Η (χαμένη;) ηθική της ελληνικής Αριστεράς

με αφορμή τον κ. Νίκο Κωνσταντόπουλο

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,
Μια από τις πολλές ωραίες ευαγγελικές ρήσεις απευθύνεται από το Χριστό στην “Επί του όρους ομιλία” προς τους μαθητές του. Φοβάται λοιπόν μην υποκύψουν σε πειρασμούς και τους συμβουλεύει: “Είσαστε το αλάτι της γης, εάν λοιπόν το αλάτι σαπίσει, με τι θα αλατιστεί;…..Εσείς είσαστε το φως του κόσμου. Δεν μπορεί να κρυφτεί μια πόλη που βρίσκεται ψηλά στο βουνό”. Ξέρει την ψυχολογία των ανθρώπων να αναζητούν πρότυπα συμπεριφορών και να τα αναπαράγουν. Αν δεχθούμε τώρα πως οι επίσκοποι των δυο μεγάλων Εκκλησιών της χριστιανοσύνης της Δυτικής και της Ανατολικής είναι διάδοχοι των Αποστόλων του Χριστού, η συμβουλή του δεν έπιασε τόπο. Ποδοπατήθηκε με τον πιο αισχρό τρόπο. Αυτά θα μας πει κάποιος αφορούν μόνο τους Χριστιανούς. Νομίζω όμως πως αφορούν την ανθρώπινη φύση και καλό είναι να ακούμε κάθε σοφή κουβέντα που έχει ειπωθεί σχετικά. Το πρόβλημα είναι πανάρχαιο και αφορά την ηθική κάθε μικρής ή μεγάλης εξουσίας που με το παράδειγμά της δίνει και τον τόνο στην κοινωνία.

Τον Πλάτωνα τον είχε απασχολήσει το ζήτημα του ποιός είναι κατάλληλος για ηγεμόνας. Κατέληξε στην ιδέα του φιλόσοφου βασιλιά. Πειραματίστηκε μάλιστα στη Σικελία με τον μαθητή του τον τύραννο Διόνύσιο τον νεότερο. Το αποτέλεσμα ήταν οικτρό. Σε κάθε περίπτωση επιβεβαιώνεται αυτό που είπε ο Βίας από την Πριήνη: “Αρχή άνδρα δείκνυσι”. Μπορεί δηλαδή να μας παριστάνεις τον καλό κύριε ανώνυμε του ΣΥΝ, θέλω να σε δω όμως όταν εκλεγείς βουλευτής στο κόμμα σου και όταν μετά από αυτό μεταπηδήσεις για το καλό του λαού και ασκήσεις εξουσία ως υφυπουργός Διορισμών και Εργολαβιών του ΠΑΣΟΚ

Η ηγεσία της λεγόμενης δημοκρατικής-μη δογματικής Αριστεράς προσφέρεται για πεδίο μελέτης των ανθρώπινων συμπεριφορών. Δεν αφορά ασφαλώς κάποιο τομέα σπουδαίας εξουσίας, έχει όμως μια ιδιαίτερη βαρύτητα λόγω της αυξημένης επιρροής ενός μικρού μεν πολιτικού χώρου αλλά με στελέχωση, μέλη κι οπαδούς που βρίσκονται ποιοτικά (ενεργοί πολίτες με καλό μορφωτικό επίπεδο) πολύ ψηλότερα από το μέσο όρο της κοινωνίας, την οποία υποτίθεται πως θέλουν να τη βελτιώσουν ή και να την αλλάξουν συθέμελα. Η ακολουθία των αρχηγών αναδεικνύει κάποιες μορφές πολιτικού τυχοδιωκτισμού. Λεωνίδας Κύρκος (ΚΚΕ-εσ), Φώτης Κουβέλης (ΕΑΡ), Μαρία Δαμανάκη (ΣΥΝ), Νίκος Κωνσταντόπουλος (ΣΥΝ), Αλέκος Αλαβάνος (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ), Αλέξης Τσίπρας (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ). Για τους 5 πρώτους ισχύει αυτό που είπε ο ποιητής: “Αχ που’σαι νιότη που ‘δειχνες πως θα γινόμουν άλλος”. Με αγώνες για τη Δημοκρατία, εξορίες φυλακές, εθνική Αντίσταση, 114, Χούντα, Πολυτεχνείο κλπ κι όμως ή εκφωνήτρια του Πολυτεχνείου κατέληξε στο ΠΑΣΟΚ, οι κ.κ.Κύρκος και Κουβέλης προσβλέπουν πιο φωναχτά ο πρώτος, πιο μουλωχτά ο δεύτερος σε συνεργασία και σε δείπνα με το ΠΑΣΟΚ, ο κ.Αλαβάνος παριστάνει στα γεράματα το οργισμένο νιάτο συμπεριφερόμενος αλλοπρόσαλα και με κίνητρα εμφανώς προσωπικά και ο κ. Κωνσταντόπουλος διορίστηκε από τον κ.Βαρδινογιάννη ποδοσφαιρικός παράγοντας. Όλοι τους αμείφθηκαν πλουσιοπάροχα από την Αριστερά με αλλεπάλληλες επανεκλογές σε βουλευτικές έδρες ή και με υπουργικούς θώκους αλλά δεν μπόρεσαν να σταθούν στο ύψος της θέσης τους. Δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνοντι την απίστευτη ζημιά που κάνουν στα δημόσια ήθη. Ήταν το άλας που μωράνθηκε και η περίβλεπτη πόλη που παρήκμασε. Όταν ο κόσμος βλέπει αυτούς τους τόσο αξιόλογους ανθρώπους να μηδίζουν ή να γελοιοποιούνται, χάνει κάθε εμπιστοσύνη στην πολιτική και στην Αριστερά και στρέφεται σε ιδιώτευση ή σε συμφεροντολογικές ατραπούς, με νομιμοποιημένη στη συνείδησή του αυτήν την ταπεινωτική διαδικασία. Αφού κοτζάμ Κωνσταντόπουλος κατέληξε πρόεδρος της “Θύελλας Νέων Λιοσίων” του μεγαλοεργολάβου Πετρελαίογλου, τότε γιατί να μην ενδώσω κι εγώ στην Κίρκη της εξουσίας.; Γιατί να μη γίνει απεργοσπάστης ο εργατάκος που κινδυνεύει να δει τη φαμίλια του να πεινάσει αν απεργήσει; Γιατί να μην κυριαρχίσει ως κοινωνική συμπεριφορά το σύνθημα: “Ο σώζων εαυτόν σωθήτω”; Έχουμε μετρήσει άλλωστε πάνω από 40 επώνυμα στελέχη της Αριστεράς που έχουν προσφέρει τις υπηρεσίες τους στο ΠΑΣΟΚ ή στη ΝΔ, ή και στους δυο όπως ο Θόδωρος Κατριβάνος, (που το ζιγκ ζαγκ της πολιτικής του διαδρομής προκαλεί ζάλη) ικανοποιώντας τον διακαή πόθο τους να υπηρετήσουν τον τόπο. Δυστυχώς απέτυχαν στον ευγενή τους στόχο αφού η πολυκέφαλη Ύδρα της άβυθης Λέρνας που λέγεται ΠΑΣΟΚ τους κατάπιε όλους χωρίς να αφήσουν πίσω τους το παραμικρό ίχνος κάποιας προσφοράς που να δικαιολογεί τη Μεταμόρφωσή τους.

Δεν ξέρω με ποιές προφάσεις ο κ. Κουβέλης θα γίνει μεθαύριο υφυπουργός Ιδιωτικών Πανεπιστημίων του ΠΑΣΟΚ. Νομίζω πως οι εμμονές του στη βουλευτική μονιμότητα και στην τηλεοπτική του καρριέρα αποδεικνύουν πως δεν θα δυσκολευτεί και πολύ να θεμελιώσει ιδεολογικά την πράξη του. Άλλωστε με εξαίρεση τον κ.Βούγια (δεν θέλω να πάρω στα σοβαρά την περίπτωση της κας Λουλέ) του οποίου η προσχώρηση έγινε χωρίς το παραμικρό ιδεολογικό πρόσχημα, χωρίς την προβολή κάποιας αιτίας, σαν να ήταν μια πολιτική “αγοραπωλησία” με τιμή ένα υφυπουργείο, οι υπόλοιπες μετατοπίσεις εφηύραν δικαιολογίες. Έγιναν με την επίκληση κάποιας τουλάχιστον διαφωνίας ή και στρατηγικής διαφοροποίησης. Ο κ.Βούγιας αποτελεί νομίζω μια μοναδική περίπτωση στα χρονικά της Αριστεράς. Ευθύς ως κατέκτησε το ποσοστό 16% -ποσοστό το οποίο σε μεγάλο μέρος το κέρδισε προσωπικά-ως υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης εξαργύρωσε την επιτυχία του με εφαλτήριο το νέο ειδικό βάρος που απέκτησε. Η υπομονή του πανεπιστημιακού δάσκαλου στην προσωρινή αποστρατεία του από τον ΓΑΠ που ήθελε να δείξει την εποχιακή (προεκλογική) του αυστηρότητα στην υπόθεση Πάχτα, επιβραβεύτηκε αφού ξαναπήρε κάποιο υφυπουργείο (Τα υπουργεία τα πήρανε οι κες Μπιρμπίλη, Γκερέκου, κλπ). Άλλωστε το ντύσιμό του και γενικά το στυλ του έδεναν απόλυτα με τις σκηνοθετικές πινελιές που ήθελε να προσθέσει στο κυβερνητικό image ο εικονολάτρης πρωθυπουργός.

Όπως και να έγιναν οι πολιτικές μεταγραφές αποτελούσαν κατά κανόνα εκπλήρωση μωροφιλοδοξιών αφού συνοδεύονταν .από αντιπαροχή. Γενική γραμματεία, διοίκηση οργανισμού, βουλευτική έδρα, υφυπουργείο, πυκνές τηλεοπτικές εμφανίσεις στου κ.Πρετεντέρη ή στη ΝΕΤ. Είναι τουλάχιστον περίεργο πως οι μετατοπίσεις γίνονται σχεδόν πάντα από την Αριστερά προς το ΠΑΣΟΚ και (πολύ σπανιότερα) προς τη ΝΔ και ποτέ σχεδόν προς την αντίθετη κατεύθυνση, αν εξαιρέσουμε τον Μανώλη Δρεττάκη. Αυτό κάτι δείχνει και θέτει το ερώτημα πως είναι δυνατόν στελέχη της Αριστεράς να γοητεύονται από τον αυταρχισμό του Ανδρέα Παπανδρέου, από τα ακατάσχετα ψέματα αυτού και του γιού του, από τον νεποτισμό, από τη φοροκλοπή, από τα προκλητικά προνόμια μικρών κοινωνικών ομάδων, από το εύοσμο περιβάλλον Σημίτη, από την αισθητική όσων αναδείχθηκαν στο δημόσιο χώρο πλουτίνδην, από τις κατοικίες του Άκη, από το σκάνδαλο Κοσκωτά, από τους ιδιοκτήτες οικοσυσκευών Ζήμενς, από τη συμφορά των Ολυμπιακών αγώνων, από την ατιμωρησία των καταχραστών του δημόσιου χρήματος, από τον ελληνορθόδοξο χομεϊνισμό, από τους υπερεξοπλισμούς, από τους καλπονοθευτικούς εκλογικούς νόμους, από τη διάβρωση της Δικαιοσύνης, από τον εθνικισμό, από τα ρουσφέτια, από τα φακελάκια, τα λαδώματα, τη διάλυση της Υγείας, τη στέρηση των δικαιωμάτων των μεταναστών κλπ κλπ ενώ εσχάτως δείχνουν να γοητεύονται και από την αποδόμηση εργατικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Το φυσιολογικό θα ήταν να είχαμε μετακινήσεις μεταξύ συγγενών κομμάτων όπως από το ΠΑΣΟΚ στη ΝΔ και αντίστροφα. Κι όμως καμία σχεδόν τέτοια κινητικότητα πολιτευτών δεν παρατηρείται διότι η ελπίδα της Εξουσίας υπάρχει και για τα δυο αυτά κόμματα και κανείς λόγος προσωπικού συμφέροντος δεν επιβάλλει μια τέτοια μετακίνηση παρεκτός κι αν υπάρχουν ισχυροί προσωπικοί λόγοι, οπότε παρατηρούνται μετακινήσεις προς τον ισχυρότερο πόλο του δικομματισμού (Γιάννης Μπούτος, Βασίλης Κοντογιανόπουλος κλπ). Τέτοιου είδους προσχωρήσεις ποδοσφαιρικού τύπου δεν βλάπτουν την ηθική της κοινωνίας γιατί είναι φυσιολογικές και αναμενόμενες για δυο κόμματα που συσπειρώνουν τη μεγάλη μάζα των συμφεροντολόγων.

Δεν θέλω να καταφύγω στο αριστερό μελό για εκτελέσεις, διωγμούς εξορίες, από σεβασμό στη μνήμη ακέραιων ανθρώπων. Επικαλούμαι όμως ένα μίνιμουμ προσωπικής ηθικής. Η Αριστερά που παλιότερα απολάμβανε μια γενική εκτίμηση ως παράταξη ανιδιοτελών ιδεολόγων εκπλήσσει δυσάρεστα την κοινωνία με τους επαγγελματίες πολιτικούς που εκτρέφει στους κόλπους της και με τον απροκάλυπτο αμοραλισμό πολλών από αυτούς. Ξέρω πως πολλοί θα μας πουν σοφίσματα πως η ηθική στον μαρξισμό καθορίζεται εμπειρικά με γνώμονα το κοινωνικό γίγνεσθαι και το συμφέρον της εργατικής τάξης χωρίς συναισθηματισμούς κλπ κλπ αλλά δεν καταδέχομαι να απαντήσω σε μια τέτοια λογική. Οι αριστεροί πολίτες έχουν ιστορικά και συχνά με τεράστιες θυσίες κατοχυρώσει στη χώρα μας μια κουλτούρα ηθικής που συνοψίζεται στην κομματικότητα, στην ανιδιοτέλεια, στο πρόταγμα του συλλογικού συμφέροντος έναντι του προσωπικού εγωισμού. Οι πολίτες και οι νέοι ιδιαίτερα απογοητεύονται σήμερα για τον πολύ απλό λόγο πως όταν η εκφωνήτρια του Πολυτεχνείου θέτει τον εαυτό της υπό την ηγεσία του Στοχαστού ΓΑΠ τότε τα κάστρα της Ηθικής αρχίζουν να τρίζουν. Αν ο Νίκος Κωνσταντόπουλος που φύλαξε τις Θερμοπύλες της Δημοκρατίας καταδέχεται να διορίζεται από κάποιον βαθύπλουτο ποδοσφαιρικός μάνατζερ γιατί ο κόσμος να πιστέψει πως ο χθεσινός καταληψίας κάποιου Λυκείου των Αμπελοκήπων δεν θα γίνει αύριο πρόεδρος της νέας φιλανθρωπικής οργάνωσης της Εκκλησίας της “Αποστολής” , αφού μάλιστα έχει εκδηλώσει με λόγια ή και με «στραβά μάτια» τον σεβασμό του και προς το πρόσωπο του αρχιεπισκόπου του Βοιωτοπεδίου, προς την πράσινη πατριαρχική κρουαζιεροπλόϊα, προς το κοινωνικό έργο της Εκκλησίας, προς το ιεραποστολικό έργο

Η Κίρκη του κ.Κύρκου

του ρατσιστικού και χουντικού πατριαρχείου Αλεξανδρείας και παρόντος του αρχιεπισκόπου προσχωρεί καιροσκοπικά στο σόφισμα ΓΑΠ για “Διακριτούς ρόλους Κράτους Εκκλησίας”. Μακάρι να βγω ψεύτης. Ο πρόεδρος όμως της Κ.Ο. Του ΣΥΡΙΖΑ γοητεύεται εύκολα σαν πρωτάρης από αμφιλεγόμενα πρόσωπα της δημόσιας ζωής. Δείχνει να κολακεύεται που μπορεί να συνομιλεί μαζί τους, λες και έχει κάποιο σύμπλεγμα κατωτερότητας απέναντί τους. Αρκεί να εκπέμπουν κοινωνική Λάμψη. Δεν αρκεί η περίπτωση του κ.Ιερώνυμου μπροοστά στον οποίο καταπίνει τη γλώσσα του και δεν ξέρει τι λέει. Δέχεται να παρουσιάσει βιβλίο του τ. συμβούλου του ΓΑΠ κ.Ν.Κοτζιά (τ.ΚΚΕ) που τώρα μιλάει πικρόχολα για τον πρώην Αρχηγό του, μαζί μαλιστα με τον Μακεδονομάχο κ.Σαμαρά και τον κ.Παμπούκη, μπροστά σε ασφαλώς προβλέψιμο κοινό (παρευρέθη και ο κ. Τσοχατζόπουλος) όπου προφανώς δεν μπορεί να γίνει ουσιαστική αντιπαράθεση αλλά διπλωματικά δημοσιοσχεσίτικα στρογγυλέματα. Με την ίδια ευκολία συναντιέται με τον κ. Σαμαρά ενώ ταυτόχρονα έχει αρνηθεί συμμετοχή σε σύσκεψη αρχηγών υπό τον κ.Παπούλια. Μια (ενδιαφέρουσα, ομολογώ) συνέντευξή του στο “ΒΗΜΑ men” του Φεβρουαρίου, αναδεικνύει δυστυχώς και μια απίστευτη ελαφρότητα σε ένα καίριο σημείο: “Κοιτάξτε ο Καραμανλής δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο παρά εκλογές. Δεν υπήρχε περίπτωση να αντέξει με 150 βουλευτές. Σήμερα είναι ο πιό ευτυχισμένος Έλληνας. Είχε πλάκα, τον συνάντησα όταν επισκέφθηκε την Αθήνα ο Μπαν Κι Μουν. Καθήσαμε δίπλα. Του λέω: Είσαι ο πιο ευτυχισμένος Έλληνας τώρα”, Ναι μου απαντάει. Έχω πλέον χρόνο για εμένα. Παρακολουθώ ταινίες…..”. Αναρωτιέμαι αν εκτός από τον κ. Τσίπρα υπάρχει κάποιος Έλληνας που να αγνοεί πως ο κ.Καραμανλής δεν έκανε εκλογές λόγω 151 βουλευτών (και όχι 150 όπως λέει ο κ. Τσίπρας), αλλά επειδή ήθελε να δραπετεύσει από τα προβλήματα που προκάλεσε. Αναρωτιέμαι τι είδους φιλοσοφία έχει ο κ. Τσίπρας για την ευτυχία. Είναι δυνατόν ο κ.Καραμανλής να μην είναι δυστυχής όταν τον αποδοκιμάζει η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, όταν κρύβεται, όταν ξέρει πως έκανε τεράστιο κακό στη χώρα και έφερε δυστυχία σε χιλιάδες ανθρώπους; Όση (θεμιτή) προσωπική συμπάθεια και να τρέφει ο κ. Τσίπρας προς τον πρωθυπουργό των σκανδάλων-τόση που ο ΣΥΡΙΖΑ να δηλώνει έμμεσα πως οι τ.πρωθυπουργοί βρίσκονται στο απυρόβλητο των εξεταστικών επιτροπών ακόμη κι όταν αυτές εξετάζουν το Βατοπέδιο- της χειρότερης κυβέρνησης της μεταπολίτευσης, προς αυτόν που υποκριτικά υπέγραφε για δήθεν δημοψήφισμα των ταυτοτήτων, προς αυτόν που ξεπούλησε τη Δημόσια περιουσία, δικαιολογείται να παραμερίζει την πολιτική και να απαντά με όρους ποδοσφαιρικής παλιοπαρέας; Στην ίδια συνέντευξη ο κ.Τσίπρας φωτογραφίζεται σαν δεύτερος Άρης Σπηλιωτόπουλος στημένος με διάφορες ενδυμασίες σε μια αντίληψη lifestyle.

Ίσως να γίνομαι κακόπιστος και να αδικώ κάποιον ή κάποιους, αλλά πως να μην δω πως οι οικολογικές ανησυχίες και οι ευαισθησίες για τη Δημόσια Περιουσία και τους Αρχαιολογικούς χώρους σύσσωμης της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ σταματούν στα αόρατα τείχη του Βοιωτοπεδίου; Όταν οι ευαισθησίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα θάβονται μπροστά στο μεγαλείο του σέρβικου εθνικισμού, τι εμποδίζει να δούμε αύριο τον Υπερασπιστή των πιλότων της Π.Α. κ.Λαφαζάνη υπουργό Εναερίων Αναχαιτίσεων; Όταν στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είχαν ακούσει τίποτα για “Πόθεν Έσχες” στα σπίτια του κ.Άκη Τσοχατζόπουλου ίσως γιατί το 2004 κανείς τους δεν διάβαζε “Καθημερινή”, όταν τώρα δεν αναρωτιούνται γιατί δεν δικάζεται ο κ.Τσουκάτος, όταν δεν έχουν ακούσει ποτέ τους για τα μυστικά κονδύλια του κ.Σαμαρά που κατευθύνθηκαν σε άγνωστες στη Βουλή ατραπούς ή για τα ρουσφέτια του στο Μουσείο της Ακρόπολης, όταν τα ορφανά που καταγγέλθηκε πως βιάστηκαν από κληρικούς δεν ξεσηκώνουν τις ευαισθησίες τους για την ατιμωρησία των δραστών, τότε τι εμποδίζει να δούμε τον κ.Παπαδημούλη Υπουργό Δικαιοσύνης;

Λυπάμαι αλλά δεν θεωρώ πως οι μετακινήσεις προς δεξιότερες κατευθύνσεις των στελεχών του ΣΥΝ θα σταματήσουν στον κ. Μπίστη, στην κα Λουλέ, στον κ. Δανέλλη ή στην κα Δρέττα. Ο κ. Αλαβάνος αυτοπροτείνεται ήδη ως υποψήφιος Αττικάρχης, ευαγγελιζόμενος την Ανατροπή, μέσω του αριστερού κοτζαμπασισμού. Δεν μπορεί να γίνονται ανεκτοί οι βεντετισμοί, τα προσωπικά καπετανάτα και η επαγγελματοποίηση των στελεχών. Θα υπάρξει φοβάμαι συνέχεια στις δυσάρεστες εκπλήξεις, αυτό δείχνει και ο ανυπόκριτος θαυμασμός του κ.Τσίπρα προς το πρόσωπο του κου Κ. Παπούλια που σε μια δύσκολη στιγμή δάνεισε έναν φτωχό πρωθυπουργό ώστε να αποκτήσει στέγη και να μην αναγκαστεί να βάλει τη γυναίκα του να υπερχρεωθεί στις Τράπεζες όπως έκανε ο ένοικος της αγ.Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

This entry was posted in Ασμοδαίος, Γράμμα από το Ληξούρι, Για την Αριστερά. Bookmark the permalink.

53 Responses to Η (χαμένη;) ηθική της ελληνικής Αριστεράς

  1. Ο/Η p λέει:

    χαρα στο κουραγιο σας αλλα κάποιος επρεπε να τα γραψει.

  2. Ο/Η left27 λέει:

    Δεν την ήξερα την συνέντευξη του Αλέξη στο ΒΗΜΑ. Δεν υπάρχει link?
    Για το γαλλικό περιοδικό Marianne ο Καραμανλής είναι ένα από τα εφτά καθαρματα της κρίσης. Για τον Αλέξη είναι ένας ωραίος τύπος που κάθησε δίπλα του σε μια εκδήλωση και τα ήπανε φιλικά.
    Έχει πλάκα δικέ μας ο Καραμανλής και είναι κι ο πιό ευτυχισμένος Έλληνας.
    Ωραίος ο ριζοσπαστισμός αυτών που μας λέγανε για την εξέγερση του Δεκέμβρη.
    Life styl και επανάσταση.
    Χαλαρά

  3. Ο/Η Δημοσιογράφος λέει:

    Διαβάστε από ειδησεογραφικό σαιτ
    Εννοείται πως κανένα ματς δεν έγινε. Όλα κύλισαν ευγενικά και ωραία. Θυμωμένος ο πρώην σύμβουλος. Δεν πιστεύω να οφείλεται ο θυμός στο ότι δεν αξιοποιήθηκε. Μπα! Το έχει διαψεύσει.

    http://www.zoomnews.gr/?p=27105

    Τι ενώνει τον Υπουργό Επικρατείας Χάρη Παμπούκη, με τον πρόεδρο της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά και τον πρόεδρο του ΣΥΝ Αλέξη Τσίπρα; Ενα βιβλίο. Στις 27 Μαίου στην Παλαιά Βουλή, με συντονιστή τον διευθυντή της εφημ. “Ελευθεροτυπία” Β. Παναγόπουλο, θα παρουσιάσουν το νέο βιβλίο του Νίκου Κοτζιά “Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας στον 21ο αιώνα -Για μια ενεργητική, δημοκρατική, πατριωτική εξωτερική πολιτική στην εποχή της παγκοσμιοποίησης”. Ο Νίκος Κοτζιάς, πρώην στενός συνεργάτης του Γιώργου Παπανδρέου, το τελευταίο διάστημα ασκεί πολύ σκληρή κριτική στους κυβερνητικούς χειρισμούς, φωτογραφίζοντας ως υπεύθυνο για το ναυάγιο τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, ενώ τα βέλη του στρέφονται και κατά του ίδιου του πρωθυπυργού. Με αυτά τα δεδομένα, η παρουσία του Χάρη Παμπούκη στο πάνελ προσλαμβάνει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Γιατί αν ο Κοτζιάς αστράψει και βροντήξει, θα πρέπει ο υπουργός Επικρατείας να απαντήσει. Καθόλου εύκολο

  4. Ο/Η iconology2009 λέει:

    Ξέρετε ποιό είναι το λυπηρό; ότι ενώ ,κατα το θρυλούμενο, «η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει», αδυνατεί τελικά αυτό το πανίσχυρο εργαλείο να τσακίσει τους πολιτικούς, που σού φαίνεται πώς όταν φτάνει πιά στην επικράτεια τους, μεταμορφώνεται σε κάποιου είδους μαζοχιστικό, δηλαδή ηδονικό και αναζωογονητικό, χάδι.
    Ο λόγος σας-που έχει και το επιπλέον στοιχείο να είναι τεκμηρίωση και όχι απλά λαγαρή έκθεση ιδεών-τσακίζει κόκκαλα αλλά δυστυχώς μόνο μεταφορικά. Πώς γίνεται αυτός ο εξαίρετος δηκτικός λόγος, όταν διαχέεται προς όλες τις κατευθύνσεις του ορίζοντα και όταν κάνοντας αυτή τη διαδρομή φτάσει πιά στο φυσικό αποδέχτη του που είναι το ευρύ ακροατήριο που λέγεται λαός(γιατί να το ξέρετε φτάνει, ένας τέτοιος συγκροτημένος λόγος πάντα φτάνει,εκλαίκευμένος ίσως και απλουστευμένος, πάντως η ουσία και ο πυρήνας της επιχειρηματολογίας του κυκλοφορεί πλατειά), πώς γίνεται λοιπόν τελικά να μην εισπράττεται σαν πεποίθηση και να μετατραπεί μεσα από ένα εξεγερμένο θυμικό σε μιά ειλημμένη πιά απόφαση, είναι ένα μυστήριο, που μόνο η παράξενη μεταφυσική της λαϊκότητας μπορεί να εξηγήσει.
    Και να σκεφθειτε ότι μιλάμε γιά ένα αριστερό ακροατήριο που εν δυνάμει έχει έναν άλλο τρόπο σκέψης, έχει την κουλτούρα της σκέψης στη φαρέτρα της πολιτικής του συγκρότησης. Αυτά σαν σκέψη παρεπομενη του θέματος της ανάρτησης.

    Κλείνοντας θάθελα ν’αναφέρω κάτι ανεκδοτολογικό αλλά που μού έκανε αλγεινή εντύπωση. Πριν δυό με τρία χρόνια-δεν μπορω να προσδιορίσω ακριβώς-ακουγα τον πάντα λαλίστατο Ανδρουλάκη σε κάποια εκπομπή να αναφέρεται στα προβλήματα του ασφαλιστικού και τα συναφή φιλολογικά του θέματος με τον γνώριμο τρόπο που τα αναπτύσσουν οι ανανήψαντες. Τα γνωστά του Μίμη: αριστερή ρητορεία, τσιτάτα μπόλικα-μέχρι σκασμού-διαλεκτική καφενείου. Εν πάση περιπτώσει τα συμβατικώς αναμενόμενα από το είδος του πολιτικού που εκπροσωπεί ο Μίμης. Σε κάποια όμως στροφή της κουβέντας του και απεύθυνόμενος στο ακροατήριο του, τους ζήτησε, σε τόνους΄που κυμαίνονταν από την παρακλητικότητα ως την επιταγή, αν έχουν τον τρόπο και αν θέλουν εν πάση περιπτώσει να έχουν αληθινές ελπίδες περίθαλψης ΝΑ ΠΡΟΣΦΥΓΟΥΝ ΣΕ ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ! Αυτά εκφωνημένα δημοσίως από έλληνα βουλευτή,δηλωμένο σοσιαλιστή και μάλιστα με βαριές αριστερές περγαμηνές. Το καλύτερο το άφησα γιά το τέλος: την εκπομπή σπονσοράριζε γνωστή ασφαλιστική εταιρεία!

    • Ο/Η cortlinux λέει:

      ο ανδρουλάκης εδώ και καιρό αυτοπροβάλεται ως αριστερός νεοφιλελεύθερος. αν ήθελε να είναι σοβαρός δεν θα είχε δίπλα του δύο κοπελίτσες φερέφωνα (η μία εντελώς αδιάβαστη δημοσιογράφος) αλλά σοβαρούς συνομιλητές-ή συνομιλήτριες.

      το ότι σχολιάζει την όποια πραγματικότητα με μιντιακούς όρους πια λέει πολλά – γιατί μιλάμε για έναν έξυπνο και διαβασμένο πολιτικό.

      δυστυχώς έχουν ξεπουληθεί και απλά δείχνει πόσο γλυκό είναι το μέλι της εξουσίας – γιατί είναι πολύ γλυκό και μην γελιόμαστε.

  5. Ο/Η Konstantinos Kantakouzinos λέει:

    Παρακαλώ να ανακαλέσετε: όχι και μελλοντικός Υφυπουργός Ιδιωτικών Πανεπιστημίων ο κ. Κουβέλης! Μάλλον Υφυπουργός Μη Κρατικών – Μη Κερδοσκοπικών Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων. Μην τα ισοπεδώσουμε όλα!
    Πάντως οι αναρτήσεις σας για τον οπορτουνισμόν των στελεχών της ελληνικής Αριστεράς μού θύμισαν την περίπτωσιν του Ντανιέλ Ορτέγκα, η οποία δεικνύει ότι αναλόγους δεξιοστρόφους κωλοτούμπας παρατηρούμεν και εις υπερπόντια αριστερά κινήματα με ιστορίαν σαφώς μεγαλυτέραν της ΕΑΡ ή του ΣΥΡΙΖΑ:
    http://diastaseis.blogspot.com/2006/10/blog-post_31.html και
    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4487357&ct=2
    Τουλάχιστον εις την περίπτωσιν αυτήν, θα μου πείτε, έχουμε αλλαγήν αρχών και μεθόδων και όχι μεταγραφές προσώπων, αλλά, πραγματικά, δεν ηξεύρω τι είναι χειρότερον.

  6. Ο/Η espectador λέει:

    Ολο αυτο το κατεβατο για να «διορισεις» τον Κουβελη υφουπουργο των ιδιωτικων πανεπιστημιων? Αρχιζω και αναρωτιεμαι για καποια πραγματα.

    • Ο/Η Po λέει:

      espectador,
      «Ολο αυτο το κατεβατο…» που λέτε, δεν έγινε για κανέναν κ. Κουβέλη και για κανέναν μεμονωμένα που το όνομά του αναφέρεται στο κείμενο, δεν είναι αυτός ο σκοπός του κειμένου, ούτε καν ακουμπάει αυτό που λέτε.

      διαβάστε το κείμενο προσεκτικά.

  7. Ο/Η ΕmilofCrete λέει:

    Η γλώσσα τσακίζει κόκαλα (έμαθα πρόσφατα ότι το σωστό είναι με ένα ‘κ’), αλλά όχι εάν:

    -μιλάμε για παχύδερμα όπου τα κόκαλα προστατεύονται από πολλές στρώσεις χοντρού, αδιαπέραστου δέρματος…

    -πρόκειται για άτομα με ηθική γυμνοσάλιαγκα (δεν γνωρίζω τι είδους ηθική έχουν οι γυμνοσάλιαγκες, αλλά τους σκέφτηκα επειδή δεν διαθέτουν σκελετό)…

    -αφορούν το μυοσκελετικό της (καθόλου) συμπαθούς τάξης των Ελλήνων πολιτικών που έχουν φροντίσει ώστε να παραγράφονται όλα όσα κάνουν στον συντομότερο δυνατό χρόνο…

    -αναφερόμαστε στους πολιτικούς της χώρας που έχει αποδείξει ότι διαθέτει μνήμη ιχθύος και ψήφους εξαγοραζόμενες αντί ρουσφετίου προσλήψεως στο Δημόσιο…

    Δε λέω, καλές οι παροιμίες, αλλά πότε-πότε έχουν και προδιαγραφές… 😉

  8. Ο/Η ΕmilofCrete λέει:

    «Δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνονται την απίστευτη ζημιά που κάνουν στα δημόσια ήθη» (πρόσθεσα το ‘α’ που έλειπε)

    Αυτή η φράση μου θυμίζει -και πώς να το ξεχάσω- την εν είδει πυγμαλίωνος «εισαγωγή» (introduction) της γκόμενας με εκείνο το νεύμα το αεροπλάνο…

    Για ποια (δημόσια ή μη) ήθη μιλάμε;
    Αν είχαμε τέτοια, θα τον είχαμε »θάψει» στο γιαούρτι και στη σάπια ντομάτα και το κλούβιο αυγό στην πρώτη ευκαιρία..!

    Αντ’ αυτού, οι απανταχού «Πασόκοι» καμαρώναν τον αρχηγό τους -το γαμίκο- που σχεδόν νομιμοποίησε το κέρατο!

  9. Ο/Η Β.Δ. Καργούδης λέει:

    Κε Λασκαράτε, σας το είχα γράψει και νωρίτερα μέσα στο χρόνο, στο ποστ για τον Φώτη τον Κουβέλη, όταν αποδίδατε μια -από φόρτο δουλειάς κι μόνο, όπως είχα εξηγήσει- καθυστέρησή μου να σας απαντήσω, στο παρακμιακό «ανανεωτικό» μου ήθος, και μου αποδίδατε αναιτίως & πρόθεση απαξίωσής σας!
    Ας είναι…

    Φρέσκα κουλούρια τώρα:
    α)Γενικώς, περιπτωσιολογείτε, φίλε μου, ακατάσχετα. Εν πολλοίς ηθικολογείτε, και σε κάθε περίπτωση αυθαιρετείτε, εμφανίζοντας κάθε πολιτική επιλογή που έχει την ατυχία να μην συμφωνεί με τις δικές σας, σαν «ιδιοτελή», και «εξαγορασμένη με οφίκια» Κάντε όμως τον κόπο να αναλογιστείτε, και τι ομοίως θα μπορούσε, -μ αυτό το (κατά βάση α-πολιτικό) βιολί- να καταλογίζει ή να προσάψει κανείς εξ ίσου αυθαίρετα στις δικές σας πχ. απόψεις, και αντίστοιχα στους υποστηριχτές τους.
    Δε βγαίνει έτσι άκρη αγαπητέ, ούτε γίνεται προκοπή, αν βέβαια είναι σίγουρο πως αυτό επιδιώκουμε κατά πάντα και δια πάντα.
    Να βγαίνει δλδ και κάτι, έστω ελάχιστο, από τις δημόσιες, καλή τη πίστει αντιπαραθέσεις μας.
    Γενικώς, ενώ δίνετε μια ακόμα ευκαιρία διέγερσης στο θυμικό των ήδη πεισμένων, στα μάτια οιουδήποτε θελήσει στοιχειωδώς να «βάλει κάτω δυο-τρία πράματα», νομίζω πως μάλλον αυτοαναιρείστε σαν επιχειρηματολογία. Και, το σημαντικότερο

    β), Ενώ δείχνετε δικαίως να διαρρηγνύετε τα ιμάτιά σας για τη διαρκή πλέον & μόνιμη διάρρηξη της ενότητας των δυνάμεων της Αριστεράς, σαν εγκατεστημένο ήδη «καθεστώς»(που -αλλίμονο- τη στιγμή πια αυτή, δείχνει η Αριστερά αυτή να αρκείται να αθροίζει ομαδούλες ποικίλων στοχεύσεων) μόλις το ευαίσθητο ακουστικο-πολιτικό σας ραντάρ συλλάβει απλώς ενδείξεις για κάποια ίχνη μηνυμάτων, που μιλούν και για μια «ενότητα των δυνάμεων μιας πλειοψηφικής, μιας κυβερνώσας Αριστεράς», (στο βαθμό που όλες οι εκλογές & οι έγκυρες μετρήσεις μιλούν για χρόνια μεταδικτατορική -τουλάχιστο- αριθμητική υπεροχή των δυνάμεων της κεντρο-αριστεράς στην Ελλάδα, σε αντίθεση μάλιστα με όλες σχεδόν τις χώρες-μέλη της ΕΕ) δείχνετε να εξεγείρεστε και να βγάζετε αυτοστιγμεί ιδεολογικο-πολιτικά μπιμπίκια.
    Σας το έχω ξαναπεί: Ο σχολιασμός, έστω και δημόσιος, ποτέ και πουθενά δεν μπορεί εξ ορισμού να λειτουργήσει σαν έστω και ελάχιστο υποκατάστατο πολιτικής δράσης.
    Και συνήθως, οι ρόλοι πολιτικά σχολιάζοντος και πολιτικά δρώντος, δυσκολότατα ισορροπούνται. Και ακόμα δυσκολότερα, στο ίδιο πρόσωπο.
    Και εσείς δείχνετε να έχετε κάνει εγκαίρως και με καθαρότητα την υπέρ του σχολιασμού επιλογή σας

    Την καλημέρα μου σε όλες και όλους.
    Θα τη χρειαστούμε φαίνεται, σε μια Δευτέρα περίεργη, που ξεκίνησε με δολοφονία δημοσιογράφου.

    • Ο/Η Po λέει:

      Κε Καργούδη,
      δεν θέλω να μιλήσω εκ μέρους του κ. Λασκαράτου, σε ένα σημείο δικό σας, θα σταθώ, σε αυτό που λέτε:
      «… διαρρηγνύετε τα ιμάτιά σας για τη διαρκή πλέον & μόνιμη διάρρηξη της ενότητας των δυνάμεων της Αριστεράς…»

      δεν διαρρηγνύει κανείς τα ιμάτιά του σε αυτόν εδώ τον χώρο, τις πολιτικές μας αναλύσεις ή διαπιστώσεις καταθέτουμε, το «διαρρηγνύω» έχει σχέση
      με την απελπισία, το αδιέξοδο· ούτε ο κ. Λασκαράτος μα ούτε κι εγώ δεν βρισκόμαστε σε αυτή την κατάσταση.

      Είναι επίσης προφανές ότι άλλη η δική μας σχέση με την Αριστερά και άλλη η δικής σας. Πρόκειται για σχέσεις ανόμοιες και γι’ αυτό μη-συγκρίσιμες, καθόλου παράλογο λοιπόν οι ματιές μας να διίστανται.

    • Ο/Η everythingispolitics λέει:

      Το γράψιμο είναι μέρος της πολιτικής δράσης αλλά φυσικά δεν την αντικαθιστά όπως σωστά λές. Πάντως το Πασοκ δεν είναι αριστερό κόμμα επειδή λες
      «“ενότητα των δυνάμεων μιας πλειοψηφικής, μιας κυβερνώσας Αριστεράς”, (στο βαθμό που όλες οι εκλογές & οι έγκυρες μετρήσεις μιλούν για χρόνια μεταδικτατορική -τουλάχιστο- αριθμητική υπεροχή των δυνάμεων της κεντρο-αριστεράς στην Ελλάδα, σε αντίθεση μάλιστα με όλες σχεδόν τις χώρες-μέλη της ΕΕ)».
      Αυτό δεν χρειάζεται πιστεύω κάποια θεωρητική επιχειρηματολογία οποιουδήποτε είδους. Είναι πόρισμα απλής κοινωνικής παρατήρησης των τελευταίων δεκαετιών και είναι κάτι που το γνωρίζει η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων. Ισως το αγνοεί μόνο η «αριστερή» φράξια του γενικού συνεδρίου του κόμματος!

  10. Ο/Η Β.Δ. Καργούδης λέει:

    @Δηλαδή, φίλε Ρο, προτείνετε να διαλέγονται μόνο πρόσωπα ή φορείς που έχουν «την ίδια (όχι ανόμοια) σχέση» με το θέμα για το οποίο διαλέγονται, οι σχέσεις τους δλδ να «ΜΗΝ διίστανται», και, κατά συνέπεια, να συγκλίνουν και «οι ματιές» τους;
    Μήπως κάτι άλλο εννοούσατε, και απλά εγώ λάθος κατάλαβα;

    Γιατί αν δεν κατάλαβα λάθος, καταλαβαίνετε, ότι οι συμμετέχοντες (από την άποψη του κάθε φορά αριθμού τους) αλλά και το ίδιο το περιεχόμενο στους δημόσιους διαλόγους, περιορίζονται απελπιστικά, μέχρι το όριο της εξαφάνισης.
    Με τα κριτήρια δηλαδή αυτά, του λοιπού, ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ, θα μπορούν να διαλέγονται για ΕΛΑΧΙΣΤΑ θέματα…

    Καλή μας βδομάδα λοιπόν, που κάπως…άγρια ξεκινάει, φίλε Ρο, με όλο και μεγαλύτερη επέκταση φαινομένων αγριότητας.
    Εννοώ την πρωϊνή δολοφονία δημοσιογράφου, επι κεφαλής ιστοσελίδας, ευρύτατης διάδοσης.
    (Και χείριστης ποιότητας σίγουρα, δεν είναι αυτό όμως το θέμα, νομίζω)…

    • Ο/Η Po λέει:

      λάθος καταλάβατε.
      είναι δυνατόν να εννοούσα αυτό που λέτε; απορώ πως σας πέρασε από το νου… Μα δεν θα θέλατε να σχολιάζετε καν, το ξέρετε άλλωστε.

  11. Ο/Η laskaratos λέει:

    Ρε espectador,
    μιλάω επικριτικά για τόσα πρόσωπα της Αριστεράς και εσένα σου μπήκε η υποψία πως για κάποιο λόγο χτυπάω τον κ.Κουβέλη;
    Προς τι ιδρύθηκε το νέο κόμμα; Για να ενώσει την Αριστερά;
    Ασφαλώς όχι.
    Για να αποτελέσει εναλλακτική αυτοδύναμη κυβερνητική λύση;
    Ασφαλώς όχι.
    Ιδρύθηκε για να συνεργαστεί κυβερνητικά με το ΠΑΣΟΚ;
    Αμφιβάλεις;
    Και επειδή δεν θέλουν να το κάνουν τώρα που βράζει το ΔΝΤ κλπ επιδιώκουν εκλογική συνεργασία με τους Οικολόγους και μετά θα τσοντάρουν όλοι μαζί ή ένα κομμάτι τους ένα πεσμένο ΠΑΣΟΚ που θα του λείπουν έδρες. Εδώ μπορεί να συνδράμει και η κ.Μπακογιάνη κλπ
    Τι θέλειες espectador,
    διάσπαση έγινε, να μην τους κρίνουμε;
    Δεν είμαι τόσο πολιτικά ορθός για να κάνω το βλάκα.
    Θυμάμαι όταν έφυγε ο Λεντάκης και πήγε με τον Σαμαρά!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Αντιμετωπίστηκε με το «σεις και με το σας» από την Αυγή, του κάνανε όταν πέθανε και πολιτικοφιλολογικά μνημόσυνα σαν να μην έτρεχε τίποτα.
    Ο καθηγητής Μπιτσάκης στο Εψιλον τοποθετήθηκε πολύ απαξιωτικά για τους Αριστερούς που πάνε δεξιά.
    Υιοθετώ κάθε του λέξη.
    Κριτική λοιπόν κάνω δεν έβρισα κανέναν όπως έχω κάθε δικαίωμα. Ασυλία έχει ο κ.Κουβέλης και οι συν αυτώ;
    Έχεις συζητήσει με νέους; Σου χτυπάνε συνεχώς, σας είδαμε κι εσάς τους Αριστερούς πόσο εύκολα αλλάζετε στρατόπεδο. Ναι το χρησιμοποιούν σαν άλλοθι της απραξίας τους αλλά τι μπορείς να τους πεις;

    Σε κάποιο σχόλιο σου απαξιώνεις το ΚΚΕ, πετάγοντάς το έξω από την Αριστερά. Καλά για την ηγεσία του θα μπορούσα και να συμφωνήσω εν μέρει. Για όλον αυτόν τον εργατόκοσμο; Θα γίνει αλλαγή χωρίς αυτούς; Με ποιούς; Με τους καριερίστες (όχι όλους, βέβαια) πανεπιστημιακούς του κ.Κουβέλη; Με τους διανοούμενους που αυλίζονται πότε στης Μιμής, πότε στου Καραμανλή και πότε στου Κουβέλη; Χωρίς εργατική τάξη υπάρχει η Αριστερά;
    Σε παραπέμπω σε κάποιο απαξιωτικό σχόλιο για κάποιον «Αριστερό’ μουσικοσυνθέτη που περιφέρεται δεξιά και Αριστερά, που γι’αυτό το καλοκαίρι σταθμεύει στου Κουβέλη.
    Και που νά ξερε ο μπλογκερ πως ο κύριος αυτός έχει αυλιστεί και στον Αβραμόπουλο!
    http://www.varometro.net/blog/syn_0/

    Κύριε Καργούδη,
    κι εσείς απαντάτε με αφορισμούς.
    Ηθικολογώ και περιπτωσιολογώ.
    Ναι ηθικολογώ.
    Όχι με υποκριτική ηθική όμως.
    Ζητάω συνέπεια και εμμονή σε κάποιες κοινά αποδεκτές αρχές.
    Μπορεί κανείς να καταλογίσει κάτι π.χ. στον Μιχάλη Παπαγιαννάκη;
    Διαφωνούσε, έκανε προτάσεις και τι είχε πει;
    «Θα ειμαι ο τελευταιοσ που θα φυγει απο τον Συν».
    Άψογος.

    Ναι περιπτωσιλογώ.
    Όταν οι φιλικές σχέσεις με τους δημοσιογράφπους έχουν καταντήσει τον Τύπο να αφήνει τα πρόσωπα στο απυρόβλητο στα πλαίσια και συμψηφισμών, τι να κάνω;
    Ψάξτε να μου βρείτε κάποια κριτική στην κ Λουλέ.
    Διαδρομή μετά το 1974:
    ΚΚΕ (όχι μέλος) ) ΣΥΝ-ΝΔ
    στον κ.Κατριβάνο:
    ΕΔΑ-ΠΑΣΟΚ-ΚΚΕ (όχι μέλος) -ΣΥΝ-ΝΔ
    στον κ.Λεντάκη:
    ΕΔΑ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ-Πολάν
    στον κ.Ζουράρι
    ΚΚΕ-εσ-συνεργ. με ΚΚΕ-ΝΔ

    όλοι φίλοι είμαστε, δεν τρέχει τίποτα, χαλαρά που λέει ο left27.

    Ευχαριστώ τους φίλους που συνηγορούν, ο καθείς με τον τρόπο του.

    • Ο/Η Lara λέει:

      ξεχάσατε τον Γλέζο….
      ΕΔΑ, ΠΑΣΟΚ ξανά ΕΔΑ και τώρα ΣΥΡΙΖΑ….
      ωχ μήπως έκανα πατάτα που τον ανέφερα… μήπως είναι
      στο «απυρόβλητο» και εγώ τον «έδωσα»?

      • Ο/Η Κάποιος λέει:

        Lara αν πας στο πρωτο λινκ που παραπέμπει το ποστ δηλαδή στο προξενιό του Φώτη θα δεις πως εκεί λέει και για τον Γλέζο, μόνο που δεν βάζει όλες τις περιπτώσεις στο ίδιο σακί. Λέει και για πολλούς ακόμα.

  12. Ο/Η Ρόζα Λούξεμπουργκ λέει:

    Aγαπητέ φίλε κύριε Ροιδη και κύριε Λασκαράτε,
    αύριο αναχωρώ για το εξοχικό μου. Θα σχολιάζω από εκεί με κάποιες δυσκολίες στην σύνδεση.
    Ζητώ την κατανόησή σας. Η τελευταία ανταπόκρισή μου από την Αθήνα:

    Βάζει πλάτη ο Φώτης στο ΠΑΣΟΚ.
    τις θέλει χωρίς δντ τις δημοτικές
    σαν να μην υπάρχει το μνημόνιο.
    Ξεχάστε το

    Η Απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ για τις ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
    18/07/2010

    Η Εκτελεστική Επιτροπή της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ συνεδρίασε τη Παρασκευή 17.07.2010, με θέμα τη στάση του κόμματος για τις εκλογές του Νοέμβρη για τους Δήμους και τις περιφέρειες της χώρας.

    Τα βασικά σημεία της απόφασης είναι:
    Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ θεωρεί ότι αυτές οι εκλογές οφείλουν να έχουν κυρίως αυτοδιοικητικό χαρακτήρα και δεν αποτελούν δημοψήφισμα για το μνημόνιο και για την κυβερνητική πολιτική συνολικά.

    μπορείτε να το δείτε εδώ
    http://www.ananeotiki.gr/el/default.asp

    • Ο/Η Po λέει:

      είναι θέση της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, ότι «...θεωρεί ότι αυτές οι εκλογές οφείλουν να έχουν κυρίως αυτοδιοικητικό χαρακτήρα και δεν αποτελούν δημοψήφισμα για το μνημόνιο και για την κυβερνητική πολιτική συνολικά….»???

      Μήπως στην παράταξη αυτή κυρία Λουξεμπούργκα μου, περνάνε μαγουλάδες;
      .
      (…ώστε εξοχικό ε; Μπα!)
      😀

      • Ο/Η Ρόζα Λούξεμπουργκ λέει:

        E ναι εξοχικό ύστερα από δουλειά ετών στα νοσοκομεία.
        Μαγουλάδες ναι, για την ακρίβεια παρωτίτιδα pasocaria.

      • Ο/Η Β.Δ. Καργούδης λέει:

        @Ρο, από σας τουλάχιστο (σε άλλους, είναι φανερός ο τουριστικός χαρακτήρας των σχέσεών τους με την Αριστερά & τα διαχρονικά πολιτικά της προτάγματα) θα περίμενα ειλικρινώς να βάζατε τα πράγματα στη θέση τους.
        Να λέγατε δλδ σε μερικούς-μερικούς αγνοούντες, πως ο περιορισμός στον καθαρά αυτοδιοικητικό τους χαρακτήρα, στην υπηρεσία των τοπικών κοινωνιών, είναι πάγιο (και από τα κύρια) και διαχρονικό (από τη Μεταπολίτευση και μετά σίγουρα) δομικό στοιχείο στην πολιτική της Αριστεράς για τις εκλογικές αναμετρήσεις.
        Και πως η γενικόλογη πολιτικοποίηση-κομματικοποίηση των αυτοδιοικητικών αναμετρήσεων, δεν ήταν (κατά την Αριστερά πάντα), παρά αποπροσανατολιστικό κόλπο-άλλοθι των συντηρητικών σχηματισμών, «…για να καλύπτουν την ανεπάρκεια και την αδιαφορία των πολιτικών τους, για τη μοίρα, τις τύχες, των εγκαταλελειμμένων στη μοίρα τους τοπικών κοινωνιών…»

        Ξέρετε επίσης, φίλε @Ρο, ίσως καλύτερα κι από πολλούς, -και σίγουρα από μένα-, πως η πολιτική αξιοπιστία, πολύ δύσκολα καταχτιέται, και πολύ εύκολα χάνεται.
        Και πάντως σίγουρα χάνεται, κι ακόμα πιο σίγουρα ΔΕΝ καταχτιέται, με πολιτικές «ακορντεόν» κατά πως (πιστεύουμε ότι) μας βολεύει:
        «Αυστηρά αυτοδιοικητικές» οι εκλογές τη μια, και «τέρμα πολιτικοποιημένες & δημοψηφισματικού χαρακτήρα» την άλλη…

  13. Ο/Η Β.Δ. Καργούδης λέει:

    @Φίλε Λασκαράτε, σ αυτά που λες με (δικαιόταη άλλωστε) αγανάκτηση για την κ. Λουλέ, και επειδή ακριβώς έχω επιφυλάξει για τον εαυτό μου την μικρή πολυτέλεια μετά από εμπλοκή 35 χρόνων να μην μορεί κανείς (όσο και να το ψάξει) σε θέματα του είδους αυτού να μου προσάψει το παραμικρό, επίτρεψέ μου να παρατηρήσω:
    -Για πολλά από τα κρούσματα που εντοπίζεις, μέχρι που είσαι και μετριοπαθής στην απαγγελία των συμπερασμάτων.
    Υπάρχει όμως ένα τεράστιο πρόβλημα:
    Οι εγγλέζοι λένε: «Μαζί με τα βρωμόνερα, πετάς (από τη σκάφη) και το μωρό»
    Εμείς είμαστε πιο, βροντώδεις και απόλυτοι: «Μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά»
    Πααδείγματος Χάρη:
    Με τα απολύτως κυνικά κριτήρια τα οποία κυριαρχούν σε τέτοιου τύπου συζητήσεις, επίτρεψέ μου να σε ρωτήσω (επειδή τυχαίνει να κάνουμε παρέα κοντά 30 χρόνια), τι ζόρι τραβούσε ο Σπύρος ο Βούγιας, πχ., που πριν εμπλακεί σαν παράκλητος απ όλους, (το εννοώ το απ όλους) με όλα αυτά τα «περί την πολιτική», αυτοδιοίκηση ή κεντρικά, ήταν για όλη την Θεσ/νίκη απλά η απόλυτη φωτογραφία στο λήμμα «Ο ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟΣ» όντας ο νεότερος τακτικός καθηγητής στο Πολυτεχνείο από τα 30 του, (και ίνδαλμα αληθινό για τους φοιτητές) ο απόλυτος εμπειρογνώμονας για το Συγκοινωνιακό, ακόμα και τον καιρό του Στ. Μάνου & ο πρώτος που σχεδίασε σκαρίφημα διαδρομής μέσου επίγειας σταθερής τροχιάς, με προσφορά έδρας από το Μάντσεστερ πολύ πριν κάνει το πρώτο πετυχημένο βήμα στα αυτοδιοικητικά;
    Τι χρώσταγε στον οιοδήποτε (πέρα από τις ιδέες του αποκλειστικά σα μέλος του παράνομου ΡΗΓΑ από το 72) να τρώει στη μάπα τον κάθε κομπλεξικό looser, να του κάνει «κριτική» λάϊφ στάϊλ (αυτό περίπου γίνεται απ εδώ, αν δεν το καταλάβαμε, γίνεται απλά από οπτική άλλη, από αυτήν στα μεσημεριανάδικα) και σε όλα, εκτός και πέρα από το αντικείμενό του το κυβερνητικό, για το «ποιά είναι τα κίνητρά του»;
    (Σκέφτηκες ποτέ τι θα απαντούσες ΕΣΥ σε τέτοια ερώτηση ή το αποφεύγεις επειδή απλά δεν είναι πιθανό να συμβεί;).
    Και πόση άραγε δόση (έστω και για τη μυρωδιά,βρε παιδί μου!) πολιτικής περιέχουν όλα αυτά τα απερίγραπτα;
    Είναι δυνατό ποτέ, @Λασκαράτε, με όλα αυτά για κριτήρια, να συγκροτηθούν ηθικά τεκμήρια για τη στάση απέναντι στη ζωή, του καθενός από μας;
    Τον Σπ. τον Βούγια, τον χρησιμοποίησα απλά σαν παράδειγμα, για να σε πείσω πως πέρα από τις πράγματι απεχθείς ηθικά περιπτώσεις που εντοπίζεις, (κι άλλες τόσες που τόσο τεχνηέντως φροντίζουν να σου διαφεύγουν και να κρύβονται, κι από σένα, κι από όλους μας), υπάρχουν περιπτώσεις, όπου -με έναν τρόπο περίεργο- ισχύουν τα ακριβώς αντίθετα απ αυτά που υποθέτεις και ισχυρίζεσαι. (Και όχι μόνο εσύ βέβαια)
    Δεν είναι μόνο ο αείμνηστος ο Μιχάλης. (Ο παπαγ.)
    Που αν το θες, βαρύνεται ακριβώς με αυτό που εσύ αποθεώνεις: Με το ατόπημα δηλαδή, να κολώσει να κάνει πολιτική πράξη τις απόψεις του.
    Διεκδικώντας λαθεμένα (επιεικής έκφραση) τα μπράβο σαν και το δικό σου, ανθρώπων δλδ που εξαντλούνται στον σχολιασμό, και αρνούμενος να αναλάβει τις καθοδηγητικές του ευθύνες και ΤΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ πριν απ όλα, απέναντι σε εκατοντάδες έντιμα στελέχη του κόμματός του, που χρόνια τον εκλιπαρούσαν να βάλει ένα τέλος σ αυτό το κακόγουστο αστείο της συνύπαρξης ανθρώπων σοβαρών και με αγωνιστική παράδοση & περγαμηνές δεκαετιών, που ασφυκτιούσαν σ αυτό το πρωτόφαντο πολιτικό τσίρκο της αναγκαστικής για χρόνια συνύπαρξης με τον γραφικό εσμό αυτών των απερίγραπτων μη-πολιτικών, αντιΕυρωπαίων και (μερικών) αντικοινοβουλευτικών «εξεγερμένων» τυχοδιωκτών, απλά και μόνο γιατί ήξεραν να κάνουν θόρυβο, κυρίως στα ΜΜΕ. Και το θόρυβο αυτό, ξέρεις φίλε @Λασκαράτε, υπάρχουν πολλοί, που τον τρέμουν!.

    Επιμένω όμως, πως το θέμα, ΚΑΘΟΛΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ οι προσωπικές στάσεις ζωής των στελεχών στην Αριστερά.
    Θέμα το κάνει, και το ανεβάζει και «πρώτο τραπέζι πίστα» στα μάτια των απλά περίεργων των ΜΜΕ (και όχι στα μάτια των κομματικών μελών όπως θα έπρεπε με βάση τους στοιχειωδέστερους κανόνες της δόλιας της εσωκομματικής Δημοκρατίας) η απόλυτη ανεπάρκεια και των αναλύσεων, και του προγραμματικού λόγου της Αριστεράς…
    Να είσαι καλά, και σύ και ο Ρο.
    (Μόλις τώρα ακούω πως το χτύπημα στον Γκιόλια, «φωνάζει» σέχτα Επαναστατών. Τεράστιο θέμα για ποστ, μου φαίνεται…)

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Kύριε Καργούδη μου,
      δεν μπορώ να συμφωνήσω σχετικά με τον κ.Βούγια. Ο πανεπιστημιακός δάσκαλος οφείλει όπως ξέρετε και εσείς να διδάσκει και ήθος. Ο μεσολαβήσας κομμουνιστικός δάχτυλος του Ριζοσπάστη τουτέστιν «Η Σχολή Βούγια» (κατωτέρω) την (τον ) οποία (ο) ευχαριστώ πολύ λέει για τον κ.καθηγητή σας:

      «……Στο χώρο του ΣΥΝ, πολλοί θεωρούσαν ως αναμενόμενη κατάληξη του επίμονου φλερτ που είχε εξελιχθεί το προηγούμενο διάστημα με διάφορα στελέχη πρώτης γραμμής του κυβερνώντος κόμματος. Αλλοι, όμως, είναι εκτός εαυτού, αφού, όπως διέρρευσε, μέχρι πριν λίγες μέρες τους δούλευε «ψιλό γαζί», ρωτώντας ποιον θα πρέπει να στηρίξει εκλογικά από τους υποψηφίους του ΣΥΝ.

      Τα παρασκήνια κάνουν λόγο για χοντρό παζάρι μεταξύ Σπ. Βούγια και ΠΑΣΟΚ. Παζάρι, στο οποίο φέρεται ο «εκλεκτός» των «μίντια» και των οικονομικά ισχυρών (βλέπε Μυτιληναίος, κλπ.), να διεκδικεί θέση υφυπουργού σε ενδεχόμενη νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ….».

      Εσείς πάλι μας λέτε:

      «όντας ο νεότερος τακτικός καθηγητής στο Πολυτεχνείο από τα 30 του, (και ίνδαλμα αληθινό για τους φοιτητές) ο απόλυτος εμπειρογνώμονας για το Συγκοινωνιακό, ακόμα και τον καιρό του Στ. Μάνου & ο πρώτος που σχεδίασε σκαρίφημα διαδρομής μέσου επίγειας σταθερής τροχιάς, με προσφορά έδρας από το Μάντσεστερ πολύ πριν κάνει το πρώτο πετυχημένο βήμα στα αυτοδιοικητικά;
      Τι χρώσταγε στον οιοδήποτε (πέρα από τις ιδέες του αποκλειστικά σα μέλος του παράνομου ΡΗΓΑ από το 72) να τρώει στη μάπα τον κάθε κομπλεξικό looser, να του κάνει “κριτική” λάϊφ στάϊλ (αυτό περίπου γίνεται απ εδώ, αν δεν το καταλάβαμε, γίνεται απλά από οπτική άλλη, από αυτήν στα μεσημεριανάδικα) και σε όλα, εκτός και πέρα από το αντικείμενό του το κυβερνητικό, για το “ποιά είναι τα κίνητρά του”;..»

      Δηλαδή ο κ.Βούγιας δεν άντεξε τους «αριστερούς κομπλεξικούς» που τον ζηλεύανε και όλως τυχαίως με το που απέκτησε πολιτικό βάρος-γιατί επιστημονικό και αριστερό είχε μπόλικο ήδη-πήγε στον κ.Σημίτη, δεν εκτέθηκε ως υποψήφιος για να μιλήσει και ο λαός και οι φοιτητές του που τον είχαν ίνδαλμα-κρύφτηκε (μαζί με τον κ.Τσουκάτο, τι τιμή!) σε εκλόγιμη θέση στο Επικρατείας και νά σου τον μετά υφυπουργό του εντιμότατου κ.Σημίτη.

      Μένει να μας πείτε, εκτός από την υπόθεση Πάχτα όπου ο ΓΑΠ τον θυσίασε προσωρινά για να παραστήσει τον σκληρό αδιάφθορο, ποιά είναι η πινελιά που πρόσθεσε στο έργο ΠΑΣΟΚ;

  14. Ο/Η Σχολή Βούγια λέει:

    Ριζοσπάστης
    http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=169003&publDate=

    ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΠΑΣΟΚ
    Με Βούγια και … Τσουκάτο

    Παπαγεωργίου Βασίλης

    Η παρουσίαση, χτες, του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ μπορεί να μην περιείχε εκπλήξεις για κανέναν άλλον, αλλά για έναν – το ΣΥΝ – σίγουρα περιείχε μια έκπληξη, και μάλιστα δυσάρεστη.

    Ο Κ. Σημίτης με τη συμμετοχή του Σπ. Βούγια στην πέμπτη (εκλόγιμη) θέση του ψηφοδελτίου – ο Σπ. Βούγιας είχε υποστηριχτεί από το ΣΥΝ στις δημοτικές εκλογές στη Θεσσαλονίκη – θέλησε, όπως έλεγαν συνεργάτες του πρωθυπουργού, να ισοσκελίσει το θέμα της αναιμικής παρουσίας «κεντροαριστερών» στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ, αλλά, στην ουσία, εκείνο που κατέδειξε η κίνησή του είναι η «διεισδυτικότητα» του ΠΑΣΟΚ στους χώρους του ΣΥΝ…

    Ποικίλες αντιδράσεις προκάλεσε η ανακοίνωση της υποψηφιότητας Σπ. Βούγια με το ΠΑΣΟΚ και, μάλιστα, η συμμετοχή του στην 5η θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας. Ούτε οι υποψήφιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ στην Α` Θεσσαλονίκης το είδαν με καλό μάτι, αφού, από τη μία, τον καλωσόριζαν και, από την άλλη, δήλωναν πως θα προτιμούσαν να δώσει τη μάχη με ίσους όρους, διεκδικώντας την ψήφο των πολιτών και όχι τη σίγουρη θέση.

    Στο χώρο του ΣΥΝ, πολλοί θεωρούσαν ως αναμενόμενη κατάληξη του επίμονου φλερτ που είχε εξελιχθεί το προηγούμενο διάστημα με διάφορα στελέχη πρώτης γραμμής του κυβερνώντος κόμματος. Αλλοι, όμως, είναι εκτός εαυτού, αφού, όπως διέρρευσε, μέχρι πριν λίγες μέρες τους δούλευε «ψιλό γαζί», ρωτώντας ποιον θα πρέπει να στηρίξει εκλογικά από τους υποψηφίους του ΣΥΝ.

    Τα παρασκήνια κάνουν λόγο για χοντρό παζάρι μεταξύ Σπ. Βούγια και ΠΑΣΟΚ. Παζάρι, στο οποίο φέρεται ο «εκλεκτός» των «μίντια» και των οικονομικά ισχυρών (βλέπε Μυτιληναίος, κλπ.), να διεκδικεί θέση υφυπουργού σε ενδεχόμενη νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

    …και στο ΣΥΝ
    «Αχ, πού ‘σουν νιότη που ‘δειχνες πώς θα γινόσουν άλλος», αναφέρει η Πολιτική Επιτροπή Θεσσαλονίκης του ΣΥΝ (οι συνειρμοί δικοί σας), αντί σχολίου για τη συμμετοχή του Σπ. Βούγια στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα, στην ανακοίνωσή της, σημειώνει: «Ο ΣΥΝ στήριξε τον Σπ. Βούγια στις δημοτικές εκλογές, πιστεύοντας στην ειλικρίνεια των δημόσιων δηλώσεων και δεσμεύσεών του. Δηλώσεις και δεσμεύσεις, στις οποίες ουδείς ποτέ τον υποχρέωσε να προβεί. Ο κ. Βούγιας με τη σημερινή του επιλογή απέδειξε ότι αυτό που τελικώς τον ενδιέφερε ήταν μια σίγουρη βουλευτική έδρα».

    Επίσης, ο Θ. Μαργαρίτης, μέλος της ΠΓ του ΣΥΝ, μιλώντας σε εκδήλωση του κόμματος στο Μοσχάτο, χαρακτήρισε λυπηρό το γεγονός ότι «όλες οι ριζοσπαστικές ιδέες για τη νέα πολιτική, για τη δράση στις τοπικές κοινωνίες εξαντλήθηκαν μπροστά στο δέλεαρ της εξουσίας», σχολίασε καυστικά τη «μεταπήδηση του Σπ. Βούγια στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ σε εκλόγιμη θέση και μάλιστα χωρίς σταυρό» και κάλεσε τους πολίτες να κρίνουν.

    «Εκφυλιστικό πολιτικό φαινόμενο»
    Η Δημοτική και Νομαρχιακή Κίνηση Πολιτών «Οικολογία – Αλληλεγγύη», με αφορμή την επαναφορά του Σπ. Βούγια στην κεντρική πολιτική σκηνή, χθες απέστειλε εκ νέου στον Τύπο, πρόσφατη ανακοίνωσή της με τίτλο «μας συγχωρείτε, λάθος…», με την οποία ανακοίνωνε ότι δε στηρίζει πλέον τη δημοτική παράταξη του Σπ. Βούγια στο Δήμο Θεσσαλονίκης, διαπιστώνοντας πως «δυστυχώς, έχει συνεργήσει στην κατασκευή ενός εκφυλιστικού πολιτικού φαινομένου, κάτι που αλλοίωσε και τη δική της εικόνα, αλλά και επέδρασε αρνητικά στην εσωτερική λειτουργία και τη δράση της τον προηγούμενο χρόνο».

    Αποκαλυπτικά για το πολιτικό ήθος του Σπ. Βούγια, είναι και τα όσα επιπλέον καταγγέλλει η «Οικολογία – Αλληλεγγύη» για τη συνεργασία της στις δημοτικές εκλογές και παραθέτουμε: «Η συλλογικότητα, η μη προσωποκεντρική καμπάνια, η διαφάνεια στους χειρισμούς και τις αποφάσεις, η μη ταύτιση με συμφέροντα, η ύπαρξη ουσιαστικού προγράμματος, η μη παραπλάνηση των συνεργατών, θεωρήθηκαν λεπτομέρειες, που άξιζε να θυσιαστούν προς χάριν της πάση θυσίας προβολής ενός ελκυστικού και ψηφοσυλλεκτικού προσώπου και λόγου. Στο χορό των εκατομμυρίων, το λόγο είχαν οι διαφημιστές και οι επικοινωνιολόγοι και όχι οι πολίτες, οι υποψήφιοι του συνδυασμού και οι πολιτικές και κοινωνικές συνιστώσες». Μάλιστα, αναφερόμενη στην «υπέρμετρη και χωρίς αρχές φιλοδοξία του υποψήφιου δημάρχου», σημειώνει πως ο Σπ. Βούγιας «θεώρησε ασφυκτικά τα δημοτικά πλαίσια και αναζήτησε θέση στην Ευρωβουλή, συζητώντας με περισσότερα του ενός ψηφοδέλτια, παρόλο που ήταν ακόμη μέλος του Συνασπισμού».

  15. Τα διάβασα όλα, άρθρο και σχόλια, με όση διαθέτω υπομονή και …εγκαρτέρηση.
    Πολλή ονοματολογία, αδέρφια… Βαραίνουν το κείμενο και δημιουργούν και ανώφελες κατά τη γνώμη μου διελκυστίνδες.
    Αυτό που λέμε «βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος»…

    Μάς ενδιαφέρει τόσο πολύ τί ΑΚΡΙΒΩΣ έκανε ο «x» Βούγιας;;;
    Προκαλώντας έτσι τον κ. Καργ. να μάς αραδιάσει όλα του τα πανεπιστημιακά γαλόνια;;;
    Εγώ να δείς πόσα γαλόνια έχω κ. Καργούδη μου… Επιμορφωτικά και άλλα… Κυρίως άλλα… Αλλά δεν προσχώρησα στο ΠΑΣΟΚ, για να τά θέσω εις την υπηρεσίαν της πατρίδος…

    Γιατί ΒΡΩΜΑΕΙ ΠΑΣΟΚίλα αυτή η «πατρίδα»… Εξ αρχής… Από το 1974 βρωμούσε καμαρίλα. Για να γίνει προφανέστατη το 1975, όταν οι 9 της ΠΑΣΠ διέγραψαν (με εντολή και πλάτες του αρχηγού βέβαια…) τους …16, που είχαν τολμήσει να κριτικάρουν, ελαφρώς, ελαφρότατα, τα αρχηγικά θέσφατα…
    Τί κάθεσαι τώρα και μάς τσαμπουνάς υπό τύπον «επιχειρημάτων»…

    Εδώ δεν μιλάμε για κουτιά «Πάμπερς» {που μπορεί νά ‘ταν και …»Μπέϊμπυ-λίνο»…} απλώς…
    Εδώ μιλάμε για «άτοκο δάνειο χωρίς χρονοδιάγραμμα επιστροφής»…
    Για κολοσσιαία, μελετημένη, πλεκτάνη, με την οποία, αν τήν εφάρμοζαν και οι μισοί μόνον έλληνες, θα είχαν τινάξει τον προϋπολογισμό (και το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ…) στον αέρα…
    Και επειδή «ουδέν κακό αμιγές καλού»…
    θα είχαμε γλιτώσει τον …εκσυγχρονισμό τουλάχιστον, δεν θα τήν πατούσαν τόσοι στο Χρηματιστήριο, δεν θα φεσωνόμαστε τους «Ολυμπιακούς» Ντοπαγώνες, ούτε το c-4-i, ούτε τις φρεγάτες και τα κεκλιμένα υποβρύχια, ούτε τους κουμπάρους και τους «μάνατζερ», ούτε τον Ζαχόπουλο και τον Βουλγαράκη, ούτε…

    Άσε… βαρέθηκα να ξοδεύω ηλεκτρόνια αναφέροντας τα αυτονόητα…

    Καλή βδομάδα νά ‘χουμε.
    Όσο γίνεται αφού με δολοφονία ξεκίνησε…

  16. Ο/Η Β. Δ. Καργούδης λέει:

    @Κυρ-Ναπολέοντα (μικρός το δέμας, πλην μαχητής ο συνονόματος ε;) καλός είσαι και του λόγου σου.

    Δε σ ενόχλησε η περιπτωσιολογία και οι μαζικές αναφορές σε ονόματα και ιστοριούλες του εισηγητικού κειμένου, και «αρρώστησες» τάχαμου, με την απαντητική αναφορά σε ένα και μόνο όνομα, και εκείνο σαν παραδειγματική αναφορά.
    Σου γυάλισε όμως το «Βούγιας» έ;

    Τα υπόλοιπα όμως «πανεπιστημιακά μου γαλόνια» ή μάλλον την αναφορά σ αυτά, πού τή βρήκες, ρε συ Ναπολέοντα;
    Προφανώς την επινόησες, όπως και όλα τα άλλα, που διαμορφώνουν την απεχθή πολιτική σου ταυτότητα, ή την απόλυτη έλλειψή της. Το ίδιο είναι.

    Σου βρωμάει Πασοκίλα, λες.
    (Προφανώς κάποιοι, κάπου σε «έρριξαν», και αθέτησαν υπεσχημένα. Μη χολοσκάς, κάπου θα τους βρεις και συ μπόσκους, και θα τους ανταποδώσεις τα ίσα. Αυτή δεν είναι, άλλωστε η «αγωνιστική» παράδοση του είδους σας κε Ναπολέοντα;

    Αν όμως η οσφρητική σου ευαισθησία είχε μια στοιχειώδη αντιστοίχηση με το οφειλομενο για κάθε πολίτη Δημοκρατικό ήθος, δεν θα ασχημονούσες τόσο απροκάλυπτα, με τόσο απαξιωτικές αναφορές, σ αυτό που το Σύνταγμα της (κατακαημένης, επειδή ακριβώς έχει την ατυχία να σε περιλαμβάνει στους πολίτες της) πατρίδας σου, χαρακτηρίζει σαν έναν από τους «πυλώνες του Δημοκρατικού μας πολιτεύματος.»
    Ψιλά γράμματα, θα μου πεις, όλα αυτά για τα ήθη σου.
    Να σου πω ότι χαίρομαι για τη συνάντηση, θα σε γελάσω και καθόλου δεν θα τόθελα.

    Αα, μην το ξεχάσω:
    Πού ακριβώς είπατε πως τάχετε αυτά τα άλλα (πλην μορφωτικών) γαλόνια σας κε Ναπολέοντά μας;
    Αφήστε με να μαντέψω:
    Στην ΠΑΣΠ ίσως της νεότητάς σας, προ αμνημονεύτων, όταν -που λέτε και σεις- «οι 9 διέγραψαν τους 16»;
    Ομολογώ τέτοιο μαρτύριο, ούτε στον εχθρό μου.
    Κοντά έπεσα;

    • Ο/Η δημητρης λέει:

      κύριε μου εδώ και 6 μήνες ζούμε οικογενειακά όπως και άλλοι χιλιάδες εργάτες γύρω μας το μαρτύριο της σταγόνας.στην δουλειά μου κάθε μέρα έχουμε και νέα δεδομένα ανάλογα με τα κέρδη ή κέφια του αφεντικού (και η απόλυση κρέμεται ..από μια κλωστή νά ‘ναι καλά η μείωση της αποζημίωσης των «σοσιαλιστών» ) και εσείς ονειρεύεστε πλειοψηφίες αριστερόστροφες και άλλα τρελά …είστε για «κρέμασμα». η ξεφτίλα των στελεχών της αριστεράς μας έχει όντως τσακίσει το ηθικό. Ας πάει κάποιος στην βιοτεχνία που δουλεύω να μιλήσει για την αριστερά και θα το καταλάβει.Δεν έχω κάτι προσωπικά με τον Κουβέλη ή τον Βούγια (τον οποίο και γιουχάραν ορθώς στην Λάρισα μέλη της ανταρσυα ) αλλά αριστεροί δεν είναι καριερίστες ίσως.

      • Ο/Η Β. Δ. Καργούδης λέει:

        @Κε Δημήτρη με κάθε σεβασμό στην εργασιακή σας αβεβαιότητα, μπορείτε να μου πείτε κάπου, κάποτε που για τις τύχες των εργαζομένων υπεύθυνος να ήταν ο πολιτικός φορέας στον οποίο εσείς πιστεύετε και να τα κατάφερε έστω και ανεκτά;
        Δε σας αρέσουν οι αριστερόστροφες πλειοψηφίες.
        Φοβάμαι όμως ότι με δυσκολία θα μου πείτε πού στ αλήθεια εσείς πιστεύετε.
        Εκτός κι αν είστε κι εσείς σύμφωνος πως «όλοι τα ίδια σκατά είναι», και αμέσως μετά «να καεί να καεί το μπ…λο η Βουλή», αναγκαίο βήμα για την κατάληξη «ένας λοχίας θα μας σώσει».

        Για «κρέμασμα» (ποιός σας ορμήνεψε ότι αν το βάλετε ντεμέκ σε εισαγωγικά απαλλάσσεσθε τάχα από την όποια ευθύνη; κι αυτός σας ξεγέλασε, φίλε μου!) είναι, ή η πολιτική σας υποκρισία, ή η πολιτική σας αφέλεια στην περίπτωση (τη σπάνια) που δεν εκτελείτε διατεταγμένη υπηρεσία.
        Συνεννοηθήκαμε;

    • Ο/Η δημητρης λέει:

      ΕΙΣΤΕ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΣ ΑΝ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΣΑΣ ΑΠΕΙΛΩ Ή ΣΑΣ ΠΡΟΒΟΚΑΡΩ.ΤΟ ΓΙΑ «ΚΡΕΜΑΣΜΑ» ΕΙΝΑΙ ΕΚΦΡΑΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΒΑΡΕΘΕΙ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΛΑΘΟΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ.ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΣΤΗΡΙΖΕΤΕ ΣΕ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΕΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΑΘΡΟΙΣΜΑΤΑ.ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΝΕΤΕ ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΣΤΕ ΠΟΛΥ ΧΑΛΑΡΟΣ ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΟΜΙΖΩ….ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΗΣ ΜΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗΣ ΣΧΕΣΗΣ ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΑΝΕΦΕΡΑ ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΛΥΠΗΘΕΙΤΕ (ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΑΡΚΟΥΝΤΩΣ Ο ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ Ο ..ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΗΣ) ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝΙΣΩ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΥΝΟΛΙΚΑ ,ΑΛΛΩΣΤΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΕΚΑΝΑ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΑΛΛΑΞΩ ΤΩΡΑ. ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΑΙΟ ΠΑΝΤΩΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΑ ΣΧΕΔΙΟΥ – ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ – ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ , ΑΥΤΟ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΘΑ ΔΕΧΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟΥ ΚΑΚΟΥ. ΑΝΗΚΩ Σ’ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΓΚΡΟΥΠΟΥΣΚΟΥΛΟ ΑΛΛΑ ΒΑΣΙΚΑ ΑΝΗΚΩ Σ’ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΤΕ ΓΥΡΩ ΣΑΣ ΝΑ ΠΑΛΕΥΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ. ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΝ ΣΑΣ ΚΟΥΡΑΣΑ ‘Η ΣΑΣ ΠΡΟΣΕΒΑΛΑ ΣΤΟΧΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ.

  17. Ο/Η Τάσος Μπιμπλής λέει:

    καλά τα λέτε κ.λασκαράτε για όλους και για όλα.
    απορώ που βρίσκεται το κουράγιο να γράφετε αυτά τα ευθύβολα σεντόνια σας.

    να συνεχίσετε! όχι ότι θα ανακοπεί το ρεύμα ενίων της αριστεράς προς το πασόκ-σιγά μην ταρακουνηθούν απο τα γραπτά σας.αλλά έτσι, για την καταγραφή.

    πως είπε και η δημ.αρ.; οι αυτοδιοικητικές εκλογές νοεμβρίου δεν είναι για το δντ! είναι καθαρά αυτοδιοικητικές εκλογές.
    (για να γλείψουν κανένα κόκαλο εξουσίας τα λιγούρια της δημ.αρ. απο τα αποφάγια του πασόκ).

    τόσα χρόνια.πόσα χρόνια; τα ίδια και τα ίδια. απο το 68 σωστά 42 χρόνια απο εαδε σε πράσινη εαδε, σε γαλάζια εαδε, σε πράσινη εαδε…ούφ!!!

    τ.μ.

  18. Ο/Η Ν.Δ.ΣΤΕΦΑΝΗΣ λέει:

    τι να θυμηθώ και τι να συμπληρώσω περισσότερα σε αυτα που ανέφερες και είναι όλα σωστά …άρε μεγάλε .. Λέων και στα γεράματα άλλοι μια φορά ξεφτίλα έχεις γίνει και δακτυλοδεικτούμενος ..

  19. Ο/Η Ptomas λέει:

    Καλά τα λέτε και να ήταν μόνο αυτά! Πιο χαρακτηριστική μου φαίνεται η πορεία του Μεγάλου Συνθέτη (ναι, υπήρξε μεγάλος συνθέτης δεν το λέω ειρωνικά) του Μίκη που αφού πέρασε από όλες τις δυνατές πολιτικές απόψεις και υπουργοποιήθηκε από την ΝουΔία σήμερα παριστάνει τον «εθνικόφρονα» με ανακοινώσεις παρέα με τον παρδαλό φίλο του τον Λάκη! Αλλά άν σκεφτεί κανείς πως η πιο μαχητική φωνή των Γνήσιων Ορθόδοξων Αριστερών (κατά το Γ.Ο.Χ. των Παλαιοημερολογητών) του ΚΚΕ είναι η πιο κλασική εκφραστής του φασισμού η κ Κανέλη τι να πεί κανείς για πολιτική συνέπεια. Μόνο σε ένα Σταλινικό περιβάλλον που καμμία σχέση δεν έχει με κομμουνισμό θα μπορούσε ένα τέτοιο υποκείμενο να προκόψει! Φοβάμαι πολύ για το τι θα ακολουθήσει χωρίς αριστερά.

  20. Ο/Η Damanake λέει:

    Όλα για τη φτώχια.
    Ο Μακαριότατος στην ΕΕ για το καλό των φτωχών
    Η δαμανακί στο πλευρό του
    Ζήτω το Πολυτεχνείο

    Μπαβαρουάζ με φράουλες

    ΤΟ ΒΡΑΔΥ της Κυριακής ο Μακαριώτατος παρέθεσε δείπνο στο εστιατόριο του ξενοδοχείου «Χίλτον». Στο τραπέζι ο Μητροπολίτης Βελγίου Παντελεήμων, ο Μητροπολίτης Γαλλίας Εμμανουήλ – που είναι και εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Ε.Ε.- ο Επίσκοπος Νεαπόλεως Πορφύριος, η επίτροπος της Ελλάδας στην Κομισιόν Μαρία Δαμανάκη και οι πρεσβευτές Θ.Σωτηρόπουλος,Αλέξης-Πλάτων Χατζημιχάλης και Θρασύβουλος Σταματόπουλος. Το μενού είχε καπνιστό σολομό, μοσχάρι νουά με γεμιστά ραβιόλια, σαρλότ μπαβαρουάζ με φράουλες και λευκό κρασί.

    «Σημαντική προσωπικότητα»
    Η ΜΑΡΙΑ είπε ότι με την επίσκεψη αυτή ανοίγει νέο κεφάλαιο στη συνεργασία της Εκκλησίας με την Ευρωπαϊκή Ενωση. Και ανέπτυξε τη σημασία της στρατηγικής της Ευρώπης για τη μείωση των φτωχών και αποκλεισμένων κατά είκοσι εκατομμύρια μέχρι το 2020. Η Δαμανάκη χαρακτήρισε επίσης τον Ιερώνυμο ως μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες που έχει σήμερα η Ελλάδα. Ο Μακαριώτατος, από την πλευρά του, είπε πως «είναι αμαρτία στη σημερινή εποχή να αφήνουμε ανενεργή τη δύναμη της Εκκλησίας που πρέπει να βγαίνει έξω από τα τείχη και να αγκαλιάζει αυτούς που έχουν ιδιαίτερη ανάγκη».

  21. Ο/Η Πρεζόνι λέει:

    Άντε παιδιά της Δημ.Αριστεράς μην κάνετε το δύσκολο.
    Το ΠΑΣΟΚ σας κράζει

    Τι κάνει το νέο κόμμα της «Δημοκρατικής Αριστεράς»;
    08.07.10

    ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ, Η΄ ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΚΟΙΝΟΤYΠΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ;

    Του Γιώργου Κατσιμπάρδη πρώην υφυπουργού Εσωτερικών και μέλους του Ε.Γ. του ΠΑΣΟΚ

    Μπορεί να μην έχει (ακόμη) την οργανωτική δομή και την επικοινωνιακή δυνατότητα να προβάλει στο πλατύ κοινό την ιδεολογικοπολιτική του πλατφόρμα, όμως το νέο κόμμα της «Δημοκρατικής Αριστεράς» δείχνει ότι θέλει να θέσει τους βασικούς άξονες για τον ορθολογισμό της πολιτικής δράσης – αν και ορισμένοι έσπευσαν να παρατηρήσουν, ότι αυτοί είναι χιλιοειπωμένοι και, συνεπώς, πρόσφοροι μόνο για κοινότυπες συζητήσεις.

    ————————————————————————–

    Και το ερώτημα είναι τούτο: Αυτό το μοντέλο διακυβέρνησης, που δεν υλοποιήθηκε από ένα πανίσχυρο ΠΑΣΟΚ της περιόδου 1981 έως 1989, έχει άραγε ελπίδες να πραγματωθεί τώρα, που το επαναφέρει ο φίλος Φώτης Κουβέλης; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι (κατά την γνώμη μου) ότι το μόνο που μπορεί να πετύχει το νέο κόμμα της Αριστεράς είναι να «ερεθίσει πολιτικά το ΠΑΣΟΚ» να ξαναπροσπαθήσει. Γιατί όχι και μαζί του;)

    http://www.anparatiritis.gr/content/view/2470/2/lang,el/

  22. Ο/Η celin λέει:

    Aκομα ενα εκπληκτικο κειμενο αγαπητε Λασκαρατε.Αλλα δυστυχως δε μπορω να τα αναδημοσιευω κ ολα!
    Οσον αφορα τον Τσιπρα,να πω οτι εγω τον συμπαθω κ θα το σκεφτω κ πολυ σοβαρα να γινω ψηφοφορος του
    (ετσι κ αλλιως,ΚΚΕ Η ΣΥΡΙΖΑ ειναι το διλημμα,ολα τα αλλο τα εχω αποκηρυξει)
    ομως τα οσα αναφερονται στο κειμενο για τα σχολια του προς τον Καραμανλη,ειναι ενδεικτικα μιας νοοτροπιας που με απωθει,συμφωνω απολυτως κ με τη κριτικη σας.
    Τελοσπαντων,θα δουμε.Οπως κ να εχει,ελπιζω τουλαχιστον στις δημοτικες,ο λαος να μαυρισει τον δικομματισμο κ να ενισχυσει τα 2 κομματα που ανεφερα,με τα στραβα κ τα καλα τους.

  23. Ο/Η everythingispolitics λέει:

    Ας μην ξεχνάμε κάτι βασικό Λασκαράτε, όπως το αναφέρεις τόσο εύστοχα στο κείμενο σου, όλοι οι πολιτικοί είναι επαγγελματίες και αυτοί της αριστεράς φυσικά. Ο κοινωνικός τους ρόλος είναι μια «υποτιθέμενη» έκφραση και εφαρμογή, όταν μπορούν, των πολιτικών τάσεων και απόψεων στην κοινωνία, κυρίως αυτών που τους ψηφίζουν. Όμως το σύστημα της διαμεσολαβημένης αντιπροσώπευσης θα οδηγεί σχεδόν πάντα σε αποκοπή από την πραγματικότητα του κοινωνικού σώματος και στη δημιουργία μιας ξεχωριστής ειδικής ομάδας, κοντά σε μια τυπολογία της πολιτικής ελίτ, η οποία υποτίθεται κόπτεται, υπηρετεί και παλεύει για κάποια μεγάλα κοινωνικά στρώματα και ομάδες του πληθυσμού, ενώ στην πραγματικότητα θα εξυπηρετεί κυρίως τα δικά της συμφέροντα, όπως τα κατανοεί η ίδια τη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή.
    Και επειδή εκπλήσσεσαι με την συμπεριφορά του Τσίπρα ας παρατηρήσω εδώ ότι το «συμφέρον» του Τσίπρα ως αριστερού πολιτικού είναι η μέγιστη συμμετοχή στο πολιτικό επικοινωνιακό παιχνίδι, όσο πιο πολλά άρθρα, φωτό, αφιερώματα τόσο το καλύτερο για αυτόν και το κόμμα του. Σωστά επίσης παρατηρείς τη τάση προσχώρησης στελεχών του ΣΥΝ στο ΠΑΣΟΚ δεν μου κάνει καμιά εντύπωση, ο λόγος είναι καθαρά τεχνικός καθώς οι ευκαιρίες εξουσίας είναι από λίγες εως ελάχιστες στον ΣΥΝ. Πιστεύω αν με κάποιο μαγικό τρόπο ο ΣΥΝ ανέβαινε στην εξουσία θα ήταν αυτό που όλοι υποψιαζόμαστε ένας κλώνος του ΠΑΣΟΚ ίσως λίγο πιο Εμο με τους υπουργούς να έχουν πιο πολλά μαλλιά και πιο ατημέλητο ντύσιμο.

    Αυτή είναι και η αναπόφευκτη μοίρα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, ενώ ένας πληθυσμός αδιάφορος, απολιτικοποιημένος και παθητικός που έχει πιστέψει ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, με εξαίρεση κάποια κομμάτια της νεολαίας και μικρές ομάδες μεγαλύτερων, κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα.
    Θέλω να πω ότι μάλλον το πολιτικό σύστημα λειτουργεί κατά κύριο λόγω ανεξάρτητα της κοινωνίας με επίφαση την υπηρεσία της και την έκφραση της θέλησης της. Η οποία «ιερή» θέληση από όπου «πηγάζουν όλες οι εξουσίες», περιέργως είναι μια θέληση που εμφανίζεται στην επιφάνεια της κοινωνίας κάθε τέσσερα χρόνια και σε ένα πολιτικό σύστημα με περιορισμένες συγκεκριμένες επιλογές ‘αρα προκαθορισμένη από πριν. Έτσι οι «πολίτες» καλούνται να εκφραστούν πολιτικά και να «αποφασίσουν» για τη ζωή τους μια μέρα κάθε τέσσερα χρόνια σε μια διαδικασία που μοιάζει με επιλογή του καλύτερου προιόντος Προϊόν Α, Προϊόν Β, Προιόν Γ ή Δ(διαμαρτυρίας) και άκυρο, λευκό (δεν γουστάρω καθόλου).

    Έτσι ο λόγος ύπαρξης των πολιτικών ελίτ σε αυτή τη κοινωνία και σε αυτό το πολιτικό σύστημα μπορεί να είναι μόνο η επίτευξη προσωπικών επιδιώξεων και επιτυχιών για πιο πολύ πλούτο και αναγνώριση και η συμμετοχή όσο γίνεται περισσότερο στη διαχείριση της εξουσίας για περισσότερη δύναμη. Ας μην ξεχνάμε εδώ ότι το γενικότερο πλαίσιο της σύγχρονης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας το μόνο που επιτρέπει θεσμικά στα αριστερά κόμματα (όπως και σε όλα τα κόμματα) είναι η συμμετοχή στη διαχείριση της εξουσίας (υπουργειάκια, υφυπουργειάκια κτλ).
    Θεωρητικά πάλι τα αριστερά κόμματα θα μπορούσαν να διαχειριστούν πιο ριζοσπαστικά την εξουσία και να προχωρήσουν σε θεσμικές αλλαγές αλλά το ίδιο το πλειοψηφικό πολιτικό νομοθετικό σύστημα δεν το επιτρέπει καθώς όπως ξέρουμε στις αναπτυγμένες δυτικές κοινωνίες τα αριστερά κόμματα δεν είναι ποτέ πλειοψηφικά. Και αυτό είναι κάτι που δεν γίνεται παντού στο κόσμο με ελάχιστες εξαιρέσεις που συναντάνε και πάλι την παγκόσμια εχθρότητα και τον απομονωτισμό (Τσάβες στη Βενεζουέλα).
    Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι ο καπιταλισμός ο οποίος λειτουργεί λίγο η πολύ ολοφάνερα πια σαν παγκόσμιο σύστημα έχει πανίσχυρες ασφαλιστικές δικλείδες για μια τέτοια περίπτωση όπως τον έλεγχο όλα τα κόμματα εξουσίας στον ανεπτυγμένο κόσμο, όλο το δίκτυο πληροφόρησης των μεγάλων μέσων ενημέρωσης (με εξαίρεση το internet όπου θα ήθελα να συζητήσουμε αν κάποιος ενδιαφερόταν πως ξέφυγε από την μαρμάγκα), πανίσχυρους παγκόσμιους οργανισμούς (ΔΝΤ, WTO, World Bank), πανίσχυρα κρυφά και φανερά οργανωμένα δίκτυα εξουσίας και ελέγχου (επιχειρηματικά lobbies, μυστικές υπηρεσίες κτλ. )
    Η ίδια ριζοσπαστική κριτική και ο αριστερός λόγος κατά κύριο λόγο δεν είναι συνδεδεμένος με αυτό που θέλουν, ελπίζουν και σκέφτονται οι άνθρωποι, οι μη προνομιούχοι, οι εκμεταλλευόμενοι, οι καταπιεσμένοι, το προλεταριάτο που εκπροσωπεί ονομαστικά η αριστερά. Ο λόγος αυτός είναι είτε μια ιερή δογματική θεωρία ανεπτυγμένη και διαμορφωμένη πριν πάρα πολλές δεκαετίες και για αυτό εκτός σύγχρονης πραγματικότητας και με ελάχιστη πια συμβατότητα με τις σύγχρονες κοινωνίες (εκτός ίσως από λίγες βασικές κριτικές αρχές) όπως στη περίπτωση του ΚΚΕ, είτε λόγος κυρίως ανεπτυγμένος από κομματικές παρέες και μικροομάδες διανοούμενων.

    Αυτός ο αριστερός λόγος αυτονομείται από τη κοινωνία (ή τη κοινωνική τάξη ) για την οποία δημιουργήθηκε και υπάρχει καθ’ευατόν δηλαδή υπάρχει απλώς για να συνεχίσει να υπάρχει ως ένας ξεχωριστός ιδιότυπος γραφειοκρατικός θεσμός μέσα σε κόμματα ή και στην εξουσία για να δημιουργεί θέσεις διαχειριστών του σε κόμματα, πανεπιστήμια και οργανισμούς. Ο αριστερός λόγος των κομμάτων σήμερα σε μεγάλο βαθμό υπάρχει χωρίς πια να έχει σχέση με τη πραγματική του ιστορική αιτιότητα και ρίζα που είναι κοινωνία και το πρόταγμα μιας νέας κοινωνίας . Η πραγματική του λειτουργία είναι ως εργαλείο φήμης, εξουσίας, επιτυχίας και πλουτισμού (σε όλους τους πιθανούς συνδυασμούς τους) για τους διαχειριστές του και για τις κυρίαρχες ελίτ της κοινωνίας ως άλλοθι δημοκρατίας και ελευθερίας του λόγου και ως ασφαλές και ελεγχόμενο συνήθως κανάλι εκτόνωσης της οργής που η ίδια η κοινωνία με τις εγγενείς βαθιές αδικίες και ανισότητες παράγει συνέχεια.
    Αυτό βέβαια δεν είναι πραγματικά σύγχρονο φαινόμενο. Μια πιο βάρβαρη εκδοχή του ήταν ο ριζικός διαχωρισμός και η αυτονόμηση των σκοπών και της λειτουργίας της πολιτικής γραφειοκρατίας με την «ιερή θεωρεία» του Μαρξισμού στη Σοβιετική Ένωση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Για τη σοβιετική πολιτική ελίτ ο Μαρξισμός ήταν πάντα η «έμπνευση» της και το αιώνιο αξεπέραστο δόγμα και σκοπός της πάντα η δράση υπέρ του καταπιεσμένου προλεταριάτου.

    Νομίζω ότι όσο μια ριζοσπαστική πολιτική δεν σχετίζεται με τη πραγματική και συνεχόμενη πολιτική δράση των ίδιων των ανθρώπων που αφορά άμεσα ως εργαζόμενοι, καταναλωτές, πολίτες, θα καταλήγει στη φάρσα του διαχωρισμού της πολιτικής κομματικής ελίτ με την πραγματική αλλαγή και επανάσταση ενώ παραδόξως η κομματική ελίτ θα αντλεί τη συνεχή νομιμοποίηση της από την ιδέα της επανάστασης και ας μην έχει καμιά πραγματική σχέση με αυτήν. Επειδή ανέφερες και τους παλαιούς αριστερούς πόσο διαφορετικοί ήταν ας θυμίσω ότι τότε αυτοί οι άνθρωποι είχαν πίσω τους πραγματικά μαζικά πολιτικά κινήματα και συνήθως «γεννιόντουσαν» πολιτικά μέσα από αυτά ενώ πολλές φορές ρίσκαραν και το ίδιο τους το τομάρι με τη πολιτική δράση τους για χάρη των οραμάτων τους. Δηλαδή δεν μπορούσαν παρά να είναι αληθινοί.
    Επειδή ανέφερες και την εκκλησία, και ο Χριστός δεν μπορούσε παρά να είναι αληθινός χριστιανός καθώς ανέβηκε στο σταυρό και μάλιστα το ήξερε από την αρχή αντίθετα με τους σύγχρονους «συνεχιστές» του που η ζωή τους, οι πράξεις τους και ο λόγος τους είναι το αντίθετο, ίσως επειδή δεν θα ανέβουν ποτέ στο σταυρό (συνήθως ανεβάζουν άλλους) και μάλιστα το ξέρουν πολύ καλά.

  24. Ο/Η λουκάς σακελλαρίου λέει:

    «να τρώει στη μάπα τον κάθε κομπλεξικό looser»

    Για όσους δεν έχουν την ευκαιρία να δουν τα κατ’ εξοχήν υποψήφια για θέση γραμματέα υπουργείου στελέχη των «ανανεωτικών» (τρομάρα τους, ο μικρότερος είναι ο πενηντάρης Μαργαρίτης και η συντριπτική πλειοψηφία είναι εξήντα φεύγα) να δίνουν εξετάσεις και να ξερογλείφονται για να τους καλοκοιτάξουν οι κανονικοί πασόκοι, στα πανεπιστήμια και την ΠΟΣΔΕΠ μπορεί και να έχει ουσία να αποδείξεις αυτήν τη νομοτέλεια (να κυβερνήσει επιτέλους και η ΔΑ και να μπολιάσει το Στ. Αρναουτάκη, το Μ. Μπόλαρη και τη Θ. Τζάκρη με τον αριστερό ευρωπαϊσμό και τον δημιουργικό …. τους). Έτσι κι αλλιώς αν το δει κανείς ψύχραιμα ο μόνος άλλος λόγος που έφυγαν θα μπορούσε να ήταν η φιλοδοξία να κυριαρχήσουν στην αριστερά της χώρας και να ηγεμονεύσουν μακροπρόθεσμα με όπλα …. τον αριστερό ευρωπαϊσμό και την άρνηση του στείρου αρνητισμού.
    Όμως εδώ η προοπτική της εξουσίας έχει αρχίσει ήδη να φθείρει. Τι θα πει looser; Κατ αρχήν είναι βάρβαρο λάθος γραμματικά γιατί το χάνω είναι lose και ο συστηματικά χαμένος είναι loser. Αλλά με αυτούς, τους χαμένους, τους ριγμένους δεν είμαστε εμείς στην αριστερά; Από πότε εκφράσεις της πιο αντιδραστικής αμερικανικής κουλτούρας («Ο νικητής είναι τα πάντα ο δεύτερος δεν είναι τίποτε»,κλπ) υιοθετούνται από ευαίσθητους «ανανεωτές»; Μήπως πρέπει να σας θυμίσει κάποιος ότι καθυστερείτε είκοσι και πλέον χρόνια από τον Π. Κωστόπουλο και το Θ. Αναστασιάδη;
    Στο καλό και να μη μας γράφετε.
    Υ.Γ. Ποιός αλήθεια έχει γράψει τοι σενάριο σε αυτό το έργο όπου ο Μπίστης έχει εξαφανισθεί και η Α. Δρέττα εισηγείται και υπερασπίζεται στα κανάλια αυτό το ασφαλιστικό;

  25. Ο/Η Β.Δ. Καργούδης λέει:

    Κε Σακελαρίου, όλα καλά;
    Το φτιάξατε και για σήμερα το λεκτικό -και μόνο, για οτιδήποτε άλλο, τις κάψατε τις γέφυρες- σχηματάκι σας, τόσο όσο να εξασφαλίσετε τον επιούσιο της καθημερινής σας αυταπάτης, ότι δράτε , κατακαημένε, πολιτικά;
    (Αλήθεια, τόχετε ποτέ δοκιμάσει, έστω και στ αστεία; Γιατί για παραπάνω…)

    Άντε τώρα για ύπνο, τον ήσυχο ύπνο του (λεκτικού) νικητή, που κατατρόπωσε τους «αντεπαναστάτες συμβιβασμένους»…
    Να ρωτήσω μόνο τα όνειρά σας (αν βλέπετε) είναι έγχρωμα ή ασπρόμαυρα;

  26. Ο/Η aeroxeimarros λέει:

    Όπως πάντα σ αυτό το εξαίσιο μπλογκ ακούστηκαν διάφορες πλευρές του προβλήματος. Η δική μου προσωπική αποψη είναι ότι δεν πρόκειται απλά για χαμένη ηθική. Είναι ότι έχει αποδυναμωθεί τελείως από τις ίδιες τις θέσεις της που παίρνει σε κάθε μείζον ζήτημα που ταλανίζει τον λαό, μέσα στο σύστημα της οικονομίας της αγοράς που δεν αρμόζει για αριστερά σχήματα σε όλο τον δυτικό κόσμο! Είναι τέτοια η τροπή των γεγονότων στην πολιτική που μία αριστερά θα άγγιζε τον λαό αν τον έφερνε πιο κοντά σ αυτό που επιζητά ο ίδιος. Να τον προστατέψει από το κτήνος που λέγεται αγορά, και τα πολιτικά της συμπληρώματα.

    Χρειάζεται πληροφόρηση, παιδεία και αν μη τι άλλο πολιτικές προσπάθειες. Η ανατροπή εκπηγάζει από το να αμφισβητήσεις ευθέως την έννοια της δημοκρατίας που μας έχει επιβληθεί. Λύσεις υπάρχουν, συνειδητοποίηση του προβλήματος ακόμα όχι…

  27. Ο/Η notmymail λέει:

    2η συγκέντρωση του “του βήματος διαλόγου για την ενότητα της αριστεράς”: Το re-union της συμβιβασμένης γενιάς των 50+

    Πολύ πρώην, πολλοί πρώην και ως συνήθως και πολύ μακριά από την κοινωνία. Από όλα έχει ο μπαχτσές. Μέχρι και τον πρόεδρο του ευρηματικού σε αφίσες των αρχών της δεκαετίας του 1990, Α.Κ.Ε.Π . Όλη η γενιά του συμβιβασμού και της ήττας. Αυτό ήταν συνοπτικά το 2ο re-union παλαιών συμμαθητών και φίλων που έχουν είτε ως χόμπι, είτε ως επαγγελματική ενασχόληση την αριστερά «τους». Αυτό που λέγεται και αριστερό βήμα διαλόγου για την ενότητα (χωρίς πολύ κοινή δράση αλλά με αρκετή εικαστική παρέμβαση).

    Την ώρα που μιλούσαν ενότητα για την ενότητα(η μεγαλύτερη μπαρούφα και θα σχολιαστεί παρακάτω με μία κλασσική ρήση), για τους φίλους τους καλλιτέχνες, και γενικά συζητήσεις που θα ταίριαζαν είτε σε χαβαλοπαρέες, είτε σε συζητήσεις για την τέχνη τον 19ο αιώνα, την ακαδημαϊκή κοινωνιολογία είτε σε group therapy..

    ..εκείνη την ώρα, 200 μέτρα ποιο κάτω, οι επιτυχόντες του ΑΣΕΠ 2008 είχαν κάνει κατάληψη στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Για όσους μίλησαν μαζί τους, εκεί ήταν η αριστερά.

    Και όχι στους δημοσιοσχεσίτες, ειδικούς του P.R., αιχμάλωτους του κοινωνικού τους κύκλου. Που νομίζουν ότι η κοινωνία κρέμεται από τα χείλη τους και τους περιμένει. Η κοινωνία είναι ήδη αρκετά μπροστά και δεν περιμένει κανένα.

    Ούτε στους απογοητευμένους της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που θέλοντας να αφήσουν κάποια πολιτική κληρονομιά για τις άλλες γενιές, παγιδεύονται σε εφήμερα σχήματα αποτυχημένων-συμβιβασμένων γραφειοκρατών των «βρώμικων 89 και 90».

    Ούτε στους διάφορους καλλιτέχνες, οι οποίοι μακριά από τα καθημερινά προβλήματα που ταλανίζουν τα εργατικά, φτωχά μικροαστικά αγροτικά στρώματα, ψάχνουν να βρουν νέο κοινό με “πολιτική” χροιά. Χορτάσαμε από «ακατονόμαστους»(όπως θα έλεγε και ο Τζιμάκος ). Έτσι και αλλιώς σε αυτό τον τόπο ο καθένας είναι ότι δηλώσει. Αφού είσαι καλλιτέχνης και δήλωσες ενωτικός αριστερός ε τότε είσαι!

    Η αριστερά επίσης δεν βρίσκεται στους γραφειοκράτες με τις περιφερόμενες κοιλιές τους που «αγωνιούσαν» για το ενότητα για την ενότητα της αριστεράς «τους». Κοινώς στο «άλλοθι» τους για να μην χάσουν τις καρέκλες τους( το όριο του 3% γαρ..μακρινό όνειρο για τον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ). Ποιος άραγε δεν ξεχνά το σλόγκαν «κοιτάξτε μας στα μάτια και ψηφίστε» του τότε προέδρου του ΣΥΝ και νυν πρόεδρου του ΠΑΟ; Με μουσική Φοίβου και ερμηνεία από τον Πασχάλη Τερζή θα είχε γίνει φοβερή επιτυχία!

    “Οι προλετάριοι δεν έχουν τίποτα να χάσουν” έλεγε ο Μαρξ. Μάλιστα. Οι προλετάριοι. Ποιοι είναι αυτοί; Που βρίσκονται;

    Πάντως όχι στο 2ο re-union. Ούτε κατά διάνοια τους εκπροσωπούσαν. Οι περισσότεροι από τις κυρίες και τους κύριους της «του βήματος διαλόγου για την ενότητα της αριστεράς» έχουν να χάσουν την μεγάλη ή μικρή βολή τους. Ζουν μέσα στους μέσο-μικρό αστικούς κοινωνικούς κύκλους, μακριά από τους εργάτες τους φτωχούς αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους με το μπλοκάκι, τους φτωχούς μετανάστες, τους προλεταριοποιημένους μικροαστούς, τους άνεργους.
    Επιπλέον όσοι από αυτές ή αυτούς έχουν μάθει μια ζωή να κάνουν μικροπολιτική μικρό παζαρέματα, δεν μπορούν να εμπνεύσουν και να οδηγήσουν προς κοινή δράση στην νέα εποχή που βαδίζουμε. Οι ανάγκες της νέας εποχής απαιτούν άλλο σχέδιο και με νέα «υλικά». Που θα βγουν μέσα από τους αγώνες. Από τα κάτω εκεί που προ-αναφέρθηκε. Δεν χτίζεις κάτι καινούργιο από «υλικά κατεδαφίσεων».

    Απάντηση στην μπαρούφα «ενότητα για την ενότητα»: Δεν είμαστε αδύναμοι γιατί είμαστε διασπασμένοι. Είμαστε διασπασμένοι γιατί είμαστε αδύναμοι(Λένιν).

    Όταν κυρίες και κύριοι διαλόγου για την ενότητα της αριστεράς (και της σωτηρίας του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ) θα καταλάβετε το νόημα της φράσης του Λένιν, ελάτε να συζητήσουμε. Όχι στα γραφειάκια σας και στις γιορτούλες σας. Αλλά στις αγωνιστικές απεργίες, στις καταλήψεις των χρεοκοπημένων εργοστασίων, στους αγώνες των κατοίκων κατά της ακρίβειας και των διοδίων, στις πορείες των μεταναστών, στα λιμάνια των μηχανικών – ναυτεργατών μέσα στον καπνό των δακρυγόνων. Στο σφυρί και στο αμόνι της ταξικής πάλης. Εκεί «χτίζεται» η αριστερά. Εκεί οι περισσότεροι από εσάς είτε είστε ανεπαρκείς είτε τραγικά απόντες εγκλωβισμένοι στους μικρό υπολογισμούς και στις πρακτικές του βολεμένου πολιτικού σας μικρόκοσμου.

    Και για να μην λέτε κυρίες και κύριοι του “βήματος διαλόγου για την ενότητα της αριστεράς” ότι δεν προτείνεται τίποτα, υπάρχουν δύο μη συνεκτικά ιδεολογικά στρατόπεδα.

    Το ένα είναι με την μη αναγνώριση, μη πληρωμή του δημόσιου χρέους.
    Το άλλο με την αποπληρωμή, ή την επιμήκυνση της πληρωμής, ή το «κούρεμα» του δημόσιου χρέους.
    Όπως λέει και ο Σαίξπηρ «δεν μπορείς να υπηρετείς ταυτόχρονα 2 αφέντες». ‘Η ποιο απλά «δεν χωράνε δύο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη». Η τοποθέτηση της αποδοχής ή μη της πληρωμής επί του δημόσιου χρέους θα τα κρίνει όλα. Τα υπόλοιπα «Μνημόνιο-αντεργατικά» ψηφίστηκαν και ήδη εφαρμόζονται. Είναι σαν να προελαύνουν οι Γερμανοί προς το Στάλινγκραντ και οι κυρίες και κύριοι του “βήματος διαλόγου για την ενότητα της αριστεράς” να περιμένουν στην.. Πολωνία!

    Ευχαριστώ για την φιλοξενία κύριε Ροΐδη

  28. Ο/Η Β.Δ. Καργούδης λέει:

    @notmymail: Παρά το ότι εύκολα οι διακρίσεις που κάνετε θα μπορούσαν να διαβαστούν, ή ακόμα και από μόνες τους να ξεστρατίσουν σε μια ιδιότυπη «αγωνιστική» πασαρέλα με απόλυτο κριτήριο μια διάκριση χαρακτήρα ηθικολογικού, για το συγκεκριμένο «βήμα διαλόγου για την ενότητα της Αριστεράς»(;) και την απολύτως διαιολογημένη ένστασή(;) σας (για Αριστερά υποτίθεται πως μιλάμε, διάολε!), για την παντελή απουσία ακόμα και του ελάχιστου κοινωνικού-ταξικού κριτιρίου στις -ας πούμε- αναλύσεις τους, θα συμφωνήσω στα περισσότερα, σε όλα σχεδόν.

    Στον χαρακτηρισμό σας όμως & τη διάκριση των Μετώπων, όπως -σύμφωνα, φυσικά, με το δικό σας διάβασμα της τρέχουσας συγκυρίας- αυτά διαμορφώνονται, έχω να πω πως θα ήταν από κάθε άποψη πιο πλήρης, (ή λιγότερο ελλειπής, ανάλογα από ποιά μεριά το βλέπει κανείς), αν προσθέτατε ή αποσαφηνίζατε:

    -*για το μεν Μέτωπο «της ΜΗ αναγνώρισης (από ποιόν άραγε;) της ΜΗ αποπληρωμής, -ή επιμήκυνσης, ή haircut «κουρέματος» του δημόσιου χρέους, πως:
    είναι στην πραγματικότητα (που δεν πρέπει να αποκρύπτεται ούτε δολίως ούτε «αθώα») το Μέτωπο της εξόδου (κατ ουσίαν εθελουσίας) της χώρας μας από το ευρώ, την ΟΝΕ, και κατ επέκταση την ΕΕ & συνολικότερα από το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ενοποιησης, και της επανίσχυσης κατ ανάγκη του νέου και αναγκαστικά υπερ-υποτιμημένου εθνικού μας νομίσματος, της Νέας Δραχμής, με ότι αυτό θα μπορούσε να συνεπάγεται στο ΣΗΜΕΡΙΝΟ διεθνές περιβάλλον της ολόπλευρης κρίσης.
    Εκτός κι αν αντιτείνετε (και εγώ επ αυτού θα συμφωνήσω 101%) πως είναι απλά «το Μέτωπο των επιλογών ΠΟΥ ΟΞΥΝΟΥΝ ΤΙΣ καπιταλιστικές ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ»!

    -*Ενώ για το δεύτερο, το αντιποδικά αντίθετο Μέτωπο, αυτό των εισηγητών της συμμόρφωσης της χώρας με μια προοπτική ΟΜΑΛΗΣ αποπληρωμής των διεθνών της υποχρεώσεων, καλό, έντιμο και χρήσιμο θα έβρισκα, να προσθέτατε, πως αυτές (οι διεθνείς μας δλδ υποχρεώσεις), υφίστανται, -δυστυχώς- είτε τις αναγνωρίσει κανείς, είτε όχι.
    Με την ίδια έννοια που η βερεσέ ζάχαρι και τ αλεύρι στον μπακάλη, δημιουργούν χρέος, που καθόλου δεν παραγράφεται αν κάποια στιγμή υπερηφάνως και αγωνιστικά του ανακοινώσετε (του μπακάλη εννοώ) πως «τούτο το χρέος, ΕΓΩ δεν το αναγνωρίζω…»!

  29. Ο/Η notmymail λέει:

    Οι αναφορές είναι επί του Πρακτέου κύριε Β.Δ. Καργούδη

    Ηθικολογίες κάνει ο ΣΥΝ – ΣΥΡΡΙΖΑ με την «σοβαρή και υπεύθυνη» αντιπολίτευση ή το ΚΚ με τις «ηθικές νίκες». Και είδαμε που κατέληξαν.
    Η λύση είναι πολύ δύσκολη και αγωνιστική. Όποιος δεν θέλει να ακολουθήσει αργά ή γρήγορα θα απαξιωθεί. Το 2ο RE-UNION της γενιάς της ήττας και του συμβιβασμού τελείωσε μιας και δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της νέας εποχής. Εδώ δεν ανταποκρίθηκε σε ποιο light εποχές, θα ανταποκριθεί τώρα; Τι επιτυχίες έχουν να προτάξουν για να τους εμπιστευτούμε;

    Από εδώ και πέρα θα βγει νέα γενιά συνδικαλιστών μέσα από τους αγώνες. Για τους υπόλοιπους λυπάμε. Δεν υπάρχει τίποτα ποιο θλιβερό από πολιτικούς νάνους της αριστεράς που παριστάνουν τους γίγαντες. Πόσοι από αυτούς τους «αριστερούς» μπόρεσαν να κάνουν μία στοιχειώδη πολιτική ανάλυση για το σήμερα;
    Η πλειοψηφία τους σέρνεται πίσω από τις Mη Kυβερνητικές Oργανώσεις (με κυβερνητικές επιδοτήσεις)

    Περι δημόσιου χρέους
    Μίλησα για αιχμάλωτους του μικρο-μεσο αστικού τους κοινωνικού τους κύκλου. Kαι αυτή την λογική διέπει το «μικρά» επιτόκια
    Όποιος θέλει να λέγεται μαρξιστής ίδου η Ρόδος ιδού και το πήδημα.
    Οι αναλύσεις των

    Καζάκη

    Μαραγκού(Διαβάστε τα κάτω links. Είναι ενδιαφέροντα. ΕΙΔΙΚΑ ΤΟ «Κρίση, χρεοκοπία και αριστερά» )

    και
    Σπύρου Μαρκέτου

    είναι οι μοναδικές που ποιάνουν τον «παλμό» της εποχής και προτείνουν αντίστοιχες λύσεις. Εκεί «πονάει» η αστική τάξη όλης της Ευρώπης. Που κατα πλειοψηφία κερδοσκοπεί πάνω στο δημόσιο χρέος χωρών(σήμερα Ελλάδα αύριο Ισπανία μεθαύριο Πορτογαλλία και πάει λέγοντας)

    Υ.Γ.
    Και κάτι τελευταίο

    «..Αντίθετα η ομάδα της αστικής τάξης που κυβερνούσε και νομοθετούσε με τα κοινοβούλια, είχε άμεσο συμφέρον στη καταχρέωση του κράτους. Το κρατικό έλλειμμα, αυτό ήταν ίσα – ίσα το καθαυτό αντικείμενο της κερδοσκοπίας της και η κύρια πηγή του πλουτισμού της. Κάθε χρόνο κι από ένα νέο έλλειμα. Ύστερα από κάθε τέσσερα – πέντε χρόνια κι από ένα νέο δάνειο. Και κάθε νέο δάνειο πρόσφερε στη χρηματιστική αριστοκρατία μία καινούργια ευκαιρία να κατακλέβει το κράτος, που κρατιόταν τεχνικά στο χείλος της χρεοκοπίας – και που ήταν υποχρεωμένο να διαπραγματεύεται με τους τραπεζίτες κάτω από τους ποιο δυσμενείς όρους. Κάθε νέο δάνειο της πρόσφερε μιαν ακόμη ευκαιρία να καταληστεύει με χρηματιστηριακές εταιρίες το κοινό που τοποθετούσε τα κεφάλαια του σε κρατικά ομόλογα και που μυστικά τους ήταν μπασμένες η κυβέρνηση και η πλειοψηφία της Βουλής. Γενικά η αστάθεια της κρατικής πίστης και η γνώση των κρατικών μυστικών, έδινε στους τραπεζίτες και στους συνεταίρους τους στα κοινοβούλια και στο θρόνο τη δυνατότητα να προκαλούν εξαιρετικές , απότομες διακυμάνσεις στην τρέχουσα των κρατικών τίτλων, που δεν μπορούσαν να’χουν κάθε φορά άλλο αποτέλεσμα παρά την καταστροφή της μάζας μικρότερων κεφαλαιούχων και το μυθικό γρήγορο πλουτισμό των μεγάλων παιχτών…Τα τεράστια ποσά που κυλούσαν έτσι μέσα από τα χέρια του κράτους, έδιναν επιπλέον ευκαιρίες για δόλια συμβόλαια προμηθειών, για δωροδοκίες, καταχρήσεις και για κάθε λογής μπαγαποντιές. Οι σχέσεις ανάμεσα στη Βουλή και στην κυβέρνηση πολλαπλασιαζόνταν σα σχέσεις ανάμεσα σε ξεχωριστές διαχειρίσεις και σε ξεχωριστούς εργολάβους.

    Η άρχουσα τάξη εκμεταλλεύονταν την κατασκευή των σιδηροδρομικών γραμμών με τον ίδιο τρόπο που εκμεταλλευόταν τις κρατικές δαπάνες, γενικά και τα κρατικά δάνεια. Τα κοινοβούλια φορτώσανε στο κράτος τα κύρια βάρη και εξασφάλιζαν στην κερδοσκοπική αριστοκρατία του χρήματος τους χρυσούς καρπούς. Όλοι θυμούνται τα σκάνδαλα στη Βουλή, όταν τυχαία ήρθε στο φως ότι στις ίδιες τις επιχειρήσεις τήταν εων σιδηροδρομικών γραμμών μέτοχοι όλα τα μέλη της πλειοψηφίας, μαζί κι ένα μέρος από τους υπουργούς που φρόντισαν ύστερα σα νομοθέτες, να εκτελούν οι γραμμές αυτές με έξοδα του κράτους.

    Ενώ η αριστοκρατία του χρήματος έκανε τους νόμους, διεύθυνε το κρατος, είχε στη διάθεσή της όλες τις οργανωμένες δημόσιες εξουσίες, και σε βάση αυτά τα ίδια γεγονότα και με τον Τύπο εξουσίαζε την κοινή γνώμη και ενώ σ’ όλες τις σφαίρες, από την αυλή ως το Cafe-Borgne συνεχιζόταν η ίδια πορνεία, η ίδια ξετσίπωτη απάτη, η ίδια μανία πλουτισμού, όχι με την παραγωγή, αλλά με το επιτήδειο τσέπωμα του έτοιμου πλούτου των άλλων, ξέσπασαν, ιδιαίτερα στις κορυφές της αστικής κοινωνίας, και επικράτησαν αχαλίνωτα νοσηρές και έκλυτες ορέξεις που κάθε στιγμή έρχονταν σε σύγκρουση με τους ίδιους τους αστικούς νόμους – ορέξεις όπου ο πλούτος που προέρχονταν απ’το παιχνίδι γύρευε φυσικά την ικανοποίηση του εκεί που η απόλαυση γίνεται ακολασία, εκεί που γίνονταν ένα το χρήμα, η βρομιά και το αίμα. Η χρηματική αριστοκρατία, με τον τρόπο πλουτισμού της, όπως και με τις απολαύσεις της, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αναγέννηση του κουρελο προλεταριάτου στα ανώτατα στρώματα της κοινωνίας.

    Η δημόσια πίστη και η ιδιωτική πίστη ήταν φυσικά κλονισμένες. Η δημόσια πίστη στηρίζεται στην πεποίθηση ότι το κράτος θα δέχεται να το εκμεταλλεύονται οι χρηματιστές τοκογλύφοι. Το παλαιό όμως κράτος είχε εξαφανιστεί και η επανάσταση στρέφονταν πριν απ’ όλα ενάντια στην ολιγαρχία του χρήματος. Οι δονήσεις της τελευταίας ευρωπαϊκής εμπορικής κρίσης δεν είχαν ακόμα σταματήσει. Συνεχίζονταν οι χρεοκοπίες η μια πίσω από την άλλη.

    Η ιδιωτική πίστη είχε, παραλύσει, η κυκλοφορία είχε περιοριστεί, η παραγωγή είχε σταματήσει πριν ακόμα ξεσπάσει η επανάσταση του Φλεβάρη. Η επαναστατική κρίση μεγάλωσε την εμπορική κρίση. Και αν η ιδιωτική πίστη στηρίζεται στην πεποίθηση ότι η αστική παραγωγή σε όλη την έκταση των σχέσεών της, ότι το αστικό καθεστώς είναι απρόσβλητο και απαραβίαστο, ποια επίδραση μπορούσε να έχει μια επανάσταση που διαμφισβητούσε τη βάση της αστικής παραγωγής, την οικονομική σκλαβιά του προλεταριάτου, μια επανάσταση που έστησε αντίκρυ στο χρηματιστήριο τη σφίγγα του Λουξεμβούργου; Η απελευθέρωση του προλεταριάτου είναι η κατάργηση της αστικής πίστης γιατί σημαίνει την κατάργηση της αστικής παραγωγής και του καθεστώτος της. Η δημόσια πίστη και η ιδιωτική πίστη είναι το οικονομικό θερμόμετρο που με αυτό μπορεί να μετρήσει κανείς την ένταση της επανάστασης. Στο βαθμό που πέφτουν, στον ίδιο βαθμό ανεβαίνουν η φλόγα και η δημιουργική δύναμη της επανάστασης…»

    ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ. «ΟΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1848 ΩΣ ΤΟ 1850».

    ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΒΛΕΠΑΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ 160 ΧΡΟΝΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΧΩΡΙΣ ΜΕΝΤΙΟΥΜ ΚΑΙ ΕΝΟΡΑΣΕΙΣ ..

  30. Ο/Η notmymail λέει:

    Διόρθωση-Προσθήκη στην 1η παράγραφο: «Όποιος δεν θέλει να ακολουθήσει αργά ή γρήγορα ή θα απαξιωθεί πολιτικά ή θα συμβιβαστεί με την κυρίαρχη ΜΜΕδικη άποψη. Όταν κοιλοπονάει η ιστορία γεννάει ή τέρατα ή αγγέλους όπως θα έλεγε και η αξιοπρεπής κυρία Σακοράφα. Με την οποία πολιτικά διαφωνώ. Αλλά η ομιλία της στην Βουλή – παρά της αυταπάτες της περί παλιού «καλού» ΠΑΣΟΚ – ήταν συγκλονιστική.»

    Διόρθωση-Προσθήκη στην 2η παράγραφο: » Για τους υπόλοιπους λυπάμαι. Είναι τραγικά ανεπαρκείς μπροστά στις απαιτήσεις της νέας εποχή που έρχεται. Και το χειρότερο ζουν στον «κόσμο» τους.»

    Ευχαριστώ για την φιλοξενία κύριε Ροΐδη

  31. Ο/Η notmymail λέει:

    Δείτε και AYTO (KANTE KLIK)

    κύριε Β.Δ. Καργούδη.
    Τι συμπέρασμα βγάζετε;

  32. Ο/Η Β.Δ. Καργούδης λέει:

    @notmymail: Χαίρομαι πάντα όταν έχω να κάνω με ανθρώπους-φορείς απόψεων, που και το αντικείμενό τους δείχνουν να προσεγγίζουν με απόλυτη γνώση & επάρκεια (και έτσι να το τιμούν!) αλλά και πλήρη επίγνωση δείχνουν να έχουν για το κόστος και τις συνέπειες των όσων προτείνουν.
    Ανεξάρτητα φυσικά από το αν συμφωνώ ή διαφωνώ και με την ανάλυση και με το προτεινόμενο.

    (μέρος της παραπομπής σας, ομολογώ πως είχα σκεφτεί αν έπρεπε γενικώς να το αναφέρω, και σκέφτηκα πως θα επρόκειτο για βιβλιογραφική εξτραβαγκάντσα από την πλευρά μου.
    Πρέπει και επ αυτού να πω, πως με πείσατε για το αντίθετο!)

    Να είστε καλά…

  33. Ο/Η notmymail λέει:

    Είναι πολύ απλό κύριε Β.Δ. Καργούδη. Αρκει να σκεφτείτε την κλασσική ρήση του ΜΑΡΞ από το κομμουνιστικό μανιφέστο. Δυστυχώς υπάρχει κόσμος που δηλώνει «αριστερός» χωρίς να έχει διαβάσει το Κομμουνιστικό Μανιφέστο.

    Tα νούμερα δεν βγαίνουν έλεγε και ξαναέλεγε ο (υπεράνω αριστερής πολιτικής τοποθέτησης) κ.Τράγκας.

    Ή να το πούμε και αλλιώς αν δεν μπορεί να ξεχρεωθούν τα 320 δις ευρώ τότε πως θα ξεχρεώθούν τα 450 δις ευρώ; Όταν μάλιστα θα έχουν -βάσει προγράμματος- ξεπουληθεί αρκετές από τις κερδοφόρες εταιρίες του δημοσίου;

    Όταν μετά από μακρόχρονη, (περίπου δεκαετή λιτότητα), το χρέος θα παραμείνει περίπου στα επίπεδα του σήμερα(αν όλα πάνε σύμφωνα με τις προβλέψεις) όπως θα έλεγε το Δ.Ν.Τ. αναρωτηθήκατε το πως και σε ποιες συνθήκες καλείται να ζήσει η κοινωνία;
    Μήπως η κυρία Σακοράφα έχει δίκιο στην ομιλία της στην καταψήφηση του αντι-ασφαλιστικού νομοσχεδίου;

    Για να φτάσουν οι τράπεζες
    σε αυτό το σημείο σημαίνει πως κάτι τρέχει..

    Μήπως ρωτώ μήπως οι ιδέες κάποιων από τις παραπομπές που προαναφέρθηκαν διαδίδονται ανεξάρτητα από την δική σας ή μη απoδοχή;

    Δείτε το τι έγινε στην

    Αργεντινή

    Το συγκεκριμένο Video προβάλεται σε κινηματογράφους, γειτονιές Βγάλτε τα συμπεράσματά σας.

  34. Ο/Η OMADEON λέει:

    @notmymail
    Ωραίο το προπαγανδιστικό άρθρο.
    Κάτι ανάμεσα σε διαφήμιση για νέο προϊόν που καταπολεμά τη φαλάκρα και εγγυάται ξαναφύτρωμα τριχών και σε… κομματική ανακοίνωση του ΠΑνελλήνιου Κινήματος Οργάνωσης του Καπιταλισμού (γνωστό και ως ΠΑΣΟΚ).

    Για τους ΠΑΣΟΚους προπαγανδιστές ισχύει πλέον το «δώσε θάρρος στο χωριάτη να σου ανέβει στο κρεβάτι»….

  35. Ο/Η OMADEON λέει:

    κ. Λασκαράτε βρίσκω το άρθρο σας ιδιαίτερα σημαντικό γιατί λέει τα πράματα με το όνομά τους, ασκεί δίκαιη και σωστή κριτική και επίσης περιέχει πολλά ιστορικά και άλλα στοιχεία που το καθιστούν ευχάριστο στην ανάγωση….

    @notmymail το σχόλιό σας 24/07/2010 στο 7:16 μμ θα το έβγαζα μετά χαράς σαν… ποστ στο (ομαδικό πλέον) μπλογκ μας. Respect…
    Keep up the good work ! 🙂

  36. Ο/Η notmymail λέει:

    κύριοι/κυρίες OMADEON(μια και είσαστε ομαδικό μπλοκ)

    Κάποιες φορές, και δυστυχώς λόγω internet, κάποια πράγματα παρεξηγούνται. Καλύτερα θα είναι να μην βιαζόμαστε να κρίνουμε. φιλο-Πασόκους δημοσιοσχεσίτες θα βρείτε ανάμεσα σε αυτούς που υπέγραψαν για το «αριστερό βήμα διαλόγου».

    Δεν θα έλεγα ότι η κυρία δεν έχει τις αυταπάτες της περί «παλιού καλού ΠΑΣΟΚ». Ίσως να τρέφει αυταπάτες αν πιστεύει πως μέσα από το κόμμα στο οποίο ανήκει, θα βρεθούν αρκετά μικρο-μεσσαία στελέχη, χρόνια «εκπαιδευμένα» στις παραφυάδες του «σύστηματος εξουσίας», που θα την «στηρίξουν.. Αλλά από την άλλη, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε, ότι αποτελεί παράδειγμα αξιοπρέπειας. Και πρωτύτερα με το ΜALL. Αποτελεί την φωτεινή εξαίρεση στον κανόνα. Δυστυχώς, οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα..

    Δεν ξανα-ανακάλυφθηκε ο τροχός

    Απλά εξετάζονται(στο μέτρο του χρόνου και του δυνατού) και σοβαρός αστικός τύπος και γνήσιος αριστερός τύπος. Έντυπος ή ηλεκτρονικός. Κάτω από ταξικό «πρίσμα». Υπάρχουν συγγραφείς, οικονομολόγοι, ιστορικοί που προαενέφερθηκαν (όπως π.χ. οι κκ. Δ.Καζάκης, Κ.Μαραγκός, Σ.Μαρκέτος) «ακούνε» τον «αχό» της αγωνίας της κοινωνίας. Και αυτή την στιγμή καθίσταται πρωτοπόροι.

    Υ.Γ.(το τελευταίο link αναδημοσιευμένο. Για όσους δεν το έχουν διαβάσει ας του ρίξουν μια ματιά. Αξίζει τον κόπο)

    ( Τί είναι αυτό που χρειάζεται επειγόντως σήμερα; Του Δημήτρη Καζάκη*

    Στην Αριστερά κυριαρχούσε, ανέκαθεν, μια ιδιότυπη έπαρση. Για κάποιον περίεργο και μεταφυσικό λόγο θεωρείται, ως δεδομένο από πολλούς, ότι ο λαός, οι εργαζόμενοι, η εργατική τάξη έχουν απόλυτη ανάγκη την Αριστερά και, μάλιστα, ανεξάρτητα από την πραγματική κατάσταση της ίδιας της Αριστεράς.

    Επομένως, το κυρίαρχο ζήτημα είναι πρώτα να κάνει διάλογο η Αριστερά, να τα βρει με τον εαυτό της και κατόπιν να αναλάβει τα ηνία του λαού, ο οποίος υποτίθεται ότι δεν τον απασχολεί τίποτε άλλο εκτός από το πότε και το πώς θα τεθεί επικεφαλής η Αριστερά.
    Μέχρι, όμως, να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει υπομονετικά να περιμένει πότε θα είναι έτοιμη η αριστερά για να ηγηθεί του αγώνα.

    Το σκηνικό είναι γνώριμο από παλιά. Το έργο έχει παιχτεί πολλές φορές από την εποχή της «ενωμένης αριστεράς» του 1974, του πάλαι ποτέ ενιαίου συνασπισμού της δεκαετίας του ’80 και πάει λέγοντας μέχρι της μέρες μας.Κάθε φορά που η ζωή και η ταξική πάλη επιτάσσει να στραφούμε στον κόσμο, στους απλούς εργαζόμενους, να οργανώσουμε τη μαζική πάλη τους, να βοηθήσουμε στο ξεκαθάρισμα των άμεσων στόχων και των αιτημάτων εκείνων που θα επιτρέψουν να γεννηθεί ένα αληθινό πλειοψηφικό κίνημα μέσα στο λαό και την εργατική τάξη, ορισμένοι αναζητούν καταφύγιο στο διάλογο της Αριστεράς στη βάση του «όλοι αριστεροί είμαστε, προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός».

    Η περίοδος στην οποία βρισκόμαστε δεν είναι συνηθισμένη. Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές και αδυσώπητες. Δεν αφήνουν περιθώρια για γενικές αναζητήσεις στο χώρο της Αριστεράς. Τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά. Ή θα κινητοποιηθεί η μεγάλη πλειοψηφία της εργατικής τάξης, των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας, ή θα ζήσουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις κοινωνικής αποσύνθεσης και διάλυσης.

    Πώς όμως θα γίνει να κινητοποιηθεί η πλειοψηφία του λαού; Με εκκλήσεις για να βγει στο δρόμο και να ανατρέψει την κυβέρνηση και τα μέτρα; Αρκεί αυτό, ή αποτελεί ένα βολικό άλλοθι για να χρεωθεί στου ίδιους τους εργαζόμενους η ήττα, σύμφωνα με το γνωστό «εμείς τα λέγαμε, καλούσαμε τον κόσμο να ξεσηκωθεί, αλλά αυτός είναι βλάκας και δεν καταλαβαίνει».

    Απαιτείται ενότητα δράσης του λαού
    Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι η ενότητα της Αριστεράς, ούτε ένα αριστερό μέτωπο, όπως κι αν το εννοεί κανείς, αλλά η ενότητα δράσης της πλειοψηφίας του λαού. Και η πλειοψηφία αυτή δεν βρίσκεται σήμερα στην Αριστερά, ούτε καν έχει εμπιστοσύνη στην Αριστερά.

    Όχι γιατί η Αριστερά είναι διασπασμένη, αλλά γιατί δεν απαντά στα άμεσα προβλήματα του με τρόπο πειστικό και ρεαλιστικό από τη σκοπιά των συμφερόντων του. Γι’ αυτό και η ενότητα δρασης του λαού δεν περνά αναγκαστικά μέσα από την κοινή δράση της Αριστεράς, αλλά μέσα από ένα ενιαίο κοινωνικοπολιτικό μέτωπο των ίδιων των εργαζομένων.

    Κι αυτό απαιτεί μια εντελώς διαφορετική ενότητα. Όχι μια ενότητα για την ενότητα. αλλά μια ενότητα ανοιχτή σε όλους, σε όλες τις δυνάμεις του λαού, που αποδέχονται την κοινή δράση ενάντια στον κοινό εχθρό στη βάση των πιο άμεσων και ζωτικών αιτημάτων για την επιβίωση των εργαζομένων και της χώρας.

    Για να κατακτηθεί μια τέτοια ενότητα στην πράξη πρέπει πρώτα να χωρίσουμε για να ενωθούμε. Όχι για να ενωθούμε μεταξύ μας, αλλά για να ενωθούμε πρώτα και κύρια με τον απλό κόσμο. Και πρέπει πρώτα να χωρίσουμε με όλους εκείνους που μπορεί να φωνάζουν πιο δυνατά απ’ όλους ενάντια στην κυβέρνηση, τα μέτρα, το ΔΝΤ, το Μνημόνιο, αλλά δεν τολμούν να απαντήσουν ανοιχτά και ξεκάθαρα -από τη σκοπιά των συμφερόντων των εργαζομένων και του λαού- τι πρέπει να κάνουμε με το χρέος και με το ευρώ.

    Αυτό το ενιαίο μέτωπο της πλειοψηφίας των εργαζομένων δεν μπορεί να το εκφράσει κανένα σχέδιο της «παναριστεράς», όσο ριζοσπαστικό κι αν εμφανίζεται στα λόγια, όπως άλλωστε δεν το εξέφρασε ποτέ έως τώρα. Όσοι συναρπάζονται με τέτοια εγκεφαλικά σχέδια, αρνούνται ή αδυνατούν να κατανοήσουν ότι η Αριστερά έχει μόνο ένα χρέος: Να φανεί χρήσιμη στον αγώνα που διεξάγει σήμερα η εργατική τάξη και γενικά ο λαός για την επιβίωση του.

    Αν δεν μπορεί να το κάνει αυτό, οφείλει να καταλήξει στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.

    Υπάρχει Αριστερά, σήμερα, που μπορεί και πρέπει να πρωτοστατήσει σ’ ένα τέτοιο ενιαίο μέτωπο: Ναι υπάρχει. Δεν θα τη βρείτε στις ηγεσίες και τους μηχανισμούς των κομμάτων της, ούτε στους διαλόγους των «επωνύμων» επί παντός επιστητού, θα την βρείτε να αναπτύσσεται ραγδαία μέσα στους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές, εκεί όπου αρχίζουν να ξεπετάγονται για πρώτη φορά τα «έμβρυα» μιας αυθεντικής λαϊκής οργάνωσης, μέσα από επιτροπές και πρωτοβουλίες μέχρι χτες ανένταχτων, αλλά και ενταγμένων, που ψάχνουν να βρουν τρόπους κοινής δράσης με τους γείτονες και τους συναδέλφους τους για να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τα πιο κρίσιμα και επείγοντα προβλήματα της περιόδου.

    Πρόκειται για μια κρίσιμη μάζα αγωνιστών που διατρέχει οριζόντια τα κόμματα και τις οργανώσεις της Αριστεράς και ξέρει να θέτει τα πιο άμεσα αιτήματα της κοινής δράσης πάνω από τις γενικότερες ιδεολογικοπολιτικές διαφορές. Εκεί βρίσκεται η ελπίδα. Κι εκεί μόνο μπορεί να στηριχθεί μια αληθινή πολιτική πρωτοβουλία που δεν θα αναλώνεται με τα όποια κοινά σημεία της Αριστεράς, αλλά θα θέτει ως άμεση και επείγουσα ανάγκη το ενιαίο μέτωπο των ίδιων των εργαζομένων, της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού.

    * Ο Δημήτρης Καζάκης είναι οικονομολόγος, αναλυτής και το κείμενο του δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς». )

  37. Ο/Η notmymail λέει:

    Αντιγραφή από παλαιότερο Post στο παλιό indymedia. Λίγο αλλαγμένο και διανθισμένο με τις τωρινές καταστάσεις..

    Αγαπητοί Αστοί,

    Ναι! Αγαπητοί! Το εννοούμε! Εμείς του ΣΥΝ αγαπάμε, όπως και όλους τους ΣΥΝανθρώπους μας(ΣΥΝανθρώπους μας το πιάσατε; Εμείς του Συνασπισμού έχουμε αρκετό χιούμορ βλέπετε). Εμείς του ΣΥΝ δεν είμαστε τίποτα κολλημένοι αριστεροί που ζουν στο παρελθόν, Είμαστε μοντέρνοι αριστεροί! Αγαπησιάρηδες! Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι η κοινωνία έχει απόλυτη ανάγκη το κεφάλαιο και ότι τίποτα άλλο δεν είναι δυνατόν να υπάρξει. Και κάνουμε έκκληση σε εσάς, έκκληση τρυφερής ανθρώπινης, σε εσάς που έχετε τα ηνία της εργασίας. Γιατί εμείς δεν είμαστε μονολιθικοί. Και πιστευτούμε πως επάξια έχετε τα ηνία αυτά, γιατί ήρθαν στα χέρια σας επάξια, με σκληρή προσωπική εργασία. Σας αξίζουν ω αγαπητοί αστοί. Εμείς στο ΣΥΝ(κατά πλειοψηφία μιας και έχουμε τάσεις) λέμε ότι στην ζωή ο καθένας έχει αυτό που του αξίζει.

    Δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τα ντουβάρια που σκίζονται καθημερινά για ένα κομμάτι ψωμί. Χαμηλό IQ θα έχουν αφού δεν καταλαβαίνουν το τι θέλει η κοινωνία. Τεμπέληδες είναι αφού δεν μπήκαν στο Γειλ στο Κολούμπια στο Πρίστον στο L.S.E. και τα λοιπά «καλά» Πανεπιστήμια και κολλέγια. Από την τεμπελιά τους και το μυαλό τους παραμένουν σε χαμηλής αμοιβής επαγγέλματα.

    Τι να καταλάβουν από τις ανάγκες της κοινωνίας άνθρωποι που την μισή μέρα της ζωής τους σκίζονται για ψίχουλα; Εμείς του ΣΥΝ ξέρουμε, τα έχουμε σπουδάσει και σας καταλαβαίνουμε και σας αγαπάμε ω αγαπητοί αστοί. Κάνουμε λοιπόν έκκληση σε σας, την μορφωμένη τάξη, που μπορείτε να καταλάβετε, και τα ανθρώπινά σας αισθήματα είναι οξυμμένα από την καλή ανατροφή και τα κολλέγια. Απλώς σας παρακαλούμε πολύ, και είμαστε σίγουροι ότι θα το βρείτε στο βάθος της καρδιάς σας, λίγο, έτσι λιγάακιι, να «μαζέψουμε» τον καπιταλισμό και κάποιες από τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης.

    Όχι προς Θεού! Εμείς ξέρουμε πως ο καπιταλισμός είναι απαραίτητος, είναι το «τέλος της Ιστορίας». Τι και αν το τελευταίο το αποκήρυξε αυτός που το πρωτοείπε, ο Φουκουγιάμα; Συνειδητοποιούμε ότι τα είδη πρώτης ανάγκης θα ανεβαίνουν. Οπαδοί της προσφοράς και ζήτησης είμαστε να μην το ξέρουμε; Και περικοπές μισθών και περικοπές συντάξεων θα γίνονται. Και κλεισίματα εργοστασίων και απολύσεις θα γίνονται. Τι να κάνουμε, η ζωή είναι σκληρή και δύσκολη. Και ξεπουλήματα αν χρειαστεί θα γίνουν. Και το Δ.Ν.Τ. και ειδικά η Ε.Ε. θα έρχονται για να μας κρίνουν. Αφού έχουμε κρίση και ανήκουμε εις την Δύση!

    Είστε καλλιεργημένοι άνθρωποι, γνωρίζεται από τέχνη, συμμετέχετε σε φιλανθρωπικά gala, βοηθάτε τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Έχετε ενδιαφέρον και ευαισθησίες για τον ΣΥΝάνθρωπο. Όχι σαν τους εγωιστές χαμηλόμισθους εργαζόμενους ή φτωχο-αυτοαπασχολουμένους, φτωχό-αγρότες. Που τα θέλουν όλα για τον εαυτό τους. «Και την πίτα γεμάτη και τον σκύλο χορτάτο». Που όλο μιλάνε για «κεκτημένα». Που όλο θέλουν δώρα άδειες, θέλουν καμία επιδότηση για το χωράφι, θέλουν, θέλουν, θέλουν. Χωρίς να καταλαβαίνουν το τι έχετε τραβήξει ω αστοί για να πλουτίσετε, χρειάζεται που και που να τους υπενθυμίζεται την θέση τους. Όπως κάνει καμία φορά ο καλός και αυστηρός γονιός, από αγάπη προς τα παιδιά του και για τις ανάγκες της μάθησης.

    Σας τείνουμε μία χείρα φιλίας, ΣΥΝεργασίας, συμπόρευσης ω αγαπητοί αστοί. Μία χείρα απαλή, τρέμουσα εκ της συγκίνησης, ως ξεχειλίζουν τα στήθη μας εκ της αλτρουιστικής αγάπης για εσάς.
    Και είμαστε χρήσιμοι. Συμμετέχουμε σε πρωτοβουλίες γενικώς και αορίστως, έτσι να περνά η ώρα και να μην γίνεται επί της ουσίας τίποτα. Πρωτοβουλίες όπως του Αριστερού Βήματος Διαλόγου για την Ενότητα της Αριστεράς.(Εδώ και δεκαετίες δεν τα «βρήκαμε» με τους άλλους αριστερούς, θα τα βρούμε τώρα; Χα-χα σας είπαμε έχουμε χιούμορ εμείς του ΣΥΝ.)

    Δεχτείτε λοιπόν την χείρα μας και έτσι χέρι-χέρι να διαβούμε τον δρόμο για ένα καλύτερο αύριο. Σας παρακαλούμε αν όχι να μας ανταποδώσετε την χειραψία, τουλάχιστον ..ένα νεύμα.. ένα βλέμμα σας. Ή έστω, ας επιστρέψει το ταπεινό ΔΗ.ΑΡΙ της πλατείας Βάθης στον φυσικό του χώρο, τον χώρο της Μεζονέτας και της Προ(σ)όδου γωνία(που λέει και ο Τζιμάκος – είπαμε έχουμε χιούμορ εμείς του ΣΥΝ). Και αν πούμε καμία κουβέντα παραπάνω που και που, ψωμί και αλάτι ω αγαπητοί αστοί! Έτσι είναι η πολιτική. Και αυτό εσείς το ξέρετε καλά όσο και εμείς.

    Δικοί σας με ανθρώπινη και χριστιανική αγάπη
    Με ειλικρινή θαυμασμό

  38. Ο/Η notmymail λέει:

    Διόρθωση στη 2η παράγραφο.

    . Τεμπέληδες θα είναι αφού δεν διάβασαν πολύ για να μπούνε σε μπάτσελορς ή μάστερς στο Γειλ, στο Κολούμπια, στο Πρίστον, στο L.S.E. στην Ecole Polytecnik και τα λοιπά «καλά» Πανεπιστήμια-κολλέγια όλου του κόσμου.

  39. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://www.protagon.gr/apopseis/editorial/fwtis-kouvelis-o-proedros-pou-den-psifise-to-komma-tou-44341355796

    Ο πρόεδρος που -κυριολεκτικά- δεν βρήκε την ψήφο του
    Πάνος Παπαδόπουλος
    23 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017

    Ο Φώτης o Κουβέλης παραδέχτηκε ότι τον Ιανουάριο του 2015, όταν δηλαδή ήταν ακόμα πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ. Τι άλλο πρέπει να κάνει Αλέξη;
    ………………………………..

    Το φθινόπωρο λίγο πριν από το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ διαλαλούσε σε συνέντευξή του πως η οικονομία αναπτύσσεται. Εμφανιζόταν βέβαιος ότι η Αριστερά θα αλλάξει την Ευρώπη. Πιστοποιούσε (και ως νομικός) ότι η διαδικασία για την χορήγηση των τηλεοπτικών αδειών ήταν η καλύτερη δυνατή. Και δεν είχε καμία αμφιβολία ότι η Τράπεζα Αττικής τώρα είναι που εξυγιαίνεται και έχει θετικές προοπτικές.

    Πέρασαν όμως οι μήνες. Εγινε και ο ανασχηματισμός και ούτε ένα γράμμα, ούτε ένα τηλεφώνημα, έστω μια φατσούλα σε SMS.

    Και έτσι ο Φώτης ο Κουβέλης είπε να επανέλθει. Το μεσημέρι της Πέμπτης, μίλησε στο ραδιόφωνο του Action. «Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι καλύτερη από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου», είπε ο Φώτης ο Κουβέλης. Και αμφισβήτησε βέβαια ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ χρέωσε την ελληνική οικονομία 86 δισ. ευρώ.

    Το έπαιξε βέβαια και λίγο δύσκολος. Στην ερώτηση αν θα κατέβει στις εκλογές απάντησε: «Δεν θα μελλοντολογήσω και δεν θα πω τίποτα από αυτά που δεν έχω σχεδιάσει. Δεν είμαι ενταγμένος στο ΣΥΡΙΖΑ, επιλέγω να λέω την πολιτική μου άποψη με τη σαφήνεια και ειλικρίνεια που διεκδικώ να έχω στον πολιτικό μου λόγο».
    …………………………………

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.