΚΕΙ, κρατώντας ανεξαργύρωτη ακόμη, τήν επιταγή στόν κόρφο μου.

  11. Παράθεμα: Δελτίο 18.11.2010 « Τεχνηέντως

  12. Ο/Η panagiotis λέει:

    test

  13. Ο/Η Β.Δ. Καργούδης λέει:

    Eμένα πάλι, φίλτατε (και το εννοώ απολύτως) @Ρο,
    *-επίτρεψέ μου να συνεχίσω να είμαι βέβαιος, πως
    -ούτε οι οπτικές μας διαφέρουν τόσο όσο σε πρώτη ματιά φαντάζουν,
    -ούτε τα γενικά μας συμπεράσματα ενσωματώνουν αποκλίσεις τόσες και τέτοιες,
    που να είναι αποτρεπτικές για μια συζήτηση που ΔΕΝ θα αρκείται μόνο σε απλή παράθεση αντιτιθέμενων απόψεων.
    *-Για το ότι ΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΣΥ ΕΚΕΙ, ήμουν απόλυτα βέβαιος.
    (Όπως είμαι απόλυτα βέβαιος -και εν μέρει σύμφωνος- και για την ουσία των ενστάσεών σου για το «Πώς τιμάται η 17/11»)

    Το ερώτημα όμως από τη μεριά μου,
    είχε την πρόθεση
    (το αν τα κατάφερε ή όχι δεν είναι δική μου δουλειά να το πω)
    να δείξει πως
    *ο φόβος ενός φθαρμένου συρμού, ΔΕΝ πρέπει γενικά να μας αποτρέπει από τοποθετήσεις
    (στα όρια του αυτονοήτου ενδεχομένως)
    που λειτουργούν καμιά φορά εξαιρετικά ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΙΚΑ,
    (έως ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ, αν θες τη γνώμη μου)
    για πρόσωπα, πράγματα, αφετηρίες, κίνητρα, και πιθανόν και κάμποσα άλλα, καθόλου μικρότερης σημασίας.

    *Για την ίδια τη μέρα τώρα,
    και τη φθορά που υπομένει από την ένταξή της γενικά στις «Εθνικές Επετείους»,
    μάλλον ξέρεις καλύτερα από μένα, πως τα «παράσιτα» στη μεταφορά των μηνυμάτων
    (με την έννοια που τους δίνει ο Νόρμπ. Βίνερ στην εντροπία του, -με την ευκαιρία, θα το θυμάσαι και σύ σίγουρα, εκείνο το θαυμάσιο βιβλίο-σύγγραμα που έβγαλε ο Βίκτωρας ο Παπαζήσης το 71-72),

    είναι εν τέλει εκείνα, που «δοκιμάζοντάς» τα, αναδεικνύουν τη δύναμη και την αντοχή τους σε φθορά-χρόνο.

    Και με την έννοια αυτή, η 17/11, υπάρχει ιστορικά και θα συνεχίσει να υπάρχει, στο βαθμό που
    θα λειτουργεί πάντα σαν αφορμή-βάση για μια δημόσια συζήτηση, σημαντικότατη κατά τη γνώμη μου:

    Τη συζήτηση δλδ για την έννοια της εξέγερσης,
    -ενταγμένης στη σύγχρονη εθνική-κοινωνική συνείδηση & μνήμη-, και την αμφι-σημία της:
    *Και τη λάμψη της δηλαδή, όταν στα ζόρια απογειώνει μια συλλογική αποκοτιά, αλλά
    *και την ίδια της την ΑΥΤΟ-ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ,
    δια της απόλυτης ΞΕΦΤΙΛΑΣ.
    Όταν λειτουργεί ΕΚ ΤΟΥ ΑΣΦΑΛΟΥΣ,
    σαν το απόλυτο ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ πρόσχημα-άλλοθι, κάθε ευτελούς μικρότητας & υπεκφυγής…
    Νάσαι καλά

    • Ο/Η Po λέει:

      Φίλτατε κύριε Καργούδη,
      συμφωνώ-επαυξάνω και σας βγάζω το καπέλο!
      (ευχάριστα «ακούγεται» η υπενθύμιση του μέγιστου μαθηματικού Νόρμπερτ Βίνερ περί στρέβλωσης της πληροφορίας κλπ. )

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s