Το “Στο σπίτι του Κεμάλ” ενώνει Έλληνες και Τούρκους

Να διδάσκεται στα σχολεία μας

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,

Πικρός καρπός του 1922 ήταν ο ξεριζωμός Χριστιανών και μουσουλμάνων από τις προγονικές τους εστίες. Η ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922 έγινε με κριτήριο τη θρησκεία και όχι τη γλώσσα, όπως αναφέρεται και στο διήγημα “Στου Κεμάλ το σπίτι” του Γιώργου Ιωάννου. Μουσουλμάνοι της Ελλάδας, πολλοί από αυτούς ελληνικής συνείδησης (Βαλαάδες, Τουρκοκρητικοί) διώχτηκαν στην Τουρκία. Χριστιανοί Ορθόδοξοι της Τουρκίας, αρκετοί από αυτούς Τούρκοι (Μπαφραλήδες του Πόντου κοι Καραμανλήδες της Καππαδοκίας) διώχτηκαν στην Ελλάδα. Δεν ξέρω προς τα που γέρνει το ισοζύγιο του πόνου και της αδικίας, ας το μετρήσουν οι στενόκαρδοι, οι μικρόμυαλοι, οι εγωκεντρικοί και οι μικρόψυχοι. Ξέρω όμως πως αυτοί που ενοχλήθηκαν για το βιβλίο του “συνωστισμού” της Σμύρνης, θα έπρεπε πρώτα να θυμώσουν που η κα Ρεπούση αποσιώπησε τα φοβερά εγκλήματα του ελληνικού στρατού στην Τουρκία σε βάρος αμάχων, που προηγήθηκαν της σφαγής των Ελλήνων στη Σμύρνη, αποφεύγοντας μια ευπρεπή σύντομη αναφορά, χωρίς βέβαια φρικιαστικές λεπτομέρειες. Ασφαλώς μετά με μια εξ ίσου λιτή αναφορά θα μιλούσε για τις τουρκικές βαρβαρότητες στη Σμύρνη. Όποιος θέλει να πάρει μια γεύση από τις αγριότητες του ελληνικού στρατού-των Τούρκων εθνικιστών τις ξέρουμε με το παραπάνω-ας διαβάσει το εξαιρετικό και αδιάψευστο βιβλίο του εκ των “Ιών” της Ελευθεροτυπίας Τάσου Κωστόπουλου “Πόλεμος και Εθνοκάθαρση Η ξεχασμένη πλευρά μιας δεκαετούς εθνικής εξόρμησης (1912-1922)”. Για τη συγγραφή του χρησιμοποιήθηκαν κυρίως ημερολόγια κι απομνημονεύματα ελλήνων στρατιωτικών, σε συνδυασμό με αδημοσίευτο ή δημοσιευμένο αρχειακό υλικό.

Θα έπρεπε να θυμώσουν οι Νεοέλληνες Χριστιανοί και για το δύστυχο ιμάμη των Γιαννιτσών που γκρεμοτσακίστηκε από τον μιναρέ του, πριν να αγανακτήσουν για την κατακρεούργηση του εθνικιστή δεσπότη Σμύρνης Χρυσόστομου που υποδέχτηκε τον ελληνικό στρατό με δοξολογίες και πίστευε στην αναβίωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το περιστατικό καταγράφει ο καλός αρχιμανδρίτηςα Φιλόθεος Φάρος, που δεν κρύβει τις ευθύνες του Χρυσόστομου (“Η Εκκλησία ως σκάνδαλο και ως Σωτηρία”), παραθέτοντς και το κατηγορητήριο που του απηύθυνε ο Τούρκος διοικητής Νουρεντίν του οποίου ο γιός είχε σκοτωθεί από τον ελληνικό στρατό.

Ο ίδιος ιερωμένος καταγράφει τη θαμμένη από την αχάριστη και μικρόψυχη επίσημη ιστοριογραφία μας περίπτωση του θρησκευτικού ηγέτη (Σεϊχουλισλάμη) Χατζή Χαλήλ Εφέντη, που θυσίασε τη ζωή του για να μην σφαγεί το 1821 ο χριστιανικός πληθυσμός της Ισταμπούλ. Αν αγαπάς την πατρίδα σου τη θέλεις τίμια, τη θέλεις γενναία, τη θέλεις να αναγνωρίζει την αλήθεια και να διορθώνει τα λάθη της και κυρίως να μην τα επαναλαμβάνει. Αλλιώς είσαι ένας καραγκιόζης, υποκριτής, πατριδοκάπηλος, που βοηθάς κι εσύ να πλουτίζουν κάποιοι ερωτευμένοι υπουργοί Εθνικής Άμυνας και οι δυτικοί έμποροι όπλων που πουλάνε καραμπίνες στους Έλληνες και Τούρκους Ινδιάνους για να αλληλοφαγωθούν. Κατά κανόνα στη χώρα μας όσοι βιοπορίζονται από τον πατριωτισμό τους, υποδύονται και τους Χριστιανούς. Λησμονούν όμως τη σαφή ευαγγελική προτροπή να κρίνουν πρώτα τον εαυτό τους (και κατ’αναλογίαν την πατρίδα τους): “Υποκριτά, έκβαλε πρώτον την δοκόν εκ του οφθαλμού σου, και τότε θέλεις ιδεί καθαρώς διά να εκβάλης το ξυλάριον εκ του οφθαλμού του αδελφού σου”.

Στο διήγημα του Ιωάννου ζωντανεύει ο πόνος για τη χαμένη γη, η νοσταλγία για την πατρίδα, αισθήματα πανανθρώπινα που δεν τα νιώθουν μόνο οι Νεοέλληνες. Ο αφηγητής και οι δικοί του συμπονούν μια Τουρκάλα συνειδητοποιώντας πως κι αυτή ξεριζώθηκε και κλαίει γι’αυτά που της πήρανε. Το διήγημα δείχνει την ανάγκη για μια αντικειμενική θεώρηση των γεγονότων με αλληλοσεβασμό και αλληλοκατανόηση, πέρα από το δηλητήριο του εθνικισμού των αγοραίων ανθρώπων που τόσο πρόστυχα βαπτίζεται πατριωτισμός. Οι Σαλονικιοί κερδοσκόποι εργολάβοι που σβήνουν τα χνάρια των ανθρώπων και των πολιτισμών, τα σπίτια των μουσουλμάνων, τα ψηφιδωτά τους (η ίδιας πάστας άνθρωποι σύλησαν αργότερα στην Κατοχή και τα ανυπεράσπιστα εβραϊκά μνήματα για να στολίσουν τις εκκλησιές και τα σπίτια τους), στηλιτεύονται. από τον ευαίσθητο συγγραφέα, που δεν κουκουλώνει τις αμαρτωλές καταστάσεις, όπως έκανε ο Βενέζης για να γίνει Ακαδημαϊκός. Διαβάστε το εξαιρετικό άρθρο της πανεπιστημιακής καθηγήτριας Νεοελληνικών Σπουδών Αγγέλας Καστρινάκη:

Πως το εθνικό συμφέρον αλλάζει τη λογοτεχνία. Το 1922 και οι λογοτεχνικές αναθεωρήσεις

Κάποτε κάποιος πρέπει να μας εξηγήσει τι γίνανε τα ωραία τζαμιά της χώρας μας, οι ισλαμικές κρήνες, τα λουτρά, οι οντάδες που ισοπεδώθηκαν στο όνομα της ομοιομορφίας στο όνομα της πλαστογράφησης της Ιστορίας, στο όνομα της δολοφονίας των αναμνήσεων. Σβήστηκε η Ιστορία της πατρίδας μας, η πολυπλοκότητά της, χάθηκε για πάντα μια αναντικατάστατη διάστασή της και μια αρχιτεκτονική ομορφιά. Γιατί η Αθήνα έχει μόνο ένα τζαμί κι αυτό αλειτούργητο όταν στην Ισταμπούλ λειτουργούν ελεύθερα δεκάδες ορθόδοξοι ναοί κι όταν σχεδόν σε όλες τις μουσουλμανικές χώρες υπάρχουν ορθόδοξες εκκλησίες και κληρικοί, ακόμα και πατριάρχες; Γιατί ο οιουμενικός πατριάρχης εκλέγεται ελεύθερα από τη Σύνοδο όταν ο Μουφτής της Θράκης διορίζεται (με φτηνές δικαιολογίες) από το ελληνικό κράτος; Ποιός πατριώτης θέλει να καταδικάζεται η πατρίδα του στο ευρωπαϊκό δικαστήριο και να αδικεί αθώους ανθρώπους που έφτασε κάποτε να τους κλειδώνει πίσω από μπάρες;
Δεν πάει καιρός που οι υπερπατριώτες επιτέθηκαν στον σημερινό ευρωβουλευτή Μιχάλη Τρεμόπουλο των Οικολόγων επειδή είχε ζητήσει το αυτονόητο. Να τιμήσει η Θεσσαλονίκη ένα από τα σημαντικότερα τέκνα της. Τον αναμορφωτή της Τουρκίας Κεμάλ Ατατούρκ. Σήμερα πάλι ο εσμός της ελληνορθόδοξης εθνικοφροσύνης ξεσηκώθηκε γιατί στις εισαγωγικές εξετάσεις μπήκε ένα θέμα από το φιλειρηνικό, κείμενο του Ιωάννου χτυπώντας τρεις γυναίκες. Διαμαντοπούλου, Δραγώνα, Ρεπούση. Ασφαλώς δεν υποβιβάζω τις δυο τελευταίες σε ίδια αξία με την πρώτη. Αναγνωρίζω όμως στην Υπουργό Θρησκευμάτων κάποια μικρή τόλμη που δεν την είχαν οι άνδρες προκάτοχοί της..

Ευτυχώς οι σιωπηλοί κατά κανόνα διανοούμενοί μας αυτή τη φορά ξεσηκώθηκαν:
«Ιεροεξεταστές ενοχοποιούν βιβλία»
78 συγγραφείς, καλλιτέχνες και άνθρωποι του πνεύματος καταγγέλλουν τις επιθέσεις που δέχτηκε η Κεντρική Επιτροπή Εξετάσεων γιατί επέλεξε κείμενο του Γιώργου Ιωάννου («Στου Κεμάλ το σπίτι») για το θέμα των εξετάσεων στη Νεοελληνική Λογοτεχνία: «Για άλλη μια φορά τα τελευταία χρόνια, η λογοτεχνία και οι διάκονοί της, συγγραφείς, εκδότες, εκπαιδευτικοί, αναγνώστες, βρισκόμαστε υπόλογοι σε μερίδα πατριδοκαπήλων, οι οποίοι ελέω τηλεοπτικής και δημοσιογραφικής ασυλίας μάς στήνουν ξανά στον τοίχο με πρόσχημα πάντα τα δήθεν αντεθνικά μας φρονήματα…..».

Το κείμενο υπογράφουν μεταξύ άλλων (ζητώ συγνώμη για την επιλεκτική αναφορά) και οι: Παντελής Βούλγαρης, Ρέα Γαλανάκη, Ντόρα Γιαννακοπούλου, Δημήτρης Γκιώνης, Κική Δημουλά, Λένα Διβάνη, Ζυράννα Ζατέλη, Γιάννης Κακουλίδης, Ιωάννα Καρυστιάνη, Χριστόφορος Κάσδαγλης, Μήτσος Κασόλας, Θανάσης Καστανιώτης, Νίκος Κουνενής, Ροβήρος Μανθούλης, Νίκος Α. Μάντης, Πέτρος Μάρκαρης, Παύλος Μάτεσις, Μιχάλης Μοδινός, Γιώργος Μπράμος, Θανάσης Θ. Νιάρχος, Αλέξης Πανσέληνος, Κωστής Παπαγιώργης, Τάσος Ρούσσος, Αντώνης Σουρούνης, Αρης Σφακιανάκης, Κωνσταντίνος Τζούμας, Μαρία Φακίνου, Θανάσης Χειμωνάς, Ανταίος Χρυσοστομίδης..

Ας ελπίσουμε πως από την Ελλάδα του Άκη Τσοχατζόπουλου, του Αντώνη Σαμαρά και του Χουντόδουλου, θα περάσουμε σε μια Ελλάδα λιγότερη φοβική, πιο ευρωπαϊκή και πιο λογική. Άλλωστε περιθώρια για σπατάλες και λάθη δεν υπάρχουν πλέον. Αυτές οι πατριωτικές πολιτικές μας επτώχευσαν. Εξοπλίστηκε η Ελλάδα σαν αστακός, γέμισε έτσι τις τσέπες πολλών και τίναξε τα νοσοκομεία της στον αέρα, μεγαλοπιάστηκε να βλέπει παντού εχθρούς σαν την Αλβανία του Χότζα, ο εχθρός της όμως βρίσκεται εντός των τειχών. Είναι ο κακός της εαυτός.

Advertisements
This entry was posted in σκέψεις, Γράμμα από το Ληξούρι, ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

66 Responses to Το “Στο σπίτι του Κεμάλ” ενώνει Έλληνες και Τούρκους

  1. Ο/Η trivoli λέει:

    Υπέροχο άθρο. Τα συγχαρητήρια μου. Ευτυχώς πλέον η πληροφόρηση και κατά συνέπεια η διαμόφωση άποψης δεν είναι προνόμιο των κύκλων που μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα,για πολλά χρόνια, διαμόρφωσαν μια συντηρητική, ξενοφοβική και αντιδραστική κοινή γνώμη.
    Δυστυχώς όμως η Ελλάδα των μαθητικών παρελάσεων, των κιτς σχολικών εθνικών εορτών, των διάφορων Άνθιμων και Ιερώνυμων… ζει και βασιλεύει.
    Οι παρουσιάσεις σας επιτελούν τεράστιο έργο προς την αντίθετη κατεύθυνση!

  2. Ο/Η antiphono λέει:

    Καλέ μου Λασκαράτε, προς το παρόν διδάσκονται και μερικά τέτοια στα σχολεία μας:
    http://www.romfea.gr/2009-12-18-11-21-40/26-2009-12-18-08-38-40/5192

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Κύριε Παποϊωάννου,
      να σκεφτεί κανείς πως ο Χριστός και ο Ιάκωβος ο αδελφόθεος, απαγορεύουν ρητά τον όρκο.
      Eγώ δε λέγω υμίν μη ομόσαι όλως
      Ποιό θεό εκπροσωπεί ο Σεραφείμ του Πειραιά που θέλει θρησκευτικό όρκο;

  3. Οι βιαιότητες σε ένα πόλεμο είναι τόσο συνηθισμένες ώστε κάθε προσπάθεια προβολής μόνο της μιας πλευράς φαντάζει τόσο αστεία.

  4. Ο/Η Ανεστης λέει:

    Συμφωνώ απόλυτα, αλλά η ελληνική κοινή γνώμη αυτό τον καιρό είναι πιο δεκτική στους ακροδεξιούς παραδοσιακούς μπαμπούλες και λιγότερο στις μετριοπαθείς απόψεις.

    Το λόγο αναζητήστε τον στο λαικισμό που παραδοσιακά ήταν το γήπεδο της ελληνορθόδοξης δεξιάς. Εμείς παίζουμε «φιλοξενούμενοι» και χάνουμε. Κι όμως τώρα που η ατζέντα επιβάλλει την αναθεώσρηση των σχεσεων με τους απέναντι, τη μείωση των εξοπλισμών, κανένας πολιτικός φορέας δεν αναλαμβάνει να θέσει ξανά το θέμα επι τάπητος (τουλάχιστον όχι με την ίδια αφόρητη ευκολία που μπλοκάρονται οι καταπέλτες των πλοίων).

  5. Ο/Η Ελλη Μαρκίδου λέει:

    Αγαπητέ Κύριε Λασκαράτε,
    Σας διαβάζω πάντοτε σε όλα σχόλια σας και στα περισσότερα με βρίσκεται σχεδόν σύμφωνη. Στο σημερινό όμως κάτι δεν μου αρέσει. Αναφέρετε τις όμορφες εκκλησίες που διατηρούνται στην «Ισταμπούλ» . Αγαπητέ Κύριε, ίσως να μην έχετε υπ’ οψην σας, που θα έπρεπε νομίζω, ότι στο κατεχώμενο μέρος της πατρίδας μου, την Κύπρο, όσοι ναοί δεν έχουν γκρεμιστεί χρησιμοποιούνται για ότι μπορείτε να φανταστήτε, από κέντρα διασκέδασης μέχρι σταύλοι για ζώα. ΄Εχου γίνει δεκάδες αναφορές διεθνώς, δεν νομίζω να μην έχει πέσει στην αντίληψή σας το γεγονός αυτό. Δεν βλέπω να γίνεται καμιά αναφορά στο κείμενό σας και αν δεν καταγόμουν από Κύπρο θα πίστευα κι’ εγώ στο σεβασμό που δείχνουν οι εκ «Ισταμπούλ» μουσουλμάνοι.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Κυρία Μαρκίδου,
      κανείς εδώ δεν υπερασπίστηκε ποτέ τη σύληση των ναών οποιασδήποτε θρησκείας.
      Ασφαλώς η κατάσταση στο τουρκικό κομμάτι δεν είναι ιδανική αλλά δεν είναι και όπως πριν κάποια χρόνια.
      Αυτό δεν απαλάσσει την Ελλάδα από το παγκόσμιο ρεκόρ μισαλλοδοξίας, (εντάξει μετα τη Σαουδαραβία) να μην λειτουργεί στην πρωτεύουσά της, με τόσες χιλιάδες μουσουλμάνους ούτε ένα τζαμί.

      Πολλοί διεκδικούν εδώ έναν νέο Μεσαίωνα:

      http://www.visitpella.gr/attractions/show_attraction/15

    • Ο/Η vavou λέει:

      Κυρία Έλλη Μαρκίδου, λέτε ότι

      ότι στο κατεχώμενο μέρος της πατρίδας μου, την Κύπρο, όσοι ναοί δεν έχουν γκρεμιστεί χρησιμοποιούνται για ότι μπορείτε να φανταστήτε, από κέντρα διασκέδασης μέχρι σταύλοι για ζώα.

      τους δικούς μου ναούς που τους εγκρέμισαν τα στίφη φανατικών χριστιανών , το δόγμα «εις εδαφος φερειν» των χριστιανών βυζαντινών σας αυτοκρατόρων, της θρησκείας αυτής που αποκαλείτε χριστιανισμό και που σας πληροφορώ, ουδεμία σχέση έχει με την πατρίδα σας, αν όντως η Ελλάδα είναι η πατρίδα σας, αλλά για μια στιγμή κυρία Έλλη Μαρκίδου, επιθυμείτε να συνεχίσω να σας εξιστορώ ορισμένα χρήσιμα μαθήματα Ιστορίας? Είστε έτοιμη για πόνο? Μιλώ για αληθινό πόνο όμως.

  6. Ο/Η Кроткая λέει:

    Κυρία Μαρκίδου, μπορώ να σας πω πως έχω αντίθετη εντύπωση, έχοντας βρεθεί αρκετές φορές στην κατεχόμενη Κύπρο. Έχω δει εκκλησίες να λειτουργούν. Έχω δει και εκκλησίες που έχουν άλλη χρήση, όπως καταστήματα πχ, ή που είναι κλειστές (όπως συμβαίνει ΟΛΑ τα τζαμιά στην Ελλάδα -αλλά, προς τιμήν σας, όχι στην Κυπριακή Δημοκρατία), αλλά σταύλους, όχι δεν έχω δει.
    Δεν έχω πάει και παντού βέβαια, αλλά έχω μια αρκετά ευρεία εικόνα από τα κατεχόμενα. Η τελευταία μου επίσκεψη εκεί ήταν πριν από ένα μήνα.

    Στο περελθόν σίγουρα συνέβησαν και αυτά που λέτε: ένθεν κακείθεν. Αλλά, κυρίως λόγω του «φιλοευρωπαϊκου προφίλ» που προσπαθεί να χτίσει η Τουρκία τελευταία, έχουν εκλείψει τέτοια ακραία φαινόμενα.

  7. Κυρία Μαρκίδου, η Ιστορία μας καταδεικνύει ότι οι παντός είδους θρησκευόμενοι, διακρίνονται, διαχρονικώς και διατοπικώς, από άκρατη αγένεια απέναντι στα ιερά των ετεροδόξων τους. Υπάρχει βεβαίως και η εξαίρεση των προχριστιανικών «θρησκειών»
    Για την πόλη των Σερρών, όπου τυχαίνει να κατοικώ, ντρέπομαι να σας περιγράψω την κατάσταση των Τζαμιών που έχουν απομείνει. Μάλιστα τυχαίνει ένα απ’ αυτά να είναι ιδιαιτέρας και σπάνιας αρχιτεκτονικής, το οποίο βρίσκεται σε κατάσταση κατάρρευσης.
    Θέλω να σας τονίσω δηλαδή ότι το ζήτημα δεν είναι τόσο η τύχη των ναών, οι οποίοι απόμειναν σε επικράτειες ετερόδοξων, όσο η πεισματική και οικουμενικότατη αγενής συμπεριφορά των πάσης φύσεως θρησκευομένων ανθρώπων.
    Κοντολογίς έχουμε βαρεθεί τις αλληλοκατηγορίες των μεν προς τους δε. Επίσης την μικρότητα της αβλεψίας της απαράδεκτης συμπεριφοράς των μεν, οι οποίοι διαπράττοντας τις ίδιες και χειρότερες απρέπειες προς τους ναούς των δε, διαμαρτύρονται με περισσή θρασύτητα απέναντι στην παρόμοια συμπεριφορά της απέναντι όχθης.
    Δηλαδή με την ομοιογένεια της συμπεριφοράς των θρησκόληπτων ανθρώπων δεν θα ασχοληθούμε ποτέ; Να αναρωτηθούμε επί τέλους, τι είναι αυτό που υποθάλπει την χυδαιότητά της ;

  8. Ο/Η stratos fountoulis λέει:

    συμφωνώ με την Кроткая…
    πάντως η χώρα μας κρατά απαράδεκτη στάση έναντι των μη-ορθοδόξων ακόμη και άλλων χριστιανικών δογμάτων, όσο για το ισλάμ…

  9. Ο/Η nomikos λέει:

    «Αν αγαπάς την πατρίδα σου τη θέλεις τίμια, τη θέλεις γενναία, τη θέλεις να αναγνωρίζει την αλήθεια και να διορθώνει τα λάθη της και κυρίως να μην τα επαναλαμβάνει. Αλλιώς είσαι ένας καραγκιόζης, υποκριτής, πατριδοκάπηλος, που βοηθάς κι εσύ να πλουτίζουν κάποιοι ερωτευμένοι υπουργοί Εθνικής Άμυνας και οι δυτικοί έμποροι όπλων που πουλάνε καραμπίνες στους Έλληνες και Τούρκους Ινδιάνους για να αλληλοφαγωθούν»

    Αυτό, δεν είναι μια απλή παράγραφος από το άρθρο σου.
    Αυτό είναι κέντημα.Τα σέβη μου φίλε.

  10. Ο/Η laskaratos λέει:

    trivoli, Νομικέ,
    σας ευχαριστώ.

    Ανέστη,
    έχεις απόλυτο δίκιο.
    Σκέφτομαι να γράψω ένα ποστ μάλιστα για κάποιον υπερπατριώτη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ.

  11. Ο/Η sindarta λέει:

    Εξαιρετικό το άρθρο.

    Να προσθέσω πως δεν είναι μόνο η μουσουλμανική παρουσία στον ελληνικό γεωγραφικό χώρο που έχει εξαλειφθεί από μουσεία και βιβλία αλλά και η εβραϊκή παράδοση της Θεσσαλονίκης, εκεί που κάποτε οι Εβραίοι ήταν πλειονότητα, η σλαβική γλωσσική παράδοση της Μακεδονίας όπου τα περισσότερα χωριά και τοπωνύμια μετονομάστηκαν (αν και από ότι μαθαίνω αυτή η πρακτική είναι κοινή και πιο νότια) και η ελληνοποίηση των Βλάχων. Για τους Εβραίους (και τους κρυφοεβραίους-Selânikli στα τούρκικα) ενδιαφέρον ανάγνωσμα είναι το βιβλίο του Mazower για την Θεσσαλονίκη.

  12. Ο/Η disdaimona λέει:

    Ειλικρινή και πολλά συγχαρητήρια για το άρθρο! Συμφωνώ με κάθε σας λέξη.
    Θα πρέπει μόνο να κάνουμε μια διευκρίνιση. Στη Κύπρο, στο βόρειο μέρος, υπάρχουν εκκλησίες που έγιναν στάβλοι και αποθήκες. Το να λέμε την αλήθεια, δεν αλλοιώνει με κανένα τρόπο την κρίση μας.
    Όπως είπε και ο δείμος του πολίτη «Οι βιαιότητες σε ένα πόλεμο είναι τόσο συνηθισμένες ώστε κάθε προσπάθεια προβολής μόνο της μιας πλευράς φαντάζει τόσο αστεία.» Ας μη κάνουμε κι εμείς αυτό το λάθος.

    Παρόλα αυτά, δεν θα συμφωνήσω με τον τόνο και το υπονοούμενο της κ.Μακρίδου.

  13. Ο/Η Νοσφερατος λέει:

    Σταύρος Βασδέκης

    »Κυρία Μαρκίδου, η Ιστορία μας καταδεικνύει ότι οι παντός είδους θρησκευόμενοι, διακρίνονται, διαχρονικώς και διατοπικώς, από άκρατη αγένεια απέναντι στα ιερά των ετεροδόξων τους. »

    Υπάρχει βεβαίως και η εξαίρεση των προχριστιανικών «θρησκειών»..

    Αυτό που λέτε ΧΡΗΖΕΙ περαιτερω εξηγησεων κυριε Σταυρε .. Δηλαδή τι θελετε να μας πειτε εδω πέρα μέσα ..Οτι αι ποχριστιανικαι θρησκειαι δεν διακρινοντο διαχρονικώς και διατοπικώς, από άκρατη αγένεια (και ακρατεια)απέναντι στα ιερά των ετεροδόξων τους.;ε; ε;

  14. Ο/Η Νοσφερατος λέει:

    »Δεν πάει καιρός που οι υπερπατριώτες επιτέθηκαν στον σημερινό ευρωβουλευτή Μιχάλη Τρεμόπουλο των Οικολόγων επειδή είχε ζητήσει το αυτονόητο. Να τιμήσει η Θεσσαλονίκη ένα από τα σημαντικότερα τέκνα της. Τον αναμορφωτή της Τουρκίας Κεμάλ Ατατούρκ.»

    κ Λασκαρατε η φραση αυτή του κ Τρεμοπουλου που διεστρεβλώθη ποικιλοτροπως απο λογής λογής εθνολαικστες εθνικισταραδες γελοιους Θρησκευαμανους και μη και ακομα και ειδωλαλατρας τοαυτους -(εθνικολαικισταραδες γελοιους εννοώ) ειπωθηκε ως αντιδραση εις τον Γελοιωδεστατον Νεοδημοκρατην Νομαρχην Θεσσαλονικης οταν εκεινος -δια να συγκαλυψει τα αισχη της Νομαρχιας του αρχισε να το παιζει ειδικός επι των εκαπιδευτικών θεματων και δη της Ιστοριας και αρχισε να πετα διαφορα εαντιον του τοτε επιμαχουν για την ακροδεξιαν εθνολαικιστικην Υστερια – βιβλιοου της Στ Δημοτικου…

    Ειναι δε πολύ ενδιαφερον ως μαθημα επικοινωνιας – η σπασμένου τηλεφωνου -το πώς αυτή η αντιδρασις του κ Τρεμοπουλου διαστρεβλώθη τοσν ωστε να καταλήξει για πολλους – εθνολαικισταραδες και μή ..να ακουγεται ως κατι σαν … »Να γινει αγαλμα στο Κεμάλ »
    Ασφαλώς και οι Οικολογοι Πρασινοι απεχθανοναι τον μιλιταρισμόν του Κεμάλ οπως και καθε μιλιταρισμόν ,, σωβινισμόν εθνολαικισμόν και καθε αηδιαστικόν Ρατσιστη , Υπερπατριωτη (στα λόγια καιστη πραξη Ληστην ) και καθε Ακροδεξιον η απλώς Δεξιον …

    • Ο/Η vavou λέει:

      εγώ κύριε Νοσφεράτε απεχθάνομαι τα δάχτυλα που τρέμουν πάνω στο πληκτρολόγιο. Προδίδουν πολλά πράγματα για την Ψυχή που τα διευθύνει πέρα φυσικά από ένα γλωσσικό συντάξιμο που επιστρέφεται με μεγαλοπρέπεια στον καταγελαστή των θεών: παραπλήσιον ξίφει το της χειρός σχήμα ποιούντα.

  15. Μερικά περί του «ΧΡΗΖΕΙ» σας κύριε Νοσφεράτε:

    Στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» της «Εκδοτικής Αθηνών», τόμος Δ΄, σελ. 226 διαβάζουμε: «Ο σεβασμός του Αλέξανδρου προς τους λαούς των χωρών που κατέκτησε, συνυφασμένος και με την γενικώτερη πολιτική του, που μέγας στόχος της ήταν η ομόνοια μεταξύ των ηπείρων, πήρε μια ιδιαίτερη χαρακτηριστική έκφραση στη στάση που τήρησε απέναντι στις θρησκείες και στα έθιμα θρησκευτικής λατρείας. Δεν περιορίσθηκε μάλιστα στη θρησκευτική ανεκτικότητα. Φάνηκε να ασπάζεται ο ίδιος την πίστη και υιοθετεί τις λατρείες των Ασιατών και των Αιγυπτίων και επιχείρησε να συναδελφώσει και να καθιερώσει ως ισότιμες και ισοδύναμες τις θεότητες των Ελλήνων και τις θεότητες της Ασίας και της Αιγύπτου. Άνοιξε έτσι τον δρόμο που πάνω του προχώρησε ακόμη περισσότερο ο παιδικός του φίλος και ένθερμος υπερασπιστής της μνήμης του Πτολεμαίος ο Λάγου, όταν ως βασιλεύς σκέφτηκε να συγχωνεύσει στη συμβολική μορφή ενός θεού, που ονομάσθηκε Σάραπις, τον Όλυμπο με τις Αιγυπτιακές θεότητες».

    Στην Ιλιάδα (Α 423) διαβάζουμε: «…τι ο Δίας επήγε χτές στους άψεγους Αιθίοπες καλεσμένος στον Ωκεανό μακριά, κι οι αθάνατοι τον ακολούθησαν όλοι».
    Αυτοί οι Αραπάδες, οι Μάο – Μάο, οι πρωτόγονοι, οι άξιοι περιφρόνησης περισσότερο κι απ’ τα ζώα, που τους μισούς τους ξέκαναν σωματικά και ψυχικά επί τόπου οι χριστιανοί της Δύσης και της Αμερικής και τους άλλους μισούς τους μετέφεραν δούλους, για να τους χρησιμοποιήσουν με τον ποιό απάνθρωπο τρόπο, αυτοί λοιπόν οι «υπάνθρωποι» αποκαλούνται από τον μέγιστο ποιητή των Ελλήνων άψογοι. Όσο και να ψάξει κανείς στο παγκόσμιο λεξιλόγιο δεν πρόκειται ν΄ ανακαλύψει κολακευτικότερο επίθετο από το άψογος. Αλλά ο Ξένιος Δίας και τα τέκνα του δεν κάνουν μόνον επισκέψεις. Να που το τέκνο του ο Απόλλων επισκέπτεται για μήνες κατ΄ έτος του Υπερβόρειους.
    Η αναγνώριση μάλιστα και παραδοχή των άλλων θεών και θρησκειών και ο σεβασμός προς αυτούς έφτασαν σε τόσο υψηλό βαθμό στους Αθηναίους, που για όσους θεούς δεν έτυχε να γνωρίσουν, για να τους τιμήσουν κι αυτούς, τους έστησαν βωμό. Να όμως πώς ο μέγιστος απατεώνας απόστολος Παύλος διαστρέβλωσε την ιστορία αυτή:
    Ο Έρασμος στο περίφημο βιβλίο του «Μωρίας Εγκώμιον», εκδ. ΗΡΙΔΑΝΟΣ 1972 Κεφ. 64 σελ. 145, αναφέρει μεταξύ άλλων: «… Αν πρέπει να πιστέψουμε τον άγιο Ιερώνυμο … ο άγιος Παύλος, διαβάζοντας τυχαία την επιγραφή ενός μνημείου στην Αθήνα, την άλλαξε για να έρχεται πιο καλά με όσα εκείνος έλεγε για την χριστιανική πίστη», σχόλ. στις πράξεις των Αποστόλων (17,23). Προσέξτε παρακαλώ περί τι είδους αλλαγή πρόκειται: «Παράλειψε τις λέξεις που μπορεί να έβλαπταν την υπόθεσή του και κράτησε μόνο τις δύο τελευταίες – αγνώστω θεώ – και πάλι τις άλλαξε κομμάτι, γιατί ολόκληρη η επιγραφή έλεγε: ΤΟΙΣ ΘΕΟΙΣ ΑΣΙΑΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΑΦΡΙΚΗΣ ΘΕΟΙΣ ΑΓΝΩΣΤΟΙΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙΣ»

  16. Ο/Η homo sapiens λέει:

    Συχαρητήρια για το άρθρο.

    Και πάλι συγχαρητήρια!

    ΥΓ. Για όσους δεν επιθυμούν τον πόλεμο υπάρχει και η αντίρρηση συνείδησης.

  17. Ο/Η Ρόζα Λούξεμπουργκ λέει:

    TΡΕΜΟΠΟΥΛΟΣ-ΚΕΜΑΛ

    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4519333

    Ήσασταν από τους λίγους Θεσσαλονικείς που τη δεκαετία του ΄90 διαφωνήσατε με τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό…

    Για την ακρίβεια, στο πρώτο συλλαλητήριο ήμουν η μόνη εκπομπή που είπε «όχι». Και παίρνανε στο ραδιόφωνο και με βρίζανε. «Γυφτοσκοπιανέ» και τέτοια.

    Και τι υποστηρίζατε τότε;
    Ότι πρέπει να βρεθεί ένα κοινά αποδεκτό σύνθετο όνομα που να περιέχει το όνομα Μακεδονία. Αυτό που λένε σήμερα όλοι οι πολιτικοί. Έχετε προτείνει όντως ένας δρόμος της Θεσσαλονίκης να μετονομαστεί σε Ατατούρκ;

    Δεν το πρότεινα εγώ. Αυτό το είπε ο Μπουτάρης σε ένα συμπόσιο Ελλήνων και Τούρκων επιχειρηματιών.

    Άκουσα τον Παπαθεμελή να ωρύεται ότι θέλετε να μετονομασθεί η Αγίου Δημητρίου σε Κεμάλ Ατατούρκ…

    Ναι, δηλαδή σου λένε: «Θέλουν να αλλάξει ο πολιούχος της πόλης, να γίνει Κεμάλ Ατατούρκ, τόσο απάτριδες είναι». Έχουν αφηνιάσει και δεν ξέρουν τι λένε.

    Εσείς τι πραγματικά προτείνετε;
    Αυτό που είπε ο Μπουτάρης. Το στενό του Αποστόλου Παύλου που είναι δίπλα στο σπίτι του Ατατούρκ από το 1938 ώς το 1955 που έγινε το πογκρόμ της Πόλης λεγόταν Κεμάλ Ατατούρκ. Γιατί να μην επανέλθει; Να γίνει και μια οδός Ελευθερίου Βενιζέλου στην Τουρκία. Δεν ξέρω τι και πώς, αλλά γιατί όχι;

  18. Ο/Η mikrasiatis λέει:

    αρκετοί από αυτούς Τούρκοι (Μπαφραλήδες του Πόντου κοι Καραμανλήδες της Καππαδοκίας

    τι ειδους θεωρηση ειναι αυτη με τους Καραμανληδες οτι ειναι Τουρκοι
    Συζητατε για τους Καππαδοκες σαν εξελληνισμενους μουσλουμανους
    Στη μανια του συμψηφισμού ας βαλουμε και τους Τουρκους Πελοπονησιους που εξελληνιστήκαν
    Η Ελλαδικη αντιληψη δεν συμφηλιωθηκε ποτε με τον Μικρασηατικο Ελληνισμο και ουτε παραδεχτηκε τον προταγωνιστικο του ρολο στην εποχη των κοτσαμπασιδων και κρυφών σχολειων

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Ακούστε Μικρασιάτη.
      Αν θέλετε να συζητήσουμε στη βάση του τι μας αρέσει, ε ναι τότε είναι Έλληνες.
      Αν θέλετε να συζητήσουμε με βάση τη συνείδηση που έχουν διαμορφώσει σήμερα οι ίδιοι, τότε είναι Έλληνες.
      Αν θέλετε να συζητήσουμε στη βάση κάθε Ορθόδοξος της Μικράς Ασίας είναι Έλληνας τότε είναι.
      Αν θέλετε να συζητήσουμε στη βάση Τούρκοι Ορθόδοξοι, που ακούστηκε; τότε είναι Έλληνες.

      Αν θέλετε να συζητήσουμε με βάση ιστορικά στοιχεία τότε το πράγμα διαφέρει:
      Ο Βασίλης Ραφαηλίδης πάντως διαφωνεί μαζί σας. Στο βιβλίο του «Οι λαοί  των Βαλκανίων»-«εκδ. του 21ου αιώνα») διαπιστώνει: «φαίνεται κάτι περισσότερο από βέβαιο πως οι τουρκόφωνοι Έλληνες Καππαδόκες δεν είναι ακριβώς Έλληνες αλλά χριστιανοί που χρίστηκαν Έλληνες από τότε που ο ελληνισμός ταυτίστηκε αυθαίρετα με την ορθοδοξία». Υποθέτει πως είναι γηγενείς προγενέστεροι και των Τούρκων. Στην περιοχή αυτή δεν αναφέρονται Έλληνες πριν τις εκστρατείες του Μ.Αλεξάνδρου, ούτε μετά από αυτόν μεταφέρθηκαν εκεί Έλληνες αφού η περιοχή όπως λέει ο Ραφαηλίδης είναι άγονη και δεν προσφέρεται για εποικισμό.

      Καταλαβαίνω πως σας φαίνεται δύσκολο να δεχτείτε Τούρκους Ορθόδοξους αλλά σας παραπέμπω στην τουρκική ορθόδοξη ημιαυτόνομη δημοκρατία της Γκαγκαουζίας στη Μολδαβία, που οι κάτοικοί της είναι Τούρκοι Ορθόδοξοι, απόγονοι πιθανότατα Κομμάνων. Η γεωγραφική τους θέση τους γλύτωσε από την ελληνοποίηση και η νεοελληνική εθνικιστική προπαγάνδα προτίμησε να τους θάψει στην αφάνεια. Κάποιοι εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκοι Ορθόδοξοι και δεν αναφέρονται πουθενά στη σημερινή Ελλάδα, καλυμμένοι με πέπλο σιωπής.

      Αγνοείται ίσως πως η Ορθοδοξία υπήρξε ένα διαδεδοένο δόγμα στην Ανατολή και πως το σόφισμα πάς ορθόδοξος Μικρασιάτης εστί Έλλην, θ το πληρώνατε πολκύ ακριβά αν το λέγατε τις ένδοξες εποχές του Βυζαντίου. Αναφέρονται ξεκάθαρα Τούρκοι ορθόδοξοι οι Τουρκόπολοι. Οι «Τουρκόπολοι» ή και «Τουρκόπουλοι», αναφέρονται από τους Ραϋμόνδο της Aguilers, τον Παχυμέρη και τον Νικηφόρο Γρηγορά. Ο Γρηγοράς αναφέρει τους «Τουρκόπουλους» απόγονους του Σελτζούκου Σουλτάνου του Ικονίου Καϊκαούση Β΄(Αζατίνη), που «τώ χριστιανικώ αναγεννηθέντες βαπτίσματι» «και την των Ρωμαίων ασπασάμενοι συνδιαίτησιν» μετείχαν στην «Ρωμαίων…στρατιάν» κάτω από τις διαταγές των Μιχαήλ Η΄και Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγων. Το 1275, ο αυτοκρατορικός στρατός εισέβαλε στη Μεγάλη Βλαχία (Θεσσαλία—Στερεά) με Κουμάνους και Τουρκόπουλους που πολιόρκησαν το κάστρο της Υπάτης. Υπάρχουν και οι «Τουρκοπουλιέρηδες» του κυπριακού χρονικού του Μαχαιρά που έφτασαν στα τέλη του 12ου αι. στην Κύπρο.

      Επίσης στην Τουρκία υπάρχουν Συροϊακωβίτες Ορθόδοξοι και Άραβες ορθόδοξοι που ποιμαίνονται από τα δυο αραβικά πατριαρχεία της Αντιοχείας με πατριάρχες σήμερα που συμπτωματικά λέγονται και οι δυο Ιγνάτιοι.

      Από τον 11ο ως τον 14ο αιώνα, εκχριστιανισμένοι πρώην μουσουλμάνοι τουρανικής καταγωγής απόγονοι Τουρκομάνων και Σελτζούκων μετέχουν ως μισθοφόροι στον βυζαντινό στρατό. 

      Ειλικρινά δεν αντιλαμβάνομαι γιατί οι Τουρκόφωνοι πρέπει ντε και καλά να είναι Έλληνες, όταν μάλιστα παρ’όλο που υπαγόντουσαν σε ελληνικό πατριαρχείο, αυτοί επέμεναν να μιλούν τούρκικα.

      Θα μου πείτε, εδώ και οι Άραβες Παλαιστίνιοι Ορθόδοξοι του πατριαρχείου Ιεροσολύμων βαφτίστηκαν Έλληνες από τους τυχοδιώκτες Έλληνες παπάδες που τόσο αισχρά τους διαφεντεύουν για να δικαιολογήσουν το εκκλησιολογικά ανορθόδοξο και παράλογο καθεστώς του πατριαρχείου Ιεροσολύμων που αποτελεί το πιο ζωντανό παράδειγμα της αίρεσης του φυλετισμού που αποσαθρώνει την Ορθόδοξη Εκκλησία.

      Θα μου πείτε πως και οι Σλαβόφωνοι της Μακεδονίας, κι αυτοί Έλληνες ήταν και είναι και πως και ο ιδρυτής της Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Αλβανικής Εκκλησίας Φαν Νόλι, Έλληνας κι αυτός χαρακτηρίζεται από την ελληνική προπαγάνδα κι ας τον λένε την ίδια ώρα εκπρόσωπο του αλβανικού εθνικισμού.
      Μα θα μου πείτε κι οι Αρβανίτες, Έλληνες είναι κι αυτοί, κι ας μιλούν ακόμη οι γριές τοιυς στα κρυφά τα αλβανικά.
      Και οι Βλάχοι με τα λατινικά ονόματα και τη λατινογενή γλώσσα Έλληνες κι αυτοί.

      Μα μήπως και η Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία με τους Αλβανούς, Ισπανούς, Δαλματούς, Σέρβους, Αρμένηδες, Τούρκους (Λέων ο Χάζαρος), Παφλαγόνες κλπ ορθόδοξους αυτοκράτορες, δεν ήταν κι αυτή ελληνική;
      Μήπως και ο Αλβανός Ιουστινιανός που έχτισε τη Νέα Ακρόπολη του ελληνισμού, Έλληνας δεν ήταν κι αυτός;
      Μήπως κι ο Κωνσταντίνος Δραγάτς Παλαιολόγος με τη Σέρβα μητέρα, 100% Έλληνας δεν ήταν κι αυτός κι ο πατριάρχης μετά την Άλωση Γεννάδιος που έλεγε κι αν ελληνικά μιλάω δεν είμαι Έλληνας, Έλληνας δεν ήταν γι αυτό κι ο Σουλτάνος τον μπούκωσε με προνόμια.
      «Έλλην ων τήι φωνήι, ουκ αν ποτέ φαίην Έλλην είναι, δια το μη φρονείν ως εφρόνουν ποτέ οι Έλληνες’ αλλ’ από της ιδίας μάλιστα θέλω ονομάζεσθαι δόξης. Και ει τις έροιτό με τις ειμί, αποκρινούμαι χριστιανός είναι». Αυτή ήταν η ταυτότητά τους, η χριστιανική, άσχετα αν οι πιό λόγιοι μπορεί να είχαν συνείδηση ελληνικής καταγωγής ή το κυριότερο, παιδείας, όπως και ο ίδιος ο Γεννάδιος, που είχε ελληνική παιδεία και καυχιόταν γιά αυτην. Αλλά μέχρις εκεί, το καθοριστικό ήταν η θρησκεία, έτσι χωρίστηκαν οι άνθρωποι στις πολυεθνικές ρωμαϊκή και οθωμανική αυτοκρατορία.

      Α ναι και ο λίγο πριν την Άλωση πατριάρχης Ιωσήφ της Κωνσταντινούπολης που πήρε μέρος στη Σύνοδο της Φερράρας μήπως και σωθεί η Πόλη από την Άλωση, τι κι αν ήταν Βούλγαρος, Έλληνας ήταν στην καρδιά.
      Μα τι χρεία έχουμε μαρτύρων, αφού
      όπως μας περιγελά η ταινία «Γάμος αλλά Ελληνικά» και το O.K. ακόμη των αγγλόφωνων (Έλληνες θα είναι κι αυτοί) ελληνικό κι αυτό αφού ολοφάνερο είναι, θα πει Όλα Καλά.

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Ξέχασα Μικρασιάτη μου το κυριότερο.
      Αφού οι Σουλτάνοι όλους τους ορθόδοξους τους θεωρούσαν ένα μιλλιέτι, το ορθόδοξο μιλλιέτι των Ρουμ ορτοντόξ, των Ρωμαίων ορθόδοξων, όλοι οι ορθόδοξοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν Έλληνες, αφού μάλιστα σήμερα ο πατριάρχης της Νέας Ρώμης δηλώνει και Έλληνας, αν και το Ρωμιός του αρέσει περισσότερο και του ανοίγει την όρεξη να οραματίζεται τον εαυτό του οικουμενικό Εθνάρχη όλων των Ρουμ ορτοντόξ

  19. Ο/Η Νοσφερατος λέει:

    vavou

    »εγώ κύριε Νοσφεράτε απεχθάνομαι τα δάχτυλα που τρέμουν πάνω στο πληκτρολόγιο. Προδίδουν πολλά πράγματα για την Ψυχή που τα διευθύνει πέρα φυσικά από ένα γλωσσικό συντάξιμο που επιστρέφεται με μεγαλοπρέπεια στον καταγελαστή των θεών: παραπλήσιον ξίφει το της χειρός σχήμα ποιούντα.»
    ————————————————————
    κι εγώ κυριε /α απεχθανομαι αυτους που κρινουν ψυχές μεσα απο το τρεμουλιασμα των δαχτυλων και την αβεβαιοτητα μπροστα στο πληκρολόγιο ..Μου θυμιζουν ιεροεξετστές ,ανακριτές , ,βασανιστές … Αλλά και Φθηνους Φαρισαιους που διυλιζουνε κωνωπες και καταπινουνε καμηλες ..
    σας επιστρεφεται η βΛΑΚΩΔΗς βεβαιοτητα η μεγαλοπρεπής φιλισταική αυταρεσκεια των σταθερα πληκρολογουντων ..

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Vavou,
      δεν κρίνουμε τους ανθρώπους από τα χέρια που τρέμουν αν τρέμουν.
      Στη θέση σου θα έβρισκα το θάρρος να ανακαλέσω.

  20. Ο/Η Nοσφερατος λέει:

    δεν χρειαζεται φιλε Λασκαρατε… ειτε ανακαλέσει ειτε οχι εγω τον…εκρινα 😉

    • Ο/Η vavou λέει:

      Νοσφεράτε, δεν έχω πρόβλημα κανένα με την κριτική. Με βοηθά να βελτιώνομαι. Την κριτική του άλλου, οφείλω να τη δέχομαι, γιατί για εμένα ο άλλος σημαίνει ανθρωπισμό, σημαίνει τους θεούς μου. Συνεπώς, η κριτική του άλλου, όσο δύσκολη επίπονη κι αν είναι, συνεισφέρει στο να μου αποκαλυφθεί στο κομμάτι εκείνο της αλήθειας που κάθε φορά αγνοώ. Έτσι τα δάχτυλά μου ηρεμούν τότε στο πληκτρολόγιο και τότε μπορώ να γράψω για πράγματα που η Ψυχή δεν κάμπτεται, ούτε επικαλύπτεται με ένα γενναίο ψέμμα για να παριστάνει μια θέση υπεροχής.

  21. Ο/Η Rodia λέει:

    δυο εκδοχες του Κεμαλ που μου αρεσουν:

  22. Ο/Η vavou λέει:

    Νοσφεράτε, πρώτα απ όλα πρέπει να γνωρίζεις ότι η κριτική είτε είναι με το μέρος μου είτε όχι, και στις δυο περιπτώσεις με βοηθά να βελτιωθώ. Δεν τρέφομαι από υπερευαισθησίες που διαλύουν τις δομές μου κι ούτε διακατέχομαι από χοντροπετσιά που απενεργοποιεί την αντίληψή μου. Έτσι, τα δάχτυλα που τρέμουν πάνω στο πληκτρολόγιο, όπως το εξέφρασα, ίσως κάτι σημαίνει, ίσως και όχι. Όμως αν αυτή μου η διαπίστωση (που καθόλα ήταν υποθετική με βάση το συντάξιμο του κειμένου σου) έκανε τόσο ντόρο, τότε εντελώς αθόρυβα απέδειξε ότι όντως ήταν έτσι όπως υπέθεσα. Συνεπώς, ίσως θα έπρεπε να μου πεις ένα ευχαριστώ που το εντόπισα, γιατί μόνο να ωφεληθείς έχεις από αυτό.

    Εντελώς και ουσιαστικά φίλος
    VaVou

  23. Ο/Η Po λέει:

    το θέμα με το σπίτι του Κεμάλ, είναι τόσο απλό γι αυτό και πολύπλοκο σε μια χώρα που -κατά τη γνώμη μου- έχει πρόβλημα ταυτότητας. Όσο πιο δυνατά διατυμπανίζεις την εθνικότητά σου, τόσο μεγαλύτερο το πρόβλημα.

  24. Την καλησπέρα μου αγαπητοί συνδαιτυμόνες
    Επιτρέψτε μου μερικές παρατηρήσεις
    -Στην πίκρα του ξεριζωμού και της ανταλλαγής αναφέρεται στην εκ του Ληξουρίου επιστολή ο Λασκαράτος η οποία ίσχυρίζεται, και ορθώς, ότι εγινε με βάση το θρησκευμα του καθε ενός.
    Αναφέρεται δε στους μουσουλμάνους της Ελλάδας που πολλοί απο αυτούς είχαν ελληνική συνειδηση ,Βαλαάδες κλπ(σωστό), όμως για τους χριστιανούς της Τουρκίας δεν αναφέρει τι πολλοί από αυτούς συνειδηση είχαν (ίσως να του διαφευγει οπότε δικαίως..) αλλά τι φυλή ήσαν !!! Γράφει συγκεκριμένα ο Λασκαράτος :
    «..αρκετοί από αυτούς Τούρκοι (Μπαφραλήδες του Πόντου κοι Καραμανλήδες της Καππαδοκίας)..»
    Γιατί άραγε δεν χρησιμοποιεί τα ίδια σταθμά και δεν αναφέρεται στην συνειδηση των Μπάφραλήδων και των Καππαδοκών αλλά στην φυλή τους ?
    Από ότι γνωρίζω εξετάσεις DNA και άλλα επιτεύγματα της σύγχρονης επιστήμης ήσαν αγνωστα εκεινη την εποχή. Πόθεν λοιπόν η βεβαιότης περί της φυλής των Μπάφραλήδων και των Καππαδοκών ?

    -Μια κουβέντα για τα πολιτισμκά μνημεία στην Ε

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Πόντε και Αριστερά,
      ευχαρίστως να σου δώσω εξηγήσεις.
      Σωστά διαπιστώνεις δυο διαφορετικές διατυπώσεις.
      Ελληνικής συνείδησης οι Βαλαάδες κλπ εδώ συμφωνείς.
      Τούρκοι οι Μπαφραλήδες κλπ Γιατί;

      Να σου πω απότην αρχή πως δεν αναγνωρίζω φυλές για τον πολύ απλό λόγο πως η πλειοψηφία των Ελλήνων και των Τούρκων δεν έχουν κάποια διαφορετικά χαρακτηριστικά στην όψη για να ξεχωρίζουν μεταξύ τους.
      Ας πούμε για παράδειγμα, ακραιφνείς Έλληνες όπως οι κ.κ.Ψωμιάδης, Καρατζαφέρης, κλπ θα μπορούσαν εμφανισιακά να εκληφθούν-θεέ μου σχώρα με-ως Τούρκοι. Τι φυλές λοιπόν και κουραφέξαλα. Λέω λοιπόν για τους Τουρκοκρητικούς κλπ ελληνικής συνείδησης-τη συνείδηση θεωρώ ως το ύψιστο χρακτηριστικό του ανθρώπου-γιατί μιλάγανε ελληνικά και σκεπτόντουσαν ελληνικά, δεν θέλανε να πάνε την Τουρκία.
      Η θρησκεία τους δεν μου λέει, όπως σε κάθε λογικό άνθρωπο τίποτα, αφού και το Ισλάμ και η Ορθοδοξία έχουν τεράστια φυλετική και γεωγραφική εξάπλωση, αφ’ετέρου δηλαδή οι άθεοι παύουν να είναι Έλληνες, ή ο Πλάτωνας δεν είναι Έλληνας επειδή δεν είχε την ίδια ταυτότητα με τον Χουντόδουλο;

      Τώρα γιατί Τούρκοι οι Μπαφραλήδες, Καραμανλήδες
      Μα γιατί μιλάγανε τούρκικα και όσο κι αν έψαξα κανείς δεν υποχρέωσε ποτέ τους μικρασι΄τες Έλληνες να αλλάξουν γλώσσα. Ταυτόχρονα η λειτουργία στις εκκλησιές τους γινότανε ελληνικά, γιατί να ξεχάσουν τη γλώσσα τους; Η γλώσσα τους τους κάνει Τούρκους.
      Από την άλλη βέβαια όλοι τους προτίμησαν την Ελλάδα, ακόμα και οι αδελφές του πατριάρχη τους του Παπα Ευθύμ.
      Αυτό ‘ομως δεν σημαίνει υποχρεωτικά ελληνική συνείδηση.
      Αυτοί ξέρανε πως στα μέρη που ζούσανε βαθιά χωμένοι κι ύστερα από τα προηγηθέντα με τον ελληνικό στρατό, το μέλλον θα ήταν ζοφερό.

      Σε κάθε περίπτωση Πόντε μην μου καταλογίζεις πρόθεση.
      Μου είναι αδιάφορη η φυλή κλπ.
      Με ενοχλεί το ξεσπίτωμα, η εθνοκάθαρση, οι σφαγές, η άρνηση να παραδεχθούμε και τα δικά μας εγκλήματα. Αν θεωρείς τη διατύπωση ατυχή, να συμφωνήσω, μαζί σου

      Αν τους θέλεις Έλληνες τους Τσαούς Αντών κλπ καμμία αντίρρηση, ΄δεν θα τα χαλάσουμεα εκεί.

      Να σου διευκρινήσω ακόμη πως δεν τρέφω εκτίμηση στον Κεμάλ γαι τις σφαγές που διέταξε.
      Αυτό είναι αυτονόητο.
      Το μέγεθος του Κεμάλ που αναγνωρίζω είναι ο εκσυγχρονισμός του λαού του.
      Με αυτήν την έννοια, και αφού έζησε ή και γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, να του δοθεί μια οδός και για τον πρόσθετο λόγο της ελληνοτουρκικής φιλίας.
      Αν αρχίσουμε να σβήνουμε τις οδούς των σφαγέων, να κόψουμε και το Μεγαλέξανδρο, τον Μεγακώστα, τον Μέγαθεοδόση.

  25. Ο/Η vavou λέει:

    Έλλην ο μετέχων την ελληνική παιδεία.

    Ρο, εσύ έχεις πρόβλημα ταυτότητας.

    • Ο/Η Po λέει:

      δεν είχα ποτέ τέτοιες αγωνίες, με το θέμα αυτό, με πιάνει χασμουρητό. Υπάρχουν απείρως πιο ενδιαφέροντα θέματα που με έλκουν, είναι κακό αυτό;
      αν είναι να πάω να κοιταχτώ.

      nobody’s perfect.

  26. Ο/Η vavou λέει:

    το θέμα με το σπίτι του Κεμάλ, είναι τόσο απλό γι αυτό και πολύπλοκο σε μια χώρα που -κατά τη γνώμη μου- έχει πρόβλημα ταυτότητας. Όσο πιο δυνατά διατυμπανίζεις την εθνικότητά σου, τόσο μεγαλύτερο το πρόβλημα.

    ναι να κοιταχτείς γιατί τότε εφεύρεις αγωνίες και πόνου αίματος.

    Ρο αν θέλεις τραγωδία, αν θέλεις να μάθεις τι σημαίνει χάνω την πατρίδα μου, πες μου θέλεις να ευχηθείς κάτι τέτοιο? μιας και δεν ιδρώνεις καθόλου σε κάτι τέτοιοιο λοιπόν, μπορείς να μου απαντήσεις με άνεση. Σωστά Ρο?

    Σου λέω λοιπόν πως σήμερα σου δίνεται η δυνατότητα να εκπληρώσεις μια ευχή. Σου λέω επίσης πως ότι ευχηθείς θα συμβεί. πες μου και θα γίνει φιλόπατρη μου Ρο εσύ, συ που κόπτεσαι για το καλό της Ελλάδας Ρο, έλα, σήμερα σου χαρίζεται μια ευχή που σου υπόσχομαι πως θα συμβεί. Τι θέλεις? Πες

    • Ο/Η Po λέει:

      λυπάμαι, αυτά που γράφεις αφορούν εσένα. όχι εμένα.
      Δεν μπορώ να απαντήσω για λογαριασμό άλλων.

      Απόδειξη (εύκολη, απλή): δεν κάνω ευχές.

  27. Ο/Η Nοσφερατος λέει:

    Δεν τρέφομαι από υπερευαισθησίες που διαλύουν τις δομές μου κι ούτε διακατέχομαι από χοντροπετσιά που απενεργοποιεί την αντίληψή μου. Έτσι, τα δάχτυλα που τρέμουν πάνω στο πληκτρολόγιο, όπως το εξέφρασα, ίσως κάτι σημαίνει, ίσως και όχι. Όμως αν αυτή μου η διαπίστωση (που καθόλα ήταν υποθετική με βάση το συντάξιμο του κειμένου σου) έκανε τόσο ντόρο, τότε εντελώς αθόρυβα απέδειξε ότι όντως ήταν έτσι όπως υπέθεσα. Συνεπώς, ίσως θα έπρεπε να μου πεις ένα ευχαριστώ που το εντόπισα, γιατί μόνο να ωφεληθείς έχεις από αυτό.

    Εντελώς και ουσιαστικά φίλος»’

    Λοιπόν

    Σε ευχαριστω Φιλε ..

    Σε ευχαριστω .. Απο την στιγμή που ακουσα -εκ βαθεων- τα σχολιανά σου Τα χερια μου δεν τρεμουν πιά..

    Αφηνω την ευγνωμοσυνη μου στους θεους σου να ξεχυθει πανω στοΠληκτρολογιο ..Ειθε ο Θεος Βαάλ ,ο Μολώχ η Αιγυπτία Θεα Γουρουνα Μου , Η Ισις ο Οσιρις και ο Σήθ και ο ΟριεντΕξπρες να σε εχει πάντα καλά .. Θα σε ευγνωμωνω για πεντε εκατομμυρια ινδικά χρονια και ολες οι Βέδες να ψαλλουνε για σενα και ειθε να πλατσουριζεις κανοντας ουρανιο σκι με τον Πηγασο και τον Φαεθωνα στα συνεφα της χωρας των ΑΤΛΑΝΤΩΝ …
    κατω οι Βρίλ Ζητω οι Ελ!!!
    ΘΕΟΙ!!! ΤΙ ΩΡΑΙΟ ΚΕΛΕΠΟΥΡΙ ΕΙΝ ΑΥΤΟς Ο vavou…θΕΙΟ ΔΩΡΟ

  28. Ο/Η Thalassa KaraDeniz λέει:

    Χωρίς καμία διάθεση να πείσω κανέναν, ( μιας και σίγουρα όλοι μπορούμε να επιζήσουμε και χωρίς να συμμερίζονται οι υπόλοιποι τις απόψεις μας ) παραθέτω δυο τρία σταχυολογήματα που κατά τη δική μου γνώμη λένε κάτι για το θέμα, αποτελούν πηγή προβληματισμού και είναι ενταγμένα σε ένα γενικότερο πλαίσιο που σηματοδοτείται από το εξής νοητικό σχήμα: στην πορεία της ειρηνικής συνύπαρξης των δύο λαών οφείλουν όλοι να προσφέρουν. Τόσο οι μεν την αναγνώριση των λαθών και την έμπρακτη συγγνώμη όσο και οι δε, την αποδοχή αυτής και την εντιμότερη της διαχείρισης της. Ο έχων τη στοιχειώδη αυτοκριτική και καλόπιστη διάθεση μπορεί με ευκολία να κατατάξει την περίπτωση του είτε στους μεν είτε στου δε είτε και στους δύο, ενίοτε. Με γνώμονα το Αυτονόητο και εργαλείο το ιστορικό τεκμήριο, αποφεύγουμε να περιπέσουμε σε ψυχολογικά ολισθήματα, ασύμβατων με την πραγματική φύση των πραγμάτων, συλλογικών υποσυνείδητων λιμπιντικής φύσης εκφορών που μόνον αποπροσανατολιστικά μπορούν να επιδράσουν.
    1.»…Δεν πρέπει, επίσης, να λησμονούμε ότι αι τουρκικαί σφαγαί κατά τας οποίας άνω του ενός εκατομμυρίου (Έλληνες) απωλέσθησαν, είναι σχετικώς πρόσφαται και οι Τούρκοι , μετά των οποίων διαπραγματευόμεθα, είναι, ως επί το πλείστον, οι ίδιοι εκείνοι οι άνθρωποι των όποιων τα χέρια είναι βουτηγμένα εις όλο αυτό το αίμα. Πρέπει να επιδείξουν κάποιο ίχνος μεταμέλειας και καταλήγων εκφράζω την αγανάκτησαν μου ως Αμερικανού δια τον χαρακτηρισμού του Μουσταφά Κεμάλ ως «Γ. Ουάσιγκτον» της Τουρκίας. Είναι ένας αρχιδολοφόνος και η δημοκρατία του μια καταισχύνη εδραιωμένη εις το αίμα κα ι συντηρούμενη με τους απαγχονισμούς χιλιάδων συμπατριωτών του»
    Δήλωση του Τζώρτζ Χόρτον, Αμερικανού Γενικού Προξένου στην Σμύρνη, στην εφημερίδα «Ουάσιγκτον Σταρς» :
    http://thalassa-karadeniz.mylivepage.com/wiki/1232/1838_%CE%9C%CE%91%CE%A1%CE%A4%CE%A5%CE%A1%CE%99%CE%91_GEORGE_HORTON
    2. Οι γενοκτονίες των Ασσυρίων, Αρμενίων και Ποντίων ανήκουν στο ίδιο πλαίσιο. Το έγκλημα διαπράττεται την ίδια περίοδο, από τον ίδιο θύτη, εναντίον ενός πληθυσμού που χαρακτηρίζεται ως «μη Τουρκικός», για ένα καθεστώς που προσπαθεί να ξαναβρεί τα «δικά του». Μιλάμε δηλαδή πρώτα για την Οθωμανική αυτοκρατορία , στη συνέχεια για τους Νεότουρκους και τον Κεμάλ. Σε όλο αυτό το πλαίσιο δεν μιλάμε για διαφορετικές γενοκτονίες.
    Νικόλας Λυγερός. Στρατηγική ανάλυση των γενοκτονιών. Συνέντευξη : http://thalassa-karadeniz.mylivepage.com/forum/1811/1772_N%CE%99%CE%9A%CE%9F%CE%9B%CE%91%CE%A3_%CE%9B%CE%A5%CE%93%CE%95%CE%A1%CE%9F%CE%A3._%CE%A3%CE%A4%CE%A1%CE%91%CE%A4%CE%97%CE%93%CE%99%CE%9A%CE%97_%CE%91%CE%9D%CE%91%CE%9B%CE%A5%CE%A3%CE%97_%CE%A4%CE%A9%CE%9D_%CE%93%CE%95%CE%9D%CE%9F%CE%9A%CE%A4%CE%9F%CE%9D%CE%99%CE%A9%CE%9D

    3. «Οι μαρτυρίες των σοβιετικών απεσταλμένων έχουν ιδιαίτερη σημασία. Καταρχάς, λόγω της συμμαχικής τους προς τους κεμαλικούς ιδιότητας, έχουν πλήρη γνώση των ωμοτήτων κατά των Ελλήνων. Στις αναφορές τους δεν κρύβουν τον αποτροπιασμό τους για τα εγκλήματα των συμμάχων τους»
    Βλάσης Αγτζίδης . Η γενοκτονία των ελλήνων του Πόντου μέσα από μαρτυρίες των Συμμάχων των Τούρκων:
    http://thalassa-karadeniz.mylivepage.com/forum/1400/840_V._AGTZIDIS-%CE%97_%CE%93%CE%95%CE%9D%CE%9F%CE%9A%CE%A4%CE%9F%CE%9D%CE%99%CE%91_%CE%A4%CE%A9%CE%9D_%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%97%CE%9D%CE%A9%CE%9D_%CE%A4%CE%9F%CE%A5_%CE%A0%CE%9F%CE%9D%CE%A4%CE%9F%CE%A5_%CE%9C%CE%95%CE%A3%CE%91_%CE%91%CE%A0%CE%9F_%CE%9C%CE%91%CE%A1%CE%A4%CE%A5%CE%A1%CE%99%CE%95%CE%A3_%CE%A4%CE%A9%CE%9D_%CE%A3%CE%A5%CE%9C%CE%9C%CE%91%CE%A7%CE%A9%CE%9D_%CE%A4%CE%A9%CE%9D_%CE%A4%CE%9F%CE%A5%CE%A1%CE%9A%CE%A9%CE%9D
    Για όλα τα παραπάνω αλλά και για πολλά περισσότερα η IAGS, ήδη από το 2007, αποφάνθηκε:
    ΕΙΝΑΙ πεποίθηση της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών ότι η οθωμανική εκστρατεία ενάντια στις χριστιανικές μειονότητες της αυτοκρατορίας μεταξύ 1914 και 1923 αποτέλεσε μια γενοκτονία ενάντια σε Αρμένιους, Ασσύριους και Έλληνες.
    http://thalassa-karadeniz.mylivepage.com/forum/1400/843_%CE%97_IAGS_%CE%91%CE%9D%CE%91%CE%93%CE%9D%CE%A9%CE%A1%CE%99%CE%A3%CE%95_%CE%A4%CE%97%CE%9D_%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%97%CE%9D%CE%99%CE%9A%CE%97_%CE%93%CE%95%CE%9D%CE%9F%CE%9A%CE%A4%CE%9F%CE%9D%CE%99%CE%91
    Υπό το πρίσμα των παραπάνω σαφώς και ένα λογοτεχνικό κείμενο της αξίας του κειμένου του κυρίου Ιωάννου είναι ευπρόσδεκτο προς ανάγνωση γιατί εγείρει μνήμες και συναισθήματα που μόνον προς την προσπάθεια αποφυγής παρόμοιων θλιβερών καταστάσεων μπορούν να μας ωθήσουν ( προσωπικά αυτό εύχομαι τουλάχιστον, γιατί το μυαλό του καθενός λειτουργεί πολλές φορές με άγνωστες στην κοινή λογική, νομοτέλειες).
    Σαν θέμα όμως εξετάσεων και μάλιστα την ημέρα που οι Πόντιοι ζήτησαν και πέτυχαν να καθιερώσουν ως Ημέρα Μνήμης των όσων οι δικοί ΜΑΣ ( γιατί «εκεί Έλλενες εχάθαν..») πέρασαν, ίσως να μην είναι και η καλύτερη επιλογή. Όχι γιατί σαν κείμενο έχει κάτι το μεμπτό αλλά γιατί υπάρχει κάτι στην πολιτική που λέγεται ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ και αυτό είναι που μπορεί να πυροδοτήσει αντιδράσεις.
    Έχοντας σαν χώρα, μια βαριά προϊστορία και μια βαρύτερη ιστορία υποχωρήσεων απέναντι στις δυναμικές και πολλές φορές άτοπες διεκδικήσεις της γείτονος, δεν είναι λογικό να εγείρονται φοβικές αντιδράσεις από μια κοινωνική ομάδα που βρίσκεται τη δεδομένη στιγμή σε διεκδικητική αντιπαράθεση μαζί της;
    Η στοιχειώδης πολιτική ευαισθησία των υπεύθυνων των εξετάσεων καλείται να εμφανιστεί στο σημείο αυτό και να αναλάβει δράση. Αν αυτή εκλείπει, ας εμφανιστεί η στοιχειώδης διπλωματία: υπάρχει και η επόμενη χρονιά να μπει το θέμα. Δε σώθηκαν δα και οι εξετάσεις σε αυτήν την χώρα.
    Στο κείμενο των λογοτεχνών μας γίνεται λόγος για προσπάθεια επιβολής λογοκρισίας. Αλλοίμονο! Μακριά από τον κάθε ευαίσθητο σε δημοκρατικά ζητήματα πολίτη αυτή η σκέψη. Η δύναμη μας δεν έγκειται στον πειθαναγκασμό αλλά στην πίστη του δίκαιου του αιτήματος μας και της γνώσης ότι μπορούμε με ιστορικά τεκμήρια να το υποστηρίξουμε και να δικαιωθούμε όπως έγινε στην παραπάνω περίπτωση της IAGS και στην πιο πρόσφατη, αυτής της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ποντίων, από το Σουηδικό κοινοβούλιο. Ζητάμε όμως από τη συντεταγμένη πολιτεία να αναλάβει ενεργά πλέον και με πολυεπίπεδο στρατηγικό σχεδιασμό δράσης, να στηρίξει αυτό που η ίδια ψήφισε και στην πορεία άφησε κενό γράμμα. Δεν μας ενοχλούν λογοτεχνικά κείμενα. Η απουσία πολιτικής βούλησης μας ενοχλεί.
    Επιπροσθέτως, σε μία αποστροφή του λόγου σας αλλά και σε παρακάτω σχόλιο διαβάζω τούτο:
    ”Δεν πάει καιρός που οι υπερπατριώτες επιτέθηκαν στον σημερινό ευρωβουλευτή Μιχάλη Τρεμόπουλο των Οικολόγων επειδή είχε ζητήσει το αυτονόητο. Να τιμήσει η Θεσσαλονίκη ένα από τα σημαντικότερα τέκνα της. Τον αναμορφωτή της Τουρκίας Κεμάλ Ατατούρκ.”
    Δεν θεωρώ αυτονόητο να τιμά η Θεσσαλονίκη τον Κεμάλ . Ούτε καν ρωτώ πως μπορεί να στηριχτεί κάτι τέτοιο ως αυτονόητο. Πολύ απλά Δεν είναι αυτονόητο για την σημερινή πόλη της Θεσσαλονίκης, της πόλης των Ποντίων και Μικρασιατών προσφύγων.
    Δεν θεωρώ επίσης αυτονόητο ότι ο Κεμάλ είχε τη σχέση που λένε ότι είχε με τη Θεσσαλονίκη. Δεν είναι πιο συνετό να δούμε και τι λένε και κάποιες άλλες φωνές επί του θέματος αυτού και ας μην τις ασπαστούμε; Έτσι… για τον πλουραλισμό λοιπόν:
    http://www.zagalisa.gr/content/megalo-psema-kai-i-apokalypsi-tis-alitheias-o-moystafa-kemal-den-gennithike-sti-thessaloniki
    Δεν θεωρώ τον Κεμάλ ένα από τα σημαντικότερα τέκνα της. (αν τελικά είναι γνήσιο, τέκνο της). Δεν γνωρίζω τι έπραξαν οι υπερπατριώτες κι εγώ όμως που ουδεμία σχέση έχω με τέτοιου είδους ψυχοφθόρες εξαρτήσεις όπως θρησκεία, κράτος, έθνος, κόμμα κτλ θα θελα να τοποθετηθώ αρνητικά σε όποιον πρότεινε να ονοματίσει όχι δρόμο αλλά σοκάκι με το όνομα του ανθρώπου που αποδεδειγμένα ενέργησε με τον τρόπο που ενέργησε ο Κεμάλ: άσκησε γενοκτόνες διώξεις και κατ εμέ είναι ρατσιστής, εθνικιστής και φασίστας της κλάσης ενός άλλου δήθεν αναμορφωτή, του Αδόλφου Χίτλερ. Την απόδειξη ή μη των ισχυρισμών μου, παρακαλώ να αφήσετε τον ίδιο τον Κεμάλ να σας τη δώσει. Για όσους έχουν ψυχικές αντοχές να διαβάσουν ακόμη μια φορά το « Ο Αγών μου» αλλά στη Τουρκική version παραθέτω σύνδεσμο για το κατέβασμα του σχετικού αρχείου του περιβόητου Nutuk :
    http://thalassa-karadeniz.mylivepage.com/file/1715/6180_Nutuk_English_Version.pdf
    Δεν αξίζει λοιπόν καμίας αναγνώρισης και τιμής. Και δεν σας το θέτω το ζήτημα καν στην ανταποδοτική βάση του στυλ: έδωσαν μήπως αυτοί το όνομα του Υψηλάντη σε κανέναν δρόμο της Πόλης; Το θεωρώ ψευτοδίλημμα και δεν μπαίνω σε τέτοιες λογικές . Ακόμα και να το έδιναν εμείς δεν θα έπρεπε καν να σκεφτούμε να ανταποδώσουμε. Σας το θέτω σε καθαρά ανθρωπιστική βάση: τα χέρια του είναι βαμμένα με αίμα τόσο ενόχων όσο και αθώων.
    Αυτό επικροτώ, επικροτούμε όλοι μας, ως παράδειγμα σημαντικού ανθρώπου;

  29. Ο/Η Nοσφερατος λέει:

    ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΝΩ ΣΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΤΟΝ vavou ΜΕ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ

    http://frikipaideia.wikia.com/wiki/%CE%95%CE%BB

    • Ο/Η vavou λέει:

      Για να Ψυχορραγίσεις
      να νιώσεις εκείνο το ράγισμα ,
      την ζάρα στην καρδιά σου
      την μικρή πληγή ,τη Ρόγα του ίδιου του Θεού να νιώσεις
      και τον πόνο των δικών σου και των άλλων,
      την αγάπη την αυθεντική
      για να ψυχορραγίσεις
      και να χαράξεις με τα όνειρα το τζάμι ,
      για να νιωσεις τον αναστεναγμό του Κόσμου ,

      ή της ζωής της ίδιας την αναπνοή
      την μοίρα κάθε αυταπάτης
      ή να χαρείς της ίδιας της φενάκης σου τη στάλα και την ηδονή

      Για να ραγίσεις
      Για να ψυχορραγίσεις

      Θαπρεπε πρώτα -πρώτα ν’άχεις Ψυχή…

      άθλιο ποίημα

    • Ο/Η vavou λέει:

      Την ώρα που Ξυπνάμε είμαστε Μόνοι
      Σαν δολοφόνοι, όταν τους στέλνουν στην Αγχόνη
      Όπως τα βρέφη, τη στιγμή που ξεγεννιουνται
      Με μια κραυγή, και τρέμουν και φοβούνται

      Καθώς ξυπνάμε απo τον βαθύ τον ύπνο
      Μένουμε μόνοι μες τον Μυστικό μας Δείπνο
      Με τον Ιούδα που γλυκά μας αγκαλιάζει
      Και το φιλί του μας προσφέρει ,όλο Νάζι

      τι σε κάνει λοιπόν άθλιε Χριστιανέ περισσότερο σοβαρό από εμένα? Βρίζεις τους θεούς μου, κατέστρεψές τους ελληνικούς ναούς, απαγόρεψες τις ολυμπιάδες, τις γιορτές, κατέσφαξες τους ιεροφάντηδες και τους Έλληνες που επέμεναν στους θεούς τους, κατέστρεωες την τέχνη των αγαλμάτων και τους οκρίβαντες αιώνων και τώρα τολμάς πάνω στο πτώμα μου να μου λες αυτά που μου λες. Είσαι άλλος ένας ανιστόρητος γελοίος Νοσφεράτε. Και το κυριότερο. Νομίζεις πως είσαι ποιητής. Είσαι απλά ένας γελοίος ανιστόρητος ιουδαιοχριστιανόπληκτος ακόμα.

  30. ο δαίμων του διαδικτύου και η συνεχεια από το προηγούμενο σχόλιο…

    -Μια κουβέντα για τα πολιτισμικά μνημεία στην Ελλάδα και στην Τουρκία.
    Έπρεπε, πρέπει να διαφυλαχτούν και να προστατευτούν ως δημιουργήματα του ανθρώπινου πολιτισμού. Ένθεν και ένθεν.
    Όμως φοβούμαι ότι και εδώ γίνεται μια μικρή λαθροχειρία στα παραδείγματα που αναφέρονται παραπάνω. Ίσως άθελα.
    Αν θέλουμε λοιπόν να αναρωτηθούμε τι έγιναν τα ομορφα τζαμιά της Θεσσαλονίκης και των Σερρών ας αναρωτηθούμε εξ ίσου τι έγιναν οι όμορφες εκκλησίες στην Σμύρνη και την Σαμσούντα. Αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι…
    Και εάν θέλουμε να συγκρίνουμε την κατάσταση των εκκλησιών της Κωνσταντινούπολης να την συγκρίνουμε με την κατάσταση των τζαμιών στην Θράκη. Έτσι δεν είναι το δίκιο ?

    -Είναι φανερό ότι στο δίπολο Ρεπούση, Δραγώνα από την μια και υπερπατριώτες από την άλλη εμείς δεν χωράμε. Πιστέψτε με βολεύει πολλούς αυτό το δίπολο. Πολύ δε περισσότερο δεν χωράμε στο εύκολο ισοζύγιο αίματος (έσφαξες-έσφαξα άρα πάτσι) γιατί απλά οι τύχες των Ελλήνων της Μ. Ασίας δεν εξαρτήθηκαν από αυτό. Αν και δεν μου μίλησε σχετικά (γιατί δεν μιλούσαν «για αυτά»..), ο παππούς μου έφτασε στην Μακεδονία το 1918 αρκετά πριν πατήσει το πόδι του Ελληνας στρατιώτης στην Μ. Ασία. Εικάζω πάντως ότι δεν βρέθηκε εκεί ως μικροπωλητής για επαγγελματικούς σκοπούς…

    -Δεν θυμάμαι την ακριβή φράση του Μ. Τρεμόπουλου με τον οποίο, όσον αφορά τα «δικά μας» , έχουμε σκληρά συγκρουσθεί, στέκομαι όμως στο «αυτονόητο» της επιστολής το οποίο ομολογουμένως με εκπλήσσει.
    Φαντάζομαι να είναι γνωστό αλλά απλά το υπενθυμίζω ότι στο αυτονόητο πρόλαβε την παρούσα επιστολή ο Ιωάννης Μεταξάς. Ο οποίος απέσπασε με το ζόρι από ελληνική οικογένεια το γνωστό σπίτι, το ονόμασε «σπίτι Κεμάλ Ατατούρκ, το έδωσε στο τουρκικό κράτος να το χρησιμοποιήσει ως προξενείο και ονόμασε τον παρακείμενο δρόμο επίσης σε Κεμάλ Ατατούρκ.
    -Τώρα εάν ο Κεμάλ Ατατούρκ για κάποιους υπήρξε αναμορφωτής της Τουρκίας εμάς δεν μας αφορά. Αναμορφωτές κρατών υπήρξαν πολλοί και πέρασαν στην ιστορία με τα πιο μελανά χρώματα.
    Για μας ο Κεμάλ δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτό που πολύ εύστοχα λέει ο Ιωάννου στο εξαιρετικό του επίδικο κείμενο. Μια διαρκής υπενθύμιση της καταστροφής.
    “∆έ μᾶς ἔφτανε πού είχαμε δίπλα μας τοῦ Κεμάλ τό σπίτι, σά μιά διαρκῆ ὑπενθύμιση τῆς καταστροφῆς, θά εἴχαμε τώρα καί τούς τούρκους νά μπερδουκλώνονται πάλι στά πόδια μας;”

    Τέλος θα συμφωνήσω με την ευχή-ελπίδα της επιστολής να
    «.. περάσουμε σε μια Ελλάδα λιγότερη φοβική, …… και πιο λογική..»
    Αν αναρωτηθείτε για το «πιο ευρωπαϊκή» που παρέλειψα, μετά την εξ Ευρώπης επίθεση πολιτισμού των τελευταίων μηνών ευχαριστώ δεν θα πάρω..

    mumul

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Βρε Πόντε,
      την ώρα που έγραφα την πρώτη μου απάντηση, μπήκε και δεύτερο σχόλιό σου.
      Ασφαλώς και χαθήκανε και στην Τουρκία εκατοντάδες ελληνιξκά κτίια, εκκλησιές κλπ.
      Θλιβερό, κατδικαστέο και πασίγνωστο εδώ.
      Εμένα όμως με καίει πως στην πατρίδα μου γίναν βανδαλισμοί ΠΟΥ ΔΕΝ ΟΜΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΙΚΡΑΙΝΟΥΝ ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΝΕΝΑ
      Αυτό είναι το έλλειμά μας, αυτό τονίζω.
      Πάσχουμε από έλλειψη θρήνων, αναθεμάτων, συγκινήσεων, καταγγελιών για τις τουρκικές βρβαρότητες; Δεν νομίζω.
      Η μονομέρεια αυτών που γράφω οφείλεται πως τα δικά μας παθήματα τα έχουμε πει, τα ξέρουμε, μας τα πιπιλίζουν από την κούνια μας.
      Νισάφι πιά, να πούμε κι τα δικά μας φταιξίματα.
      Όσο για την Αθήνα, είναι σκάνδαλο.
      Ένα τζαμί βρε αδελφέ.
      Αναγούλα μου προκαλούν όλα αυτά, αλλά δεν θέλω τη μισαλλοδοξία.
      Εσύ που αγαπάς την Ελλάδα με ειλικρίνεια και ανιδιοτέλεια, είναι φανερό, δεν ενοχλείσαι από την εμφανή μισαλλοδοξία;

      Thalassa,
      παραβιάζεις ανοιχτές πόρτες.
      Κατδικάζω 100% τον τουρκικό εθνικισμό.
      Στην Ελλάδα ήλθε η ώρα να καταδικάσουμε και τον ελληνικό εθνικισμό, τα εγκλήματά του, να τα καταγράψουμε, να τα ομολογήσουμε και να προχωρήσουμε μπροστά στο δρόμο της φιλίας με αμοιβαίο σεβασμό της ιστορικής μνήμης.

      • Ο/Η Thalassa KaraDeniz λέει:

        «Thalassa,
        παραβιάζεις ανοιχτές πόρτες.
        Κατδικάζω 100% τον τουρκικό εθνικισμό.
        Στην Ελλάδα ήλθε η ώρα να καταδικάσουμε και τον ελληνικό εθνικισμό, τα εγκλήματά του, να τα καταγράψουμε, να τα ομολογήσουμε και να προχωρήσουμε μπροστά στο δρόμο της φιλίας με αμοιβαίο σεβασμό της ιστορικής μνήμης.»

        Η πρακτική της παραβίασης κλειστών πορτών είναι χάσιμο χρόνου. Κάθε πόρτα έχει το κλειδί της.
        Η πρακτική της παραβίασης ανοιχτών πάλι, είναι ηλιθιότητα.
        Σαφώς και καλώς πράττεις και καταδικάζεις τον εθνικισμό και ευθαρσώς το δηλώνεις αλλά είτε τον καταδικάζεις είτε όχι η τοποθέτηση μου στο θέμα δεν αλλάζει. Εγώ κατέθεσα τα όσα ήθελα να καταθέσω για να διαβαστούν κι από αυτούς που υπεραμύνονται ,κακώς νοούμενων, εθνικιστικών αντιλήψεων και πρακτικών και από αυτούς που δεν..
        Και σαφώς κι εγώ στο κείμενο μου δε λέω κάτι διαφορετικό από το « καταδικάσουμε, καταγράψουμε, ομολογήσουμε προχωρήσουμε στο δρόμο της φιλίας» και δείχνω παράλληλα με ποιον τρόπο πρέπει να γίνει αυτό: Αποκατάσταση της Ιστορικής αλήθειας τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία (και όχι μόνο).
        Είτε μας αρέσει είτε όχι συνετελέσθει γενοκτονία στην Ανατολή. Είτε μας βολεύει είτε όχι λόγω της δυναμικής του προσφυγικού χώρου το θέμα θα τίθεται και θα ξανατίθεται και θα μπαίνει αγκάθι και εμπόδιο στις διμερείς σχέσεις. Να γυρίσουμε το χρόνο πίσω και να μασούμε το αίμα «ασά ορμάνια» δεν είναι εφικτό με την παρούσα γνώση κβαντικής φυσικής που κατέχουμε . Η λύση είναι μονόδρομος: Αναγνώριση και δη έμπρακτη από την Τουρκία της γενοκτονίας από τη μία και στοιχειώδης πολιτική βούληση για την επίλυση του θέματος από την Ελλάδα, από την άλλην.
        Ειδικότερα επί του θέματος του Ελληνικού εθνικισμού πάλι δεν υπάρχει διαφωνία μεταξύ σκεπτόμενων ανθρώπων. Ο επιθετικός προσδιορισμός δεν αλλάζει το ουσιαστικό στον πυρήνα της ύπαρξης του, οπότε είτε μιλάμε για ελληνικό είτε για όποιον άλλον, στην πραγματικότητα μιλάμε για εθνικισμό, δηλαδή μια καταδικαστέα πρακτική.
        Άλλο όμως το δεν είμαι εθνικιστής και άλλο το είμαι υποχωρητικός μέχρι υποψίας ψυχαναγκασμού σε θεμελιώδεις αξίες και δικαιώματα μου.
        Καλός ο Κεμάλ για τη γείτονα ( τόσο τους κόβει τόσο χαίρονται) αλλά εγώ δε θα συρθώ στα τέσσερα να ονοματίσω δρόμο προς τιμήν ενός παρανοϊκού αναμορφωτή για να μου αναγνωρίσει κάποιος το μη εθνικιστικό ίδιον του χαρακτήρα μου.
        Ε μη σώσει και μου το αναγνωρίσει στην τελική. Έχω την εντύπωση πως μεγαλώσαμε αρκετά για να μη μας αγγίζει η κακόπιστη κριτική των άλλων σε σημείο να παραμορφώνουμε το Είναι μας για να γινόμαστε οι Αρεστοί.

    • Ο/Η Po λέει:

      Πόντος και Αριστερά,
      δεν θέλω να υπεισέλθω στην «ανταλλαγή» σας με τον κ. Λασκαράτο, μόνο ένα κομμάτι σας θέλω να τονίσω, αυτό που λέτε:

      «Αν θέλουμε λοιπόν να αναρωτηθούμε τι έγιναν τα ομορφα τζαμιά της Θεσσαλονίκης και των Σερρών ας αναρωτηθούμε εξ ίσου τι έγιναν οι όμορφες εκκλησίες στην Σμύρνη και την Σαμσούντα. Αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι…«

      Κατά την άπόψή μου, το καθήκον ενός ανώτερου, πολιτισμένου κράτους, δεν είναι να σημειώνει ή να καταχωρεί στα κιτάπια του τι κάνουν οι άλλοι, αλλά κυρίως τι εύνομα κάνει αυτό για τα μνημεία (και άλλα πολλά, όπως ανθρώπινα δικαιώματα κλπ.) στην επικράτειά του.

      Αυτό είναι το μοναδικό δίκιο, μόνο αν κάνεις ευσυνειδήτως το καθήκον σου έναντι των έμψυχων και άψυχων της επικράτειά σου, αξίζει κανείς να φέρει τον τίτλο του πολιτισμένου…
      δεν κάνω το καθήκον μου μόνο ΑΝ το κάνει ο αντίπαλός μου, ως «υποχρεωτική ανταπόδοση».

      Αυτά τα στοιχειώδη, είναι που μας κάνουν εδώ σε αυτό το blog, να κρατούμε αποστάσεις, από τη λεγόμενη «πατριωτική» αριστερά…

      Ο όρος «πατριωτική» αναιρεί την αριστερά, και θα παραμείνει πάντα με τα εισαγωγικά…

  31. Ο/Η vavou λέει:

    “Αν αγαπάς την πατρίδα σου τη θέλεις τίμια, τη θέλεις γενναία, τη θέλεις να αναγνωρίζει την αλήθεια και να διορθώνει τα λάθη της και κυρίως να μην τα επαναλαμβάνει. Αλλιώς είσαι ένας καραγκιόζης, υποκριτής, πατριδοκάπηλος, που βοηθάς κι εσύ να πλουτίζουν κάποιοι ερωτευμένοι υπουργοί Εθνικής Άμυνας και οι δυτικοί έμποροι όπλων που πουλάνε καραμπίνες στους Έλληνες και Τούρκους Ινδιάνους για να αλληλοφαγωθούν”

    • Ο/Η Po λέει:

      Γι’ αυτό σου λέω φίλε vavou όταν κάποιοι «φωνάσκουν στεντορείως περί Πατρις» – χασμουριέμαι (για να μην πω κάτι χειρότερο…)
      Χασμουριέμαι γιατί εμείς εδώ, έτσι αγαπάμε την πατρίδα μας – όπως το περιγράφει ο κ. Λασκαράτος (συ έφερες το παράδειγμα κειμένου μας), είναι ακριβώς αυτό που πρεσβεύουμε.

      Είδες πόσο εύκολα βρίσκει κανείς το απόσπασμα που αντιπροσωπεύει το «Ροΐδη Εμμονές»;

      δεν μπόρεσες να «διαβάσεις» την αρχική μου αντίδραση περί χασμουρητού….
      τι να κάνουμε, ή τό’χεις ή δεν τό’χεις. Δεν μαθαίνονται αυτά.

      ο φάλτσος παραμένει πάντα φάλτσος, όπως λέμε εμείς οι τενόροι.

      εμείς εδώ είμαστε άνθρωποι των «Plusieurs lectures«…

  32. Αγαπητέ Λασκαράτε
    σχετικά με το σχόλιό σου 25/6- 6:38
    Εξακολουθείς να διαπράττεις το ίδιο σφάλμα.
    Λες «..τι φυλές και κουραφέξαλα..» γιατί «..τη συνείδηση θεωρώ ως το ύψιστο χρακτηριστικό του ανθρώπου..» (ορθό) ΑΛΛΑ
    Τους μεν Τουρκοκρητικούς τους αποκαλείς με βάση την συνείδησή τους (ελληνικής συνείδησης)
    τους δε Μπάφραληδες με βάση την …φυλή τους !!! Γιατί ?
    Απαντάς «..Μα γιατί μιλάγανε τούρκικα ..» και «.. Η γλώσσα τους τους κάνει Τούρκους..» !!!
    Μα είναι δυνατόν ? Με μόνο δηλαδή κριτήριο την γλώσσα καταλήγεις στην φυλή την οποία έτσι κι αλλιώς ως έννοια θεωρείς κουραφέξαλα. Εκπλήσσομαι αρνητικά με αυτή σου την προσέγγιση.
    Για να ειμαστε σωστοί θα πρέπει να αναφερθούμε στην συνείδηση των Μπάφραλήδων που κατ εσέ αποτελεί ύψιστο χαρακτηριστικό του ανθρώπο, όπως αναφερόμαστε στην συνείδηση των Βαλαάδων και των Τουρκοκρητικών.
    Τι συνείδηση είχαν λοιπόν οι Μπάφραλήδες ?

    Επέτρεψέ μου και μια παρατήρηση σε μια φράση σου που κατ εμέ κρύβει μέγιστο ρατσισμό.
    «..Αν τους θέλεις Έλληνες τους Τσαούς Αντών κλπ καμμία αντίρρηση, ΄δεν θα τα χαλάσουμεα εκεί…»
    Σκέψου το…

    Σχετικά με την ονοματοδοσία δρόμων και την ελληνοτουρκική φιλία ας στηριχθεί σε ανθρώπους που πρόσφεραν και ειναι αναγνωρισμένοι από τις τοπικές κοινωνίες. Ας δούμε αυτά που ενώνουν και όχι αυτά που διχάζουν. «Μια διαρκής υπενθύμιση της καταστροφής» όπως γράφει ο Ιωάννου, δεν μπορεί κατ ουδένα τρόπο να αποτελέσει στοιχείο που ενώνει.
    Ναζίμ Χικμέτ στην Θεσσαλονίκη, Γιώργη Κωνσταντινίδη στην Κερασούντα, Χράντ Ντινκ στην Κωνσταντινούπολη.

    Σχετικά με το δευτερο σχόλιό σου και τα τζαμιά δεν σχολίασα την μονομέρεια όπως εσύ γράφεις (είναι ένα θεμα και αυτό) αλλά την σύγκριση που έκανες και μάλιστα το ότι συγκρίνεις ανόμοια πράγματα.
    Δηλ. συγκρίνεις τις εκκλησίες της Κωνσταντινούπολης που «νομιμως» με βάση την συνθηκη της Λωζάνης υπάρχουν με τα κατεστραμένα τζαμια Θεσσαλονίκης , Σερρών κλπ. Είναι λάθος σύγκριση (ελπίζω άθελα) που καταλήγει σε λαθος συμπέρασμα.
    Αν ήταν έτσι ας συγκρίνουμε τα τζαμια της Θράκης που επίσης «νομίμως» με βάση την συνθήκη της Λωζάνης υπάρχουν με τις κατεστραμένες εκκλησίες της Σμύρνης,της Σαμσούντας κλπ. Δεν είναι λάθος σύγκριση ? δεν μας οδηγεί σε λάθος συμπέρασμα ?

    Αγαπητέ Ρο
    Είναι εμφανές και δεν προκύπτει από πουθενά ότι το σχόλιο μου που παραθέτεις δεν έγινε για να δικαιολογήσει την όποια «υποχρεωτική ανταπόδωση» αλλά να καταδείξει τα δύο μέτρα και δύο σταθμά που χρησιμοποίησε ο Λασκαράτος στην επιστολή του. Στην προηγούμενη παράγραφο του παρόντος νόμίζω το αιτιολογώ.

    Δεν ξέρω τι αποστάσεις καρτάτε και τι περιεχόμενο δίνετε στον όρο ¨πατριωτική» αριστερα…
    εμάς πάντως μας εκφράζει ο Άρης Βελουχιώτης..

    Την κατανόησή σας για το σεντονάκι
    mumul

  33. Ο/Η Comte de Toulouse λέει:

    Κατά κανόνα, δεν απονέμω γενικώς εύσημα και επαίνους, είναι ενάντια στην ψυχοσύνθεσή μου.
    Σήμερα αισθάνομαι την ανάγκη να επιβεβαιώσω την ρήση «για όλους τους κανόνες υπάρχουν εξαιρέσεις».
    Τα σέβη μου και σε εσάς, και στον κύριο Ροΐδη, θα τον βρείτε -για να τα διαβιβάσετε- στον καναπέ…

  34. Ο/Η chien andalou λέει:

    @ Λασκαρατος
    1) Μου κάνει εντυπωση πως ενω γραφεις όλο το ποστ στα ελληνικά, όταν αναφέρεσαι στην Κωνσταντινούπολη, την αναφέρεις Ινσταμπουλ, ακόμα και για περιόδους που δεν ονομαζόταν έτσι (1821). Κατα την άποψη μου δε βρισκω κακό ένας Ρωμηός να μιλάει για την Πόλη όπως την ξέρει από τη γλωσσική του παράδοση. Αντίστοιχα φυσικά δεν αξιώνω από κανέναν Τούρκο να μη λεει τη Θεσσαλονικη ως Σελανικ.
    2) Ακόμα καλό είναι όταν μιλάμε για ιστορικά γεγονότα να μην μπαινουμε σε ζητήματα ζυγίσματος αναμεσα στις δύο χώρες, όπως κάνεις πχ με τα τζαμιά. Κάποιος θα μπορούσε να σου αντιτάξει ότι Μουσουλμάνοι της Ελλάδας είναι ακόμα ζωντανοί παρά τον αποκλεισμό κτλ., ενώ οι Χριστιανοί της Ιμβρου και της Πόλης διωγμένοι εμμέσως (πογκρόμ, επιθέσεις από καταδίκους στην Ίμβρο κτλ)
    3)Πριν δώσουμε ονομα οδών σε Τούρκους Εθνικιστές (Ατατούρκ), ας δώσουμε κανένα δ΄ρομο στη μνήμη του σπουδαιότερου ποιητη που γέννησε η Θεσσαλινίκη (Ναζιμ Χικμετ). Καλό είναι να μη δίνουμε πάτημα στον ξένο εθνικισμό, όπως και στον ντόπιο.
    4)Γενικά συμφωνώ με αρκετα από αυτά που γραφεις, αλλά διακρίνω και μια αγωνία να μην χαρακτηριστεις εθνικιστης, πράγμα ούτως η αλλως δύσκολο. Σε δικαιολογω όμως γιατι στην Ελλάδα του Χουντόδουλου και του Καρατζαφερ οπως λες…

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      Ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω.
      Την Ισταμπούλ τη λέω Ισταμπούλ γιατί έτσι τη λένε οι κάτοικοί της και έτσι τη λέει όλος ο κόσμος.
      Αν ήμουν μέλος της Ι.Συνόδου του πατριαρχείου, θα την έλεγα Κωνσταντινούπολη.
      Ομολογώ πως με σοκάρει η ονομασία αυτή γιατί παραπέμπει σε ένα πραγματικό κτήνος στον Άγιο Κωνσταντίνο.

      Δεν καταλαβαίνω επίσης τον ισχυρισμό σου πως η Ισταμπούλ δεν λεγόταν έτσι το 1821. Πως λεγόταν; Τουλάχιστον από τον 14ο αιώνα λέγεται Ισταμπούλ.

      Δεν είναι όλοι οι Μουσουλμάνοι της Ελλάδας ζωντανοί.
      Σφάχτηκε κόσμος μπόλικος στη Μακεδονία.
      Επικαλούμαι τον Κωνσταντίνο Καραμανλή:

      ««Μια άλλη όμως εμπειρία, επίσης τρομερή, ακόμη πιο τρομερή, με παραφύλαγε. Στους χρόνους της απελευθερώσεως, ύστερα από τον δεύτερο αυτό Βαλκανικό Πόλεμο, είδα να σκοτώνουν μέσα στο Κιούπκιοϊ [Πρώτη Σερρών] Τούρκους.

      Είδα τότε τη φλόγα της αγριότητας να καίη στα πρόσωπα, στα μάτια των συγχωριανών μας, των γειτόνων μας. Εσφαξαν μερικούς Τούρκους, πεντέξι. Σαν το αναθυμηθώ σήμερα, σφίγγεται αμέσως το στήθος μου.

      Μερικοί άλλοι έσωσαν τη ζωή τους, επειδή διέφυγαν ή δέχτηκαν να βαπτιστούν. Υπήρχαν επίσης και γυναίκες. Μια απ’ αυτές, επίσης βαφτισμένη, έγινε υπηρέτριά μας. Εζησε με τη θέλησή της κοντά μας χρόνια».

      http://www.iospress.gr/mikro2009/mikro20090404.htm

      Απορώ επίσης πως συσχετίζεις το θέμα μιας οδού Ναζίμ Χικμέτ κλπ
      Το ένα δεν εμποδίζει το άλλο.
      Η Ελλάδα είναι πολύ μικρόψυχη, δεν έχει δώσει όνομα οδού ούτε στον άγιο άνθρωπο τον Σειχουλισλάμη Χατζή Χαλήλ που θυσιάστηκε για να σώσει τους Έλληνες της Ισταμπούλ το 1821 από τη σφαγή.
      Χίλιες φορές να δοθεί οδός στον Χικμέτ,
      δυό χιλιάδες φορές στον Κεμάλ.

      Αν μου πεις πως ήταν δολοφόνος να σου πω πως κι ο Μεγαλέξανδρος ήταν αλλά του έχουν και άγαλμα
      Να σου θυμίσω πως ισοπέδωσε τη Θήβα.

      Αν δεν καταλαβαίνεις γιατί πρέπει να τιμηθεί ο Κεμάλ να στο πω:
      1.Ήταν Θεσαλονικιός
      2.Πήγε την Τουρκία 50 χρόνια μπροστά, την έφερε κοντά στην Ευρώπη, προσπάθησε ν την γλυτώσει από το Ισλάμ.
      3.Για να ενισχύσουμε την ελληνοτουρκική φιλία, για το καλό μας δηλαδή.

      Δεν έχω καμιά αγωνία μη και χαρακτηριστώ εθνικιστής.
      Η ιδιότητα αυτή στην Ελλάδα αποδίδει κέρδη.
      Είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για τον φέροντα τον τίτλο του εθνικόφρονος.

  35. Ο/Η chien andalou λέει:

    Η διεθνής ονομασία της πόλης σήμερα είναι Ιστάνμπουλ, όπως μετονομάστηκε επίσημα από την Τουρκική Δημοκρατία στις 28 Μαρτίου του 1930. Από τον 14ο μέχρι τότε τα ονόματα ήταν σε παράλληλη χρήση (Konstantiniyye, Istanbul, κτλ.) Αλλά δεν έχει και τόσο σημασία αυτό, το θέμα είναι ότι εσύ σαν Ρωμηός αν αποδέχεσαι την γλωσσική παράδοση σου μπορεις να την λές όπως έμαθες από τους παπούδες σου. Για μένα είναι κάτι φυσικό. Οπως φυσικό είναι όλος ο κόσμος να την αποκαλεί ιστανμπουλ αφού είναι τουρκική πόλη και όλος ο κόσμος την αποκαλεί όπως οι τούρκοι. Αντίστοιχα την κομοτηνή όλος ο κόσμος την λέει κομοτηνή αλλά οι τούρκοι τη λένε γκιουμουλτζίνα, γιατί για αυτούς αυτό ειναι το παραδοσιακό της όνομα. Εσυ τημ ιμβρο την λες ιμροζ, ας πούμε ? Δεν καταλαβαίνω, τι δεν καταλαβαίνεις?

    Δεν αμφιβάλω καθόλου για τα «εθνοσωτήρια» ανδραγαθήματα μας (για τις σφαγές Τούρκων), και τα εγκληματα ανθρωπιστικά, πολιτιτιστικά κτλ. που έχουν γίνει από την Ελλάδα, αλλά εγώ σου είπα για τις μειονότητες που ξεμείναν εκατέρωθεν. Η μουσουλμανική υπάρχει ακόμα ευτυχως, παρόλο που τους φερθήκαμε με τέτοιο τρόπο, ενω η χριστιανική εξαναγκάσθηκε σε διωγμό (βλ. πογκρόμ του 1955, εποικισμός Ιμβρου από πρωην καταδίκους κτλ) και πλέον στην ίμβρο υπάρχουν πέντε χριστιανοί παπούδες από εκεί που οι χριστιανοί ήταν πλειοψηφία.

    Απο τους τρεις λόγους που αναφέρεις για να τιμήσουμε τον Ατατούρκ, συμφωνώ με τους δύο πρώτους αλλά ο τρίτος είναι ακριβως αυτό που με ενοχλεί. Θεωρώ ότι η ελληνοτουρκική φιλία δεν πρεπει να στηρίζεται στο χαιδεμα του εθνικισμού και της εθνικης υπερηφανιας του απέναντι αλλά στο ξεπέρασμα αυτών των δεινών.

    Το παραδειγμα του Μεγαλέξαντρου μου δινει αφορμή να σου πω ότι δε νιωθω καμια συγκίνηση όταν βλέπω αγαλματα του, αλλά και καμια ενοχη δε με βαραίνει για τα εγκλήματα του. Τον βλέπω σαν κομματι του ιστορικού παζλ, και βεβαια όπως όλα τα ιστορικά προσωπα έχει επιστημονικό ιστορικό και αρχαιολογικό ενδιαφερον.

    Καλύτερα να προσπαθούμε να μη γινουν αλλά αγάλματα του Μεγαλέξαντρου, παρά να προσπαθούμε να τιμησουμε τον Κεμαλ. Και ο Τούρκος πρεπει να απαλαγει από την συνεχη θέαση του πορτραιτου του Κεμαλ, και ο Ελληνας από τα περασμένα μεγαλεία. Πρεπει να προσπαθήσουμε να απαλλαγούμε από την καταδυνάστευση του φορτίου τέτοιων ιστορικών προσώπων, που στο κάτω κατω είναι προσωπα άλλων εποχων που δεν έχουν καμία σχεση με το σημερα. Αυτό το φορτίο γεννάει τον εθνικισμό και από αυτό πρεπει να απαλλαγούμε.

    Για να στο πω αλλιώς θεωρώ τον εαυτό μου διεθνιστή- αντιεθνικιστή (δλδ αριστερο) και όχι αντιεθνικιστή της παγκοσμιοποίησης (δλδ νεοφιλελευθερο). Πιστέυω ότι οι δευτερου ειδους αντιεθνικιστες έχουν έναν πολύ πρόχειρο και αβασανιστο αντιεθνικισμό για αυτό και συχνά ταυτίζονται με τον εθνικισμό του απέναντι προκειμενου να μπουν στο ματι του εδω εθνικιστη.

  36. Ο/Η Καμβύσης λέει:

    Το πρόβλημα είναι ότι όταν ο αντιεθνικισμός υιοθετείται από επίσημα χείλη δεν είναι πάντοτε τόσο αθώος….
    Αυτή τη στιγμή μαίνεται καταστροφή. Οι κονωνίες είναι άνισες και άδικες και η ανθρώπινη κατάσταση οικτρή ως εκ της βιολογιάς.
    Ο μιναρές και το ξωκλήσι μας μάραναν….

  37. Ο/Η Ξέρξης λέει:

    Μπορεί να έχεις δίκιο

  38. Ο/Η chien andalou λέει:

    @ laskaratos

    Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια στο blog μου το οποίο ειναι αληθεια οτι δεν έχω φροντισει αρκετα λογω έλλειψης χρονου.

    καλή και ανατρεπτικη χρονιά.

  39. Ο/Η Πρεζόνι λέει:

    Μνημείο κηρύχθηκε το σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη

    http://news.in.gr/culture/article/?aid=1231110637

  40. Ο/Η laskaratos λέει:

    Αυτή η είδηση δεν θα παίξει στα κανάλια:

    http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4642015

    «ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ»

    Οταν Τούρκοι που δεν γνωρίζουν ελληνικά σώζουν μια ομογενειακή εφημερίδα

    Κωνσταντινούπολη: Αννα Ανδρέου

    ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Wednesday 13 July 2011

    «Τέτοια κινητοποίηση δεν την περίμενα», μου λέει ο εκδότης της ελληνικής εφημερίδας «Απογευματινή» της Κωνσταντινούπολης Μιχάλης Βασιλειάδης. Τούρκοι που δεν ξέρουν καν ελληνικά ζητούν να γίνουν συνδρομητές μόνο και μόνο για να σώσουν την εφημερίδα από βέβαιο κλείσιμο!

    Δύσκολα κατάφερα χθες να μιλήσω με τον εκδότη της «Απογευματινής». Ηταν από συνέντευξη σε συνέντευξη στα μεγαλύτερα κανάλια της Τουρκίας. Και στην ουρά έπειτα από έμένα περίμεναν πολλοί δημοσιογράφοι για να του μιλήσουν. Ο Μιχάλης Βασιλειάδης είχε ανακοινώσει σε εκδήλωση του Κέντρου Ερευνών TESEV ότι η εφημερίδα η οποία εκδίδεται στην Πόλη από το 1925 θα έκλεινε στις 12 Ιουλίου, ημέρα των γενεθλίων της, για οικονομικούς λόγους. Η ομιλία μεταδιδόταν ζωντανά και ένας νεαρός τούρκος φοιτητής στην Ολλανδία πήρε τότε τη μεγάλη πρωτοβουλία και άρχισε μια εκστρατεία μέσω του Διαδικτύου: «Να μην κλείσει η «Απογευματινή»!».

    Μέσα σε λίγες ημέρες ο αριθμός εκείνων που στήριξαν την εκστρατεία μέσω του facebook έφτασε τους δέκα χιλιάδες. Αλλά η στήριξη δεν σταμάτησε εκεί. Τα τηλέφωνα δεν σταματούν να χτυπούν στην εφημερίδα. Τούρκοι καθηγητές πανεπιστημίων, συγγραφείς, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, φοιτητές ζητούν να γίνουν συνδρομητές. «Μέχρι στιγμής οι τούρκοι συνδρομητές έφτασαν τους 200, δεν περίμενα τέτοια ανταπόκριση», μου λέει ο Μιχάλης Βασιλειάδης δηλώνοντας βαθύτατα συγκινημένος. Τα ‘χασε όταν γνωστή καθηγήτρια πανεπιστημίου τον πήρε τις προάλλες τηλέφωνο και του είπε ότι ήθελε αμέσως τον λογαριασμό της εφημερίδας στην τράπεζα για να γίνει συνδρομήτρια. Βιαζόταν να το διευθετήσει, όπως του εξήγησε, επειδή σε λίγο θα έμπαινε να χειρουργηθεί! Χθες του τηλεφώνησε και ο γνωστός δημοσιογράφος Οράλ Τσαλισλάρ και του είπε επίσης ότι θέλει να γίνει συνδρομητής. «Αυτό που συμβαίνει είναι απίστευτο!», λέει ο Μιχάλης Βασιλειάδης.

    Γι’ αυτό και ο εκδότης της εφημερίδας ένιωσε την ανάγκη να τους ευχαριστήσει δημοσιεύοντας στο χθεσινό φύλλο για πρώτη φορά στην ιστορία της «Απογευματινής» ένα κείμενο στα τουρκικά: «Αγαπητοί φίλοι που γίνατε συνδρομητές χωρίς να γνωρίζετε ελληνικά. Γιορτάζουμε σήμερα τα γενέθλιά μας, αλλά αν δεν ήσασταν εσείς, σήμερα για μας θα ήταν μέρα πένθους. Θα ήταν σήμερα η τελευταία μέρα έκδοσης της εφημερίδας «Απογευματινή» των Ρωμιών της Πόλης η οποία εκδίδεται εδώ και 86 χρόνια». «Το ελληνικό προξενείο μάς έκοψε χρήματα. Χάσαμε χρήματα από τη διαφήμιση ελληνικών εταιρειών λόγω οικονομικής κρίσης. Εχουμε ζημιά 150 ευρώ την ημέρα», λέει ο Μιχάλης Βασιλειάδης επισημαίνοντας ότι η στήριξη από τους τούρκους πολίτες έδωσε μια ανάσα στην εφημερίδα για να αντέξει ακόμη μερικούς μήνες. «Αλλά πρέπει να βρούμε λύση μόνιμη», λέει, βέβαιος ότι τελικά λύση θα βρεθεί

  41. Ο/Η ΚΔ λέει:

    http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=634110

    Η συνεκμετάλλευση του Αιγαίου ως η μόνη θετική προοπτική για την Ειρήνη

    Ημερομηνία δημοσίευσης: 20/08/2011
    Του Νάσου Θεοδωρίδη*

    Το τελευταίο διάστημα άρχισε και πάλι μια συζήτηση για το ενδεχόμενο συνεκμετάλλευσης των κοιτασμάτων στο Αιγαίο. Ως συνήθως, η πληροφόρηση είναι μονομερής και οποιαδήποτε αιρετική θέση τίθεται αυτομάτως εκτός ατζέντας. Όμως μια αριστερή -και άρα βαθιά αντιεθνικιστική- προσέγγιση στο ζήτημα της συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου από τις δύο γειτονικές χώρες (Ελλάδα και Τουρκία) οφείλει να εκκινήσει από την κατάφαση δύο αδιαμφισβήτητων παραδοχών: Πρώτον, ότι η Ειρήνη είναι ένα υπέρτατο αγαθό που όλοι οι προοδευτικοί άνθρωποι το επιζητούμε διακαώς και πασχίζουμε είτε να το αποκτήσουμε είτε να το διατηρήσουμε πάση θυσία. Και δεύτερον, ότι ο ελληνικός και ο τουρκικός λαός θα πρέπει να βρουν ένα σταθερό δρόμο φιλίας και συνεργασίας που θα αντέξει στον χρόνο.

    Με μια ματιά στον χάρτη μπορεί κανείς να καταλάβει ότι μια μονόπλευρη και ολοκληρωτική ηγεμονία δηλαδή της ελληνικής άρχουσας τάξης στο Αιγαίο δεν στηρίζεται σε κανένα δίκαιο. Αυτή η κατάσταση πρέπει να αλλάξει. Αυτό είναι δεδομένο, λογικό και αναπόφευκτο. Το Αιγαίο δεν είναι ελληνική λίμνη, αλλά μια διεθνής θάλασσα που απλώς τυχαίνει να περιλαμβάνει έναν μεγάλο αριθμό ελληνικών νησιών, χωρίς αυτό να δίνει κάποιο ιδιαίτερο προνόμιο στην ελληνική πλευρά να κυριαρχεί εξ ορισμού (!!) και επί των υπόλοιπων στοιχείων της Φύσης, δηλαδή επί νερού, θάλασσας και υπεδάφους.

    Καταρχάς, τα οικονομικά οφέλη μιας συνεκμετάλλευσης είναι ολοφάνερα και για τις δύο χώρες. Βέβαια, τα κέρδη στις καπιταλιστικές κοινωνίες καταλήγουν στις τσέπες των ολίγων. Όμως σε περίοδο κρίσης η ανεύρεση επιπρόσθετων πόρων, και μάλιστα άνευ περιττών προστριβών «εθνικής βάσης», θα συμβάλει αντικειμενικά στην αλλαγή συσχετισμών μεταξύ άρχουσας τάξης και εργαζομένων, ώστε ο νέος αυτός υλικός παράγοντας να αφαιρέσει κάθε σημερινό «επιχείρημα» των εκατέρωθεν νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων για υπερφορολόγηση χαμηλών και μεσαίων τάξεων προκειμένου να ξεπεραστεί η κρίση.

    Με τα οικονομικά οφέλη σχετίζεται και το θέμα των στρατιωτικών εξοπλισμών. Το καλό κλίμα συνεργασίας θα συμβάλει σε μια δραστική μείωση -και μελλοντικά ίσως και κατάργηση- των πολυδάπανων προμηθειών πανάκριβου στρατιωτικού υλικού, που συνιστά αυτή καθαυτή μια αφόρητη οικονομική αιμορραγία.

    Ακόμη πιο σημαντική όμως θα είναι η θετική πολιτική επίπτωση της συνεκμετάλλευσης, καθώς αυτή θα αποτελέσει ζωντανή και διαρκή Γέφυρα Ειρήνης και Φιλίας στο Αιγαίο. Οι δύο οικονομίες θα μάθουνε να ζουν στους ίδιους ρυθμούς, με αποτέλεσμα η προοπτική ενός πολέμου να καθίσταται εντελώς ασύμφορη επιλογή και να εξωθηθεί οριστικά στις καλένδες. Και μόνο για το γεγονός ότι οι νεότερες γενιές της Ελλάδας θα πάψουνε να γαλουχούνται με το παραμύθι του τουρκικού κινδύνου, αξίζει τον κόπο να αποτελέσει η συνεκμετάλλευση μια βασική επιδίωξη της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, διότι θα πρόκειται για θρίαμβο της συνύπαρξης των πολιτισμών.

    Τέλος, είναι προφανές ότι μια συνεκμετάλλευση προϋποθέτει να έχουν καθοριστεί με κοινή αποδοχή τα χωρικά ύδατα, η υφαλοκρηπίδα και η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Δεν είναι π.χ. αυτονόητο ότι η ύπαρξη του Καστελόριζου αρκεί για να πιστώσει όλη την ΑΟΖ στην Ελλάδα!! Απαιτείται πλέον είτε μια απευθείας διαπραγμάτευση με κοινές υποχωρήσεις, κατά τις οποίες π.χ. η Ελλάδα θα μπορούσε να προχωρήσει σε ένα σύστημα διαφορικών χωρικών υδάτων που να ξεκινά από τα 12 στο Ιόνιο και φτάνει τα 6 στο περίκλειστο Αν. Αιγαίο, είτε μια κοινή προσφυγή των δύο χωρών στη Χάγη , όχι όμως μόνο για ένα θέμα, αλλά για ολόκληρη τη δέσμη των εκκρεμοτήτων, ώστε η μοιρασιά να γίνει από το Διεθνές Δικαστήριο.

    * Ο Νάσος Θεοδωρίδης είναι δικηγόρος και μέλος της Π.Κ. του ΣΥΝ Αμπελοκήπων

  42. Ο/Η Καρατζαφύρερ λέει:

    Η Τουρκία μειώνει την θητεία και καταργεί τον στρατό στα σύνορα με την Ελλάδα

    Σάλο έχει προκαλέσει στα τουρκικά μίντια η είδηση ότι ο Ερντογάν προωθεί τη διάλυση δύο ισχυρών στρατιωτικών σωμάτων της Στρατιάς του Αιγαίου αλλά και του Α` Σώματος Στρατού στη Κωνσταντινούπολη. Σύμφωνα με τις δηλώσεις του αντιπρόεδρου του κυβερνώντος κόμματος (AKP) Hüseyin Çelik στην εφημερίδα Radikal το κόμμα του Ερντογάν προωθεί ριζικές μεταρρυθμίσεις στο αμυντικό δόγμα γειτονικής χώρας όσο και στις σχέσεις του στρατού με την τουρκική πολιτεία. Το σχέδιο αυτό εφόσον υιοθετηθεί θα πρέπει να ολοκληρωθεί έως του 2023. «Κατορθώσαμε να συγκεντρώσουμε το 50% των ψήφων. Πρέπει να προχωρήσουμε σε ριζικές μεταρρυθμίσεις, προκειμένου να πάψει η Τουρκία να χαρακτηρίζεται από τις διεθνείς εκθέσεις ως “χώρα μερικών ελευθεριών” δήλωσε ο κ. Çelik στην εφημερίδα «Radikal». Το κυβερνών κόμμα σύμφωνα με την ίδια πηγή δρομολογεί ένα ευρύ φάσμα μεταρρυθμίσεων ζητώντας μεταξύ άλλων διαφάνεια στη διαχείριση των στρατιωτικών δαπανών υπαγωγή του τουρκικού Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας στο αρμόδιο Υπουργείο, ενώ εξετάζεται και η μείωση της στρατιωτικής θητείας.

    http://www.alterthess.gr/content/%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%B5%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B8%CE%B7%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%B5%CE%AF-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CF%8C-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%BF%CF%81%CE%B1-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1

  43. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://www.koutipandoras.gr/42665/%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%af%ce%b1-%cf%81%ce%b5%cf%80%ce%bf%cf%8d%cf%83%ce%b7-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%81%cf%84%ce%bf%ce%bd.html

    Κυρία Ρεπούση ΔΗΜΑΡτον

    Του Κώστα Βαξεβάνη
    …………..

    Δεν είχε το θάρρος έστω να γράψει πως τα ελληνικά στρατεύματα προελαύνοντας στην Ανατολία έκαναν έστω σφαγές. Απλώς «σαπούνισε» την ιστορία, λείανε τις αιχμές για να εξασφαλίσει έναν καθαρό συμψηφισμό. Παραποίησε δηλαδή την ιστορία, προς όφελος της καλής εμφάνισης, απολογούμενη σε έναν εθνικισμό από την ανάποδη.

    ………………

  44. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.ellada&id=35362
    15 Ιουλίου 2014

    Κώστας Γιαννακίδης

    Μικρά σκοτεινά βασίλεια

    Τα ισόβια έγιναν δώδεκα χρόνια και ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος ξέρει ότι θα βγει από τη φυλακή χωρίς να σέρνει τα πόδια και να σκύβει η μέση. Βοηθάει σε αυτό και το παράστημα του αθλητή. Δεν ξέρω αν το κελί του είναι χτισμένο από δίκαιο ή η αλήθεια πνίγεται μέσα στον σπαραγμό του -αυτή είναι η δουλειά της Δικαιοσύνης, που φαίνεται ότι έχει συγκεκριμένη άποψη. Τον θυμάμαι τον Παπαγεωργόπουλο από τα πρώτα χρόνια της βουλευτικής του θητείας. Γείτονας, στην οδό Παπάφη. Για ένα διάστημα η σύζυγος του, η Ελένη, ήταν οδοντίατρός μου -καλή γιατρός, εξαιρετική ως σύζυγος πολιτικού. Και ο Βασίλης πολιτεύτηκε όπως άρμοζαν οι καιροί και η αισθητική της πόλης μας. Το καλό παιδί. Αθλητής και επιστήμονας. Πατριώτης και της εκκλησίας. Όλα και όλα, δεξιός, του Καραμανλή. Όμως, μισό λεπτό. Αυτό το σύστημα δεν το έφτιαξε ούτε ο Παπαγεωργόπουλος, ούτε ο Κούβελας. Ήταν το σύστημα που τους έβγαζε από την ίδια μηχανή. Ο παλιός Σαλονικός, ο κάτοικος του κέντρου, ψήφιζε Παπαγεωργόπουλο, Κούβελα, Καραμανλή, Ψωμιάδη και Κοσμόπουλο για δήμαρχο. Ο μη προνομιούχος από την Τούμπα, το έδινε στον Άκη, στον Καστανίδη και στον Ακριτίδη -ο Βενιζέλος στην αρχή εθεωρείτο μέχρι και «σοφιστικέ» επιλογή.

    Αυτό που προσπαθώ να σας πω είναι ότι όσο και αν βάζεις χρόνια στον Παπαγεωργόπουλο, αν δεν καταδικάσεις το σύστημα που εξέθρεψε όλη αυτή τη «φάρμα», τότε πρέπει να χτίσεις κελιά για τους επόμενους. Όχι ότι έκλεψαν όλοι αυτοί, προς Θεού! Όμως για χρόνια η Θεσσαλονίκη λειτουργούσε κάτω από ένα κλειστό σύστημα εξουσίας που μετέτρεπε τη μούχλα του σε πανοπλία. Κομματικοί παράγοντες έκαναν σπέκουλα πάνω σε προσφυγικά σύνδρομα μειονεξίας, με την ευλογία της εκκλησίας και την αρωγή αθλητικών σωματείων, δημιούργησαν ένα κατεστημένο που τώρα πάει να σπάσει σαν απόστημα. Και από δίπλα οι γνωστοί επιχειρηματίες, με ουρά συνδικαλιστές, πολιτευτές με τις κυρίες τους και παρατρεχάμενους με φιδίσιες γλώσσες. Αλλοίωσαν ως και την ιστορία της πόλης για να εδραιώσουν την ισχύ τους. Ε, μετά όταν τα πάντα είναι δικά σου, γιατί να μην πιστέψεις το ίδιο και για το χρήμα;
    …………………….

  45. Ο/Η laskaratos λέει:

    Σε μήνυμά του για την ημέρα μνήμης για τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και διωγμένους από τις πατρογονικές τους εστίες Έλληνες Ποντίους, ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης τόνισε: «Σχεδόν έναν αιώνα μετά, κοιτάμε προς το μέλλον μαζί με τους συμπολίτες μας Πόντιους που αποτελούν ένα από τα πιο δημιουργικά και δυναμικά τμήματα της κοινωνίας μας. Θεωρούμε ότι η αποκατάσταση των γεγονότων και η παραδοχή της ιστορικής αλήθειας, όσο σύνθετη και σκληρή και αν είναι, αποτελεί την πιο στερεή βάση για να την ειρήνη, τη φιλία και τον αλληλοσεβασμό μεταξύ των λαών. Για την διμερή συνεργασία και την διασφάλιση της αρχής καλής γειτονίας στην περιοχή μας. Αποτελεί παράλληλα, την μόνη ειλικρινή απάντηση στην λήθη, και μαζί στον εθνικισμό και στην μισαλλοδοξία».
    ___________

    Πολύ σωστά.
    Μήπως όμως θα έπρεπε να κληθεί και η Ελλάδα να παραδεχθεί τα εγκλήματα του ελληνικού στρατού σε βάρος Τούρκων αμάχων στη μικρασιατική εκστρατεία;

    http://libertarianwords.blogspot.gr/2012/09/blog-post_8.html
    http://www.politeianet.gr/books/9789608087668-kostopoulos-tasos-bibliorama-polemos-kai-ethnokatharsi-183661

  46. Ο/Η laskaratos λέει:

    Εκλεκτός σχολιαστής μας, με αφορμή τις άδικες επιθέσεις των εθνολαϊκιστών στο Νίκο Φίλη μου θύμισε ένα εξαιρετικό άρθρο του πολύ καλού Αντύπα Καρίπογλου της «Δράσης».
    Τον ευχαριστώ, με την υπόσχεση να επανέλθω στο θέμα:

    http://booksjournal.gr/slideshow/item/1548-ημέρες-εθνικής-αμνησίας

    Τετάρτη, 04 Νοεμβρίου 2015
    Ημέρες εθνικής αμνησίας

    Γράφτηκε από Αντύπας Καρίπογλου Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only


    Καρτ ποστάλ του 1908, σουβενίρ από την Τραπεζούντα.
    Ιδιωτικό αρχείο

    Η σχεδόν ομόθυμη και κατηγορηματική έντονη αντίδραση κομμάτων, δημοσιογράφων και, γενικώς, όσων εκφράζονται δημοσίως κατά του υπουργού Παιδείας, Νίκου Φίλη, μετά τη δήλωσή του στην τηλεοπτική εκπομπή «ενικός» ότι η σφαγή των Ποντίων (ένα εκ των επεισοδίων της Μικρασιατικής Καταστροφής) δεν είναι γενοκτονία, κάνει εκ νέου επίκαιρο το κείμενο του Αντύπα Καρίπογλου που αναδημοσιεύουμε παρακάτω από το περιοδικό Ο Πολίτης, τχ. 102, Ιούλιος-Αύγουστος 2002, με τη σύμφωνη γνώμη του συγγραφέα του. Το κείμενο ήταν μια από τις ελάχιστες ψύχραιμες τοποθετήσεις της εποχής στη σύντομη συζήτηση που έγινε με αφορμή το νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα, μονομερώς και μόνη στον κόσμο, μετονόμαζε αυτό που αποκαλούσαμε Μικρασιατική Καταστροφή σε γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος (φυσικά, το νομοσχέδιο έγινε νόμος). Ο ελληνικός εθνικισμός, ο φανατισμός, η μισαλλοδοξία συνεχίζουν να κάνουν παιχνίδι και σήμερα, στο πεδίο του εθνολαϊκισμού, το οποίο έστρωσε για τα καλά και ο Νίκος Φίλης – η παρούσα καταστροφή που ζούμε πώς θα ονομαστεί άραγε από τους εθνικιστές και λαϊκιστές του ζοφερού μέλλοντός μας; [ΤΒJ]

    Την ίδια στιγμή που γίνεται όλο και πιο εμφανές το αδιέξοδο στο οποίο έχουμε περιέλθει εξ αιτίας της πολιτικής μας απέναντι στο ακατονόμαστο κράτος βορείως τον συνόρων μας, οι αποκλειστικοί αντιπρόσωποι του πατριωτισμού και πρωταγωνιστές του γιαλαντζή μακεδονικού αγώνα βρήκαν νέο πεδίο δόξης λαμπρό για να προβάλουν τις «εθνικώς υγιείς» θέσεις τους. Νέα μειοδοσία λοιπόν η αντίδραση κατά της νομοθετικής μετονομασίας της Μικρασιατικής Καταστροφής σε «γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος». Για σχεδόν ογδόντα χρόνια, η τραγική τύχη του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας είχε καταχωρηθεί στη μνήμη όλων μας ως καταστροφή. Κανείς δεν διανοήθηκε να αμφισβητήσει τα όσα τερατώδη προηγήθηκαν και ακολούθησαν την έξοδο εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων, κανείς δεν σκέφθηκε να παραγράψει τις τουρκικές θηριωδίες, τους φόνους, τους βιασμούς, τις διώξεις. Κανείς όμως δεν είχε σκεφθεί επίσης να διαγράψει τις δικές μας ευθύνες για την τραγωδία. Η λέξη καταστροφή άλλωστε, λέξη που δεν επιβλήθηκε από καμιά «επίσημη» ιστοριογραφία, ούτε βέβαια καθιερώθηκε με νόμο, δείχνει ακριβώς αυτό: ότι για τα όσα υπέστησαν οι Έλληνες της Μικράς Ασίας, υπάρχουν ένοχοι εγκλημάτων και στις δυο πλευρές του Αιγαίου. Σήμερα κάποιοι επιχειρούν να ξαναγράψουν την ιστορία, αντικαθιστώντας την λέξη που το συλλογικό υποσυνείδητο επέλεξε ως καταλληλότερη, με έναν νομικό καθαρά όρο που υποδηλώνει σαφώς ότι για τον ξεριζωμό του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας ευθύνονται αποκλειστικά οι βάρβαροι, οι εχθροί, οι άλλοι. Πάντα οι άλλοι.

    Α. Το έγκλημα της γενοκτονίας

    Ο όρος γενοκτονία είναι ένας όρος αμιγώς νομικός. Δεν θα τον βρείτε σε κανένα λεξικό, καμιάς γλώσσας, πριν από το 1944-48. Η λέξη δεν υπήρχε καν. Επινοήθηκε για να περιγράψει την φρίκη του ολοκαυτώματος από τους ναζί, για να τυποποιήσει ένα συγκεκριμένο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Η τυποποίηση αυτή είναι εξαιρετικά αυστηρή και περιορισμένη. Σύμφωνα με την από 9/12/1948 Σύμβαση του Ο.Η.Ε. για την πρόληψη και την καταστολή του εγκλήματος της γενοκτονίας, που κυρώθηκε από την χώρα μας με το ν.δ. 3091/1954[1], γενοκτονία είναι: α) ο φόνος των μελών μιας εθνικής, εθνολογικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, β) η σοβαρή βλάβη της σωματικής ή διανοητικής ακεραιότητάς τους, γ) η από πρόθεση υποβολή της ομάδας σε συνθήκες διαβίωσης οι οποίες μπορούν να επιφέρουν την πλήρη ή μερική σωματική καταστροφή της, δ) η λήψη μέτρων που αποβλέπουν στην παρεμπόδιση των γεννήσεων στους κόλπους αυτής της ομάδας και ε) η αναγκαστική μεταφορά παιδιών μιας τέτοιας ομάδας σε άλλη, όταν και μόνο όταν οι πράξεις αυτές έχουν ως πρόθεση την μερική ή ολική καταστροφή της ομάδας αυτής[2].

    Το σημείο αυτό αξίζει να εξηγηθεί, διότι πολλοί (και νομικοί) υποπίπτουν στο σφάλμα να θεωρούν ότι κάποια από τις παραπάνω περιοριστικά αναφερόμενες πράξεις αποτελεί γενοκτονία αν γίνεται από πρόθεση. Η Σύμβαση δεν ορίζει έτσι. Δεν αρκεί ο φόνος π.χ. των μελών μιας ομάδας να γίνει από πρόθεση. Η πρόθεση πρέπει να είναι η εξόντωση της ομάδας.[3] Η γενοκτονία είναι έγκλημα που χαρακτηρίζεται από τον σκοπό του.[4] Για να γίνει κατανοητή η διαφορά στον μη νομικό θα χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα: Αν κάποιος δολοφονήσει κάποιον για να τον κληρονομήσει, ασφαλώς διαπράττει ανθρωποκτονία από πρόθεση. Σκοπός του όμως δεν είναι απλώς να δολοφονήσει, σκοπός του είναι να κληρονομήσει. Το αντίστοιχο της γενοκτονίας θα ήταν μια δολοφονία που γίνεται αποκλειστικά για να δολοφονηθεί ο άλλος, επειδή είναι αυτός που είναι. Αυτή είναι η ιδιαίτερη απαξία της γενοκτονίας[5], η οποία δίκαια χαρακτηρίστηκε ως το κατεξοχήν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας[6]. Από την Σύμβαση προκύπτει σαφώς ότι η υποκειμενική ποινική ευθύνη για το έγκλημα της γενοκτονίας ανήκει σε άτομα [7] και όχι σε κράτη.[8] Ένοχος γενοκτονίας δεν μπορεί να είναι το κράτος, αλλά τα φυσικά πρόσωπα, έστω και αν αυτά ενεργούσαν με την ιδιότητα του κρατικού οργάνου.

    Β. Οι διωγμοί των Ελλήνων της Μικράς Ασίας

    Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι στο διάστημα 1914 – 1922 (στο οποίο αναφέρεται ο ν. 2645/1998), οι Έλληνες κάτοικοι της Μικράς Ασίας υπέστησαν διωγμούς και ότι οι πράξεις εναντίον τους (φόνοι, εκτοπίσεις υπό συνθήκες που οδήγησαν πολλές φορές σε φυσική εξόντωση των εκτοπιζομένων) εμπίπτουν στις περιπτώσεις α και γ του άρθρου 2 της Σύμβασης για την Πρόληψη και την Καταστολή της Γενοκτονίας. Όπως όμως εκτέθηκε παραπάνω, για να χαρακτηριστούν οι διωγμοί αυτοί «γενοκτονία» πρέπει να αποδειχθεί ότι έγιναν με σκοπό την εξόντωση των μελών της εθνικής ομάδας των Ελλήνων και όχι για άλλους λόγους. Αν τα κίνητρα ήταν άλλα, τότε έχουμε βεβαίως εγκλήματα, αλλά όχι γενοκτονία. Η βιβλιογραφία (διεθνής και ελληνική) που αναφέρεται στην περίοδο είναι τεράστια, ενώ και το σύνολο των πηγών είναι δημοσιευμένο. Επιλέγω όμως να αναφερθώ μόνο σε κείμενα υπεράνω πάσης υποψίας, έτσι ώστε να μην υπάρχει η δυνατότητα την οποία κατά κόρον χρησιμοποιούν οι «υγιώς σκεπτόμενοι» συμπατριώτες μας, δηλαδή της συκοφάντησης οποιουδήποτε δεν συμφωνεί με την «επίσημη» ιστορία ως ανθέλληνα και πράκτορα, ακόμη και όταν αυτός παρουσιάζει τεκμηριωμένες θέσεις. Στην αποδεκτή λοιπόν (και ουσιαστικά «κρατική») Ιστορία του Ελληνικού Έθνους[9]υπάρχει εκτενής αναφορά στους διωγμούς των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Το χρονικό σημείο έναρξης των διωγμών τοποθετείται τον Μάιο του 1914, οπότε εκκενώθηκε η περιοχή απέναντι από τα επίμαχα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, προκειμένου να εγκατασταθούν Τούρκοι πρόσφυγες από τα εδάφη που έχασε η Οθωμανική Αυτοκρατορία στους Βαλκανικούς Πολέμους, αλλά και για στρατιωτικούς λόγους. Η εκκένωση έγινε με την επιμονή και την καθοδήγηση του Γερμανού στρατηγού Λίμαν φον Σάντερς, ο οποίος από το 1913 είχε αναλάβει στρατιωτικός διοικητής της περιοχής, στα πλαίσια της συμμαχίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τις Κεντρικές Δυνάμεις κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μάλιστα, πριν από τις μαζικές εκτοπίσεις είχε αναληφθεί ενορχηστρωμένη εκστρατεία ώστε το ελληνικό στοιχείο των περιοχών αυτών να εξαναγκαστεί σε εκούσια μετανάστευση. Χαρακτηριστικό είναι ότι αστικοί πληθυσμοί (Σμύρνη, Κωνσταντινούπολη) δεν διώχθηκαν, ενώ συμφωνήθηκε κατ΄ αρχήν με την Ελληνική Κυβέρνηση μερική ανταλλαγή πληθυσμών και συστήθηκε Μικτή Ελληνοτουρκική Επιτροπή για την ρύθμιση του θέματος των περιουσιών. Οι διωγμοί επεκτάθηκαν μετά την συμμαχική εκστρατεία στα Δαρδανέλια. Τους διωγμούς αυτούς οι συγγραφείς της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους αποδίδουν σε προσπάθεια αλλοίωσης της εθνολογικής σύστασης του Μικρασιατικού πληθυσμού, παρά σε αντίποινα (και βεβαίως καθόλου σε πρόθεση εξόντωσης της εθνικής ομάδας), ενώ τους συνδέουν με την διπλωματική δραστηριότητα που είχε αναπτύξει κυρίως η Μεγάλη Βρετανία υποσχόμενη μικρασιατικά εδάφη στην Ελλάδα προκειμένου να βγει στον πόλεμο στο πλευρό της Entente. Στον Πόντο, όπου Ρωσικά στρατεύματα απειλούσαν Οθωμανικά εδάφη, οι διωγμοί υπήρξαν ιδιαίτερα βίαιοι. Όλα αυτά τα στοιχεία συνηγορούν στο συμπέρασμα ότι σκοπός των διωγμών αυτών συνολικά δεν υπήρξε η φυσική ή βιολογική εξόντωση της ομάδας, αλλά η επίλυση του μειονοτικού προβλήματος και η πρόληψη της δημιουργίας ενός εσωτερικού μετώπου την στιγμή κατά την οποία το έδαφος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κινδύνευε από πολλές πλευρές. Στην διάρκεια της περιόδου αυτής (1914-1918) συνέβησαν πολλές επιβεβαιωμένες σφαγές και θάνατοι χιλιάδων ανθρώπων λόγω των συνθηκών στις οποίες υποβλήθηκαν κατά τις μετακινήσεις τους, ενώ επίσης σημειώθηκαν πολλές πράξεις αντεκδίκησης εις βάρος των Ελλήνων, διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ελληνοτουρκική σύγκρουση ήταν πολύ πρόσφατη και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέφευγαν πρόσφυγες των Βαλκανικών Πολέμων. Εγκλήματα γενοκτονίας όμως μόνο κάποιες από αυτές τις πράξεις (και τούτο μόνο υπό παραδοχές ακόμη αναπόδεικτες, αλλά τουλάχιστον πιθανές) θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν, όπως αυτές των μαζικών εξοριών των ανδρών από 16-40 ετών στον Πόντο με την ταυτόχρονη εκτόπιση όλων των γυναικόπαιδων υπό συνθήκες που οδηγούσαν πράγματι και αποσκοπούσαν πιθανώς στην φυσική αλλά και βιολογική εξόντωση της ομάδας. Ότι οι διωγμοί απέβλεπαν στην αντιμετώπιση μειονοτικών προβλημάτων παρά σε κάτι άλλο επιβεβαιώνεται και από τον (επίσης υπεράνω πάσης υποψίας επί εσχάτη προδοσία) Σπ. Μαρκεζίνη,[10] ο οποίος σωστά αποδίδει μεγάλη σημασία στην επιρροή που είχε το δόγμα των εθνοτήτων και η αυτοδιάθεση στην διαμόρφωση της πολιτικής των Τούρκων, αφού εν όψει και των διακηρύξεων κυρίως του Αμερικανού Προέδρου Ουίλσον, η φυσική παρουσία εθνικών ομάδων στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θεμελίωνε εδαφικές διεκδικήσεις εις βάρος της.

    Μετά την περίοδο αυτή και την ήττα των Κεντρικών Δυνάμεων, επακολούθησε η κατοχή τμήματος της Μικράς Ασίας από τον Ελληνικό Στρατό. Στην ελληνική ιστοριογραφία συστηματικά αποσιωπάται η επονείδιστη δράση του την περίοδο αυτή. Και όμως οι πηγές είναι αδιάψευστες. Με την απόβαση των Ελλήνων στρατιωτών σημειώθηκαν έκτροπα εις βάρος αιχμαλώτων πολέμων και άμαχου τουρκικού πληθυσμού, τέτοιας έκτασης που ανάγκασαν τον Ελευθέριο Βενιζέλο να παρέμβει με επείγον τηλεγράφημά του της 23.6/6.7.1919 προς τον αρχιστράτηγο Λεωνίδα Παρασκευόπουλο. Στο τηλεγράφημα αυτό χαρακτηρίζει ατίμωση του Ελληνικού Στρατού τα έκτροπα, ζητά την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων (τελικά εκτελέστηκαν εύζωνοι και πολίτες από στρατοδικείο που επιλήφθηκε) και προειδοποιεί ότι η συμπεριφορά του στρατού κατοχής (sic) θέτει σε κίνδυνο όλα τα κέρδη που με τόσο κόπο επιτεύχθηκαν. Λίγες μόνο εβδομάδες μετά την κατάληψη της Σμύρνης, η δράση του στρατού μας προκάλεσε την σύσταση Διασυμμαχικής Ανακριτικής Επιτροπής, η οποία κατέληξε σε εις βάρος μας πόρισμα.[11]

    Ιδιαίτερα όμως μετά την ανάληψη του τυχοδιωκτικού επιθετικού πολέμου στα ενδότερα της Μικράς Ασίας, τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε ο Ελληνικός Στρατός κορυφώθηκαν. Για να προλάβω τους αφρούς που θα βγάλουν ορισμένοι και μόνο στο άκουσμα τέτοιας κατηγορίας εναντίον του ενδόξου ελληνικού στρατού, παραπέμπω κατευθείαν στην επίσημη πολεμική ιστορία της Ελλάδας:[12] Ο αντιστράτηγος Σπυρίδωνος, σε έκθεσή του δηλώνει ότι η συμπεριφορά των Ελλήνων στρατιωτών ήταν τέτοιας «αποκρουστικότητας» ώστε αδυνατεί να περιγράψει τις σκηνές και εκτιμά ότι στις τάξεις του Ελληνικού Στρατού περιελήφθησαν «όντα ανθρώπινα στερούμενα ανθρώπινης συνειδήσεως).[13] Ο αντιστράτηγος Μπουλαλάς αναφέρει ότι οι στρατιώτες μας υποχωρούσαν «λεηλατούντες και πυρπολούντες χωρία, μη φεισθέντες δε ούτε της ιστορικής πόλεως Φιλαδελφείας»,[14] ενώ ο τότε συνταγματάρχης Παναγάκος μαρτυρά ότι οι στρατιώτες «πυρπολούντες οικίας, ανέμενον εις την εξώθυρα τους ενοίκους και αφ΄ ου τους ελήστευον, τους εφόνευον άνευ οίκτου».[15] Βιασμούς, λεηλασίες, βασανιστήρια, απάνθρωπους φόνους και συστηματικές πυρπολήσεις και δηώσεις δεκάδων τούρκικων χωριών από ελληνικής πλευράς βεβαιώνουν Έλληνες στρατιώτες, που μιλούν για «θυσία εις τον Θεόν Μολώχ», «αποθηρίωση» και «αποχαλίνωση κτηνωδών ενστίκτων». [16] Όταν ο Ελληνικός Στρατός αποχώρησε ποικιλότροπα ατιμασμένος από τη μικρά Ασία, «αφήνοντας στον ντόπιο πληθυσμό αναμνήσεις σκληρής κατοχής»,[17] παρέδωσε ταυτόχρονα το ελληνικό στοιχείο της Μικράς Ασίας στην εκδικητική μανία των Τούρκων. Πολλοί θα πουν ότι η θηριωδία που επακολούθησε ήταν πολλαπλάσια και μπορεί κανείς να συμφωνήσει χωρίς πρόβλημα γι΄ αυτό. Όποια όμως και όση και αν ήταν αυτή η θηριωδία, δεν μπορεί να εξηγηθεί αν θέλουμε να αγνοούμε τα όσα προηγήθηκαν.

    Το οριστικό τέλος της παρουσίας του Ελληνισμού στην Μικρά Ασία ήλθε με την υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών. Μέτρο απάνθρωπο, τραγωδία, είναι όμως αστείο να χρησιμοποιείται ως επιχείρημα για την θεμελίωση του εγκλήματος της γενοκτονίας. Ο ξεριζωμός των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, στο μέτρο που έγινε με τις ρυθμίσεις του Πρωτοκόλλου για την Υποχρεωτική Ανταλλαγή Ελληνικών και Τουρκικών Πληθυσμών, δεν είναι δυνατόν να εντάσσεται σε παρόμοιο προβληματισμό.

    Αυτά έχοντας υπόψη οι ερευνητές του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών Σταύρος Ανεστίδης, Ματούλα Κουρουπού και Ιωάννα Πετροπούλου δήλωσαν για το επίμαχο θέμα ότι τιμώντας την μνήμη των θυμάτων της Μικρασιατικής καταστροφής δεν θεωρούν ότι μπορεί να γίνει χρήση του όρου «γενοκτονία» σε επιστημονικό επίπεδο.[18] Με βάση αυτά τα ιστορικά δεδομένα διακεκριμένοι επιστήμονες, όπως ο Αλέξης Ηρακλείδης[19] και ο καθηγητής του Διεθνούς Δικαίου του πανεπιστημίου Αθηνών Αντώνης Μπρεδήμας[20] τάσσονται κατά της χρήσης του όρου γενοκτονία από τον ν. 2645/1998. Αυτά γνωρίζοντας οι ίδιοι οι πρόσφυγες μιλούν επί τόσες δεκαετίες για καταστροφή. Γιατί ο όρος καταστροφή ανταποκρίνεται πληρέστερα και με ακρίβεια στην τραγωδία του μικρασιατικού ελληνισμού. Κατορθώνει να περιγράψει τις ευθύνες των Τούρκων, χωρίς να παραγνωρίζει τις δικές μας.

    Γ. Ο ν. 2645/1998

    Εύλογα θα ισχυριζόταν κάποιος ότι όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν παρά μια επιστημονική (νομική και ιστορική) κρίση, ότι ο γράφων δεν κατέχει την εξ αποκαλύψεως αλήθεια και ότι μια άλλη προσέγγιση θα μπορούσε να οδηγήσει σε αντίθετα συμπεράσματα. Ασφαλώς και αυτό είναι σωστό. Η ελευθερία της έκφρασης γνώμης και της επιστημονικής έρευνας προστατεύεται από τα άρθρα 14 και 16 του Συντάγματος και ο γράφων δεν διανοήθηκε ότι πρέπει να απαγορευθεί η αντίθετη άποψη. Άλλοι απαιτούν νομοθετική κατοχύρωση των απόψεών τους. Ποτέ δεν υποστηρίχθηκε από τους αντιδρώντες στον ν. 2645/1998 ότι ερευνητές, συγγραφείς ή ο οποιοσδήποτε πολίτης απαγορεύεται να χρησιμοποιεί τον όρο γενοκτονία. Αυτό που υποστηρίζεται είναι ότι η ιστορία δεν μπορεί να οριστεί με νόμο και κυρίως ότι ο συγκεκριμένος νόμος προκαλεί προβλήματα και ακρωτηριάζει την εθνική μνήμη, την οποία δήθεν υπηρετεί, διότι:

    Εγκλήματα γενοκτονίας πριν από το 1948 είναι όπως προεκτάθηκε αδύνατο να αποτελέσουν αντικείμενο ποινικής διαδικασίας. Γι΄ αυτό οι Αρμένιοι (τους οποίους επικαλούνται συστηματικά οι υποστηρικτές της νομοθετικής αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας) επιδίδονται σε μια τεράστια εκστρατεία προκειμένου να αναγνωριστεί ιστορικά ότι υπήρξαν θύματα εγκλήματος που έχει τα χαρακτηριστικά της γενοκτονίας. Στα κοινοβούλια ή σε άλλα όργανα που καταφεύγουν με το αίτημα αυτό, αναπτύσσονται επιχειρήματα, παρουσιάζονται στοιχεία και τα όργανα αυτά, λειτουργώντας ως οιονεί δικαστήρια, προβαίνουν (ή όχι) στην αναγνώριση του εγκλήματος. Στην περίπτωση των Ελλήνων της Μικράς Ασίας καμιά τέτοια διαδικασία δεν ακολουθήθηκε. Η Βουλή δεν εξέτασε με αντικειμενικότητα και προσοχή το σύνολο των δεδομένων, ώστε η κρίση της (συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μ΄ αυτή) να είναι σεβαστή. Αντίθετα, παρασυρόμενη από συγκεκριμένη μερίδα πολιτικών, θεώρησε ως δεδομένο αυτό που είναι το ζητούμενο.

    Από το παράδειγμα όμως των Αρμενίων δεν διδαχθήκαμε τίποτε ούτε επί της ουσίας. Οι Αρμένιοι, αντιλαμβανόμενοι ότι μια τέτοια αναγνώριση δεν έχει καμιά αξία αν την εξαγγείλουν οι ίδιοι, απευθύνονται σε τρίτους. Τότε μόνο η αναγνώριση έχει ηθική αξία και εχέγγυα αντικειμενικότητας. Πριν λοιπόν νομοθετήσει η Ελληνική Βουλή, έπρεπε να αναλογιστεί αν θα πειστούν και οι τρίτοι και αν είμαστε διατεθειμένοι να αναλάβουμε μια τέτοια διεθνή εκστρατεία. Και στοιχειώδης πολιτική σωφροσύνη επέβαλε να σκεφθούμε αν, ακόμη και αν εμείς είμαστε πεπεισμένοι ότι υπήρξε πράγματι γενοκτονία, υπάρχουν οι προϋποθέσεις και τα στοιχεία για να αναγνωριστεί από τους τρίτους. Αυτό δεν έγινε και ο κίνδυνος είναι προφανής: Να αρνηθούν οι πάντες να αναγνωρίσουν γενοκτονία. Να παραγραφούν εμμέσως τα εγκλήματα εις βάρος των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, επειδή εμείς οι ίδιοι τους δώσαμε μη αποδεκτό από τους τρίτους χαρακτηρισμό. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι καταγγέλλοντες την «εθνική υποχώρηση» θεωρούν ότι η μη χρήση του όρου γενοκτονία αμφισβητεί τις θυσίες των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.[21] Δηλαδή, αν δεν ήταν γενοκτονία, δεν ήταν τίποτε. Και αν επομένως δεν επιβληθεί ο όρος «γενοκτονία», τότε δεν υπάρχουν εγκλήματα. Αντιλαμβάνονται άραγε τι διακυβεύουν οι υπερασπιστές του δόγματος «γενοκτονία ή τίποτε»; (Μάλλον δεν τους νοιάζει και θα κάνουν ότι κάνουν κάθε φορά που θέτουν μαξιμαλιστικούς στόχους του τύπου «όλα ή τίποτε». Μόλις εισπράξουμε το τίποτε, θα σφυρίξουν αδιάφορα και θα πάνε γι΄ άλλα, πιο «πατριωτικά».)

    Η ενέργεια αυτή, προερχόμενη όχι από ιδιώτη, μη κυβερνητική οργάνωση, ερευνητικό ίδρυμα κλπ. αλλά από την ίδια την Βουλή, επηρεάζει άμεσα την εξωτερική πολιτική της χώρας. Πολλοί κατηγορούν για ραγιαδισμό την άποψη αυτή, διότι δήθεν όσοι ζητάμε να ληφθεί υπόψη η εξωτερική μας πολιτική και ιδιαίτερα η σημερινή πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων υποκύπτουμε στις πιέσεις της Τουρκίας, εκφράζουμε την ελληνική ενδοτικότητα και τηρούμε στάση εθνικής αναξιοπρέπειας. Δικαίωμά τους αναφαίρετο να ασκούν κριτική και να χρησιμοποιούν ακόμη και βαρύτατους και οξείς χαρακτηρισμούς. Ας αναλογιστούν όμως αν οι ίδιοι είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν μια απόρριψη της διεθνούς κοινότητας, αν θεωρούν επωφελές για τα εθνικά συμφέροντα το άνοιγμα αυτήν την στιγμή ενός διαλόγου ο οποίος μόνο αποτέλεσμα θα έχει την παγίωση της άποψης στους τρίτους ότι Ελλάδα και Τουρκία χωρίζονται από αγεφύρωτο μίσος που έχει τις ρίζες του στα εκατέρωθεν εγκλήματα. Ας δεχθούν επιτέλους ότι και όσοι δεν συμφωνούν μαζί τους, αλλά αντίθετα προσβλέπουν σε μια βελτίωση των σχέσεών μας με την Τουρκία προκειμένου να ζήσουμε ειρηνικά, να χρησιμοποιήσουμε τους τεράστιους πόρους που σήμερα χρησιμοποιούνται για εξοπλισμούς για άλλους πιο χρήσιμους σκοπούς και να μην επαναληφθούν ποτέ γεγονότα όπως η Μικρασιατική Καταστροφή, έχουν δικαίωμα να διακηρύσσουν την άποψή τους. Και αντί «ελλείψει επιχειρημάτων» να μιλούν συνεχώς για μειοδότες, ας θυμηθούν τα καλά που είδε ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας από τους εθνικούς πλειοδότες της Κόκκινης Μηλιάς, οι οποίοι τελικά εκτελέστηκαν στο Γουδί ως προδότες (άδικα, ενώ ήταν απλώς ανίκανοι) κατόπιν της λαϊκής οργής.

    Δ. Η εθνική αμνησία

    Όμως, ούτε το νομικό, ούτε το πολιτικό ζήτημα είναι το σοβαρότερο στην διαμάχη για τον όρο γενοκτονία. Αυτό που κατά την γνώμη μου είναι το σοβαρότερο είναι η όλο και περισσότερο διαδιδόμενη άποψη ότι η ιστορία και η εθνική αυτογνωσία είναι ζήτημα νομοθεσίας και όχι ελευθερίας της συνείδησης και της έρευνας. Οι υποστηρικτές της άποψης αυτής, δεν αναζητούν την αλήθεια ερευνώντας, μελετώντας και προσπαθώντας να είναι όσο το δυνατόν αντικειμενικότεροι. Επιχειρούν να ορίσουν την αλήθεια με νόμο και να καταστήσουν έτσι παράνομους όσους δεν συμφωνούν μαζί τους. Ζητούν δήθεν να μην ξεχάσουμε. Όταν όμως ορίζει κανείς με νόμο τι πρέπει να θυμόμαστε, πόσο βοηθά την αυτογνωσία μας; Πόσο τιμάται η μνήμη των θυμάτων της τραγωδίας του Μικρασιατικού Ελληνισμού όταν περιορίζουμε τις ευθύνες στους αντιπάλους και παραγράφουμε έτσι τις ευθύνες της δικής μας πλευράς; Η μνήμη, η ιστορία και εν τέλει η αυτογνωσία είναι απαραίτητη για να μπορεί κανείς να κατανοήσει το παρελθόν του, να συνειδητοποιήσει το παρόν του και να διεκδικήσει έτσι καλύτερο μέλλον. Η θυσία του ελληνισμού της Μικράς Ασίας θα έχει νόημα, αν μας διδάξει για τα τραγικά μας λάθη. Η απαίτηση για την αναγνώριση των εγκλημάτων που έγιναν εις βάρος εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων θα είναι ηθικά δικαιωμένη μόνον όταν αναγνωρίσουμε ότι και εμείς διαπράξαμε εγκλήματα.

    Η επιλογή του όρου γενοκτονία, ακριβώς επειδή η γενοκτονία συμβολίζει το απόλυτο κακό, έχει ως στόχο να μεταθέσει το σύνολο των ευθυνών για την Μικρασιατική Καταστροφή στους Τούρκους. Προωθείται από τους εκφραστές μιας εθνικιστικής και λαϊκίστικης ιδεολογίας και δεν αποβλέπει στην αποκατάσταση της αλήθειας, αλλά στην απαγόρευση κάθε συζήτησης για τα σφάλματα μας, ακριβώς γιατί μια τέτοια συζήτηση θα καταδείξει ότι αυτή η συγκεκριμένη ιδεολογία ευθύνεται για πολλά δράματα στον τόπο αυτό.

    Αν επιλέξουμε την καθιέρωση με νόμο μιας κολοβής αλήθειας, μιας αλήθειας που καλλιεργεί την πεποίθηση ότι εμείς για τίποτε δεν φταίμε και ότι αντίθετα οι άλλοι ευθύνονται για τα πάντα, οι άλλοι είναι τα κτήνη, οι βάρβαροι, τότε ακρωτηριάζουμε την εθνική μνήμη και θέτουμε τις προϋποθέσεις για νέες καταστροφές. Δικαιώνουμε τους υπαίτιους της τραγωδίας και τους εξουσιοδοτούμε να μας οδηγήσουν και σε άλλες. Και αντί να τιμήσουμε τη μνήμη των θυμάτων της Μικρασιατικής Καταστροφής, στερούμε από την θυσία τους κάθε νόημα.

    Η εμμονή στον νομοθετικό καθορισμό του περιεχομένου της «εθνικής μνήμης» θα επιβεβαιώσει απλώς ότι ζούμε σε ημέρες εθνικής αμνησίας. Και όσοι παρανόμως πλέον θα ζητούν να θυμόμαστε, θα διώκονται για «διασπορά ψευδών ειδήσεων».

    [1] ΦΕΚ Α΄ 250.

    [2] άρθρο 2 της Σύμβασης.

    [3] E. Zoller: La definition des crimes contre l’ humanite, Journal du Droit International, 1993 p. 549.

    [4] ιδ. Lemkin: Le crime de genocide, Revue du Droit International (Sottile) 1946.

    [5] οπότε και για πρώτη φορά παρουσιάζεται ο όρος «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας» στην κοινή Αγγλορωσσική Διακήρυξη της 28/3/1915.

    [6] ιδ. H. Fein: Genocide Watch, New Haven, 1992.

    [7] άρθρα 4-6 της Σύμβασης.

    [8] ιδ. εκτενώς Π. Παπαδάτος: Το έγκλημα της γενοκτονίας, Εφημερίς των Ελλήνων Νομικών, τ. ΚΓ΄ 1956, σσ. 133-140, 345-350.

    [9] Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τ. ΙΕ΄.

    [10] Σπύρος Μαρκεζίνης: Πολιτική ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος, τ. Δ΄.

    [11] ιδ. Documents on British Foreign Policy (1919-1939), First ser., vol. II, pp. 237-258, London, F.O.

    [12] Ιστορία του Γενικού Επιτελείου Στρατού: Η Εκστρατεία εις την Μικράν Ασίαν 1919-1922, τ. Η΄, έκδοση ΓΕΣ.

    [13] ό.π., σ. 253.

    [14] ό.π., σ. 355.

    [15] ο.π., σ. 697.

    [16] ιδ. ενδεικτικά: Ν.Βασιλικός: Ημερολόγιο της Μικρασιατικής Εκστρατείας, εκδ. Γνώση, Αθήνα 1992 και Χ. Πληζιώτης: Αναμνήσεις του μετώπου 1920-1921, εκδ. Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών, Αθήνα 1991.

    [17] Β. Θεοδωρόπουλος: Οι Τούρκοι και Εμείς, εκδ. Φυτράκη, Αθήνα.

    [18] Η Αυγή, 18/2/2001.

    [19] Τα Νέα, 8/3/2001.

    [20] «Ήταν η μικρασιατική καταστροφή γενοκτονία;», Η Αυγή, 18/2/2001.

    [21] ιδ. ενδεικτικά: Ελευθεροτυπία, 8-10/3/2001, Ελεύθερος Τύπος 8/3/2001.

    [22] ιδ. παραπάνω. Αφηρημένα και γενικά μπορεί κάποιος να μιλήσει για γενοκτονία π.χ. από τους Τούρκους ή από τους Γερμανούς. Στο πλαίσιο όμως της Σύμβασης δεν μπορεί να αποδοθεί ευθύνη σε Κράτος.

    Αντύπας Καρίπογλου. Νομικός, πρώην πρόεδρος της Δράσης.

    • Ο/Η του Μπογιόπουλου λέει:

      Οι δηλώσεις του υπουργού Παιδείας, Ν. Φίλη, περί «εθνοκάθαρσης» των Ποντίων έχουν προκαλέσει πολλές και διάφορες αντιδράσεις. Στις δηλώσεις του υπουργού αναφέρθηκε ο δημοσιογράφος, Ν. Μπογιόπουλος, κατά τη διάρκεια καθημερινής εκπομπής που κάνει, μαζί με τον Μ. Κοττάκη, στον Real FM 97,8.

      Το ηχητικό και το κείμενο που ακολουθούν είναι από το Βαθύ Κόκκινο:

      Ενα από τα κεντρικά θέματα των σημερινών τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων εστιάστηκε στις αντιδράσεις που προέκυψαν μετά την τοποθέτηση του υπουργού Παιδείας, Νίκου Φίλη, ο οποίος χαρακτήρισε αιματηρή εθνοκάθαρση, αλλά όχι γενοκτονία τις σφαγές των Ποντίων από τους Τούρκους.

      Ακούγοντας δεκάδες σχετικές απόψεις και διαβάζοντας αρκετά δημοσιεύματα γ’ αυτό το θέμα, ξεχωρίσαμε την τοποθέτηση που έκανε ο Νίκος Μπογιόπουλος στην ραδιοφωνική του εκπομπή.

      Κατά τον κομμουνιστή δημοσιογράφο οι δηλώσεις Φίλη έχουν χρώμα εθνομηδενισμού, γιατί εκπορεύονται από έναν δήθεν αριστερό που η πολιτική του αντίληψη δεν μπορεί «να καταλάβει και να εντοπίσει το ταξικό μέσα στο εθνικοαπελευθερωτικό και ως εκ τούτου διαβάζει την ιστορία με περίπου τουριστική διάθεση». Ο Ν. Μπογιόπουλος αφού ξεκαθάρισε την διαφορά μεταξύ γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης αιτιολόγησε την άποψη του ότι στην προκειμένη περίπτωση έχουμε μια καθαρή περίπτωση γενοκτονίας.Ο ίδιος εκτίμησε ότι υπήρξαν σε πολλές περιπτώσεις υποκριτικές οι αντιδράσεις στις δηλώσεις Φίλη, που αρκετές από αυτές αποπνέουν εθνοκαπηλία, πατριδοκαπηλία καθώς και εθνικοφροσύνη του αίσχιστου είδους

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s