Χαρδαβέλες, Μεγαδέρεια, γάβ-γαβ Αβέρωφ, Πατρίς

Δυστυχώς για τους «εθνικόφρονες» της Κόκκινης Μηλιάς, υπάρχει το διαδίκτυο

Ποτέ άλλοτε δεν γελοιοποιήθηκαν τόσο όσο σήμερα με την βοήθεια της τεχνολογίας αυτοί που τόσα δεινά έφεραν στη χώρα.

Ευτυχώς υπάρχουν επώνυμα κι ανώνυμα blog/ιστολόγια που υπερασπίζονται τον ορθό λόγο, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια με αρκετές χιλιάδες αναγνώστες -αυτό δεν θα μας το συγχωρήσουν ποτέ, γι αυτό και συχνά-πυκνά διαβάζουμε για «μέτρα» που (θα) πρέπει να παρθούν από κυβερνώντες –κατά των blog- προκειμένου να διαφυλαχτεί η «έγκυρη ενημέρωση» του κοινού.

Η υπόθεση Χαράς Νικοπούλου
…και οι άγαρμπες οβίδες με κλάμα, οδυρμό, μικροψυχία, κεκαλυμμένη αγάπη εθνικορατσιστικού μίσους, η επιχειρούμενη μονόπλευρη πληροφόρηση άλλοτε κραταιών δημοσιογράφων «κύρους»… Οι φίλοι του Jungle-Report θεώρησαν χρέος τους να ενημερώσουν το κοινό «Επειδή τα δύο τελευταία χρόνια οι ακροδεξιές φυλλάδες και τα συναφή μπλογκ έχουν αποδυθεί σε ένα αγώνα εθνικιστικής προπαγάνδας υπέρ της Χαράς Νικοπούλου, θεωρώ θεμιτό όσο και σκόπιμο, για λόγους ισονομίας, ισότητας, ελεύθερης διάδοσης του λόγου και την έκφραση της αντίθετης άποψης να αναπαράγω την επιστολή της Γκουγκουσκίδου, που συντάχτηκε με αφορμή μια μονόπλευρη παρουσίαση της υπόθεσης από τον Κώστα Χαρδαβέλλα,στην εκπομπή Αθέατος Κόσμος, μην επιτρέποντας να ακουστεί η άλλη άποψη.» Διαβάστε τις απόψεις του και τη επιστολή από την Ορεστειάδα της πληρεξούσιας δικηγόρου του κ. Κασάικα Οσμάν- ο οποίος φέρεται ότι χτύπησε την κα Χαρά Νικοπούλου- κ. Μαρίας Γκουγκουσκίδου

Για το ίδιο θέμα, ο πάντα ουσιώδης λόγος του φίλου Νίκου Σαραντάκου καυτηριάζει συγκρατημένα και –όσο αυτό είναι δυνατόν- κομψά το θέμα:
«Κι αν επαίνεσα πιο πάνω την όρεξη με την οποία η κ. Νικοπούλου προσέγγισε τα καθήκοντά της, δεν μπορώ να μην εκφράσω τη θυμηδία που αισθάνθηκα παρακολουθώντας ένα μικρό απόσπασμα από τον φετινό γιορτασμό της 25ης Μαρτίου, που το βρήκα σε βιντεάκι (που το κυκλοφόρησαν, πρέπει να πω, θαυμαστές της κ. Νικοπούλου). Βλέπουμε εκεί μια χούφτα παιδιά να κουνάνε σημαιάκια και να τραγουδούν ένα τραγούδι του Θεοδωράκη (το «Αρνιέμαι») με εντελώς παραποιημένους στίχους όπου μεταξύ άλλων γίνεται έκκληση «να διώξουμε τους ξένους»• το όλο θέμα μού θύμισε τις γιορτές της χούντας, σε σημείο που όταν άκουσα το στίχο «ζήτω η επανάσταση» να σκεφτώ ότι εννοούν την 21η Απριλίου, αλλά μάλλον την 25η Μαρτίου εννοούσαν –τέλος πάντων, επειδή τα θέματα αισθητικής είναι υποκειμενικά, δείτε το να διαμορφώσετε δική σας άποψη. Και επειδή δεν ακούω καλά, αν μπορεί κανείς ας μου γράψει τους στίχους στο μαθηματικό δρώμενο του τέλους, όπου η δασκάλα ρωτάει “Κι αν είναι αυτοί 30;” και τα παιδιά απαντούν “Εμείς … σαράντα”.» δείτε το βίντεο
http://www.youtube.com/watch?v=jTdDLytfnO0

Διαβάστε επίσης και τη ωραία παρουσίαση του καθ. Στέλιου Φραγκόπουλου με τίτλο «Η δασκάλα και η αναζήτηση ειδώλων»
….
Η υπόθεση «τσιφτετέλια-στο-ιστορικό-θωρηκτό-Αβέρωφ»
Πολύ καλά έκανε «Το Πρώτο Θέμα» που το πρωτοδημοσίευσε, η αναπαραγωγή του θέματος δε από τα… κανάλια, ιδιαίτερα από το Μέγκα υπήρξε πύρινη, αιχμηρή, γεμάτο καυτό εθνικό φρόνημα. Η δημοσίευση των εικόνων με διάφορα μοντέλα που φορούσαν μίνι να ποζάρουν σε ιδιότυπες στάσεις μπροστά από τα κανόνια του θωρηκτού προκάλεσαν πυρετό, μέγιστη αναστάτωση στο Γενικό Επιτελείο Ναυτικού.

Στεντόρειες φωνές εθνικής αγανάκτησης ακούσθηκαν –και ακούγονται- από επιφανείς καλούς νυν και πρώην αξιωματικούς για τα «ποτά υπό τους ήχους απαλής μουσικής, τα μοντέλα και οι εφοπλιστές ξεσήκωσαν το θωρηκτό με χορούς, τραγούδια και φωτογραφήσεις νεαρών κυριών με light εμφάνιση…» «Βαριά προσβολή το πάρτι στο Αβέρωφ». «Βαριά προσβολή» επανέλαβε και ο υπουργός Αμύνης κ. Βενιζέλος, διότι όλοι προβάλλονται για ψύλλου πήδημα, ολόκληρος υπουργός στη σκιά;

Δε λέω βαριά η… προσβολή με τις light υπάρξεις.

Όμως…

Πόσοι από όλους αυτούς με τις στεντόρειες φωνές εθνικής αγανάκτησης αφουγκράστηκαν για λίγο τις Βαριές προσβολές, τις ταπεινώσεις του χαμηλοσυνταξιούχου των 400-500-600-700 €υρώ ή του κοσμάκη που καθημερινώς βρίσκεται στην ουρά κάποιου παραρτήματος του ΙΚΑ.
Τι Βαριά προσβολή για τον άνθρωπο και τους συγγενείς του, που αιμορραγεί και τον κοιτούν άπρακτοι, ανήμποροι γιατροί, νοσοκόμες λόγω ελλείψεων αναπνευστήρων, γάζας(!) κ.α. υλικών πρώτης ανάγκης.
Τι βαθιά περιφρόνηση από την κοινωνία άραγε να νιώθει ο νέος που τελειώνοντας ένα σχολείο, μια σχολή, και να προσλαμβάνεται με 540 €υρώ το μήνα.
Τι προσβολή, κοινωνικό αποκλεισμό, ντροπή θα νιώθει ο άνθρωπος που με 40 ολόκληρα χρόνια δουλειάς καταλήγει στα 65 του να παίρνει το 48% του μισθού του σύνταξη, ενώ δώρα και επιδόματα του αφαιρέθηκαν προς όφελος της πατρίδας (Των).

Άκαρδοι, βάρβαροι εθνικοί τενόροι, μπείτε στη θέση του ανθρώπου που πρόσφερε την εργασία του σε μία εταιρεία για τριάντα πέντε (35!) συνεχόμενα χρόνια και τον απολύουν δίνοντάς του τη μισή αποζημίωση σε… έξη μηνιαίες δόσεις (!) (και κλάμα οι Λοβέρδοι Εργασίας στις οθόνες).

Να μην συνεχίσω για το πόσο Εθνικά προσβάλει καθημερινά η Δικαιοσύνη, η Εκπαίδευση, το σκουπίδι, η χωματερή, η έλλειψη οξυγόνου μεταφορικά και κυριολεκτικά τον άνθρωπο που είχε την τύχη ή την ατυχία να γεννηθεί σε αυτή τη χώρα.

Αλλά και για αυτό το τραγελαφικό –όπως εξελίχθηκε- ζήτημα, ορισμένα ιστολόγια προβάλλουν αντίλογο, με ειρωνεία, χλεύη και χιούμορ στην υποκρισία…

Γράφει ο Κωστής Παπαϊωάννου στο «Αντίφωνο», με τον ωραίο τίτλο «Το θωρηκτό Αβέρωφ και ο κιτς συντηρητισμός» :
«Το αστείο βέβαια είναι ότι στην πρώτη γραμμή του ανένδοτου αγώνα υπέρ βωμών και εστιών βρίσκονται τα μεσημεριανάδικα, οι ναοί της (κάθε χρώματος και αμφοτέρων φύλων για να μην παρεξηγούμαστε) οξυζενέ ηλιθιότητας. Τα προπύργια του lifestyle. Και ως ειδήμονες έσπευσαν πρώην ΑΓΕΝ και ναύαρχοι και πλωτάρχες και υπουργοί άμυνας στα παράθυρα. Δε ντράπηκαν να βγάλουν τα γαλόνια τους φόρα παρτίδα για λίγα λεπτά δημοσιότητας, έστω και τέτοιας, έστω κι εκεί.
Δώστου λοιπόν να πλειοδοτούν σε καταδίκες και κρίσεις θιγμένου εθνικού μεγαλείου οι ναύαρχοι.
Δώστου να καταδικάζει εκείνος ο ανεκδιήγητος κύριος Βερύκιος, ο προστάτης του στρατεύματος που είχε χαστουκίσει τον φαντάρο επειδή τόλμησε να του ζητήσει ταυτότητα.
Δώστου να ολοφύρονται οι παρουσιαστές και οι παρουσιάστριες για το ανιστόρητο χάλι μας.
Τυχαίο; Δε νομίζω.
»


Προσωπικά αρνούμαι να υιοθετήσω την άποψη ότι έχουμε αυτούς που μας αξίζουν κι ας ξέρω ότι δεν έχω δίκιο.

.

Ούτε και άδικο.

This entry was posted in Ασμοδαίος, Διακρίσεις (κάθε είδους), ανορθολογισμός, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

30 Responses to Χαρδαβέλες, Μεγαδέρεια, γάβ-γαβ Αβέρωφ, Πατρίς

  1. Ο/Η Θεμιστοκλής Καραμπουρδάογλου-Ναύαρχος σε πολεμική διαθεσιμότητα λέει:

    Griechenland uber alles
    Aνθέλληνα Ροιδη πρώτα τα πολεμικά μας πλοία και μετά τα Νοσοκομεία.
    Όταν πλακώσει η Τουρκιά, νοσοκομείο δεν θα μείνει.

  2. Ο/Η ellinaki λέει:

    Ο κ. Βενιζέλος δεν έκανε αναφορά σε καμιά «βαριά προσβολή» όταν τα πρωτοπαλήκαρα των ΟΥΚ φώναζαν άκρως ρατσιστικά συνθήματα στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου.

    Προφανώς για τον κ. Βενιζέλο και το ευρύτερο εθνικό αίσθημα ορισμένα σύμβολα και ορισμένες πράξεις είναι λιγότερο προσβλητικές από κάποιες άλλες. Εξαρτάται μάλλον από το μέγεθος του κους κους που διέπει τα ΜΜΕ.

  3. Ο/Η ansmc λέει:

    Αμα κατηγορουν καποιον παιδεραστη στα καναλια σπασε την μονοπλευρη ενημερωση δειχνωντας μας και τις δηλωσεις του παιδεραστη.Μην ανυσηχεις για τους εθνικιστες-ρατσιστες,εσυ με αυτα που γραφεις βοηθας στο να αυξανονται σημερινα.

  4. Ο/Η xBerliner λέει:

    Δεν παρακολούθησα την υπόθεση.
    Παραγωγές σχετικές με ούφο και άλλα μεταφυσικά παρακολουθώ μόνο αν προέρχονται από αμερικάνους που τουλάχιστον έχουν την τεχνογνωσία στα ειδικά εφέ.
    Η εκπαίδευση της μειονότητας όμως έχει πολλές πλευρές.
    Για παράδειγμα το παρακάτω:
    http://www.xanthipress.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2601:2010-06-14-22-04-17&catid=81:europe&Itemid=458
    Για όσους δεν κατάλαβαν να πω ότι υπάρχουν γονείς μουσουλμάνοι που κατοικούν στα ορεινά μειονοτικά χωριά (πομακοχώρια) οι οποίοι δεν επιθυμούν να στείλουν τα παιδιά τους στα μειονοτικά σχολεία αλλά στα «κανονικά». Ο λόγος που μπορώ να φανταστώ είναι ότι χάρη σε ένα νομοσχέδιο του τότε υπουργού παιδείας ΓΑΠ παιδιά από τη μειονότητα μπορούσαν να περάσουν ευκολότερα σε ΑΕΙ/ΤΕΙ (ο γιωργάκης τότε χαρακτηρίστηκε ανθέλληνας από τους ίδιους κύκλους που σήμερα αναγορεύουν σε ήρωα τη συγκεκριμένη δασκάλα). Κάποιοι λοιπόν από τους πομάκους τις περιοχής είδαν ότι άνοιξε επιτέλους ένα παράθυρο για μια καλύτερη ζωή των παιδιών τους. Η προσφερόμενη παιδεία στα μειονοτικά σχολεία δεν είναι η καλύτερη. Ας σκεφτεί κάποιος ότι τα παιδιά αυτά έχουν άλλη μητρική γλώσσα, άλλη επίσημη γλώσσα και άλλη γλώσσα διδάσκονται στο σχολείο. Αυτό το τελευταίο μάλιστα είναι σε αντίθεση και με τη συνθήκη της Λωζάνης η οποία προβλέπει δικαίωμα διδασκαλίας στη μητρική γλώσσα (δηλαδή την πομάκικη διάλεκτο). ‘Έτσι κάποιοι ζήτησαν (όπως και έχουν δικαίωμα) να παιδιά τους να πηγαίνουν σε ελληνόφωνο σχολείο. Δεν ξέρω τις ακριβείς λεπτομέρειες, αλλά θα περίμενα από το υπουργείο παιδείας πέρα από την προσωρινή λύση που (σωστά) δίνει, να έχει και ένα πρόγραμμα το οποίο να καταγράψει πόση ζήτηση έχουν τα ελληνόφωνα σχολεία στη μειονότητα και αν αυτή είναι αρκετή να προχωρήσει σε ίδρυση ελληνόφωνων σχολείων στην περιοχή. ΄Πολύ φοβάμαι όμως ότι και αυτό το θέμα θα πέσει στην κατηγορία «σαρία»: Οι μουσουλμάνοι ζητούν να εκλέγουν τους ιμάμηδές τους. Κανονικά το ελληνικό κράτος δεν θα έπρεπε να έχει κανένα ενδοιασμό να τους δώσει αυτό το δικαίωμα. Όμως οι συγκεκριμένοι ιμάμηδες πέρα από θρησκευτικά καθήκοντα εκτελούν και δικαστικές λειτουργίες και συνεπώς δεν μπορούν να εκλέγονται. Τώρα αν το ελληνικό κράτος αποφασίσει να καταργήσει την (αντίθετη στο ευρωπαϊκό δίκαιο) σαρία και δώσει το δικαίωμα του εκλέγειν (τον ιμάμη) στους μουσουλμάνους οι πρώτοι που θα ξεσηκωθούν θα είναι οι μουσουλμάνοι. Έτσι έχω την εντύπωση ότι το υπουργείο παιδείας υπό το φόβο μην φωνάζουν οι ακραίοι (αυτοπροσδιοριζόμενοι ως τούρκοι) δεν πρόκειται να προχωρήσει σε ίδρυση ελληνόφωνων σχολείων στην ορεινή περιοχή ακόμα και αν αυτό ζητούν πολλοί γονείς.
    Τα πράγματα έχουν πάντα 2 όψεις. Και από τα όσα μπορώ να γνωρίζω από την περιοχή (αρκετά δηλαδή) αυτή τη στιγμή δεν είναι το ελληνικό κράτος ο αποσταθεροποιητικός παράγοντας αλλά το προξενείο στην Κομοτηνή.

    • Ο/Η Po λέει:

      xBerliner, πολύ σωστά…
      Συμφωνώ ότι τα πράγματα έχουν δυο όψεις (ενίοτε και πολλαπλές…)
      όπως φυσικά συμφωνώ ότι για πολλά όντως φταίει ΚΑΙ το προξενείο Κομοτηνής –βεβαίως.

      Ένα ψύχραιμο ρεπορτάζ, στο ύφος του δικού σου σχόλιου, τόσο δύσκολο είναι να παρουσιαστεί στον αέρα;
      Αυτό είναι το πρόβλημα, διεκδικούμε τα αυτονόητα!

    • Ο/Η laskaratos λέει:

      x-berliner,
      από που βγάζεις το συμπέρασμα πως η μειονότητα θα ξεσηκωθεί αν καταργηθεί η (εκ του πονηρού) ισχύουσα Σαρία (πρόσχημα για τον κρατικό διορισμό Ιμάμη). Ούτε στην Τουρκία ισχύει η Σαρία, αποτελεί πανευρωπαϊκή ελληνική ευρεσιτεχνία.
      Όπως οι ορθόδοξοι της Ισταμπούλ εκλέγουν μόνοι τους τον παρτριάρχη τους, έτσι να γίνει και εδώ για τους μουσουλμάνους.

      • Ο/Η xBerliner λέει:

        laskarate
        Υπάρχει πάρα πολύς κόσμος που βγάζει το παντεσπάνι του εκεί πέρα για να δημιουργεί ένταση ή επειδή υπάρχει ένταση. Εκατέρωθεν.
        Αν καταργηθεί η σαρία (πράγμα που φυσικά υποστηρίζω) θα υπάρξουν κέντρα που θα προσπαθήσουν να υποκινήσουν τη μειονότητα.
        Αυτό που θέλω να πω με λίγα λόγια είναι ότι όσο εγκληματικό είναι να υποστηρίζει κανείς τους χαρδαβέλες που μετά τα ούφο βρήκε θέμα για να πάρει μερικές μονάδες τηλεθέασης σπέρνοντας ζιζάνια, άλλο τόσο επικίνδυνο είναι να παίρνει κανείς το μέρος του κάθε μειονοτικού επειδή απλώς βρίσκεται στην απέναντι όχθη. Και είναι επικίνδυνο γιατί δεν ενδιαφέρονται όλοι οι μειονοτικοί για τα δικαιώματα της μειονότητας. Δεν είναι λίγοι αυτοί που προωθούν και πιστεύουν στην ιδέα της «συν-διοίκησης». Και φυσικά ένας εκλεγμένος μεν ιμάμης χωρίς όμως τα δικαιώματα που έχει μέχρι τώρα δεν τους κάνει.
        Επίσης το αν ισχύει η σαρία στην Τουρκία ή όχι είναι άσχετο. Η Τουρκία π.χ. είχε αναγνωρίσει το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες νωρίτερα από ότι η Ελλάδα. Άλλη όμως η θέση της γυναίκας εδώ και άλλη εκεί.

        Ρο
        Ψύχραιμα ρεπορτάζ δεν είναι δύσκολο να βγουν. Έχουν βγει και παλιότερα (όχι από τον χαρδαβέλα βέβαια). Αλλά: 1ον Δεν πουλάνε.
        2ον Θέλουν δουλειά. Δεν μπορείς να στέλνεις ένα συνεργείο για μερικές μέρες και να περιμένεις να βγάλεις σοβαρό ρεπορτάζ. Επίσης εδώ πρέπει να προσθέσεις ότι οι περισσότεροι από αυτούς αγνοούν πλήρως την κατάσταση στην περιοχή. Πολλοί νομίζουν ότι εκεί πάνω οι άνθρωποι ζουν με τα τουφέκια κάτω από το κρεβάτι τους έτοιμοι να αρχίσουν να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο. Άλλοι πάλι νομίζουν ότι ο κόσμος δεν τολμάει να κυκλοφορήσει τις νυχτερινές ώρες. Όλα αυτά τα άκουσα και τα ακούω συνεχώς από ανθρώπους που φυσικά δεν έχουν ταξιδέψει ποτέ 10 χιλιόμετρα βορειότερα της Αττικής. Ο χαρδαβέλας πουλάει εθνικισμό για το λεκανοπέδιο της Αττικής αδιαφορώντας για τις συνέπειες που μπορεί να έχει 700 χιλιόμετρα βορειότερα.

  5. Ο/Η Β.Δ. Καργούδης λέει:

    Μόνο και μόνο για νάρθει η ψυχή όλων μας στον τόπο της, και να αποκατασταθεί στοιχειωδώς και ένα φυσικό αίσθημα δικαίου, σε σχέση με το πραγματικό επεισόδιο με τον ανεκδιήγητο Βερύκιο που τόλμησε να (αποπειραθεί ξέρω εγώ) να χαστουκίσει φρουρό στο Πεντάγωνο γιατί (ακόμα χειρότερα) είχε το θράσος να μην αναγνωρίσει εξ όψεως την θλιβερή του «εξοχότητα», ΜΕΤΑ ΧΑΡΑΣ να ενημερώσω, ότι οι συνάδελφοι του φαντάρου στη σκοπιά, τον άρχισαν (τον περί ου ο λόγος θλιβερό μου συνάδελφο) στις (πολύ μα πολύ) «γρήγορες», και τον έστειλαν για αρκετού καιρού αποκατάσταση στο ΚΑΤ.(Πληροφορία ότι ήταν άλλο το διημερεύον Νοσοκομείο, μπορεί και να ευσταθεί)…

    Ελπίζω Ρο, συμμορφούμενος με τις οδηγίες της προηγούμενης, αυτή τη φορά, η ενόχλησή σας να είναι μικρότερη. Τόσο μικρότερη μάλιστα, μέχρι που να μου αφήνει περιθώρια να ελπίζω, πως ειδικά αυτή τη φορά μπορεί και να τη γλυτώσω την περιποίηση.

    Την καλημέρα μου σε όλους σας

    • Ο/Η Po λέει:

      κύριε Καργούδη μου είστε συμπαθής, εσείς δεν το ξέρετε, όχι εγώ…
      🙂

    • Ο/Η Έφυγε ο Β.Καργούδης λέει:

      Αγαπητοί Ρο και Λ διά του παρόντος σας ενημερώνω πως ο κάποτε τακτικός σχολιαστής σας Βαγγέλης Καργούδης, δεν είναι πια εδώ

      http://www.newsbomb.gr/ellada/news/story/694179/pethane-o-v-kargoydis
      Πέθανε ο Β.Καργούδης

      Θρηνεί η οικογένεια του Αθήνα 9.84 τον χαμό του πολύτιμου συνεργάτη του σταθμού, Βαγγέλη Καργούδη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 65 ετών, από γαστρορραγία.

      Ο Βαγγέλης Καργούδης γεννήθηκε το 1951 στη Θεσσαλονίκη. Απόφοιτος του Πειραματικού Σχολείου Θεσσαλονίκης. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

      Ήταν από τους σημαντικότερους συντελεστές του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος στη Θεσσαλονίκη, όπου ίδρυσε στη διάρκεια της δικτατορίας κινηματογραφική λέσχη, την οποία έκλεισε η χούντα. Διώχθηκε και βασανίστηκε από τη δικτατορία. Μετά τη δικτατορία ήταν στέλεχος των φοιτητικών παρατάξεων ΔΗΣΥΚ και Δημοκρατική Ενότητα και μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας της ΕΔΑ. Ασχολήθηκε με τις εκδόσεις και το θέατρο. Τα τελευταία χρόνια ήταν παραγωγός της εκπομπής του Αθήνα 9.84 «Χωρίς ζάχαρη».

      Ο δήμος Αθηναίων εκφράζει την οδύνη του για τον θάνατο του Βαγγέλη Καργούδη, επί σειρά ετών συνεργάτη του ραδιοφωνικού σταθμού «Αθήνα 9.84». Ο Βαγγέλης Καργούδης υπήρξε ένας συνεπής αγωνιστής των δημοκρατικών ιδεωδών και λάτρης των Γραμμάτων. Ειλικρινή συλλυπητήρια στους οικείους του.

      Read more: http://www.newsbomb.gr/ellada/news/story/694179/pethane-o-v-kargoydis#ixzz48GCp92Hk

      • Ο/Η Παλιός λέει:

        Στη Nομική σχολή, στην περίοδο της δικτατορίας κυριαρχούν ο Γιάννης Χαρδαλιάς, ο Θανάσης Ακριβόπουλος, ο Βαγγέλης Καργούδης, και ο Βασίλης Δεμουρτζίδης. Ο πρώτος θα ακολουθήσει αργότερα τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο δεύτερος είναι στέλεχος του Ρήγα Φεραίου με σημαντικές αντιδικτατορικές περγαμηνές και φυλακίσεις, ο τρίτος είναι αθεράπευτα ΕΔΑ και ο τέταρτος στέλεχος του ΚΚΕ. Μετά την μεταπολίτευση η γενιά αυτή των στελεχών αρχίζει να αποσύρεται από τον φοιτητικό συνδικαλισμό, εντάσσονται σταδιακά στους μηχανισμούς των κομμάτων τους και παραδίδουν την σκυτάλη στους τότε 18ρηδες.

        ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΣΤΟ ΑΠΘ ΤΟ ’74, ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΣΗΜΕΡΑ
        Όταν ο Μπένι, ο Λοβέρδος, η Γιάννα κι ο Θέμος «σκοτώνονταν» στα αμφιθέατρα

        12|03|2012 Τότε έδιναν τις μάχες στα αμφιθέατρα του ΑΠΘ για να αλλάξουν τον κόσμο προς το καλύτερο. Σήμερα οι περισσότεροι ως αρχηγοί κόμματων, υπουργοί και βουλευτές της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης διαχειρίζονται την χρεοκοπία της χώρας και ελπίζουν να αφήσουν στα παιδιά τους έναν καλύτερο κόσμο.

        Η εκλογή του Βενιζέλου στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ στην πραγματικότητα είναι μια πολιτική σύγκρουση που ξεκίνησε το 1974 στην Θεσσαλονίκη και σήμερα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Είναι το αφήγημα των πρώην συμφοιτητών…

        Θεσσαλονίκη, Φθινόπωρο του 1974. Η δικτατορία των συνταγματαρχών έχει καταρρεύσει από τον Ιούλιο και η ελληνική κοινωνία ανακαλύπτει τις ελευθερίες και την ελευθεριότητα της Δημοκρατίας. Στην κεντρική πολιτική σκηνή κυριαρχεί ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο οποίος προσπαθεί να διασφαλίσει την ομαλή μετάβαση από ένα οπερετικό, αλλά αυταρχικό καθεστώς, σε μια αστική δημοκρατία. Οι Έλληνες εισέρχονται στην πιο σταθερή πολιτική περίοδο που γνώρισε από συστάσεως του το ελληνικό κράτος. Το 1974, με την μεταπολίτευση δρομολογείται ένα πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό ρεύμα που θα προσδώσει -με διάρκεια- ευημερία, σταθερότητα και ανάπτυξη στην ελληνική κοινωνία. Την εποχή εκείνη η Αριστερά στο σύνολό της βιώνει μια μεγάλη κοσμογονία. Η νομιμοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος, η προσδοκία της ανανέωσης που δημιουργεί το ευρωκομουνιστικό εγχείρημα του ΚΚΕ εσωτερικού, ο δυναμισμός της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, και κυρίως η ελπίδα που αντιπροσωπεύει ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ θα γείρουν σταδιακά την πλάστιγγα των συσχετισμών υπέρ της Αριστεράς.

        Η έλευση του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981 θα αποτυπώσει και την πολιτική πλειοψηφία που θα διαρκέσει για δύο ολόκληρες δεκαετίες. Το 1974 τα μικροαστικά στρώματα, που θέλουν να ενταχθούν δυναμικά στην ελληνική κοινωνία αρχίζουν να ακολουθούν τον Ανδρέα Παπανδρέου. Οι απόκληροι του εμφυλίου πολέμου που περιθωριοποιήθηκαν κοινωνικά και οικονομικά από το δεξιό μεταπολεμικό κράτος επανεντάσσονται στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

        Ίντριγκες στο «Kαφενείο του Τάκη»

        Την περίοδο εκείνη τα ελληνικά πανεπιστήμια εξελίσσονται σε ανεξάντλητα φυτώρια παραγωγής πολιτικού προσωπικού τροφοδοτώντας έκτοτε με στελέχη τα πολιτικά κόμματα. Κυρίως το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ και τον Συνασπισμό. Το μισό πολιτικό προσωπικό του ΠΑΣΟΚ, πολλοί βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης που παίζουν σήμερα πρωταγωνιστικό ρόλο στη κεντρική πολιτική σκηνή και στο ψυχόδραμα της διεκδίκησης της ηγεσίας του κινήματος, προέρχονται από τα αμφιθέατρα του Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης. Στα σπουδαστήρια, τα καφέ, τις ταβέρνες όπου σύχναζε ο φοιτητόκοσμος και στο «μυθικό» κυλικείο της Νομικής σχολής γνωστότερο ως «καφενείο του Τάκη» γεννήθηκαν φιλίες, αναπτύχθηκαν ίντριγκες, πολιτικά πάθη και αβυσσαλέα μίση που συχνά διαρκούν έως σήμερα. Η μεγάλη καχυποψία που χωρίζει σήμερα λόγου τον νέο -σε λίγες μέρες- πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Βαγγέλη Βενιζέλο με τον Χάρη Καστανίδη χρονολογείται από τα χρόνια της νομικής. Η πληθωρική προσωπικότητα του Βαγγέλη φαίνεται ότι «καταπίεζε» από τότε τις φιλοδοξίες του Χάρη.

        Για επτά ολόκληρα χρόνια, από το 1973 έως το 1980 θα συνυπάρξουν ως φοιτητές κάποιοι εκ των πρωταγωνιστών μετέπειτα του πολιτικού ψυχοδράματος που ζει τα τελευταία χρόνια το ΠΑΣΟΚ. Οι Βαγγέλης Βενιζέλος, Χάρης Καστανίδης, Ανδρέας Λοβέρδος, Γιώργος Φλωρίδης, Μιχάλης Χρυσοχοιδης, Γιάννης Μαγκριώτης, Άννα Διαμαντοπούλου, Χρύσα Αραπογλου (αν και μερικά χρόνια νεώτερη) και Σοφία Γιαννακά, εξελέγησαν αργότερα βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Για λιγότερο από μια δεκαετία θα συνυπάρξουν στην Θεσσαλονίκη της μεταπολίτευσης. Ως συνδικαλιστές, αγκιτάτορες και απλά μέλη της ΠΑΣΠ, της ΚΝΕ του Ρήγα Φεραίου ή της νεολαίας της Ένωσης κέντρου-Νέες Δυνάμεις θα δώσουν τις πρώτες μεγάλες πολιτικές μάχες στα αμφιθέατρα του πανεπιστημίου.

        Μαζί τους συμπρωταγωνιστεί και μια πλειάδα ταλαντούχων νεαρών οι οποίοι σήμερα είναι εξέχοντα μέλη του ελληνικού establishment. Εκδότες εφημερίδων, όπως ο Θέμος Αναστασιάδης, ισχυρές γυναίκες όπως η Γιάννα Αγγελοπούλου, καθηγητές πανεπιστημίου, όπως ο Γιώργος Σωτηρέλης ο Βαγγέλης Βασιλακάκης, ο Χαράλαμπος Αποστολίδης ο Κώστας Χρυσόγονος. Δικαστές στην Ε.Ε, όπως ο Χάρης Ταγαράς. Διαπρεπείς δικηγόροι της Αθήνας ή της επαρχίας όπως ο Νότης Ψυλλάκης, ο Στεργιος Λιάπης, ο Μιχάλης Τριανταφυλλίδης, Γιώργος Βασιλακάκης, Οδυσσέας Καραγιανακίδης, ο Βασίλης Δεληβοριάς (νομικός σύμβουλος του MEGA και o δικηγόρος που ανέτρεψε το νόμο της κυβέρνησης Καραμανλή για τον βασικό μέτοχο). Δημοσιογράφοι όπως ο Γιάννης Τριάντης της Ελευθεροτυπίας, ο Μανώλης Αναγνωστάκης, του MEGA και ο Δημήτρης Παγαδάκης του «Πρώτου Θέματος». Σημαντικοί δικαστές όπως ο Βασίλης Φλωρίδης, αδερφός του Γιώργου και διπλωμάτες όπως ο πρέσβης Νίκος Πάζιος. Ισχυροί παράγοντες των χρηματογορών όπως ο Φοίβος Χατζής. Οι περισσότεροι από αυτούς σήμερα, που ηλικιακά βρίσκονται λίγο μετά πενήντα, με την αναμενόμενη εκλογή του Βενιζέλου στην προεδρία του Πασοκ θα νοσταλγούν ενδεχομένως την εποχή που ονειρεύονταν να αλλάξουν τον κόσσμο.

        «Αυτός ο στρουμπουλός είναι κελεπούρι!»

        Το αστέρι του Βαγγέλη Βενιζέλου στα αμφιθέατρα του Αριστοτελείου θα ανατείλει σχεδόν αμέσως. Γεννημένος την 1η Γενάρη του 1957 στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης, θα μπει στην Νομική το 1974, στην πρώτη ακαδημαϊκή περίοδο μετά την πτώση της χούντας. Στη Nομική σχολή, στην περίοδο της δικτατορίας κυριαρχούν ο Γιάννης Χαρδαλιάς, ο Θανάσης Ακριβόπουλος, ο Βαγγέλης Καργούδης, και ο Βασίλης Δεμουρτζίδης. Ο πρώτος θα ακολουθήσει αργότερα τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο δεύτερος είναι στέλεχος του Ρήγα Φεραίου με σημαντικές αντιδικτατορικές περγαμηνές και φυλακίσεις, ο τρίτος είναι αθεράπευτα ΕΔΑ και ο τέταρτος στέλεχος του ΚΚΕ. Μετά την μεταπολίτευση η γενιά αυτή των στελεχών αρχίζει να αποσύρεται από τον φοιτητικό συνδικαλισμό, εντάσσονται σταδιακά στους μηχανισμούς των κομμάτων τους και παραδίδουν την σκυτάλη στους τότε 18ρηδες.

        Ο Θανάσης Ακριβόπουλος, γεννημένος το 51, ο οποίος συμμετέχει, σήμερα δικηγορεί στην Αθήνα, θυμάται την πρώτη φορά που συνάντησε τον Βαγγέλη πανεπιστήμιο. «Τον Οκτώβριο του 74, είμαι μέλος του γραφείου σπουδάζουσας του Ρήγα Φεραίου και με ειδοποιούν ότι τα πρωτάκια της νομικής κάνουν συνέλευση. Εμείς τότε κάναμε κανονικό scouting για να βρούμε ταλέντα. Πάμε στην συνέλευση με ένα σύντροφο από την φυσικομαθηματική, τον Τάκη Λέντζο. Ξαφνικά σηκώνεται ένας στρουμπουλός πιτσιρικάς και κάνει μια τρομερή ομιλία. Σαν να ακούς τον Βαγγέλη σήμερα. Κοιταζόμαστε με τον Τάκη και είναι σαν να λέμε ότι βρήκαμε το κελεπούρι.. Λίγο αργότερα γίνονται οι συστάσεις. -Πως σε λένε; -Βαγγέλη Βενιζέλο. -Μπράβο Βαγγέλη, καταπληκτική ομιλία». Ο Βαγγέλης δέχεται το κομπλιμέντο κολακευμένος, αλλά γρήγορα οι δύο Ρηγάδες καταλαβαίνουν ότι έχει διαλέξει ήδη στρατόπεδο. Είναι «Δ.Σ.Ε.Ν.», δηλαδή Δημοκρατική, Σοσιαλιστική, Ένωση, Νέων. Είναι η συνδικαλιστική παράταξη των Νέων Δυνάμεων που έχει συμπράξει με την Ένωση Κέντρου. Στην ομάδα είναι ο Χάρης Ταγαράς, ανώτατος σήμερα δικαστής στην Ε.Ε., ο Χρήστος Δαχτυλίδης, ο Δρόσος Ταυλάριος και ο μεγαλύτερος τους σε ηλικία, από το Πολυτεχνείο Σπύρος Βούγιας. Με τον Ρήγα Φεραίο θα συνεργαστούν αργότερα όταν συγκροτήθηκε «Δημοκρατική Ενότητα» η συνδικαλιστική φοιτητική συμπαράταξη που έδινε κοινή στέγη στους Ρηγάδες, την νεολαία της ΕΔΑ, το ΚΟΔΗΣΟ και τα άλλα «γκρουπούσκουλα» της κεντροαριστεράς. Φεύγοντας ο Ακριβόπουλος και ο Λέντζος είναι βέβαιοι ότι «ο πιτσιρικάς έχει μέλλον».

        Scouting για να βρουν νέα αίμα δεν κάνουν μόνο οι Ρηγάδες. Κάνουν όλα τα κόμμα με πρώτη φυσικά την ΚΝΕ. Στα ελληνικά πανεπιστήμια την εποχή εκείνη κυριαρχεί η ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ που πρόσκειται στο ΚΚΕ. Ο Ρήγας Φεραίος έχει μικρότερη απήχηση. Η ΠΑΣΠ η νεολαία του ΠΑΣΟΚ ακόμα δεν έχει δύναμη. Θα κυριαρχήσει όμως άμεσα από την επόμενη κιόλας χρονιά. Όσο για την ΝΔ είναι περίπου ανύπαρκτη, αφού για τον φοιτητικό ριζοσπαστισμό το να είσαι δεξιός ισοδυναμεί περίπου με ποινικό αδίκημα.

        Ωστόσο οι «βουβοί» εκείνοι φοιτητές ψηφίζουν, τότε, με καλά ποσοστά τη παράταξή τους ΝΔΦΚ , τουλάχιστον στη Νομική. Στη ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ της Nομικής του Αριστοτελείου στα χρόνια εκείνα κάνει κουμάντο ο Χρήστος Κοντογιώργος. Έχει όμως περάσει πια στην ΚΝΕ και στο κόμμα, και ψάχνει τον αντικαταστάτη του. Θα τον βρει γρήγορα στο πρόσωπο του Νότη Ψυλλάκη ή «Νοτιά», όπως τον αποκαλούν οι συμφοιτητές του. Έναν πιτσιρικά από τα Χανιά με γυαλιά και μαλλιά αφάνα. Ο Νότης είναι δεινός ρήτορας, μεθοδικός και δεν κωλώνει στις συνελεύσεις. Θα πάρει το δαχτυλίδι του αγκιτάτορα και σύντομα θα γίνει το βαρύ πυροβολικό της ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗΣ στην νομική.

        Στην ομάδα πρωτοστατούν ήδη ο Ανδρέας Λοβέρδος από την Πάτρα, ο συχωρεμένος Νίκος Θεοδοσόπουλος, ο Δημήτρης Παγαδάκης, ο Κώστας Μίτζηρας, παιδικοί φίλοι από τον Κολωνό, που μπήκαν και οι τρεις στην Θεσσαλονίκη. Στον σκληρό πυρήνα συμμετέχουν ο Γιώργος Ηλιόπουλος από την Καλαμάτα, (διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Ανδρέα Λοβέρδου αργότερα), μεγαλύτερος τους κατά μερικά χρόνια, ο Τάσος Λύτρας και πιο χαλαρά ο νεώτερός τους Θέμος Αναστασιάδης. Στην ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ της Νομικής συμμετέχει και ο δημοσιογράφος της Ελευθεροτυπίας σήμερα Γιάννης Τριάντης, από το Αγρίνιο, και μεγάλος μπαλαδόρος, τον οποίο κάποιοι συναγωνιστές του θα επιχειρήσουν να τον διαγράψουν τρεις τουλάχιστον φορές με την κατηγορία ότι διάβαζε «Αντί» και «Αυγή». Ο Γιάννης Τριαντης συγκατοικεί με τον Στέργιο Λιάπη, από την Βέροια που του γνωρίζει στον συμπατριώτη του Μιχάλη Χρυσοχοιδη. Έναν ντροπαλό και χαμηλών τόνων ΠΑΣΠΙΤΗ που δεν παίρνει ποτέ τον λόγο στα αμφιθέατρο. Στην Πολυτεχνική σχολή σπουδάζει τα ίδια περίπου χρόνια η Άννα Διαμαντοπούλου ενώ στη Ιατρική φοιτά και ο Γιάννης Δατσέρης, στέλεχος σήμερα τη ομάδας Βενιζέλου και σύζυγος της ευρωβουλευτίνας Συλβάνας Ράπτη.

        Η ΠΑΣΠ έχει τους δικούς της ρήτορες, μικρότερης ίσως εμβέλειας. Ο Χάρης Καστανίδης, γεννημένος το 1956, γιος πρώην βουλευτή της Ένωσης Κέντρου που εκλεγόταν στην Κοζάνη, είναι μάλλον πομπώδης, έχει όμως απήχηση στον φοιτητόκοσμο. Το 1974 εμφανίζεται ξαφνικά εκ μεταγραφής από το Παρίσι, με φήμη τροτσκιστή, ο Φοίβος Χατζής, στέλεχος σήμερα της κεφαλαιαγοράς, ο οποίος αποκτά σύντομα ακροατήριο και μεγάλη αίγλη, πολύ πέραν της ΠΑΣΠ στην οποία εντάσσεται. Ο Χατζής αποτελεί «κίνδυνο» για τον Χάρη Καστανίδη. Για ένα διάστημα μάλιστα ο Φοίβος γίνεται μέλος του εκτελεστικού γραφείου του ΠΑΣΟΚ και συνομιλητής του Ανδρέα Παπανδρέου. Θα εγκαταλείψει αργότερα τη πολιτική, τελειώνοντας την «ENA», (: «École Nationale d’ Administration»), στο Παρίσι για να συνεχίσει τις σπουδές του στο Χάρβαρντ.

        Σημαίνον στέλεχος της ΠΑΣΠ, που διαδέχτηκε τον Γιάννη Χαρδαλλιά στην προεδρία του συλλόγου φοιτητών Nομικής είναι ο Νίκος Ηλιάδης. Στην Aριστερά ανήκουν και ο Βασίλης Βασιλακάκης παιδικός φίλος του Β. Βενιζέλου και συμμαθητής του στο δημοτικό, καθηγητής σήμερα της νομικής στο ΑΠΘ και ο Χαράλαμπος Αποστολίδης, επίσης παιδικός φίλος του Βενιζέλου και καθηγητής πλέον στο πανεπιστήμιο της Ντιζόν. Όλοι μαζί θα διαγράψουν, στο πλαίσιο της αποχουντοποίησης, από τον σύλλογο φοιτητών της νομικής τον Σάββα Τσιτουρίδη, μετέπειτα υπουργό της κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή, του νεώτερου. Την ίδια χρονιά στην Nομική είναι και ο Δημήτρης Σταμάτης βουλευτής σήμερα Αιτωλοακαρνανίας της ΝΔ και γιος του υπουργού Δημοσίας Τάξεως του Καραμανλή. Όταν οι άλλοι καπνίζουν «μισαδάκια» ή φθηνά «Κιρέτσιλερ Ξανθης», ο Σταμάτης προσφέρει Marlboro και πηγαίνει στα μπουζούκια με δικό του αυτοκίνητο.

        Ο Μπένι και οι «ατάκες του Καραγκιόζη»

        Τον τρίτο πόλο στην Νομική τον αποτελεί ο Μιχάλης Τριανταφυλλίδης, γιος ενός δικηγόρου με τροτσικιστικές καταβολές, συνηγόρου της πολιτικής αγωγής στην δίκη που ακολούθησε της δολοφονίας του προδικτατορικού βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη. Ο ογκώδης τότε Τριανταφυλλίδης είναι «Ρηγάς», δεινός ρήτορας και μεγάλος πλακατζής. Φρόντιζε μαζί με άλλους στο προεδρείο να βάζει να μιλάει στις συνελεύσεις αμέσως μετά τον Βενιζέλο και τον Βαγγέλη Καργούδη στέλεχος της ΕΔΑ, καρδιακό φίλο του Μπένι τότε, ταλαντούχο συνδικαλιστή με μεγάλη ευφυΐα και χιούμορ, που υπήρξε καραγκιοζοπαίκτης και ήξερε απέξω όλους τους διάλογους του θεάτρου σκιών. Στις «προγραμματικές» και «ηγετικές» ομιλίες του Βενιζέλου, ο Καργούδης απαντούσε με ευφυολογήματα του Καραγκιόζη, προκαλώντας σεισμό από τα γέλια. Ήταν όμως φίλοι και ο Μπένι δεν του κρατούσε κακία. Οι συνελεύσεις κρατούσαν τότε πάνω από 12 ώρες, τις παρακολουθούσαν και από άλλες σχολές και ο Βενιζέλος «έδινε ρέστα». Στον Καργούδη, αποδίδεται ένα ευφυολόγημα που άφησε εποχή. Όταν η Δημοκρατική Συμμαχία το 1977 πάτωσε εκλογικά ο Καργούδης είπε στον Μπένι το εξής αμίμητο: «Βαγγέλη, πες στον Ψαρουδάκη (τον πρόεδρο της Χριστιανικής Δημοκρατίας) ότι το αποτέλεσμα δεν αλλάζει με τίποτε. Εκτός και εάν διασχίσει, όπως ο Χριστός, τον Θερμαϊκό με τα πόδια».

        Μπάλα και καβγάδες έξω από τα αμφιθέατρα

        Βαγγέλης Βενιζέλος, Νότης Ψυλλάκης και Μιχάλης Τριανταφυλλίδης είναι τα τρία μεγάλα αστέρια της Νομικής, στη μεταπολίτευση. Για την ακρίβεια από το ’76 και μετά. Πίσω από αυτούς στοιχίζονται οι «οπλαρχηγοί». Οι συγκρούσεις όλων αυτών των πιτσιρικάδων στα αμφιθέατρα θα αφήσουν εποχή. Όχι μόνο για το επίπεδο του πολιτικού λόγου, αλλά και για τις πλάκες που γίνονται όταν παίζουν μπάλα στην «αλάνα» μπροστά από το χημείο. Ο Μπενι είναι Παοκτζής, ο Τριανταφυλλίδης Αρειανός, ο Λοβέρδος Ολυμπιακός και φανατικός αναγνώστης του «Φωτός των Σπορ». Ολυμπιακοί ήταν οι Ψυλλάκης και Θανάσης Παφίλης βουλευτής σήμερα του ΚΚΕ. Παγαδάκης και Θεοδοσόπουλος ήταν βαμμένοι Παναθηναϊκοί με μακρά θητεία στη Λεωφόρο, ενώ ο Ηλιόπουλος, αν και Καλαματιανός ήταν Πανιώνιος.

        Ο Θανάσης Παφίλης, εκ Φθιώτιδος, βουλευτής σήμερα του ΚΚΕ, έπαιζε με άρβυλα και αν σε πάταγε κινδύνευες να μείνεις για πάντα ανάπηρος. Σέντερ-μπακ έπαιζε ο Ηλιόπουλος που μπούκαρε φωνάζοντας ότι «όποιος με περάσει πέθανε». Ο Βενιζέλος έπαιζε σε απροσδιόριστη θέση, ενώ Αντρέας Λοβέρδος αν και πίστευε ότι παίζει εξτρεμάκι, ήταν καλύτερος ως θεατής καθότι υπήρξε σταρ του μπασκετ και φανατικός φαν του αθληματος. Ο τελευταίος υπήρξε και εραστης του λουκ Easy Rider με τη Χοντα μοτοσικλετα του. Μαλιστα την εποχή που έμενε με το Θεμο Αναστασιαδη και λοιπούς μηχανοβιους σαν τους αδελφους Μπόμπορα, στην άκρη της ημιαγροτικής τότε Άνω Τούμπας, το σπίτι τους έμοιαζε απέξω σαν συνεργείο μοτοσικλετών από τις παρκαρισμένες μηχανές. Το μοναδικό μέλος της ΠΠΣΠ, που παρέβλεπε το «ρεβιζιονισμό» της ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗΣ και τον ρεφορμισμό της ΠΑΣΠ και συμμετείχε στο κλοτσοσκούφι, ήταν ο Μανόλης Αναγνωστάκης δημοσιογράφος σήμερα στο MEGA. Κάποτε μάλιστα και παρά τον δημόσιο κίνδυνο που λεγόταν Παφίλης έπαιξε και ξυπόλητος.

        Ένας εξ αυτών πρωταγωνιστεί και σε ένα επεισόδιο, το ’74, όταν συλλαμβάνεται στις γραπτές εξετάσεις στο εμπορικό δίκαιο, να αντιγράφει κανονικά από το βιβλίο. Σηκώνεται, αρπάζει από το πουκάμισο τον βοηθό καθηγητή που θέλει να του πάρει το γραπτό, τον κολλάει στο τοίχο και του φωνάζει: «Πάνε αυτά που ξέρατε, τελειώσανε οριστικά». Η αντιγραφή ήταν ακόμα προέκταση της αντιχουντικής αντίστασης και το πέρασμα του μαθήματος εθεωρείτο επιβράβευσή της ως κοινωνικός βαθμός …

        Σημειώσεις στην πλαστική σακούλα

        Το ’79, εμφανίζεται εκ μεταγραφής από την Κομοτηνή στο ΑΠΘ και ο Γιώργος Φλωρίδης, πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, πρώην υπουργός των κυβερνήσεων Σημίτη και ηγετικό στέλεχος της ομάδας Βενιζέλου στην εσωκομματική αναμέτρηση του 2007. Είναι ήδη ΠΑΣΠ έχει διατελέσει πρόεδρος του συλλόγου φοιτητών νομικής του πανεπιστημίου Κομοτηνής, με συμφοιτητές τον Λάκη Λαζόπουλο, τον γνωστό σήμερα ζωγράφο Χρήστο Μποκόρο και τον ιδιοκτήτη παλιότερα του θρυλικού κλαμπ Rock and Roll, και σήμερα του Gaspar στον Νέο Ψυχικό, Γιώργο Πιτσιλή. Ο Φλωρίδης συνδέεται φιλικά με τον Β. Βενιζέλο και μετά από πρόταση του καθηγητή του συνταγματικού Αριστόβουλου Μάνεση γράφουν ως τεταρτοετείς μια εργασία για τον αντιμονοπωλιακό νόμο του Καραμανλή. Την ΠΑΣΠ του ΑΠΘ την καθοδηγούσε από την Αθήνα ο Κώστας Σκανδαλίδης που ανέβαινε συχνά πάνω. Κυκλοφορούσε κρατώντας τα κομματικά έγγραφα και τις σημειώσεις σε μια πλαστική σακούλα. Τριάντα χρόνια μετά Βενιζέλος Φλωριδης και Λοβέρδος θα δώσουν μαζί την μάχη για την διεκδίκηση της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ το 2007. Στην συνέχεια ο Φλωρίδης θα αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ. Πρωτοετής τότε είναι και ο αδερφός του Φλωρίδη, Βασίλης, προϊστάμενος σήμερα της εισαγγελίας Θεσσαλονίκης. Στέλεχος της ΠΑΣΠ ως φοιτητής της φυσικομαθηματικής και μέλος του κεντρικού συμβουλίου της ΦΕΑΠ είναι και ο σημερινός βουλευτής Γιάννης Μαγκριώτης που έχει την εποχή εκείνη ψύχωση με τα «πηγαδάκια» όπου αναλύονταν τα πάντα.

        Έρωτας και Επανάσταση

        Για τους νεαρούς φοιτητές της Αριστεράς η εγκαθίδρυση της λαϊκής δημοκρατίας στην Ελλάδα ήταν απλώς ζήτημα χρόνου. Το μοντέλο ίσως άλλαζε. Οι ΚΝίτες πίστευαν ότι σωστός δρόμος οδηγούσε στην Μόσχα, «οι Κινέζοι» στο Πεκίνο ή στα Τιραννα ενώ οι Ρηγάδες σε κάτι που να φέρνει στο αυτοδιαχειριστικό μοντέλο της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο και λίγο από το εξεγερμένο Παρίσι του ’68. Τα σοσιαλδημοκρατικά γκρουπούσκουλα θέλουν μια κοινωνία στα πρότυπα των Σκανδιναβικών δημοκρατιών και ψάχνουν το τρίτο δρόμο που περνάει από τα απελευθερωτικά κινήματα του λεγόμενου τρίτου κόσμου.

        Σπουδάζουν, κάνουν πλάκες, ετοιμάζουν το μέλλον τους και σκέφτονται την επανάσταση. Και φροντίζουν να προετοιμαστούν για το επικείμενο αντάρτικο. Λοβερδος, Παγαδάκης, Φρονίστας. Λύτρας, Νικολουτσόπουλος-ο γνωστός εργατολόγος, – ανεβαίνουν συχνά με εξάρτηση εκδρομής στο Κορφιάτη, από τα χαράματα, για εξοικειωθούν με τις κακουχίες που προϋποθέτει μια ενδεχόμενη κυβέρνηση του βουνού. Στο τέλος όταν συναντούσαν σε κανά ξέφωτο άλλες επαναστατικές ομάδες το γύριζαν στο διπλό… Η μεγαλύτερη εκτόνωση ήταν στο τέλος της ημέρας να περιγράφουν τα γκολ της επαναστατικής γυμναστικής στις φοιτητοταβέρνες, στο πολύ ιν καφέ- ζαχαροπλαστείο του «Κικιλίνη» στη Τσιμισκή , ή στο περιβόητο καφε «Αλφα» στη Πριγκηπος Νικολαου.

        Παροιμιώδης είναι και η αποστροφή του στελέχους τότε του ΠΑΣΟΚ, Γιώργου Καρφή ο οποίος στα πιεστικά ερωτήματα-καταγγελίες των συνομιλητών του, αν είναι υπέρ του ένοπλου αγώνα-αγαπημένο θέμα συζήτησης των φοιτητών της εποχής-είπε το εξής αμίμητο. «Ναι, αλλά με την προϋπόθεση ότι οπλισμός θα είναι ελαφρύς»!

        Τα χρόνια εκείνα γεννήθηκαν και μεγάλοι έρωτες που συχνά κατέληξαν στην εκκλησία.

        Ο Βαγγέλης Βενιζέλος θα γνωρίσει τη μέλλουσα γυναίκα του Λίλα Μπακατσέλου, στη «Δόμνα», μια ταβέρνα της άνω πόλης, μετά από μια παράδοση Συνταγματικού Δικαίου του μακαρίτη Δημήτρη Τσάτσου, μέντορα του ίδιου αλλά και του Λοβέρδου. Στην παρέα εκείνο το βράδυ ήταν ο σημερινός διευθυντής των ΝΕΩΝ Χρήστος Μεμής, ο Γιάννης Χαρδαλιάς, ο Φοίβος Χατζής, ο Χάρης Ταγαράς κ.α. Στην Νομική ήταν την εποχή εκείνη και η Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη, πρόεδρος πολύ αργότερα του Αθήνα 2004.Φορούσε ταγιέρ σε στιλ Κοκό Σανέλ και ξεχώριζε ανάμεσα στα άφθονα ταγάρια και τις υφαντές φούστες -βελέντζα, αλλά τη πρόδιδε η κρητική της καταγωγή από την προφορά. Αν και το «κι άλλο» το πρόφερε «τσάλο», ψήφιζε μάλλον Δημοκρατική Ενότητα.

        Το 79-80 άρχισε η γενιά να αποφοιτά και να φεύγει από το πανεπιστήμιο. Ο Βενιζέλος πήγε για μεταπτυχιακά στο Παρίσι, ο Ψυλλάκης τα ίδια. Ο τελευταίος μάλιστα διαδέχτηκε τον Πέτρο Κωστόπουλο στην προεδρία του συλλόγου των ελλήνων φοιτητών και στη ΠΟΕΔΥ. Ο Λοβέρδος , οπως και ο Φλωρίδης, πήγε να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία. Μετά έφυγε για μεταπτυχιακά στις Βρυξέλλες. Κάποιοι ακολούθησαν πανεπιστημιακή καριέρα, άλλοι έγιναν δικηγόροι, δικαστές, δημοσιογράφοι ή επιχειρηματίες. Όλοι αυτοί σήμερα που είτε ζουν σαν πρωταγωνιστές, είτε παρακολουθούν σαν θεατές την μάχη ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ αισθάνονται ότι τους ενώνει ένα κοινό παρελθόν. Τότε που πίστευαν ότι θα αλλάξουν τον κόσμο…κάνοντας τον πιο δίκαιο.

        Υ.Γ. Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» τον Νοέμβριο του 2007, στις παραμονές των εσωκομματικών εκλογών για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και με τον τρόπο του παραμένει επίκαιρο.

        .

        Πηγή: Όταν ο Μπένι, ο Λοβέρδος, η Γιάννα κι ο Θέμος «σκοτώνονταν» στα αμφιθέατρα | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/40939/%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%BF-%CE%BC%CF%80%CE%AD%CE%BD%CE%B9-%CE%BF-%CE%BB%CE%BF%CE%B2%CE%AD%CF%81%CE%B4%CE%BF%CF%82-%CE%B7-%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B9-%CE%BF-%CE%B8%CE%AD%CE%BC%CE%BF%CF%82-%C2%AB%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%84%CF%8E%CE%BD%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BD%C2%BB-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CE%BC%CF%86%CE%B9%CE%B8%CE%AD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B1#ixzz48GFUMTp9

      • Ο/Η Po λέει:

        κρίμα ο άνθρωπος…
        και δεν θα τον έλεγες μεγάλο, του ’51 γεννηθείς.
        😦

  6. Ο/Η Πάρε-Δώσε λέει:

    Αγαπητέ Ροΐδη, η κατάντια και η αντιμετώπιση των συνταξιούχων (κι όχι μόνο αυτών φυσικά) από την ελληνική πολιτεία (λέμε τώρα…), δεν νομιμοποιεί, ούτε «χάπενινγκς» τύπου Αβέρωφ, ούτε την εγκατάλειψη και τον εκτουρκισμό της Θράκης (που δεν ξεκίνησε τώρα βέβαια [http://www.pare-dose.net/?p=3291]), ακόμη κι αν στην δεύτερη περίπτωση, σημειώνονται ίσως κάποιες υπερβολές και γραφικότητες.

    • Ο/Η Po λέει:

      συμφωνώ, όντως δεν δικαιολογούνται «χαπενινγκς», αλλά -επέτρεψέ μου- ούτε και περιττή υποκρισία…
      δεν την αντέχει το στομάχι μας πλέον.

      Παρεμπιπτόντως, ένα «όπα» δεν «μας» εκπροσώπησε σε κάποιο πανηγύρι ονόματι γιουροβίζιον με τα λεφτά μας, πόσοι από τους κυρίους διαμαρτυρήθηκαν, κι αυτό χάπενινγκ ήταν.
      Και όλα τα αντιλαϊκά μέτρα, από εθνικό κοινοβούλιο δεν αποφασίζονται; είναι λιγότερης εθνικής σημασίας;

  7. Ο/Η Β.Δ. Καργούδης λέει:

    @Ro, για τη συμπάθεια, ευχαριστώ σας & ανταποδίδω, αλλά ως εκ του περισσού, γιατί εσείς την ξέρατε ήδη από καιρό, την πρός το πρόσωπό σας συμπάθεια (και του εξαιρετικού συνεργάτη σας, φυσικά), αλλά και την εκτίμηση & τον σεβασμό στη δουλειά σας εδώ στην ιστοσελίδα σας.

    Και κάτι για να το μοιραστούμε όλοι:
    Λέτε λίγο πιο πάνω:

    Τα πράγματα έχουν δύο όψεις,
    «..Ως & τα σύγχρονα υποκάμισα ιδιοτύπους λαιμοκόψεις…»

    είναι η ολοκλήρωσή του σε δίστιχο, που δε θυμάμαι τώρα πού ακριβώς το είχα συναντήσει, και πολύ μου είχε αρέσει…

    Να είστε καλά

  8. Ο/Η Β.Δ. Καργούδης λέει:

    Και όσο για τα πράγματα στο Νομό Ξάνθης περισσότερο, επιτρέψτε μου μια μικρή ιστορία σαν κατάθεση εμπειρίας προσωπικής:(πιο πολύ σε επίρρωση ενός σχολιαστικού ήθους του xBerliner, του οποίου την ευθυκρισία και τη μετριοπάθεια είχα και άλλες φορές την ευκαιρία να σημειώσω).

    Στον πόλεμο του 40, το ελληνικό κράτος επίταξε 18 φορτηγά του συχωρεμένου του πατέρα μου, με τα οποία διεκπεραίωνε μεταφορές στη Θράκη. Φυσικά δε γύρισε κανένα, και σε αντάλλαγμα(;) του δόθηκε μία(1) άδεια λεωφορείου (η άδεια όχι η αξία του οχήματος), στο 45ο ΚΤΕΛ του Νομού Ξάνθης, που εξυπηρετούσε και τα Πομακοχώρια.
    Το 1979 στη θέση οδηγού που συνταξιοδοτήθηκε, προσέλαβε οδηγό Μουσουλμάνο στο θρήσκευμα, με καταγωγή & μόνιμη κατοικία και παραμονή σε ένα από τα Πομακοχώρια. Το αποτέλεσμα ήταν μια από τις ευτυχέστερες επαγγελματικά περιόδους του πατέρα μου, στο κομμάτι της επαγγελματικής του δραστηριότητας που αφορούσε τη διαχείριση του συγκεκριμένου λεωφορείου, που εν λευκώ πια, τη διεκπεραίωνε ο Πομάκικης καταγωγής οδηγός.(Περιττό βέβαια να πω πως και για το ΚΤΕΛ, ΚΑΙ για τα Πομακοχώρια, το γεγονός αποτελούσε προσφιλές θέμα συζητήσεων ΚΑΙ θετικών, ΚΑΙ αρνητικών)

    Το 1992, με το θάνατο του πατέρα μου, για να τον ευχαριστήσω για την προσφορά του, πρόσφερα στον οδηγό ένα συμβολικό ποσοστό ιδιοκτησίας στον Οικοδομικό Συνεταιρισμό του ΚΤΕΛ.
    Το αποτέλεσμα (εκτός των άλλων), ήταν να κληθώ(!) από τον Διευθυντή (παρακαλώ) της Μορφωτικής Υπηρεσίας(sic) του Νομού, «για μια υπόθεσή μου»! Που βέβαια ήταν να μου πεί επί λέξει το κτήνος αυτό «Μα κύριε Καργούδη μου, να τους κάνουμε ΤΩΡΑ και ΝΟΙΚΟΚΥΡΑΙΟΥΣ τους ΤΟΥΡΚΑΛΑΔΕΣ;»!!

    ….Μας χώρισαν με το ζόρι φυσικά, γιατί πλέον, πέρα από απόψεις, ένοιωθα να υπερασπίζομαι και τη μνήμη του αγαπημένου μου πατέρα και των πράξεών του, που τόσο βαριά προσβολή δέχτηκαν από τον εν λόγω «κρατικό λειτουργό»!

    Να προσθέσω ότι τους ανθρώπους αυτούς, όσο υπήρχε ο «από Βορρά κίνδυνος» από Βουλγαρία κλπ, το κράτος μας, τους ήθελε «Τούρκους», εξ ού και η πανηγυρική δημιουργία από την Ελλάδα του πρότυπου Λυκείου «ΤΖΕΛΑΛ ΜΠΑΓΙΑΡ» στα τέλη των 50ς!
    Μόλις εξέλιπε αυτό, τους θέλαμε «πιο Βούλγαρους», αφού ο κίνδυνος «μεταφέρθηκε από το Βορρά στην Ανατολή!
    Μέχρι και γλώσσα γραπτή τους εφηύραμε(!) με έξοδα επιχειρηματία των Κατασκευών μάλιστα, προχωρήσαμε και στην κωμική (αν δεν ήταν τραγική) δημιουργία «Λεξικού της Πομακικής», προς μεγίστη έκπληξη των απανταχού Γλωσσολόγων!
    (πού να τη διανοηθούν οι άνθρωποι την τόση πια δημιουργική τρέλα της ψωροκώσταινας)
    Τόσο τους είχαμε τρελάνει, που θυμάμαι κάποιον ντόπιο μεγάλης επιροής, να μου λέει μισοαστεία-μισοσοβαρά:
    «-Καταλήξτε εσείς τζάνε μ’, από πού μας θέλετε και πώς, και για τα υπόλοιπα μη σας νοιάζει…».

    Το ελπιδοφόρο από κάθε άποψη πάντως είναι, πως η σημερινή κατάσταση στην περιοχή, καμιά σχέση δεν έχει πλέον με όλα αυτά. Σημειώστε όμως, πως η άρση των μέτρων που έκαναν όλη την περιοχή «ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ ΕΠΙΤΗΡΟΥΜΕΝΗ ΖΩΝΗ», άρχισε δειλά μόλις το 92-93, για να ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΕΙ το 1996, όταν και «έπεσε» επί τέλους ΟΡΙΣΤΙΚΑ, η περίφημη «ΜΠΑΡΑ»!

  9. Ο/Η Στέλιος Παπακουρελής λέει:

    Την Ελλάδα την τρώει ο μεγαλοιδεατισμός και η ψωροφαντασία.

  10. Ο/Η Νάκος λέει:

    Γεμίσαμε σκατά και μας πειράζουν οι μύγες.

  11. Ο/Η blah λέει:

    Εξαιρετικό post (και με εξαιρετικούς αναγνώστες), κύριε Ροϊδη. Είχα καιρό να μπω στο blog σας και σήμερα αναρωτήθηκα γιατί…

  12. Ο/Η sindarta λέει:

    >Ο χαρδαβέλας πουλάει εθνικισμό για το λεκανοπέδιο της Αττικής αδιαφορώντας για τις συνέπειες που μπορεί να έχει 700 χιλιόμετρα βορειότερα.

    Νομίζω πως τελικά αυτό είναι και το κυριότερο σημείο συζήτησης. Δηλαδή, κατά πόσο μπορεί να αντιληφθεί κάποιος που μένει στην Αθήνα τα προβλήματα μιας παραμεθόριας περιοχής που πριν από 100 χρόνια ήταν ακόμη τουρκική επαρχία; Πως γίνεται ο κύριος Χαρδαβέλας και ο κάθε κύριος Χαρδαβέλας να αντιληφθεί πόσο κακό κάνουν αυτές οι εθνικιστικές κορώνες; Για αυτόν οι Μουσουλμάνοι κάτοικοι της Θράκης δεν είναι παρά κάτι απόμακρο, πάω στοίχημα πως ποτέ δεν έχει πατήσει το πόδι του στην Θράκη να δει πως ζει ο κόσμος. Φαντάζεται και αυτός και οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι που κινούνται στο τρίγωνο Εκάλη-Μύκονος-Αθήνα πως οι Πομάκοι είναι τίποτα Ζουλού που ετοιμάζονται να κατασπαράξουν τους καημένους Έλληνες της περιοχής. Που να αντιληφθεί πως για 600 χρόνια λαοί όλων των θρησκειών και όλων των εθνοτήτων ζούσαν (σχετικά) αρμονικά και πως με το ζόρι « Έλληνας πατριώτης» δεν γίνεται κανείς, όσα τραγούδια να τον βάλει η δασκάλα να τραγουδήσει.

    Δυστυχώς πέρα από τα προβλήματα των Πομάκων -που κακά τα ψέμματα, όσο καλή ενημέρωση και να έχουμε μόνο κάτοικοι της περιοχής μπορούν να αντιληφθούν το πρόβλημα σε όλες τους τις προεκτάσεις- το κύριο ζήτημα είναι πως τα ΜΜΕ και ο πολιτικός κόσμος που εδρεύει στις 2 μεγάλες πόλεις δείχνει να μην έχει ΚΑΜΙΑ επαφή με την τοπική πραγματικότητα. Η επισκέψεις βουλευτών της γνωστής παρέας που ηγείται από τηλεπερσόνες, η στάση των περισσότερων μπλογκ του εθνικιστικού χώρου που μιλάνε για Τούρκους πράκτορες και ηρωική δασκάλα και η χρήση των συμβάντων σε λαϊκίστικο πλαίσιο με κέρδος λίγους πόντους στην επόμενη δημοσκόπηση δυστυχώς αυτό δείχνει. Ξεχνάνε όμως πως η ριζοστικοποίηση της μιας πλευράς οδηγεί στα άκρα και την άλλη.

    Στο κάτω κάτω ας αποφασίσει η δεξιά, Έλληνας γεννιέσαι ή γίνεσαι από δασκάλες που σε βάζουν να τραγουδάς για το πως θα σκοτώσεις Τουρκαλάδες (εγώ ευτυχώς μικρός τραγουδούσα στο σχολείο το Μακεδονία ξακουστή οπότε και στις δύο περιπτώσεις είμαι καλυμμένος).

  13. Ο/Η Άκης Τσοχατζώ υπουργός Στρατού λέει:

    Και μακιγιάζ ο Άκης;

    http://www.kathimerini.com.cy/index.php?pageaction=kat&modid=1&artid=20871

    ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
    Ημερομηνία: 08.06.2010 | 13:33

    Εψιμυθιωμένου Ακη απολογία

    Του Στέφανου Κασιμάτη

    Για έναν άνθρωπο με τον δικό του εγωισμό (έναν άνθρωπο ο οποίος αρνείται να δείξει ταυτότητα στο αεροδρόμιο, επειδή οι πάντες οφείλουν να τον αναγνωρίζουν…) η διαδικασία στην οποία έχει εμπλακεί, ανεξαρτήτως της τελικής έκβασης, είναι οδυνηρή όσο και η οριστική διαγραφή. Αρκούσε να τον δει κανείς μετά την κατάθεση του στην επιτροπή, χθες, για να καταλάβει. Σκιά του παλιού εαυτού του, χωρίς ίχνος από την αυταρέσκεια που κάποτε εξέπεμπαν οι χαρακτηριστικοί μορφασμοί του. Ως και η φωνή του σε κάποια σημεία έτρεμε. Οικτρό θέαμα που το έκανε χειρότερο η παράταιρη πινελιά του γελοίου: ήταν το concealer κάτω από το αριστερό μάτι, το ψιμύθιο δηλαδή που είχε βάλει για να καλύψει ένα σημάδι, αλλά ήταν σε τόνο πολύ ανοικτότερο του ηλιοκαμένου δέρματός του, με αποτέλεσμα να διακρίνεται. Φαίνεται ότι ο Ακης είχε απολογηθεί εψιμυθιωμένος…

  14. Ο/Η rage@40 λέει:

    Ενα από τα κλασσικά συμπεράσματα είναι το «έχουμε τους πολιτικούς που μας ανήκουν».
    Δεν ξερω πως μπορεί να γίνει να πείσουμε τους πολλούς ότι δεν ξέρουν τι τους γίνεται.
    Αλλά, ποιοί είμαστε εμείς οι φωτισμένοι; Μήπως υπάρχουν πολλοί που διεκδικούν ένα τέτοιο ρόλο τους οποίους θα θεωρούσαμε επίσης καταστροφικούς;

  15. Ο/Η SLY λέει:

    xBerliner και Β.Δ. Καργούδη εξαιρετικά πολύτιμα τα σχόλια και οι μαρτυρίες σας, θα μπουν σε επόμενο ποστ του Jungle. Ροΐδη ευχαριστώ για την αναπαραγωγή.

  16. Ο/Η μιχαλης λέει:

    αγαπητοι πνευματικα αναπηροι (συμ?)πολιτες μου,παραειστε ηθικα ασπονδυλοι και επικινδυνως ηλιθιοι για να ασχοληθει καποιος σοβαρα μαζι σας.θα αρκεστω σε ενα λαικο ρητο (αν βεβαιως μεγαλωσατε εδω και νοειτε την ελληνικη).ΟΣΑ ΔΕ ΦΤΑΝΕΙ Η ΑΛΕΠΟΥ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΚΡΕΜΑΣΤΑΡΙΑ.παρακαλω καθεις σας να το μεταφρασει στη γλωσσα του,μαχαλομαγκες….

  17. Ο/Η SATAN_KALOGEROS λέει:

    είσαι πραγματικός επαναστάτης των κακώς κείμενων.
    (από την άνεσή της πολυθρόνας σου βέβαια )

    • Ο/Η Po λέει:

      έχεις τα κότσια; γράψε ποιοτικά κείμενα με συνέπεια επί 5 συνεχόμενα χρόνια, κι ειδοποίησέ με να έρθω να σε συγχαρώ.
      αν δεν έχεις αυτή τη δυνατότητα, είσαι τενεκές.

    • Ο/Η Comte de Toulouse λέει:

      Ε, δεν μπορούμε να συμμετέχουμε όλοι στην επανάσταση on site!
      Πόσους επαναστάτες νομίζεις ότι χωράνε σε ένα καταπέλτη πλοίου;

  18. Ο/Η Comte de Toulouse λέει:

    Οπως έμαθα προσωπικά από έγκριτη πηγή, το θέμα με το Αβέρωφ το έβγαλε στα κανάλια η Φαίη Σκορδά, επειδή αυτηνής αρνήθηκαν να της το παραχωρήσουν για τον δικό της γάμο.
    Επειδή μάλιστα όταν της αρνήθηκαν αυτή τους έκανε σκηνή, της αντιπρότειναν να περιμένει τις 6 νέες φρεγάτες από την Γαλλία, και θα την τακτοποιούσαν εκεί. Φάνηκε να τα βρίσκουν αρχικά, αλλά το θέμα χάλασε όταν δεν μπόρεσαν να της εγγυηθούν ότι οι φρεγάτες δεν θα γέρνουν…

  19. Ο/Η Δικηγόρος λέει:

    ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

    25 Ιουνίου 2010

    Παραβίαση νόμου προσωπικών δεδομένων από Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης!

    Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) αναδημοσιεύει εύστοχο σχόλιο του E-Lawyer για την παραβίαση του νόμου για την προστασία των προσωπικών δεδομένων από τον Πρόεδρο της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Σε μια σοβαρή πανεπιστημιακή σχολή ο πρόεδρος αυτός θα είχε υποχρεωθεί να παραιτηθεί. Το ΕΠΣΕ ελπίζει πως τουλάχιστο η ελληνική δικαιοσύνη θα σταθεί στο ύψος της εφαρμόζοντας το νόμο και ασκώντας ποινική δίωξη. Στη συνέχεια αναδημοσιεύεται η ανακοίνωση της Νομικής Σχολής με κομμένο το επίδικο όνομα.

    E-Lawyer
    ένα νομικό ιστολόγιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην ψηφιακή εποχή

    Τετάρτη, Ιούνιος 23, 2010

    «Μετεξεταστέα» η Νομική Θεσσαλονίκης στην προστασία προσωπικών δεδομένων
    http://elawyer.blogspot.com/2010/06/blog-post_23.html

    Διαβάζω μία δήλωση του προέδρου της Νομικής Θεσσαλονίκης στην επίσημη ιστοσελίδα του τμήματος που αναφέρει αρχικά:

    «Την προηγούμενη εβδομάδα, είδε το φως της δημοσιότητας ένα πολύ δυσάρεστο περιστατικό σχετικά με τον άγριο ξυλοδαρμό 9χρονου παιδιού από την θετή μητέρα του, η οποία εμφανίστηκε από τα μέσα ενημέρωσης ως «καθηγήτρια οικογενειακού δικαίου της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ».

    Την στιγμή που προβαίνω στη δήλωση αυτή, η δικαιοσύνη έχει αποφανθεί για την αποτρόπαια αυτή πράξη. Καθόσον με αφορά, μπορώ μόνο να προσθέσω με την ιδιότητα του Προέδρου του Τμήματος Νομικής του ΑΠΘ, πως σύσσωμο το διδακτικό, ερευνητικό και διοικητικό προσωπικό του Τμήματός μου είναι συγκλονισμένο από το γεγονός αυτό και το καταδίκασε απερίφραστα. »

    Στη συνέχεια όμως, η ανακοίνωση παραθέτει φαρδύ πλατύ το επώνυμο της πρώην διδάσκουσας, μόνο και μόνο για να διευκρινίσει ότι δεν ήταν καθηγήτρια αλλά επιστημονική συνεργάτης και για να επισημάνει ότι ουδέποτε δίδαξε οικογενειακό δίκαιο στη Νομική Θεσσαλονίκης.

    Η σπουδή του προέδρου να υπερασπιστεί την φήμη της Νομικής Θεσσαλονίκης ενώπιον της κοινής γνώμης είναι σαφώς δικαιολογημένη. Διόλου απαραίτητη όμως ήταν και η δημοσιοποίηση του ονόματος της φερόμενης ως «αυτουργού». Η διαφάνεια έχει κι ένα όριο: τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μένω έκπληκτος από την πράξη αυτή, η οποία παραδίδει στα μέσα ενημέρωσης το όνομα μιας πρώην συνεργάτη του Πανεπιστημίου, σαν να μην έφτανε η όποια καταδίκη, αλλά να πρέπει να υποστεί και την δημόσια διαπόμπευση. Ο Ν. 2472/1997 αναφέρει ξεκάθαρα στο άρθρο 2 ότι δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων που αφορούν ποινικές καταδίκες επιτρέπεται μόνον με διάταξη του αρμόδιου Εισαγγελέα και για συγκεκριμένους λόγους. Είναι γνωστή και η σχετική νομολογία για παράνομη δημοσίευση ονομάτων σε δελτία τύπου της Αστυνομίας, η οποία οδήγησε το Ελληνικό Δημόσιο σε καταβολή αποζημιώσεων χιλιάδων ευρώ, επειδή πολύ απλά δεν ζητήθηκε η γνώμη ενός εξειδικευμένου νομικού συμβούλου.

    Το εν λόγω περιστατικό παραβίασης της ιδιωτικότητας σημειώνεται στην Νομική Θεσσαλονίκης, στην οποία θητεύουν ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι ορισμένοι από τους πιο καταρτισμένους νομικούς της χώρας, όσον αφορά την προστασία προσωπικών δεδομένων. Από αυτές κι αυτούς θα περιμέναμε τώρα να απαντήσουν, απορρίπτοντας την εν λόγω δημόσια διαπόμπευση της πρώην συναδέλφου τους, κατά τρόπο μάλιστα που ιεραρχεί την φήμη του τμήματος ως πιο σημαντική από τα ανθρώπινα δικαιώματα των θητευσάντων σε αυτό.

    ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
    ΣΧΟΛΗ ΝΟΜΙΚΩΝ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ
    ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ
    ΤΜΗΜΑ ΝΟΜΙΚΗΣ

    Καθηγητής Νικ. Μπιτζιλέκης
    Πρόεδρος Τμήματος

    ARISTOTLE UNIVERSITY OF THESSALONIKI
    SCHOOL OF LAW, ECONOMICS
    AND POLITICAL SCIENCES
    FACULTY OF LAW

    Prof. Dr. Nik. Bitzilekis
    The President

    ΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ & ΤΑ ΜΜΕ
    http://press.auth.gr/news/wordpress/wp-content/uploads/2010/06/21_6_2010_dilosi.doc

    Θεσσαλονίκη, 21 Ιουνίου 2010

    Την προηγούμενη εβδομάδα, είδε το φως της δημοσιότητας ένα πολύ δυσάρεστο περιστατικό σχετικά με τον άγριο ξυλοδαρμό 9χρονου παιδιού από την θετή μητέρα του, η οποία εμφανίστηκε από τα μέσα ενημέρωσης ως «καθηγήτρια οικογενειακού δικαίου της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ».

    Την στιγμή που προβαίνω στη δήλωση αυτή, η δικαιοσύνη έχει αποφανθεί για την αποτρόπαια αυτή πράξη. Καθόσον με αφορά, μπορώ μόνο να προσθέσω με την ιδιότητα του Προέδρου του Τμήματος Νομικής του ΑΠΘ, πως σύσσωμο το διδακτικό, ερευνητικό και διοικητικό προσωπικό του Τμήματός μου είναι συγκλονισμένο από το γεγονός αυτό και το καταδίκασε απερίφραστα.

    Είμαι, ωστόσο, υποχρεωμένος να επισημάνω ότι – σε αντίθεση με ό,τι εμφανίστηκε από πολλά μέσα ενημέρωσης σχετικά με την ιδιότητα της αυτουργού του παραπάνω αδικήματος κας Κ[…] – η υπηρεσιακή της σχέση με το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης έχει λήξει, αλλά και όταν υπήρχε, δεν ήταν αυτή της καθηγήτριας του οικογενειακού δικαίου. Η κα Κ[…] ήταν απλή επιστημονική συνεργάτις, χωρίς να έχει ωστόσο ποτέ διδάξει οικογενειακό δίκαιο στη Νομική Σχολή.

    Καθηγητής Νικ. Μπιτζιλέκης
    Πρόεδρος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.