Το εθνικό σκάνδαλο της αφορολόγητης Εκκλησίας [2], και…

… Οι υπερεξοπλισμοί

Εδώ «υπάρχουν τα λεφτά», που έταζε ο ΓΑΠ

Κύριε Ροΐδη,

Περιοδικό Life. Ο μεγαλοϊδιοκτήτης και ο δικηγόρος του.

Στο προηγούμενο γράμμα μου, σας μίλησα για το σκάνδαλο της αφορολόγητης Εκκλησίας. Ξέχασα να θυμίσω πως το 2004, προεκλογικά, ο κ. Σημίτης κατάργησε τους φόρους των ναών και των απύθμενων παγκαριών τους, όταν διαπίστωσε πως οι ναοί τηρούσαν διπλά βιβλία, όπως μάλιστα καυχιόταν δημόσια ο άγιος Αμβρόσιος, που επιβραβεύτηκε μάλιστα από το ΠΑΣΟΚ και με καμαριέρη βοηθό επίσκοπο. Αναρωτιέμαι γιατί δεν ευαισθητοποιήθηκε ο κ. Εισαγγελέας με τον «ψηφοδεή» και ψοφοδεή πρωθυπουργό που αντί να του στείλει δεμένο χειροπόδαρα το ιερατείο της φοροκλοπής, το επιβράβευσε κι από πάνω, καταργώντας το φόρο του 35% από τις επιχειρήσεις Ενορία Α.Ε. λες και ήταν οι κλεμμένοι φόροι αμπελοχώραφο του πατέρα του. Χωρίς μάλιστα τη συναίνεση ούτε καν της ΝΔ, που διαφοροποιήθηκε από το προκλητικό σκάνδαλο Σημίτη-ΓΑΠ.

Έλεγα λοιπόν πως το κάστρο της οικονομίας μας έπεσε από μέσα. Ζούμε δυστυχώς στο βασίλειο της διάχυτης ρωμέϊκης κοινωνικοποιημένης ρεμούλας, στο χορό του μαύρου χρήματος, του λαδώματος, της γενικευμένης αυθαίρετης δόμησης και φοροκλοπής, της πώλησης της ψήφου, των αισχρών συντεχνιακών προνομίων πολλών ομάδων δημοσίων υπαλλήλων, προνόμια τα οποία καλύπτει η Αριστερά, αιμορραγούμε οικονομικά από την παράνοια των υπερεξοπλισμών και το ξέρουμε. Δεν μπορούμε να πιστέψουμε το παραμύθι της κας Παπαρήγα πως η διαφθορά δεν υπήρχε και μάλιστα τεράστια, στο ανατολικό μπλοκ. Λένε λοιπόν πως τάχα ο λαός θα ξεσηκωθεί, πως η εργατική τάξη θα αντεπιτεθεί. Αυτό δεν μπορεί να γίνει για τον πολύ απλό λόγο πως πολύ κακό έχει γίνει με τη λαϊκή έγκριση, συχνά και με τη λαϊκή απαίτηση. Το εθνικό έγκλημα της ανάληψης των Ολυμπιακών Αγώνων, έγινε κάτω από αφόρητη λαϊκή πίεση, χωρίς σοβαρή αντίδραση ούτε από τον ΣΥΝ. Ο κ.Σημίτης πάντως δεν το ήθελε και όπως κάνουν οι άτολμοι Έλληνες πρωθυπουργοί, υπέκυψε στην πάνδημη επιθυμία που είχε πάρει διαστάσεις εθνικής υπόθεσης. Τίποτα το περίεργο για μια χώρα όπου έφιπποι Νομάρχες, σέξυ βουλευτίνες, γιοί και κόρες πολιτικών, τηλεοπτικοί βιβλιοπώλες και αστέρες, αναδεικνύονται με τη λαϊκή ψήφο σε κεντρικά πρόσωπα του πολιτικού παλκοσένικου. Λησμονούν αυτοί που εξιδανικεύουν το λαό πως ΠΑΣΟΚ-Λάος-ΝΔ-Παπαθεμελής, εκφράζουν το 84% όσων ψήφισαν. Δεν τους τσουβαλιάζω όλους αυτούς, ειδικά ένα κομμάτι των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, αλλά όλοι τους ήξεραν τι εκπροσωπούσαν τα κόμματα που ψήφισαν. Εδώ βέβαια υπάρχουν και οι τεράστιες ευθύνες της Αριστεράς που δεν παρείχε, ούτε υπόσχεται ελπιδοφόρα εναλλακτική λύση. Μάλιστα σήμερα οι κ.κ.Αλαβάνος και Κουβέλης και οι ομάδες τους-ειδικά ο δεύτερος-ενεργούν κόντρα σε κάθε λογική και στο συμφέρον της Αριστεράς.

Δεν πιστεύω ασφαλώς πως τα κουρασμένα παλικάρια της ανατρεπτικής Αριστεράς, οι κ.κ.Αλαβάνος, Νταβανέλλος, Ρουνάλντι κλπ θα ανατρέψουν με πικετοφορίες έξω από τη Βουλή το ευρωπαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητας, ούτε πιστεύω πως η ανάληψη του υπουργείου Τουρισμού από τον κ.Φώτη Κουβέλη και τα δείπνα του Λ.Κύρκου θα σώσουν τη χώρα. Δεν περιμένω επίσης την έλευση του ανύπαρκτου σοσιαλιστικού Παραδείσου της κας Παπαρήγα. Δεν βλέπω-μακάρι να βγω ψεύτης-μεγάλη κοινωνική αναταραχή και σοβαρές απεργίες. Πολλοί δυστυχώς κοροϊδεύουν ακόμη και τον εαυτό τους, αναζητώντας έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στον καραγκιοζομπερντέ της ελληνικής πολιτικής. Κολοκεύουν, σαν δημαγωγοί, με μισές αλήθειες τα πιο καθυστερημένα αριστερά πατριωτικά ανακλαστικά (ευρύτερα μάλιστα δημοφιλή). Απευθύνονται σε ευήκοα ώτα, με το παραμύθι των κακών ξένων που φταίνε πάντα και αποκλειστικά αυτοί για τα λάθη μας. Βάζουν άπιαστους μαξιμαλιστικούς στόχους που, έτσι ουτοπικοί που είναι, καθόλου δεν ενοχλούν το σύστημα.

Χρειαζόμαστε λοιπόν μια Αριστερά που θα ομολογήσει τη θλιβερή αλήθεια, που θα δει κατάματα το διαχρονικό πρόβλημα-πολύ πιο έντονο σήμερα- της ηθικής διάβρωσης της πλειοψηφίας του λαού, της παθητικοποίησής του, της δουλοφροσύνης του, της ανοχής του σε κάθε αθλιότητα. Ο λαός έχει ιεροποιηθεί από την Αριστερά και έχει ανυψωθεί πέρα από κάθε διαδικασία κριτικής. Στο κάτω κάτω όμως, ο Μάρξ είναι αυτός που μίλησε για λούμπεν προλεταριάτο. Σήμερα το προλεταριάτο αποτελείται βασικά από δούλους-μετανάστες χωρίς πολιτικά δικαιώματα και λούμπεν είναι η εκφυλισμένη τάξη των αποβλακωμένων μικροαστών θρήσκων τηλεθεατών. Χρειαζόμαστε λοιπόν μια Αριστερά που θα αφυπνίσει συνειδήσεις, που θα φέρνει το λαό και ιδιαίτερα την κοιμισμένη νεολαία μπροστά στις ευθύνες τους, που θα ασκήσει ακόμη και το έργο του αστικού Διαφωτισμού που στην χωρίς σοβαρή αστική τάξη Ελλάδα μας ήλθε ακρωτηριασμένος, μια Αριστερά που θα αναλύσει επιστημονικά την κατάσταση και θα προτείνει σταδιακές εφικτές λύσεις, μέσα στη διαμορφωμένη ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Μια Αριστερά που θα εργαστεί και μέσω του ευρωπαϊκού της κόμματος για μια εφικτή αλλαγή και στο διεθνές τοπίο. Μια Αριστερά όμως, που δεν θα τα βλέπει αυτά μέσω μωροφιλόδοξων λεόντειων εταιρειών με το υπάρχον δεξιό ΠΑΣΟΚ.

Αυτή η Αριστερά θα φέρει στο κέντρο της επικαιρότητας, επίμονα, μονότονα, δυο θέματα-ταμπού. Δεν είναι μόνο η σκανδαλώδης οικονομική διάσταση που τα συνδέει, είναι και η κοινή μεταφυσική μήτρα που τα γεννάει. Ο περιούσιος λαός του θεού, που ποιμαίνεται από την εθναρχούσα Εκκλησία του και που απειλείται πανταχόθεν από ορατούς και αόρατους εχθρούς.

1.Φορολόγηση (πραγματική, σκληρή, δίκαιη) της Εκκλησίας.

2.Δραστική μείωση των παρανοϊκών στρατιωτικών δαπανών.

Τεράστιο θέμα και το τελευταίο και βέβαια με συνενοχή της βυζαντινής Εκκλησίας που προσεύχεται ακόμη για κατά βαρβάρων νίκες των βασιλέων. Δεν πάει άλλο. Αλλά βέβαια δεν αντιμετωπίζεται με τη μέθοδο της υποκρισίας. Η Αριστερά δεν τολμάει να το θίξει σε βάθος, ειδικά μάλιστα το ΚΚΕ συχνά παίρνει σκληρές ‘πατριωτικές’ θέσεις, για να απαξιώσει σοβαρούς θεσμούς όπως το δικαστήριο της Χάγης και για να στηρίξει το δημοφιλή μύθο της δυτικής επιβουλής και της τουρκικής επιθετικότητας που τάχα υποδαυλίζεται από τις ΗΠΑ. Λες και ήταν ο Κλίντον που έβαλε τον άμυαλο νεαρό Τούρκο δημοσιογράφο να προκαλέσει τον υπερπατριώτη Έλληνα δήμαρχο, λες και αν δεν ήταν ο Κλίντον δεν θα είχαμε μια τοπική σύρραξη με φοβερές συνέπειες και για τους δυο λαούς. Οι αερομαχίες του Αιγαίου, κοστίζουν και σε πολύτιμο χρήμα και σε ανθρώπινο αίμα. Οι Αρχάγγελοι προστάτες της Πολεμικής Αεροπορίας δυστυχώς εκτελούν πλημμελέστατα τα καθήκοντά τους όσο κι αν τους τα υπενθυμίζουν επιτακτικά οι κρατικοί μητροπολίτες (φωτ.).

Πολύ πρόσφατα ο Κον Μπέντιτ ήταν σαφής και ενδιαφέρθηκε για την Ελλάδα πιο καίρια από ότι ο λαός και οι πολιτικοί της: «Σε αυτή τη διαδικασία η Ευρώπη πρέπει επίσης να επανεξετάσει μαζί με την Ελλάδα το θέμα των αμυντικών δαπανών της. Είναι εξωφρενικού ύψους. Με αυτές τις δαπάνες, η Ελλάδα ουσιαστικά χρηματοδοτεί την Ευρώπη…».

αγιασμός σε αεροπλάνα

Ο άλλοτε Κόκκινος Ντάνι σωστά κάνει σαν ευρωβουλευτής να επικρίνει τη δική του μεριά, τη Δ.Ευρώπη, που τόσο ανεύθυνα κερδοσκοπεί σε βάρος των Ινδιάνων της τριτοκοσμικής Ελλάδας πουλώντας τους καραμπίνες για να έχουν να μαλώνουν με τις γειτονικές φυλές. Μια καλή εφημερίδα όμως, η «Ελευθεροτυπία», αντί να επισημάνει τις δικές μας ευθύνες για την παράνοια των πολεμικών δαπανών, απόρροια του τυφλού νεοελληνικού εθνικισμού, της μανίας καταδίωξης που έχει αναπτυχθεί τεχνηέντως και της κερδοσκοπικής αρπακτικότητας κάποιων μιζαδόρων πατριωτών, τα ρίχνει και εδώ στους κακούς ξένους που φταίνε πάντα για τα δικά μας λάθη: «ΝΤΑΝΙΕΛ ΚΟΝ ΜΠΕΝΤΙΤ: ΣΚΛΗΡΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ». Ωραία, η Ευρώπη ή οι ΗΠΑ βρίσκουν έδαφος και ενεργούν όπως ενεργούν, αλλά για την υποκρισία της ελληνικής πολιτικής ή για την κουταμάρα των πολλών που βλέπουν παντού εχθρούς δεν υπάρχει θέμα; Ανήλικοι είναι οι Έλληνες και παρασύρονται από τους κακούς Ευρωπαίους και Αμερικανούς εμπόρους όπλων; Οι αριθμοί είναι ανατριχιαστικοί:
2η στον κόσμο η Ελλάδα σε δαπάνες για όπλα …Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Συμμαχίας για τις αμυντικές δαπάνες των κρατών-μελών, το 2006, που δόθηκε στη δημοσιότητα, το 3,3% του ενεργού πληθυσμού στην Ελλάδα απασχολείται υπό κάποια ιδιότητα στις Ενοπλες Δυνάμεις της χώρας. Πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό στη Συμμαχία. Στη δεύτερη θέση βρίσκεται η Τουρκία, με ποσοστό 2,2% και ακολουθούν η Γαλλία και η Βουλγαρία (1,6%), η Ιταλία (1,4%) και οι ΗΠΑ (1,3%). Το ποσοστό της χώρας μας είναι σχεδόν τετραπλάσιο από αυτό των περισσοτέρων συμμάχων, που δεν υπερβαίνει το 1%. Από πλευράς κόστους αμυντικών δαπανών, η Ελλάδα αφιερώνει το 3% του ΑΕΠ σε σταθερές τιμές, δεύτερο υψηλότερο ποσοστό μετά τις ΗΠΑ (3,8%). Πιο κάτω βρίσκεται η Τουρκία, η οποία αφιερώνει το 2,8% του ΑΕΠ…”. – http://politicsgr.com/forum/showthread.php?t=1462

Συστηματικά, χάρις στην ελεγχόμενη πληροφόρηση, οι θιασώτες ενός μεταφυσικού πατριωτισμού, ολότελα αναντίστοιχου με τη λογική, με το δίκαιο, με την ιστορική πραγματικότητα, αλλά και με τη σημερινή κατάσταση και με το συμφέρον των πολιτών και της χώρας, εμποδίζουν κάθε λογική λύση του Κυπριακού, του Μακεδονικού, των ελληνοτουρκικών διαφορών και συντηρούν ανοιχτά μέτωπα και φαντάσματα “προαιώνιων εχθρών”, που οι ίδιοι, σαν αυτοεπιβεβαιούμενοι προφήτες, τους γεννούν και τους διατηρούν. Όλα αυτά κάνουν τη χώρα να διαβρώνεται ηθικά, να αιμορραγεί οικονομικά και να πολεμάει με ανεμόμυλους. Παράλληλα επικουρούμενοι από πατριδοκάπηλους επισκόπους, επιλήσμονες της οικουμενικότητας της θρησκείας τους, που ηδονίζονται να φανατίζουν από τον άμβωνα του Εθνάρχη την τηλεοπτική πλέμπα, εμποδίζουν το στοιχειώδη εξανθρωπισμό και την εκλογίκευση των συνθηκών που επικρατούν στο μεταναστευτικό για το κοινό συμφέρον όλων μας. Το τεράστιο νομοθετικό κενό που υπάρχει διαιωνίζει μια βαρβαρότητα που εξευτελίζει τη χώρα μας ενώ ταυτόχρονα θρέφει μια βόμβα ανθρώπινων σκουπιδιών στα σπλάχνα της.

Ως πότε θα συνεχίζονται αυτά τα αυτοκαταστροφικά φαινόμενα;

Νοσταλγώ το ΚΚΕ του Χ. Φλωράκη, τον ρομαντικό Μ.Θεοδωράκη ακόμη και τη Λ.Κανέλλη (είχε δεχθεί πατριωτικές επιθέσεις για την πολύ καλή της συνέντευξη με τον Οζάλ), στο βαθμό τουλάχιστον που πάλευαν με συνέπεια για την ελληνοτουρκική φιλία, με κριτήριο διεθνιστικό με φροντίδα και για τον τουρκικό λαό. Νοσταλγώ τον έντιμο αρχηγό του δημοκρατικού Κέντρου, τον αείμνηστο Γεώργιο Μαύρο που το 1974 δήλωνε πως είμαστε υποχρεωμένοι να είμαστε φίλοι με τους Τούρκους. Νοσταλγώ τον υπουργό Εξωτερικών του κ. Κ. Μητσοτάκη, τον εξαίρετο λόγιο ευπατρίδη Μιχαήλ Παπακωνσταντίνου (Βραβείο Ιπεκτσί, τι θλιβερή έκπτωση η υπουργία Σαμαρά), που πέθανε πρόσφατα Αναρωτιέμαι η Αριστερά σήμερα, αλλά και κάποιοι σοβαροί φιλελεύθεροι αστοί πολιτικοί και διανοούμενοι, θα βρουν το θάρρος να πάρουν σοβαρές πρωτοβουλίες και να μιλήσουν με ειλικρίνεια;

Advertisements
This entry was posted in «Ιερές» Αταξίες, «Ιερές» Επενδύσεις, «Ιερές» Υποκρισίες, «Ιερή» Εξουσία, Γράμμα από το Ληξούρι. Bookmark the permalink.

12 απαντήσεις στο Το εθνικό σκάνδαλο της αφορολόγητης Εκκλησίας [2], και…

  1. Ο/Η rage λέει:

    Πραγματικά πολύ σωστα όλα αυτά. Βέβαια είναι πολλοι οι τομείς που θα μπορούσε μια ονειρεμένη αριστερα να παρει πρωτοβουλίες, αλλά σίγουρα θα μπορούσε να ξεκινήσει από κάπου.

    αλλά, ως γνωστόν, έχουμε τους εκπροσώπους που μας αξίζουν.

    ίσως θα πρέπει να δούμε λίγο και να δείτε κι εσείς την περίπτωση να προσανατολιστούμε σε πιο νέες ιδέες, ίσως πιο προχωρημένες αλλά νομίζω ότι εδω που φτάσαμε θα πάμε για το όλα ή τίποτα.

    και εννοώ την αναρχία.

  2. Ο/Η Α. Δημητρίου λέει:

    Συμφωνώ απόλυτα, το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι οικονομικό αλλά κυρίως ηθικό. Η αριστερά θα πρέπει να μπορέσει να παίξει πάλι το ρόλο της ‘συνείδησης’ της κοινωνίας όπως και στο παρελθόν.

  3. Ο/Η ρουμελιωτης λέει:

    αγαπητε λασκαρατε
    οι αναλυσεις σου παντα εμπεριεχουν την δυναμη της αληθειας.
    το μεγαλο προβλημα, ειναι, πως δεν ακουμε απο πουθενα -κατα ενα τροπο-πως θα χτισουμε αυτη την αριστερα που επιθυμουμε.
    τα προβληματα που επισημαινεις οι ιδεεολογοι αριστεροι κρυφα η φωναχτα τα εχουν αποδεχθει,τον τροπο να δυναμιτισουμε τις συνειδησεις των αριστερων δεν εχουμε ανακαλυψει. κομματα.κινηματα,ελευθεριακες πρωτοβουλιες,τρομοκρατια, τεχνες, δεν εχουν αποδωσει τα προσδοκομμενα δεν μπορω να φανταστω κατι αλλο ,καλο θα ειναι να ανοιξει ενας διαλογος με προτασεις μονο στο επιπεδο αυτο.

  4. Κύριε Λασκαράτε, συμφωνώ απόλυτα με το πνεύμα των αναλύσεων των αιτιών της κακοδαιμονίας που μαστίζει τη χώρα της Ελλάδος, όπως και με τις θέσεις που προτείνεται για την θεραπεία της.
    Περιγράφετε και την μεν και την δε με τρόπο ξεκάθαρο και πλήρως κατανοητό, και προσωπικά τίποτε δεν θα είχα να προσθέσω.
    Αυτό όμως που μου δημιουργεί κάποιες απορίες είναι η μονομερής κατεύθυνση προς την οποία στρέφεται το μεγάφωνό σας, και επομένως την ελπίδα σας. Και βεβαίως το δηλώνετε ευθαρσώς ότι πρόκειται για την αριστερή πλευρά της πολιτικής.
    Εννοώ φυσικά ότι είναι ανάγκη η κατεύθυνση του ορθού αυτού λόγου να είναι το κέντρο, ώστε ν’ ακουστεί από όλες τις μεριές.
    Προσωπικά – αν και εσείς το υπονοείται – δεν μπορώ να διακρίνω κάτι το σοβαρά αριστερό στον χώρο της λεγόμενης ακόμα αριστερής μπάντας, όπως και κάτι το σοβαρά δεξιό στην άλλη πλευρά.
    Νομίζω δηλαδή ότι ο λόγος σας αυτός είναι ανάγκη να απευθυνθεί προς το σύνολο του ελληνικού πληθυσμού, ώστε από πληθυσμός που είναι τώρα ν’ αρχίσει να μεταλλάσσεται σε λαό. Ο λόγος σας αυτός, αλλά και πολλοί προηγούμενοί σας είμαι βέβαιος ότι εκτός που είναι αναγκαίος είναι ταυτοχρόνως και ικανός για την πορεία προς την κατεύθυνση που προτείνετε.
    Δεν νομίζω δηλαδή ότι ο σπόρος που ρίχνετε θα ευδοκιμήσει περισσότερο στα χωράφια της αριστεράς απ’ ότι και σ’ όλα τα υπόλοιπα, έτσι όπως έχουν ισοπεδωθεί πολιτικώς όλα τους.
    Είναι φανερό, νομίζω, ότι το σχήμα Αριστερά-Δεξιά δεν λειτουργεί πλέον δημιουργικά στη χώρα μας. Ένα σωρό «δεξιά» πράγματα φαίνεται να περιφέρονται στον σημερινό «αριστερό» χώρο κι άλλα τόσα «αριστερά» στον «δεξιό».
    Δηλαδή μια υπέρβαση αυτού του τέλματος Αριστερά-Δεξιά, πιστεύετε ότι είναι ανέφικτη;

  5. Ο/Η laskaratos λέει:

    Aγαπητέ Ρουμελιώτη,
    νομίζω πως η Αριστερά θα συγκινήσει τον λαό αν
    1.ενωθεί
    2.αποκτήσει αριστερό ήθος-πχ. να απαγκιστρωθεί από τον καρριερισμό
    3.Εκπονήσει πρόγραμμα ρεαλιστικό παράλληλα με τον οραματικό της λόγο.
    4.Αντιπολιτευθεί με συνέπεια, δυναμικά, εκπροσωπώντας έμπρακτα κάθε αδικημένο άνθρωπο.

    Αγαπητέ Σταύρο Βασδέκη,
    πιστεύω στις αξίες της δημοκρατικής Αριστεράς, δηλαδή σε ένα διαφανές, δημοκρατικό κράτος, με έντονη παρεμβατικότητα στην οικονομία, με ισχυρά κοινωνικά χαρακτηρηστικά, με κατοχυρωμένα τα ατομικά δικαιώματα και τα δικαιώματα σε στέγη, εργασία, παιδεία, υγεία.

    Σέβομαι και τις αξίες του δημοκρατικού Κέντρου, κυρίως στον τομέα των πολιτικών δικαιωμάτων. Μόνο που στη χώρα μας, Κέντρο πια δεν υπάρχει. Έκλεισε συμβολικά με τον θάνατο των Γ.Μαύρου-Ι.Ζίγδη-Γ.Πεσμαζόγλου.

    Ο κόσμος της Δεξιάς στην Ελλάδα είναι πολύ συγκεκριμένος, με την εξαίρεση κάποιων καλλιεργημένων μεγαλοαστών. Στη συντριπτική του πλειοψηφία απαρτίζεται από ανερμάτιστα λούμπεν στοιχεία, μικροαστούς, αγρότες, εξαθλιωμένους προλετάριους, που πιστεύουν στο προσωπικό βόλεμα, στο ρουσφέτι των Ουρανών, στην κονόμα, και όλα αυτά πασπαλισμένα με φτηνές ηθικολογίες και μεγαλόστομο πατριωτηλίκι της πλάκας.

    • Αγαπητέ Λασκαράτε, επειδή τυχαίνει και σε μένανε η φύση μου να είναι αριστερής πάστας, ανδρώθηκα και παιδεύτηκα ανάμεσα σ’ ανθρώπους αυτής της νοοτροπίας. Επομένως αισθάνομαι ότι διαθέτω εμπειρίες προσωπικές περί του υπαρκτού ήθους που χαρακτηρίζει τον χώρο αυτόν.
      Όταν λοιπόν με πλησίασε κάποιος πολιτευτής και μου εξέφρασε την απορία του, γιατί δεν οργανώνομαι στο αριστερό του κόμμα, του απάντησα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να συμβεί αυτό διότι εσείς θέλετε να είναι αριστεροί όλοι οι άλλοι εκτός από εσάς τους ίδιους.
      Η απάντησή μου αυτή δεν δόθηκε αβασάνιστα.
      Έπειτα, από την άμεση εμπειρία που διαθέτω, δυσκολεύομαι πολύν να παραδεχτώ ότι οι άνθρωποι της αριστερής πλευράς δεν απαρτίζονται και «από ανερμάτιστα λούμπεν στοιχεία, μικροαστούς, αγρότες, εξαθλιωμένους προλετάριους, που πιστεύουν στο προσωπικό βόλεμα, στο ρουσφέτι των Ουρανών, στην κονόμα, και όλα αυτά πασπαλισμένα με φτηνές ηθικολογίες και μεγαλόστομο πατριωτηλίκι της πλάκας».
      Όλο το κακό αυτό συναπάντημα που περιγράφεις, νομίζω ότι είναι εξαπλωμένο σ’ ολόκληρο το πολιτικό φάσμα του πολιτικού χώρου.
      Δηλαδή για να συμφωνήσει κανείς στα «διαφανές, δημοκρατικό κράτος, με έντονη παρεμβατικότητα στην οικονομία, με ισχυρά κοινωνικά χαρακτηριστικά, με κατοχυρωμένα τα ατομικά δικαιώματα και τα δικαιώματα σε στέγη, εργασία, παιδεία, υγεία», όπως προτείνεις, ντε και καλά πρέπει να είναι αριστερός. Ας είναι απ’ όπου θέλει όταν συμφωνήσει μ’ αυτές τις προϋποθέσεις. Και νομίζω ότι πολλοί «δεξιοί» είναι πρόθυμοι να συμφωνήσουν πάνω σ’ αυτή την βάση.
      Αν υποθέσω δηλαδή ότι εμφανιστεί ένας πολιτικός φορέας, ο οποίος υποσχεθεί να λειτουργήσει πάνω στις συγκεκριμένες βάσεις που εσύ θέτεις, τότε θα προστρέξουν πολλοί από κάθε πολιτική κατεύθυνση. Εάν όμως ο φορέας αυτός εμφανιστεί με αποχρώσεις του τύπου Αριστεράς-Δεξιάς, τότε το πράγμα θα στραβώσει αμέσως.
      Κοντολογίς ακούω από δω κι από κει πολλές φωνές που απεγνωσμένα αποζητούν κάτι πέραν και υπέρ της Αριστεροδεξιάς τοποθέτησης. Καλώς ή κακώς ο κόσμος φορτίζεται αρνητικά όταν ακούει τις λέξεις αυτές. Κι αυτή η αίσθησή του, υπολογίζω ότι δεν πρόκειται ν’ αλλάξει.
      Γιατί λοιπόν να μην αφουγκραστούμε την ανάγκη αλλαγής των παλαιών πολιτικών τοποθετήσεων οι οποίες μας έφεραν, ούτως ή άλλως, σ’ αυτό το πασιφανές πολιτικό τέλμα.
      Γίνεται παλιός γάιδαρος με καινούργια περπατησιά;
      Δηλαδή οι άνθρωποι της Αριστεράς δεν είναι αυτοί που ευθύνονται περισσότερο, από το οτιδήποτε άλλο, που ο «λαός» δεν τους πάει με τίποτε.
      Και τι θα ήταν αυτό το διαφορετικό που θα μπορούσε να προτείνει η Αριστερά ώστε να καταφέρει να αλλάξει το κλίμα προς όφελός της;
      Και για να μη παρεξηγηθώ άδικα, ούτε προτείνω κάτι το Δεξιό, ούτε καν δε το υπονοώ. Διότι αν την πιάσω κι αυτή την Δεξιά στο στόμα μου, δεν πρόκειται να σταματήσω το μπινελίκια εις βάρος της στον αιώνα τον άπαντα.
      Τελικά θέλω να πω ότι πρέπει να αρμόσουμε τα πολιτικά μας πάνω στις βάσεις του δικαίου, της ισονομίας, της δημοκρατικότητας, της αναλογίας μεταξύ δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, και τέλος πάντων όλων αυτών των βάσεων που προτείνεις κι εσύ.
      Όλα αυτά τα ορθά θεμέλια λοιπόν της πολιτείας που επιθυμούμε, αδυνατώ να κατανοήσω γιατί πρέπει να χαρακτηριστούν Αριστερά ή δεξιά. Δηλαδή δεν αρκούν οι χαρακτηρισμοί δίκαια, ανθρώπινα και δημοκρατικά;

      • Ο/Η laskaratos λέει:

        Αγαπητέ Σταύρο Βασδέκη,
        καλώς ή κακώς έχω επιλέξε την αριστερή πλευρά.
        Μπορεί να είμαι ιδεοληπτικός, ειλικρινά δεν το ξέρω.

        Οι αρχές μου και οι αξίες μου τροφοδοτούνται από την ιστορία και τα κείμενα της Αριστεράς, όσο κι αν υπάρχουν πάρα πολλές μελανές σελίδες και εκεί, ίσως πάρα πάρα πολλές.
        Τις αποδοκιμάζω, δεν με δεσμεύουν.

        Σας είπα σέβομαι το Δημοκρατικό Κέντρο, τους φωτισμένους φιλελεύθερους ανθρωπιστές αστούς.
        Για τη Δεξιά δεν έχω κάποιον καλό λόγο.
        Το ιστορικό της φορτίο είναι πολύ κηλιδωμένο, όσο για τους οπαδούς της προτιμώ να μην πω τίποτα.
        Ασφαλώς υπάρχουν και εκεί καλοί και αξιόλογοι άνθρωποι.
        Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

        Περιθώρια συνεργασιών μεταξύ Αριστερών και ακόμη και καλοπροαίρετων Δεξιών υπάρχουν πολλά σε διάφορα ζητήματα και χρέος της Αριστεράς είναι πάντα να συνεργάζεται για το καλό, για το εφικτό έλασσον καλό, ας αφήσει το μείζον για αργότερα.

        Πιστεύω πως οι όροι Αριστερά-Δεξιά, δεν έχουν χάσει, ούτε θα χάσουν το ιστορικό τους νόημα.

        Δεν σας παρεξηγώ,
        δεν χρειάζεται να μου εξηγείτε,
        είστε εμφανώς άνθρωπος καλών και έντιμων προθέσεων.
        Απλά διαφωνούμε στο συγκεκριμένο.

  6. Ο/Η Kώστας Αραχωβίτης λέει:

    Kύριε Λασκαράτε δείτε ένα άρθρο της Σώτης Τριανταφύλλου. Λέι ανάλογα με εσάς πράγματα
    http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/290/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B4%CE%B1%CF%80%CE%AC%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CF%80%CE%AC%CE%BB%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B1

    H χρεοκοπία της Ελλάδας μπορεί να αποφευχθεί με τέσσερις δραστικές αποφάσεις (λέω εγώ, ο απλός πολίτης, και η κοινή λογική). Πρώτη κίνηση: μείωση κατά 50% των στρατιωτικών δαπανών· προς το παρόν δηλαδή: η πρόθεση και η τάση πρέπει να είναι η ελαχιστοποίησή τους. Είναι εφικτό; Είναι, αν ταυτοχρόνως, η Ελλάδα πάρει απόφαση για την ανεξαρτησία της, για το ότι δεν υποχρεούται να αγοράζει φρεγάτες και Eurofighters από κανέναν. Ο ευρωπαϊκός εκβιασμός «αν σας έχουμε πελάτη θα σας βοηθήσουμε να ξελασπώσετε» είναι η συνέχεια μιας παλιάς πολιτικής εξάρτησης: η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να επιλέγει τι θα αγοράζει και τι όχι. Επίσης, πρέπει να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ και να αφοπλιστεί. Αν οι Ευρωπαίοι επιμένουν να μας βοηθήσουν, ας μας βοηθήσουν σε περίπτωση που κάποιος παραβιάσει τα σύνορά μας, ή εκδηλώσει, με οποιονδήποτε τρόπο, επεκτατικές βλέψεις.

    Το 2002 οι αμυντικές δαπάνες της Ελλάδας ανήλθαν στο 4,91% του ΑΕΠ, ένα ποσοστό-ρεκόρ που ξεπέρασε ακόμη και την Τουρκία· στη συνέχεια, το 2006 και το 2007, παρατηρήθηκε μείωση με στόχο τη μακροπρόθεσμη σταθεροποίηση των αμυντικών δαπανών κάτω του 3% και των εξοπλιστικών δαπανών κάτω του 1% του ΑΕΠ. Ο στόχος δεν επαρκεί: στην πραγματικότητα, δεν επαρκεί ούτε η κοινωνική συναίνεση. Οι περισσότεροι πολίτες δεν συνειδητοποιούν ότι, πέρα από τη συντήρηση της στρατιωτικής ζωής και τον διαρκή εκσυγχρονισμό των οπλικών συστημάτων, η παρέλαση της 25ης Μαρτίου στην Αθήνα, κοστίζει στο πεζικό 750.000 ευρώ, στο ναυτικό 308.000 ευρώ και στην αεροπορία 1.000.000 ευρώ. (Κάντε την πρόσθεση). Για την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, στη Θεσσαλονίκη, το κόστος είναι, αντιστοίχως, 430.000, 470.000 και 1.000.000 ευρώ. (Ξανακάντε την πρόσθεση). Θα επαναλάβω εδώ την ανάγκη για κατάργηση της στρατιωτικής θητείας και για τη δημιουργία μικρού, επαγγελματικού στρατού, με –επιμένω– πρόθεση και τάση πλήρους αφοπλισμού. Αυτό είναι το σωστό, αυτό είναι το δίκαιο, αυτή είναι η ανάγκη της εποχής μας. Aν ο κ. Παπανδρέου φιλοδοξεί να γίνουμε η Δανία του Νότου, πρέπει να πάρει υπόψη ότι η Δανία (που έχει πληθυσμό 5,5 εκ.) συντηρεί 27.000 στρατιωτικό προσωπικό, ενώ εμείς (με 11 εκ.) συντηρούμε 193.000. Πώς ακούγεται αυτό; Το επιχείρημα ότι η Δανία δεν απειλείται από κανέναν –ενώ εμείς απειλούμαστε– δεν με πείθει: για μιαν ακόμα φορά, ας μας προστατεύει η Ευρωπαϊκή Ένωση· ας χρησιμεύσει σε κάτι, εκτός από να μοιράζει αντιπαραγωγικά λεφτά, από το να κάνει –επί είκοσι χρόνια– τα στραβά μάτια για το ελληνικό μπάχαλο και τέλος, σαν αυστηρός μπαμπάς, να αναγγέλλει ότι the game is over.

    Δεύτερη απόφαση: εξολορθολογισμός του κρατικού μηχανισμού, του δημοσιοϋπαλληλικού κόσμου και της εκκλησίας. Μείωση των δαπανών της κρατικής συσκευής: πάγωμα προσλήψεων, συστηματοποίηση αρμοδιοτήτων, κατάργηση προνομίων των αρχών του 20ού αιώνα (επιδόματα ανύπαντρων κορασίδων, επιδόματα «χρονικής ακριβείας», επιδόματα σε όσους δεν δικαιούνται άλλα επιδόματα (!)), απολύσεις αργομίσθων και πολυθεσιτών, φορολογικός έλεγχος μεγαλοστελεχών. Όπως έχει συζητηθεί τελευταία, η Αυστρία διαθέτει σώμα 70.000 δημοσίων υπαλλήλων, ενώ η Ελλάδα περίπου 1.000.000, αν και ο αριθμός παραμένει ανεξακρίβωτος. Έτσι κι αλλιώς, η ελληνική γραφειοκρατία επιβαρύνει τους φορολογούμενους πολίτες, παρεμποδίζει την ιδιωτική τους πρωτοβουλία (η οποία έχει μεγάλα περιθώρια ανάπτυξης: στην πράσινη οικονομία, λόγου χάρη) και αποτυγχάνει να τους εξυπηρετήσει. Όσο μεγαλύτερο είναι το κράτος, τόσο πιο δυσκίνητο, τόσο λιγότερο αποτελεσματικό, τόσο πιο διεφθαρμένο. Όταν μάλιστα σ’ αυτό το κράτος ανήκει η εκκλησία –χωρίς όμως την περιουσία της– βρισκόμαστε μπροστά σ’ έναν παραλογισμό. Ξέρω ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών σοκάρεται στην ιδέα της δήμευσης της εκκλησιαστικής περιουσίας: ωστόσο, αυτό πρέπει να γίνει. Επιπλέον, αποτελεί παραλογισμό να πληρώνεται το προσωπικό του ιερατείου (παπάδες και τα τοιαύτα) από το ελληνικό κράτος.

    Τρίτη απόφαση: καλλιέργεια της γης. Ο λεγόμενος «μαρασμός» της επαρχίας είναι σύνθετο ζήτημα που δεν σχετίζεται μόνον με την εγκατάλειψη της γεωργίας. Απλούστατα, η ζωή στις πόλεις είναι πιο ενδιαφέρουσα. Για να μείνουν οι πολίτες στην επαρχία και να παράγουν αγαθά, πρέπει η ενασχόληση με τη γεωργία να αξίζει τον κόπο. Κοντολογίς, επιβάλλεται αγροτική μεταρρύθμιση (η βιομηχανία σ’ αυτή τη φάση μού φαίνεται πολυτέλεια), καθώς και η τέταρτη απόφαση που αφορά τον έλεγχο του εμπορίου, των εισαγωγών (ελαχιστοποίηση), των εξαγωγών (μεγιστοποίηση) και των ευρωπαϊκών επιχορηγήσεων. Είναι εφικτό; Είναι, αν η Ελλάδα υποστηρίξει τα προϊόντα της στην Ε.Ε. και αν συγκρατήσει την κερδοσκοπία των μεσαζόντων.

  7. Ο/Η Kώστας Αραχωβίτης λέει:

    Δείτε και αυτό

    Hμερομηνία δημοσίευσης: 23-02-10

    Της Ελλάδος φρουρός;
    Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini. gr

    Λέγεται πολλάκις ότι «εκεί που τελειώνει η λογική αρχίζει ο στρατός». Αληθές, αλλά πρέπει να το επεκτείνουμε: εκεί που τελειώνει ο στρατός αρχίζει ο ελληνικός στρατός, ο οποίος -όπως αποκάλυψε την Κυριακή η «Καθημερινή» – έχει 55 ταξίαρχους για 90.000 (στα χαρτιά) στρατιώτες, όταν οι Αμερικανοί έχουν 58 ταξίαρχους για 600.000 στρατιώτες. Είναι προφανές, ότι μιας και δεν έχουμε φαντάρους χρειαζόμαστε πολλούς αξιωματικούς για να διοικούν το τίποτε και μονάδες που δεν εξυπηρετούν καμιά αμυντική ανάγκη. Δηλαδή, εκτός από την μεραρχία Πεζικού στην Τρίπολη, υπάρχει και η 5η Ταξιαρχία Πεζικού στα Χανιά. Και αν η πρώτη περιμένει τον Δράμαλη, η δεύτερη ποιον περιμένει; Τον εξ Αιγύπτου Ιμπραήμ;

    Αντιστοίχως στη Δυτική Μακεδονία υπάρχει ταξιαρχία στην Καστοριά, ταξιαρχία στη Φλώρινα και έδρα σώματος στρατού στην Κοζάνη. Στη Λάρισα εδρεύει η Πρώτη Στρατιά και στο Λιτόχωρο Πιερίας ταξιαρχία τεθωρακισμένων. Είναι να μην χρειαζόμαστε 55 ταξίαρχους; Και λίγοι αφού πρέπει να ικανοποιηθεί το δόγμα «κάθε πόλη και ταξιαρχία, κάθε χωριό και σύνταγμα». Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε η «Καθημερινή» υπάρχουν σήμερα 874 στρατόπεδα του στρατού ξηράς. Από αυτά, τα 542 βρίσκονται στη Βόρεια Ελλάδα, τα 151 σε Κεντρική και Νότια Ελλάδα, τα 127 στα νησιά, και τα 54 στη Θράκη. Να σημειώσουμε τον παραλογισμό: στη Θράκη και στα νησιά, όπου υπάρχουν ειδικές αμυντικές, ανάγκες, υπάρχουν τα λιγότερα στρατόπεδα: 161 τον αριθμό. Στην υπόλοιπη Ελλάδα 713!

    Αυτός ο διάσπαρτος σε ολόκληρη τη χώρα παραλογισμός γεννήθηκε για τις ανάγκες ελέγχου του πληθυσμού από το μετεμφυλιακό κράτος. Διατηρήθηκε όμως για τις μικροπολιτικές ανάγκες των εκάστοτε κυβερνήσεων και ντόπιων πολιτευτών. Οι μονάδες-φαντάσματα χρειάζονται μόνο για να συντηρούν τοπικές καφετέριες και μπακάλικα. Και οι βουλευτές κάθε νομού είναι έτοιμοι να δώσουν μάχες για να τα διατηρήσουν σε βάρος της άμυνας, αλλά και της οικονομίας. Χαρακτηριστική ήταν η ερώτηση που κατέθεσε πριν ένα χρόνο η βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας του ΠΑΣΟΚ κ. Σοφία Γιαννακά. Εκεί διαβάζουμε: «Το στρατόπεδο της 679 Προκεχωρημένης Αποθήκης Πυρομαχικών (679 ΠΑΠ) λειτουργεί στον Αγριλο Αμφιλοχίας από το 1951, οπότε και ιδρύθηκε ως Μονάδα Υλικού Πολέμου, προκειμένου να συμβάλει στον ανεφοδιασμό όλων των Μονάδων της 8ης Μεραρχίας Πεζικού που εδρεύει στα Ιωάννινα. Στο εν λόγω Στρατόπεδο υπηρετούν σήμερα είκοσι δύο (22) μόνιμοι αξιωματικοί, οκτώ (8) στρατιώτες, δώδεκα (12) εθνοφύλακες, ενώ το πολιτικό προσωπικό αποτελείται από έξι (6) εργαζόμενους.»

    Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς; Το γεγονός ότι μια «προκεχωρημένη» αποθήκη πυρομαχικών βρίσκεται στην Αμφιλοχία; Το γεγονός ότι αυτή η αποθήκη απέχει 400 χιλιόμετρα από τις μονάδες που ανεφοδιάζει ή το εκπληκτικό ότι σ’ αυτό το στρατόπεδο υπηρετούν είκοσι δύο (22) μόνιμοι αξιωματικοί για οκτώ (8) φαντάρους;

    Τώρα η νέα κυβέρνηση εξήγγειλε ένα μεγάλο πρόγραμμα περικοπής της σπατάλης στον στρατό με κλείσιμο το 30% των μονάδων. Καλοδεχούμενες οι εξαγγελίες, αν και η εμπειρία, μάς κάνει να κρατάμε μικρό καλάθι. Οι πιέσεις των τοπικών παραγόντων θα είναι ισχυρές και η ηγεσία του υπουργείου Αμυνας θα κριθεί αν και κατά πόσο θα αντισταθεί σ’ αυτές.

  8. Ο/Η Po λέει:

    Το άρθρο της Σ. Τριανταφύλλου αλλά και του κ. Μανδραβέλη με ψύχραιμο λόγο, παρουσιάζουν το παράλογο της συνεχιζόμενης «ελληνικής σπατάλης»…

    Κ. Λασκαράτο, αν γράψετε κάτι για το ζήτημα, θα κάνω δεκτό το αίτημά σας για αύξηση των αποδοχών σας.

    Ο κ. Σόρος μου έδωσε το go-ahead!

  9. Ο/Η gdgl9 λέει:

    Με επιλεκτικά παρατιθέμενα νούμερα και στοιχεία είναι κλασική συνταγή για να πεις μισή αλήθεια ή… ψέματα. Τα τελευταία 6 χρόνια εκτός από 30 F-16 με απευθείας ανάθεση δεν έχουμε αγοράσει ΤΙΠΟΤΑ, σε πλήρη αντίθεση με τους απέναντι. Για ποια παράνοια εξοπλισμών μιλάς? Μήπως να το ψάξεις λίιιιιιιγο παραπάνω την επόμενη φορά?

    Το χρέος της χώρας είναι όσον αφορά τους εξοπλισμούς είναι ασήμαντο μπροστά στις συνολικές σπατάλες και χρέη της. Για την ακρίβεια είναι σαν το peak debt:

    Με το να αφαιρέσεις το μικρό σακουλάκι δεν μειώνεις το χρέος, απλά βαυκαλίζεσαι ότι και καλά κάτι έκανες και κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, ή μάλλον αυτούς που σε ψήφισαν. Όταν έχεις μια σειρά από προβλήματα, το λογικό είναι να ξεκινήσεις να λύσεις τα κατά σειρά πιο σοβαρά και κρίσιμα (π.χ. ασφαλιστικό, υγεία, παιδεία) όχι τα πλέον ασήμαντα.

  10. Ο/Η laskaratos λέει:

    Kαταδικάστηκε ο παιδεραστής ιερέας του Ιλίου:

    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4562272&ct=1

    Ειδικότερα, το δικαστήριο καταδίκασε τον ιερέα Σωτήρη Παπαδόπουλο σε κάθειρξη 24 ετών, τον συνταξιούχο υπάλληλο της ΔΕΗ Αθανάσιο Κανάκη σε συνολική κάθειρξη 56 ετών, τη μητέρα των ανήλικων κακοποιημένων παιδιών Ειρήνη Τσονοπούλου σε 37 χρόνια και τον πρώην σύντροφό της Σπύρο Σουχλέρη σε 18ετή κάθειρξη. Επιπλέον, επέβαλαν στην Ειρ. Τσονοπούλου και τον Αθ. Κανάκη χρηματική ποινή 100.000 και 200.000 ευρώ αντίστοιχα. Παρόντες και χθες στο ακροατήριο ήταν ενορίτες του κατηγορούμενου ιερέα, που από την πρώτη στιγμή βρέθηκαν στο πλευρό του και χθες τον αποχαιρέτησαν με δάκρυα στα μάτια την ώρα που εκείνος, όπως και οι άλλοι τρεις εμπλεκόμενοι στην υπόθεση, πήραν τον δρόμο προς τη φυλακή.

    Κύριε Ροϊδη,
    θέλω να θυμίσω πως η Εκκλησία δεν αποζημίωσε το κοριτσάκι.
    Στις ΗΠΑ θα είχε ήδη κατασχεθεί το κτίριο της νέας μητρόπολης Ιλίου με την οποία ο ΓΑΠ επιβαρύνει τους φορολογούμενους, όταν παντού γίνονται περικοπές.

    Να θυμίσω πως η Εκκλησία λογικά δεν θα καθαιρέσει τον ιερέα με το αισχρό πρόσχημα πως δεν τελεσιδίκησε η υπόθεση.
    Αυτή η τακτική ακολουθήθηκε για τον πρωτοπρεσβύτερο Πέτρο Παπουτσάκη, αδελφό του καταδικασμένου για φόνο στα νιάτα του τ.αρχιεπισκόπου Κρήτης Τιμόθεου.

    Αντίθετα ο πρωτοπρεσβύτερος Ανδρέας Παπαϊωάννου επειδή η υπόθεσή του προβλήθηκε τηλεοπτικά καθαιρέθηκε πριν καταδικαστεί από τη Δικαιοσύνη.

    Όμοιος το όμοιο κλπ
    Ο Γιοσάκης παραμένει ιερέας
    Ο Βαρθολομαίος υποστηρίζει τον Παντελεήμονα τ.Αττικής

    Αυτή είναι η Εκκληία
    Οι πιστοί της ας μην προσποιούνται πως δεν ξέρουν
    Ξέρουν τα πάντα.
    Μερικοί, όπως αρκετοί ενορίτες του Ιλίου, σπεύδουν σε συμπαράσταση.

    Όμοιος τον όμοιο κλπ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s