Λόγος 18.09.2010

Τρεις άθεοι «φιλέλληνες»: Βύρωνας, Σέλλεϋ, Τρελώνη

Έρωτες, ποίηση, τυχοδιωκτισμός και Επανάσταση

(Διαβάστε το πρώτο μέρος)

Μέρος 2ο

Του Αναγνώστη Λασκαράτου

Μαίρη Σέλεϋ

Ο Τρελώνη που απόσπασε την καρδιά του νεκρού Σέλλεϋ για να τη δώσει στη χήρα του (εικ.5), περιγράφει διεξοδικά τις δραματικές λεπτομέρειες της ταφής που έγινε με ειδική άδεια των αρχών παρουσία φρουράς λόγω της επικίνδυνης για τη δημόσια υγεία διαδικασίας και των πολλών περίεργων θεατών που έσπευσαν επί τόπου. Στο γνωστό πίνακα του Louis Ed.Fournier (1889-εικ.6) οι 3 φίλοι απεικονίζονται από αριστερά οι Τρελώνη, Χαντ και Βύρων πλάϊ στη νεκρική πυρά και αριστερότερα γονατιστή η χήρα. Οι ανακρίβειες του πίνακα είναι πως η Μαίρη δεν παραβρέθηκε, ο Χάντ κλείστηκε θλιμμένος σε μιαν άμαξα, ο Βύρωνας δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει αλλά ρίχτηκε στη θάλασσα και κολύμπησε μέχρι το καράβι του το «Μπολιβάρ». Χαιρέκακα η χριστιανική φυλλάδα των δεξιών Τόρρυς «The Courier», έγραψε: «Ο Σέλλευ, ποιητής κάποιας άπιστης ποίησης πνίγηκε. Τώρα ξέρει αν υπάρχει Θεός». Δεν φανταζόταν ποτέ τη μετέπειτα δόξα του ποιητή που θα τον οδηγούσε να αποκτήσει κάποτε αναμνηστική πλάκα στο Αββαείο του Οεστμίνστερ πλαϊ στην πλάκα του επίσης δικαιωμένου τελικά Βύρωνα. Ευαίσθητος, φτωχός χωρίς την οικονομική πιά προστασία του Σέλλεϋ, ο γιός ενός πρώην παπά που πέθανε στη φυλακή για χρέη και πατέρας ο ίδιος 7 παιδιών ριζοσπάστης Λέϊ Χαντ, έγραψε στα 1838 το γνωστό του ποίημα για τον Σούφι μουσουλμάνο Αμπού Μπεν Άντεμ, του οποίου το όνομα, ο Άγγελος που γράφει σε Χρυσή Βίβλο “το όνομα αυτών που τον Θεό αγαπούν”, το γράφει πρώτο όταν ο ήρωας του λέει πως αυτός αγαπά όχι κάποιο θεό αλλά τους συνανθρώπους του.

Πιο μαχητικός εχθρός της Εκκλησίας από τους τρεις ο Σέλλευ, γιός ενός βουλευτή και μιας μεγαλοϊδιοκτήτριας γης, ένα ξωτικό που λάτρευε τη φύση όπου εξαντλιόταν σε συνεχείς περιδιαβάσεις και κολύμπι, ένας λεπτεπίλεπτος, στοχαστικός, ατημέλητος και υπερευαίσθητος συναισθηματικά άντρας που κατέφευγε-όπως και ο Βύρωνας-στη χρήση του λάβδανου, με σχεδόν γυναικείο πρόσωπο, που όμως στάθηκε γενναίος άντρας και γενναιόδωρος φίλος, όποτε χρειάστηκε. Διώχτηκε από την Οξφόρδη, αποκηρύχθηκε από την οικογένειά του και έφυγε από μια Αγγλία όπου ο κλήρος και οι συντηρητικοί είχαν τεράστια δύναμη και μπορούσαν να τον συντρίψουν. Αναφέρεται απόπειρα δολοφονίας εναντίον του σε μια καλύβα στην Ουαλία από μυστικό αστυνομικό. Το 1811 ως σπουδαστής στην Οξφόρδη είχε δημοσιεύει την «Αναγκαιότητα της Αθεϊας» με περιεχόμενο που τάραξε την αντιδραστική πανεπιστημιακή ηγεσία η οποία, αρνούμενο να αποκηρύξει την πατρότητα του κειμένου, τον απέβαλε. Αυτό το δοκίμιο ξεκινούσε με την έκκλησή του προς όσους μπορούσαν να συνεισφέρουν στην υπόθεση της αθεϊας με δικά τους επιχειρήματα που ο ίδιος δεν μπόρεσε να σκεφτεί, αφού μοναδικό του κίνητρο ήταν ο έρωτάς του προς την αλήθεια. Μεταξύ των θέσεων που διατύπωνε, ήταν και η παύση των διώξεων κατά των άθεων, αφού τα πιστεύω των ανθρώπων δεν ελέγχονται από τη βούλησή τους

Δεν ευτύχησε όσο ζούσε να γνωρίσει τη λογοτεχνική αναγνώριση και βίωσε μια ιδιότυπη σχέση με τη γυναίκα του που αν και καλλιεργημένη, δεν μπορούσε να ξεφύγει από τις γυναικείες συμβατικότητες και να παρακολουθήσει τις αγωνίες του άντρα της. Ήταν ο δαχτυλοδεικτούμενος στην πατρίδα του Σατανάς κι έτσι το κοινό του παρά τη φήμη του δεν ξεπέρασε όσο αυτός ζούσε τα 50 άτομα. Βρήκε όμως μια τεράστια παγκόσμια μεταθανάτια αναγνώριση. Από σπουδαστής στο Ήττον ήταν γνωστός ως ο άθεος του κολλεγίου. Στα 19 του το έσκασε από το σπίτι του κλέβοντας τη 16χρονη Χάριετ, που αργότερα αφού χώρισε με τον ποιητή αυτοκτόνησε και το δικαστήριο εκδικητικά αρνήθηκε να δώσει τα παιδιά τους στον ποιητή επειδή ήταν γνωστός άθεος. Είχε μεταρέψει το σπίτι όταν ζούσε με τη Χάριετ σε κοινόβιο νέων αναρχικών. Εκεί γνωρίζει τη Μαίρη, τη μικρή κόρη του Γουίλιαμ Γκόντγουιν που κι αυτός και η γυναίκα του ήταν γνωστοί ελευθεριακοί στοχαστές. Ο Πέρσι έχει ήδη από τη Χάριετ μία κόρη, σε λίγο αποκτά και ένα γιο. Ελευθεριακός και επιρρεπής στους πειρασμούς όμως, έρχεται σε πρώτη ερωτική επαφή με τη Μαίρη πάνω στον τάφο της μάνας της (!) και αργότερα φεύγουν το 1814 από την Αγγλία για 6 βδομάδες στην Ελβετία, αφήνοντας τη Χάριετ μόνη και έγκυο. Σύντομα αποκτούν ένα γιό

Αυτή η τάση για φυγή συνεχίστηκε και οδήγησε δυο χρόνια μετά σε μια ευτυχισμένη για την παγκόσμια λογοτεχνία συνάντηση στις όχθες της λίμνης της Γενεύης στη βίλλα Ντιοντάτι που νοίκιασε ο Βύρωνας. Μαζί του και ο 20χρονος γιατρός του Πολιντόρι, συναισθηματικά ασταθής και μελετητής της υπνοβασίας, που αυτοκτόνησε πολύ νέος με υδροκυάνιο. Εκεί φτάνουν μέσω Γαλλίας ο 24χρονος Σέλλεϋ με τη Μαίρη και με την Κλερ Κλέρμοντ ετεροθαλή αδελφή της Μαίρης και ερωμένη του Βύρωνα που προσπαθεί να επανασυνδεθεί μαζί του. Έτσι τον επόμενο χρόνο μετά απόκτησε μια εξώγαμη κόρη την άτυχη Αλέγκρα που ο Βύρωνας απομάκρυνε από τη μάνα της, που απεγνωσμένα τον ικέτευε, με τη συνηγορία και του ζεύγους Σέλεϋ, να δει την κόρη της. Την έκλεισε αυτός ο εχθρός της Εκκλησίας σε ιταλικό μοναστήρι όπου και πέθανε απομονωμένη πεντάχρονη και μαραζωμένη, χωρίς να έχουν εισακουστεί οι εκκλήσεις της να τη βγάλει από τη φοβερή φυλακή της. Τη θρήνησε, αλλά ήταν πιά αργά. Κάποια θυελλώδη νύχτα ο Μπάιρον βάζει στοίχημα να γράψει ο καθένας τους μια ιστορία με φαντάσματα, αυτό το λογοτεχνικό είδος που ονομάστηκε «Γοτθικό» και στο οποίο θήτευσε και ο Σέλλεϋ. Έτσι προέκυψε ο περίφημος Φρανκεστάϊν της Μαίρης Σέλλεϋ που της χάρισε την αθανασία, και ο «Βρικόλακάς” του Πολιντόρι που θα είναι η απαρχή μιας βαμπιρικής φιλολογίας πολλών συγγραφέων. Αυτή η ερωτικολογοτεχνική συγκατοίκηση στη βίλλα απασχόλησε πολύ τη διεθνή βιβλιογραφία και τον κινηματογράφο με τρεις τουλάχιστον ταινίες. Ο Βύρωνας συνέχισε την περιδιάβαση στην Ιταλία συγκατοικώντας στα 1820 με την Αλέγκρα, την ερωμένη του Τερέζα Γκάμπα και τον άντρα της κόμη Guiccioli στον πύργο τους. Το 1822 εκδίδει από την Ιταλία, μαζί με τους Χαντ και Σέλλεϋ, το περιοδικό ‘Φιλελεύθερος”. Αυτός ο βραχύβιος πολυσήμαντος τίτλος φιλοξένησε στα 4 τεύχη που κατάφεραν να εκδοθούν ανατρεπυτικά και αθεϊστικά άρθρα.

κηδεια-καύση Σέλευ

Η φυσική καλωσύνη του Σέλλεϋ τον οδήγησε στην υπεράσπιση των κοινωνικά αδύνατων, της χορτοφαγίας και της μη βίας. Ο ίδιος ο Γκάντι επικαλείτο το έργο του Σέλεϋ «Η Μάσκα της Αναρχίας» (1832) όπου καταγράφεται ίσως για πρώτη φορά η αρχή της χωρίς βία αντίστασης. Δείγμα της ευαισθησίας του ήταν η άρνησή αυτού του ελληνολάτρη που είπε το περίφημο «Είμαστε όλοι Έλληνες» και έγραψε το λυρικό δράμα «Ελλάδα», αυτού που τραγούδησε τον έρωτα του ποταμού Αλφειού με τη σικελική νύμφη-πηγή Αρέθουσα, να πάρει μέρος όπως οι δυό φίλοι του στην ελληνική Επανάσταση, παρά τη βαθιά θεμελιωμένη στη γνώση της ελληνικής γραμματείας αρχαιολατρεία του, όταν πληροφορήθηκε για ελληνικές αγριότητες σε βάρος των Τούρκων. Στις 4 Απρίλη του 1821 πληροφορείται από τον ίδιο το Μαυροκορδάτο στην Πίζα την κήρυξη της Επανάστασης. Την ίδια μέρα γράφει στον Τ.Μπέντουιν: «…Σε διάφορα μέρη άρχισαν οι σφαγές των Τούρκων. Αυτό είναι αρκετός λόγος για να ματαιωθεί το ελληνικό μας σχέδιο….Τίποτα δεν θέλω πιο πολύ όσο να επισκεφθώ την Ελλάδα. Όμως οι μοίρες δεν το ευνοούν…». Δεν ήταν βέβαια ο τελευταίος φιλέλληνας που οι ωμότητες των Ελλήνων κατά των άμαχων Τούρκων τον ενοχλούσαν. Άλλωστε οι Έλληνες σφάζονταν εύκολα και μεταξύ τους, όσο κι αν η επίσημη ιστοριογραφία μας αγιοποιεί πολλούς άρπαγες, γλεντζέδες και μαχαιροβγάλτες ήρωες του ’21, που από προσωπικές φιλοδοξίες και πλεονεξία έβλαψαν καίρια την ελληνική υπόθεση. Οι άσκοπες σφαγές της Τριπολιτσάς, το πογκρόμ στο Βραχώρι, η κτηνωδία της Σφακτηρίας, ενόχλησαν πολλούς φιλέλληνες. (Βλ. και Δ. Λιθοξόου: 1821 – Η γενοκτονία των μουσουλμάνων)

Ο ίδιος ο Βύρωνας στο τελευταίο (ημιτελές) γράμμα του (23.2.1824) στην ετεροθαλή αδελφή του-και πρώην ερωμένη του- Αυγούστα αναφέρει πως έσωσε από τους Έλληνες 29 Τούρκους αιχμαλώτους μεταξύ τους και μια 9χρονη κοπελίτσα τη Χάτω που ήθελε να την υιοθετήσει. Ο Τρελώνη περιγράφει την απογοήτευσή του Σέλεϋ από την επαφή του με το πλήρωμα ενός ελληνικού πλοίου και με το θρησκόληπτο καπετάνιο του στο Λιβόρνο: «Τούτοι εδώ δεν είναι οι άνθρωποι που θα ανάψουν την αρχαία ελληνική φλόγα. Οι ψυχές τους έσβησαν μέσα στο εμπόριο και τη δεισιδαιμονία». Την ίδια απογοήτευση περιγράφουν πολλοί περιηγητές από την επαφή τους με αυτούς που νόμιζαν ως απογόνους των Ελλήνων. Ο αιώνιος έφηβος Σέλλευ υπήρξε άνθρωπος της πιο βαθιάς συνείδησης, ρομαντικός, ιδεαλιστής, υψιπετής, ανιδιοτελής, τίμιος, γενναίος και εραστής της αλήθειας. Θα βοηθούσε μια υπόθεση όχι μόνο όταν είχε σοβαρό ηθικό έρεισμα αυτή, αλλά και οι υποστηρικτές της. Για να κατανοήσει κανείς την αυστηρότητα με την οποία ο Σέλλεϋ έκρινε τη συμπεριφορά των Ελλήνων, πρέπει να σκεφθεί πόσο αυστηρά ο Σέλλεϋ και οι δυό φίλοι του έκριναν την ίδια την πατρίδα τους από την οποία ένιωθαν απόβλητοι. Χαρακτηριστική είναι η οργή του γέρου πιά Τρελώνη, που μετά από τρεις αποτυχημένους γάμους αποσύρθηκε στη φροντίδα της κόρης του, όταν είδε τον πίνακα του John Ev. Millais (εικ.7) όπου παρουσιάζεται 86χρονος ο ίδιος ως απόμαχος της θάλασσας (1878) και η θυγατέρα του Λετίτσια, εν μέσω βρεττανικών σημαιών που εναρμονίζονταν με τον σωβινιστικό τίτλο του έργου, για κάποιο θαλάσσιο πέρασμα που έπρεπε να κατακτήσει η Αγγλία.

Τρελώνη με κόρη του

O Tρελώνη αποτελεί με τα ταραγμένα στο Βασιλικό Ναυτικό νεανικά χρόνια αμφιλεγόμενο πρόσωπο αφού φέρεται να τυράννησε φοβερά την Ταρσίτσα και να την έκλεισε σε μοναστήρι (!) όπου της έστειλε το φέρετρο με τη νεκρή τους κόρη (!!), ή να συντηρούσε αρχικά χαρέμι με 10 Τουρκάλες, ή να παρίστανε υπερφίαλα πως τάχα στη νιότη του υπήρξε πειρατής. Εμπλέκεται κι αυτός στις αναπόδεικτες ιστορίες για τον επίσης αμφιλεγόμενο Ανδρούτσο που φημολογείτο πως έκρυβε στην σπηλιά του θησαυρούς. Σίγουρα ήταν ένας ρομαντικός τυχοδιώκτης που γοητεύτηκε από την περιπέτεια και προσκολλήθηκε σε σημαντικούς άνδρες. Στα 1833 στην Αμερική κόντεψε να πνιγεί κολυμπώντας στον Νιαγάρα και στην Αγγλία αποτέλεσε μέλος της περίφημης λέσχης των (Χρησιμοθηριστών) Ριζοσπαστών Φιλόσοφων, μιας “αριστερής” ομάδας σημαντικών προσωπικοτήτων, ενώ είχε ήδη συνδεθεί στην Ιταλία με τον πλούσιο John Temple Leader που μεταξύ των άλλων επιδίωκε να πετάξει έξω από τη Βουλή των Λόρδων τους επισκόπους . Ότι και να έκρυβε όμως στην ψυχή του ήταν σίγουρα εχθρός της συντηρητικής καθεστηκυίας τάξης. Το ίδιο και ο Σέλεϋ που δε λιοπτάκτησε ποτέ από τη μάχη κατά του Κακού. Ο Τρελώνη (στην εικ.9, το σπάνιο εξώφυλο των νεανικών-αμφισβητούμενων- πειρατικών του αναμνήσεων) διηγείται πως κάποιος ιερωμένος έγραψε στο βιβλίο επισκεπτών του Μερ ντε Γκλας στο Σαμονί μια κλασική παπαδίστικη ανοησία, από αυτές που λέγονται για εντυπωσιασμό των κουτών: «Όποιος αντικρύσει αυτό το μεγαλόπρεπο θέαμα δεν θα μπορεί να αρνηθεί την ύπαρξη του Θεού».

Ακριβώς από κάτω ο ποιητής έγραψε, στα ελληνικά σαν απάντηση: «Π.Μπ.Σέλλεϋ, Άθεος».

Επίλογος
Πανικόβλητη η Εκκλησία από την επέλαση της Γνώσης, παρουσιάζει τώρα την τάση να υιοθετεί σαν ιδιοκτησία της, αυτούς που πολέμησαν την προπαγάνδα του κλήρου, είτε ανθρώπους, είτε επιστημονικές αλήθειες, όταν στριμώχνεται από το πλήρωμα του χρόνου. Έτσι σήμερα για την Εκκλησία η Γη δεν είναι πιά ακίνητη, οι 7 ημέρες της Δημιουργίας δεν είναι ημέρες, κλπ κλπ Τελευταία ετοιμάζεται να ασπασθεί και τον Δαρβινισμό. Ο καθηγητής Ευτύχης Μπιτσάκης καταγράφει αυτή την πονηρή τακτική στο καλά θεμελιωμένο βιβλίο του: «Από την πυρά στον άμβωνα» (εκδ.Τόπος). Έτσι ο Wilson Knight έγραψε το “Lord Byron, οι χριστινικές του αρετές” (1952) στο οποίο προσπαθεί να ντύσει τη γενναιοδωρία, τη μαχητικότητα, την τάση προσφοράς του ακόλαστου ποιητή με τον μανδύα της χριστιανικής αρετής. Ο Τρελώνη είχε έγκαιρα καταγγείλει τα φερέφωνα της Εκκλησίας της εποχής του, που αφού κυνήγησαν το Σέλλεϋ πήγαν, όταν πεθαμένος πιά έγινε δημοφιλής, να τον εμφανίσουν ως πιστό. Μεταφέρει το διάλογό του με έναν πολύ καλλιεργημένο Άγγλο επίσκοπο:

-Τρελώνη: «Το ξέρετε ότι ήταν άθεος….αυτό είναι το κλειδί…προσπαθούν να παραστήσουν πως ήταν θρησκευόμενος….Το βρίσκετε σωστό….;».

-Επίσκοπος: «Σίγουρα όχι, το μόνο σωστό είναι να λέμε την αλήθεια».

Advertisements
This entry was posted in Γράμμα από το Ληξούρι, Logos. Bookmark the permalink.

14 Responses to Λόγος 18.09.2010

  1. Ο/Η laskaratos λέει:

    Για όποιον ενδιαφέρεται:

    «Περιπέτειες ενός νεότερου γιού», εξαιρετικό εξώφυλλο βιβλίου του Τρελώνη όπου διηγείται τις θαλασσινές του περιπέτειες και κείμενο στα Αγγλικά.

    http://books.google.gr/books?id=U1kJAAAAQAAJ&pg=PA268&lpg=PA268&dq=Trelawny++Edward+weddings&source=bl&ots=7ZMNr5-rYA&sig=L6GqbRz-1pvki5AUp8Hp7LJTrPM&hl=el&ei=pCKLTPKbH8SUswah1oWtAg&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1&ved=0CBcQ6AEwAA#v=onepage&q&f=false

    Η μοναδική φωτογραφία του γέρου Τρελώνη

    Ο τάφος του Βύρωνα

    Ο τάφος του Σέλλεϋ

    Ο τάφος του Τρελώνη

    Προσωπογραφίες του Τρελώνη, νέου στην Ελλάδα και μεσόκοπου


    Εξώφυλλο βιβλίου: Γράμματα του Τρελώνη

    Εξώφυλο Βιβλίου του Τρελώνη για τον Βύρωνα τον Σέλευ κσι για τον ίδιο

    Μνημείο του εκκεντρικού Βύρωνα στο πάρκο ενός Αββαείου για τον σκύλό του

    • Ο/Η Vesta Darnell λέει:

      I have just read with interest your article about Edward John Trelawny. He was ONLY baptised JOHN Trelawny He was my Great Grandfather & the lady sitting at his feet was my Grandmother by his 4th wife. The painting is «The Northwest Passage» by Millais
      John Trelawny married Tersitza Androutzos Kamenou in April 1824 in the cave at Mt Parnassus Tithorea Greece.
      Tersitza was born July 1812 in Livadates & died 1856 in Patras.
      Her Mother was Acrive & Tersitza was a half sister to Odysseus
      Tersitza & John’s daughter Zella born Jan 1826 in a house on Straney Hill Zante. After she was 7 years old she came to live in London with her English Grandmother.

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Dear Vesta,
        how nice of you to write a comment for us here and what an honor for our blog.
        Please tell us how did you manage to read the post, through automatic translation or did somebody help you?
        Now let’s come to the painting, I new the title and its story, but for the name Ewdard, I ignore how come your great grandfather took this name.
        For Tersitza (really Tarsitsa) I found in some greek blogs some more details, between them that she suffered from the hard behaviour of Trelawny.
        I wonder whether this is true.
        There is nowhere written in greek that Zella came to London etc
        That is very interesting.
        Can you tell me what ever happened to her?

        Thanking you again,
        I remain with best wishes
        L.

      • Ο/Η Po λέει:

        Dear Vesta,
        I humbly admit that this an historical moment to a minor blog.
        Above all our expectations.

        We feel and are…
        Deeply Grateful.
        Ro.

  2. Ο/Η Aργοναύτης λέει:

    H αναγκαιότητα της Αθεϊας

    του Πέρσυ Μπις Σέλλευ
    The Necessity of Atheism
    by Percy Bysshe Shelley

    http://www.infidels.org/library/historical/percy_shelley/necessity_of_atheism.html

  3. Ο/Η Σινεφίλ λέει:

    Η βίλλα Diodati που συνηπήρξαν Μπαιρον Σέλλει Πολυντόρι

  4. Ο/Η Σινεφίλ λέει:

    ΤΗΕ Ν.ΥORK TIMES

    Movie Review
    FILM: SHELLEY, BYRON AND FRIENDS, IN ‘GOTHIC’
    By VINCENT CANBY

    DURING the summer of 1816, while he was in residence in a villa on the Swiss shore of Lake Geneva, Lord Byron, then 28, was host to his fellow poet Percy Bysshe Shelley, 24; Mary Godwin, Shelley’s 19-year-old mistress, whom he later married; Mary’s stepsister, Claire Clairmont, 18, who was pregnant with Byron’s child, and John William Polidori, Byron’s doctor and friend, who was 21.

    In addition to the Byron-Clairmont daughter, named Allegra by her father, the tangled alliances of that summer produced two works of supernatural fiction: Mary Shelley’s classic »Frankenstein,» and Polidori’s »Vampyre,» which is supposed to have been one of the inspirations for Bram Stoker’s »Dracula.» The members of the group apparently liked to play »Can You Top This?» with homemade horror stories – Mary and Polidori being the only ones to finish theirs.

    The director Ken Russell, the apostle who preaches that too much is never enough, has taken this footnote to literary history and boiled it down to one frenzied night of sadomasochistic seductions, seances, fights, drug-taking, hallucinations and spectacular special effects.

    »Gothic,» written by Stephen Volk, isn’t always coherent, but it’s as ghoulishly funny and frenzied as a carnival ride through »The Marquis de Sade’s Tunnel of Love.» The film opens today at the Cinema 1.

    As Mr. Russell sees them, both Byron and Shelley were rather like today’s more notorious rock stars, and no more or less articulate in matters relating to God, life, death and other metaphysical concerns. They were passionate republicans who behaved like heedless aristocrats, with no interest whatsoever in living down reputations for sexual excesses and what now is called – unromantically – substance abuse.

    When, at the start of the film, Shelley, Mary and Claire arrive by rowboat to visit Byron at the Villa Diodati, Shelley is pounced upon by 19th-century groupies hiding in the bushes. On the far side of the lake, a binoculared tour guide, surrounded by tourists, is pointing out Byron’s villa and the window that’s supposed to be his bedroom.

    What’s going on inside the villa would probably outstrip the imagination of even the most fevered fan. The film’s imagination, after all, is supplied by Mr. Russell, the man who made »Women in Love,» »The Music Lovers,» »Tommy» and »Altered States,» among others, in a cinema language of deepest purple.

    Byron (Gabriel Byrne) greets his guests with the friendliness of a Count Dracula. »I’ve dreamt of this day since Piccadilly Terrace, when we argued metaphysics,» he says, enchanted by the sight of the young blond Shelley (Julian Sands). Byron is already tired of Claire (Miriam Cyr), who makes the mistake of referring to his club foot as »cloven,» in a failed joke about his diabolical ways.

    Byron is also tired of Polidori (Timothy Spall), who loves him too. He seems to want Shelley, who is torn by his admiration for Byron, his love for Mary (Natasha Richardson), his affection for Claire and his need for laudanum. Nobody, however, has the strength to turn away from any sincerely offered sexual encounter.

    The long night that ensues – a bedroom farce played for screams – is scored by a lot of old-fashioned thunder and lightning, plus Thomas Dolby’s exceptionally evocative soundtrack music. It makes no more sense than most rock videos, but it’s only boring when, every now and then, Mr. Russell and Mr. Volk feel that they have to touch base with the known facts of history.

    At one point the needy Byron is seen making love to a mute housemaid who, for the occasion, puts on a mask labeled Augusta (for Byron’s beloved half-sister and mistress). At another point, Claire, who’s had a convulsion during the seance, is found crawling around a dungeon floor, a rat dangling from her mouth, much like the unfortunate fellow in Tod Browning’s 1931 »Dracula.»

    Everybody seems to have dreams that foretell the future, including Shelley’s watery death when he goes down with his sailboat. As if to prepare us for the film’s final revelation – that Mary went on to write »Frankenstein» – the friends argue whether God is the creator of man, or vice versa.

    With one exception, the actors are little more than adequate, possibly because it’s not easy to give a serious performance in these fun-house circumstances, speaking lines that are most effective when they can’t be clearly understood. When they are understood, they are alarmingly inconsequential.

    The exception is the beautiful Natasha Richardson, who doesn’t seem tall as much as she seems mysteriously elongated, a flesh-and-blood wraith whose presence gives substance to Mr. Russell’s dreams. Miss Richardson, the daughter of Tony Richardson and Vanessa Redgrave, has much of her mother’s distinctive quality – even in her line readings -though she never seems to be a carbon copy. She’s an original with – I’d be willing to bet – a remarkable career ahead of her.

    Don’t go to »Gothic» expecting to be elevated. This is no reverie. It’s a series of gaudy shock effects, an anthology of horror-film mannerisms that looks like a 60’s LSD trip. If »Gothic» says anything about Byron, Shelley and their friends, it’s just that anyone who trusted them with a summer rental had to be out of his mind. House Party GOTHIC, directed by Ken Russell; screenplay by Stephen Volk; director of photography, Mike Southon; music by Thomas Dolby; edited by Michael Bradsell; music by Thomas Dolby; production designer, Christopher Hobbs; produced by Penny Corke; released by Vestron Pictures. At Cinema 1, Third Avenue at 60th Street.

    Running time: 90 minutes. This film is rated R. Byron…Gabriel Byrne; Shelley…Julian Sands; Mary…Natasha Richardson; Claire…Myriam Cyr; Dr. Polidori…Timothy Spall; Fletcher…Andreas Wisniewski; Murray…Alex Mango; Rushton…Dexter Fletcher; Justice…Pascal King; Tour Guide…Tom Hickey; Mechanical Doll…Linda Coggin; Mechanical Woman…Kristine Landon-Smith.

    http://www.imdb.com/title/tt0091142/

    Story of the night that Mary Shelley gave birth to the horror classic «Frankenstein.» Disturbed drug induced games are played and ghost stories are told one rainy night at the mad Lord Byron’s country estate. Personal horrors are revealed and the madness of the evening runs from sexual fantasy to fiercest nightmare

  5. Ο/Η K.Δ.Π. λέει:

    Φίλοι μου, με ενδιαφέρει πολύ το αντρόγυνο των Σέλει και η τρελλοπαρέα των μπλαζέ συγγραφέων και τυχοδιωκτών φίλων τους και έχω ασχοληθεί κάπως. Μερικοί μελετητές δυσπιστούν στο κατά πόσον η Μαίρη Σέλει έγραψε τον Φρανκεστάιν ή έβαλε το χέρι του και ο Πέρσυ ή είναι κάποιου τρίτου.
    Το πρώτο βιβλίο κύριε Λασκαράτο που βγήκε ο Φρανκεσταιν ήταν ανώνυμου συγγραφέα.
    Το εξόφυλλο από κάτω

    Ποιός το έγραψε;

    Did Mary Shelley write ‘Frankenstein’?
    by John Stoehr

    Charleston Stage’s re-imagining of Mary Shelley’s Frankenstein ended its run this weekend, but curious readers may be interested in this new piece that appears in The Chronicle of Higher Education.

    From the time it was published anonymously in 1818 (see this frontispiece, steel engraving, 1831), the identity of the author has been in dispute. It was even debated after Shelley and her more famous (at the time) husband Percy affirmed that she indeed wrote the classic story. Still, some modern scholars remain doubtful about Frankenstein’s true author.
    Ολόκληρο το άρθρο αποκάτω
    http://www.charlestoncitypaper.com/Unscripted/archives/2008/11/04/did-mary-shelley-write-frankenstein

  6. Ο/Η Zακυνθηνός λέει:

    Κύριε Ροιδη ο γάμος του Τρελώνη με τη 13 χρονών Ταρσίτσα ετεροθαλή αδελφή του Οδ.Ανδρούτσου δεν φτούρησε. Βγήκαν όμως απογόνοι.
    Δέστε παρακάτω για συγγενήδες

    http://members.optusnet.com.au/addisonia/gp1660.htm#head2
    Zella Trelawny
    Born: 1826 – Greece
    Died: ABT 1907 –
    Father: Edward John Trelawny
    Mother: Tarsitza Androutzos
    Θέλετε πιότερα στοιχεία;
    Να δείτε και στο ειδικό μλογκ που τα ξέρει αυτά τα οικογενειακά πιο καλά απόλους κι άμα κανείς ξέρει κιάλλα να μας πει να μάθουμε γιατί κρίμας είνε να μην σώζονται αυτά:

    [[[Γιατί, όταν ο πατέρας του Οδυσσέα Ανδρούτσου, ο Ανδρέας, πέθανε στις φυλακές της Κων/πόλεως, η Πρεβεζιάνα γυναίκα του Ακριβή Τσαρλαμπά, γύρισε στην Πρέβεζα και ξαναπαντρεύτηκε. Πήρε για δεύτερο άντρα της τον συμπολίτη της και πρακτικό γιατρό Φίλιππα Καμμένο, με τον οποίο απέκτησε πέντε παιδιά, τον Γιαννάκη, τον Βαγγέλη, τον Πάνο, την Ταρσιτσα και την Αγγελική, που χαϊδευτικά την είχανε ονομάσει «Κ ό ρ η», που παντρεύτηκε τον Μάρκο Βελλιανίτη, παιδί του καπιτάν Θανάση από το νησί μας. Τα πέντε αυτά αδέλφια ήτανε ομογάλακτοι αδελφοί με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, από την ίδια μάνα, αλλά από άλλο πατέρα. -34- Σχετικά με τον γάμο της, πληροφορούμαστε τα εξής: Τοπικό Αρχείο Παξών Καλέττα 37/1844 Βιβλίο Εκκλησιών Νοζιά Ν.25 1820 Οκτωβρίου αρραβωνοστεφάνωσα τον κύριον Μάρκον ιος(γιος) του ευγενή κυρίου Αθανασίου Θωμά Βελλιανίτη μετά της κυρίας Αγγελικής θυγατρός του Φιλίππου ποτέ Νικολάου από Πρέβεζα μετά του παρανύφου Επισκόπου κυρίου Γρηγορίου πρώην Μπουδινίτζης και θέλημα του Αρχιερέως Χρύσανθου Δημήτριος Μπογδάνος ιερεύς εφημέριος Ο Νοτάριος Θεόδωρος Αντίσχος στο βιβλίο 5, σελ. 87, έτος 1829 αναφέρει τη προίκα της Σάρας-Κόρης. Ο ίδιος στο βιβλίο διαθηκών 3, αριθ. 223/1829 σελίδα 181, γράφει τη διαθήκη του Αθανασίου Βελλιανίτη ποτέ Θωμά, στην οποία αναφέρει τη νύφη του Σιόρα-Κόρη. Η αδελφή της Σόρα-Κόρης ή Ταρσιτσα ατύχησε στο γάμο της με τον Άγγλο φιλέλληνα Εδουάρδο Τρελώνη, με τον οποίον απόκτησε ένα κοριτσάκι και τον χώρισε. Η απόγονη της ΣιόραΚόρης, η κυρία Κόρη, χήρα Δημητρίου Σοφού (Μπαμπάτσου) μου ‘δειξε φέτος τον τάφο της Σιόρα – Κόρης. Είναι ο τρίτος στη σειρά, όπως βγαίνουμε από την πόρτα της εκκλησίας στο νεκροταφείο της εκκλησίας. Οι δύο πρώτοι τάφοι με παλαιές ταφόπετρες. Κι ο τρίτος αυτός, που τον αντικατέστησε η κυρία Κόρη και τον έκανε τσιμεντένιο και με τσιμεντένιο Σταυρό. -35- Στην ταφόπετρα του παλαιού, όπως η ίδια μου είπε, υπήρχε η επιγραφή «Αγγελική χήρα Μάρκου Βελλιανίτη, το γένος Ανδρούτσου». Στο νέο μνήμα δεν υπάρχει καμία επιγραφή, για να ξέρει ο κόσμος σε ποιο πρόσωπο ανήκε ο τάφος αυτός. Νομίζω ότι πρέπει να γραφτούν και στο νέο τσιμεντένιο μνήμα τα ίδια λόγια που υπήρχαν στην παλαιά ταφόπετρα. ]]]

    Πιότερα παρακάτω

    http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:AjP3BoRUCSUJ:www.scribd.com/doc/14856580/kontarisekklisia+%CE%A4%CE%B1%CF%81%CF%83%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B1+%CE%A4%CF%81%CE%B5%CE%BB%CF%8E%CE%BD%CE%B7&cd=4&hl=el&ct=clnk&gl=gr

  7. Ο/Η Αδαμάντιος Κοραής λέει:

    Philosophical Radicals
    From Wikipedia

    The Philosophical Radicals is a term used to designate a philosophically-minded group of English political radicals in the nineteenth century inspired by Jeremy Bentham (1748-1832) and James Mill (1773-1836). Individuals within this group included Francis Place (1771-1854), George Grote (1794-1871), Joseph Parkes (1796-1865), John Arthur Roebuck (1802-1879), Charles Buller (1806-1848), John Stuart Mill (1806-1873), Edward John Trelawny (1792-1881), and William Molesworth (1810-1855).

    Several became Radical members of Parliament, and the group as a whole attempted to use the Westminster Review to exert influence on public opinion. They rejected any philosophical or legal naturalism and furthered Jeremy Bentham’s utilitarian philosophy. Utilitarianism as a moral philosophy argues that maximizing pleasure should be the moral standard by which our actions should be measured. It thereby stands in contrast to the metaphysics of Immanuel Kant as well as to the convictions of idealism, amongst others.

  8. Ο/Η British Poet λέει:

    Friends, have a look here

    Severn, Joseph (1793-1879) – 1838 Portrait of Edward John Trelawny (National Portrait Gallery, London)

    Severn, Joseph (1793-1879) - 1838 Portrait of Edward John Trelawny (National Portrait Gallery, London)

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Λόγιε,
      σας ευχαριστώ που μου δίνετε την δυνατότητα να κάνω μια σύντομη αναφορά στη ριζοσπαστική επιθεώρηση «Τhe Liberal», που εκδόθηκε στις 15/10/1822 από τον Τζων Χαντ, αδελφό του πολύτεκνου αδέκαρου φίλου του Βύρωνα του ποιητή και συγγραφέα Λι Χαντ,

      που ζούσε την οικογένειά του χάρη στη γενναιοδωρία του Σέλλεϋ.
      Ο Βύρωνας θα δημοσιεύσει εκεί με τη σειρά τα άρθρα του «The Vision of Judgment » (Ο Διάβολος μαλώνει με τον Αρχάγγελό Μιχαήλ για την ψυχή του πρόσφατα πεθαμένου Γεωργίου του Γ΄) για το οποίο ασκήθηκε ποινική δίωξη, «Heaven and Earth», «The Blues». Mε το πρώτο κιόλας στοχοποιείται από τους συντηρητικούς κύκλους ως εχθρός των Τόρυς της Μοναρχίας, των χρηστών Ηθών, της Εκκλησίας, του Κράτους και της θρησκείας. Στο εγχείρημα συμμετείχε και το ζεύγος Σέλλεϋ.
      Είναι έτοιμοι για κάθε βλασφημία και αισχροτητα, έγραψε για τους τρεις φίλους το συντηρητικό (“must” για τους θαμώνες της Λέσχης των Κυρίων) “Gentleman’s magazine”.

      O Bύρωνας, σε ένα προλογικό ανώνυμο σημείωμά του στο «Φιλελεύθερο» (όπου αναγνωρίζεται το ύφος του), παρατηρεί πως η θρησκεία τους ακόμη κι όταν είναι ειλικρινής αναφέρεται σε γελοιότητες σχετικά με το Θεό τους και κατά τα λοιπά αφορά μόνο τα της εξουσία των επισκόπων κι έτσι για όλα αυτά δεχόμαστε ευχαρίστως τον τίτλο του εχθρού της Θρησκείας.
      Το περιοδικό δεν άντεξε τον πόλεμο που του έγινε, με αιχμή ακόμη και την ταπεινή καταγωγή του, γιού ενός φτωχού παπά, εκδότη (για τη συνεργασία με τον οποίο κατηγορήθηκε ο αριστοκράτης Βύρωνας που τόλμησε να συναγελάζεται με «κοινωνικά κατακάθια») και έκλεισε οριστικά στο 4ο τεύχος.

      Ήταν μια όαση ανατρεπτικών, φιλελεύθερων, αθεϊστικών, αιρετικών και βλάσφημων ιδεών που ενόχλησαν σε βαθμό μεγάλου μίσους το κατεστημένο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s