ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ


pappa

Θα σε θυμόμαστε. Πάντα

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟ ΓΙΟ ΜΟΥ (Εκδόσεις Άγρα)
ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΣΤΟΡΟΣ – ΑΒΕΡΩΦ – ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ 1955-1962

Παιδί μου
Αυτές τις μέρες κλείνουν τρία χρόνια από τη δίκη που σ’ άφησε χωρίς πατέρα. Τέτοιες μέρες όλα είναι ζωντανά, ολότελα ζωντανά στο μυαλό και στην καρδιά, που την καίνε αδιάκοπα. Μα δεν θέλω να σου γράψω γι’αυτά. Σκεφτόμουνα πως όταν μεγαλώσεις θα μάθεις πολλά για τον πατέρα σου. Μα για την καρδιά του, για την αγάπη του, για το τι ήταν η αγάπη μας που γέννησε εσένα δε θα μπορέσεις να μάθεις παρά πολύ λίγα αν δεν είναι η μάνα σου να σ’ τα πει. Και καθώς δεν μπορώ να ξέρω, αγοράκι μου, αν θα βρίσκομαι κοντά σου όταν εσύ θα γίνεις παλικάρι, σκέφτηκα να σου γράψω. Θα φυλάξει τα γράμματά μου η γιαγιά σου ή η θεία σου. Και σαν θα γίνεις δεκάξι χρονών, όταν η καρδιά σου, το μυαλό σου, ο χαρακτήρας σου θα είναι σαν δροσερά μπουμπούκια έτοιμα ν’ανθίσουνε σε όμορφα λουλούδια και να δώσουνε πλούσιο και γερό καρπό, θα’ναι καιρός να γνωριστείς πιο καλά με τον μεγάλο Νίκο. Θα σου δώσω κομμάτια από τη ζωή μας κι απ’τα γράμματά μας στην Ασφάλεια. Όσο μπορώ πιο πολλά.

Φλεβάρης 1955, Φυλακές Κάστορος (Πειραιάς)

….

Όταν έγραφα από τη φυλακή αυτά τα γράμματα, δεν περίμενα ποτέ πως θα τα έβλεπα δημοσιευμένα, και μάλιστα με τη δική μου συγκατάνευση. Πρέπει να ομολογήσω πως στο θέμα δημόσιο και ιδιωτικό διαφωνούσα με τον Νίκο [Μπελογιάννη]. Για μένα το ιδιωτικό ήταν τόσο ιερό που κάθε παραβίασή του ισοδυναμούσε με ένα είδος ιεροσυλίας. Κι όταν εκείνος μου έγραψε πως λυπόταν για τα γράμματά μας που καταστρέφαμε, γιατί –αν ζούσαμε– «θα μπορούσαμε να τα εκδώσουμε», παραξενεύτηκα. Για μένα, εκείνα τα γράμματα τα γραμμένα σε κουρελόχαρτα που τα μαζεύαμε απ’ τα σκουπίδια, κι αντί για πένα γράφαμε με σπίρτα καρβουνιασμένα σε αναμμένο τσιγάρο, ήταν ο κρυφός θησαυρός μας, απρόσιτος σε κάθε άλλον. Η κατάθεση της ψυχής μας και της σκέψης μας σ’ εκείνους τους ατέλειωτους μήνες που ζήσαμε στα μπουντρούμια της Απομόνωσης στη Γενική Ασφάλεια της Αθήνας.
Ο κίνδυνος να πάρουνε σε μια έρευνα τα χαρτιά μας υπήρχε πάντα, και τότε θα μπορούσανε να εκμεταλλευτούνε άγρια απόψεις μας για να ζημιώσουνε το Κόμμα. Αυτό το Κόμμα που του είχαμε δώσει τη ζωή μας και το φυλάγαμε σαν πολύτιμο αγαθό…
Εκεί, σ’ αυτή τη φυλακή, έπεσε η αυλαία της ματωμένης Κυριακής. Με κρατήσανε στο ίδιο κελί από όπου αποχαιρέτησα τον Νίκο από την Κυριακή ως την Τετάρτη. Απόγευμα έγινε η μεταγωγή μου στη μόνιμη πια κατοικία μου, τις Γυναικείες Φυλακές Αβέρωφ. Εκεί βρήκα το γιο μου, που ήταν επτά μηνών. Αυτά του τα γενέθλια ήταν και τα μόνα που προλάβαμε να «γιορτάσουμε με τον Νίκο. Τώρα κρατούσα στα χέρια μου τον μικρούλη Νίκο, κι έπρεπε να βρω τρόπο να γνωρίσει, μεγαλώνοντας τον πατέρα του. Τον ερωτευμένο άντρα που μπορούσε ακόμα και να κλάψει αν νόμιζε πως σε κάτι έφταιξε ή πως κάτι βασάνιζε την αγαπημένη του και τον πολιτικό με την τολμηρή σκέψη και πράξη.
Για τον πολιτικό δεν υπήρχε αμφιβολία πως πολλά θα άκουγε στο μέλλον. Ύμνους και ερμηνείες – με αμφίβολη πάντα γνησιότητα. Κι ωστόσο οι πολιτικές υποθήκες του, καθαγιασμένες με το θάνατο, μικρή θέση έχουνε στα γράμματα που άφησα στο γιο μου. Ήταν πάντα ο κίνδυνος να πέσουν στα χέρια του αντιπάλου που με κρατούσε δέσμια. Μα ήταν και κάτι περισσότερο: έγραφα έχοντας μπροστά μου όχι το μωράκι που κοιμόταν πλάι μου ανίδεο για όσα είχαν γίνει, αλλά τον έφηβο των δεκάξι χρόνων για τον οποίο τα προόριζα. Εκείνος, ο άγνωστός μου έφηβος που θα διάβαζε τα γράμματά μου.

ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ

Advertisements
This entry was posted in Μορφές. Bookmark the permalink.

23 Responses to ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ

  1. Ο/Η tosio λέει:

    ελαφρυ ας ειναι το χωμα…

    ευχαριστουμε που δημοσιευετε μερικα αποσπασματα για να μπορουμε να μαθαινουμε και εμεις οι πιτσιρικαδες…

    τ.

  2. Ο/Η nomikos λέει:

    Έχω διαβάσει στο ιστολόγιό σου πολλά, πάρα πολλά. Το σημερινό που παράθεσες, είναι διαμάντι παντοτινό. Να’ σαι πάντα καλά. Όντως, ας είναι πολύ ελαφρύ το χώμα….

  3. Ο/Η ZIGGY λέει:

    …ευτυχώς το «κόμμα» αυτή τη φορά εδέησε και έκανε συλλυπητήριο ανακοίνωση και δεν συμπεριφέρθηκε όπως στον Φαράκο… κάτι είναι κι αυτό.
    στο καλό Έλλη, τώρα πια θα ‘χεις βρεθεί με το Νίκο σου!

  4. Ο/Η Maria λέει:

    Μια γυναίκα που αν και έγραψε την δική της ιστορία ξεχάστηκε.
    Δεν είναι η πρώτη αλλά καλό θα ήταν να είναι η τελευταία…

  5. Ο/Η espectador λέει:

    Ξαφνικα ξυπνας ενα πρωι και μαθαινεις για μια ακομη απωλεια. Ισως λιγο ξεχασμενη απο ολους η Ελλη Παππα ομως ο θανατος της συνιστα απωλεια. Νοιωθεις πιο «λιγος» πιο μονος. Ευχαριστουμε Ροιδη…

  6. Παράθεμα: Έλλη Παππά « Ο δρομος

  7. Ο/Η εξαδάκτυλος λέει:

    Ο αγώνας συνεχίζεται. Και τη μέρα που θα βρεθούμε πιά όλοι μαζί, που θα γιορτάσουμε όλοι αδελφωμένοι, θα είσαι μαζί μας.

  8. Ο/Η laskaratos λέει:

    Συνέντευξη στην Ελευθεροτυπία-16/12/2006

    «Μακάρι να είχαν εκτελέσει και μένα μαζί με τον Νίκο». Η Ελλη Παππά μιλάει για τον Μπελογιάννη, τα βιβλία που έστελνε από τη φυλακή στον γιό τους, την παρακμή του κομμουνισμού αλλά και τη σημερινή κατάσταση.

    Της ΟΛΓΑΣ ΜΠΑΚΟΜΑΡΟΥ

    Λευκά λαμπερά μαλλιά, μάτια σαν μικροί κρατήρες φωτός, κυρίαρχα σε ένα πρόσωπο γαλήνης -αυτή είναι η πρώτη εικόνα που μου δίνει η Ελλη Παππά, πηγαίνοντας να τη συναντήσω στο σπίτι της, στου Ζωγράφου, για τη συνέντευξη που ακολουθεί. Με υποδέχεται ντυμένη απλά και κομψά – μια χρυσή καρφίτσα στη βάση του λαιμού είναι το μοναδικό της στολίδι, «σημείο», σκέφτομαι, μιας χαμένης στις μέρες μας αρχοντιάς.

    Σχεδόν μεσημέρι, ο ήλιος πέφτει απ’ τις τζαμόπορτες στο διαμέρισμα, 5ος όροφος, ανοιχτός, όλο ταράτσες πολυκατοικιών, ο ορίζοντας. Μέσα, βιβλία, πολλά βιβλία, δυο κυκλάμινα σε γλάστρες μπροστά στο σβηστό τζάκι, το σκυλί της, η Βιόλα, να στριφογυρίζει, φωτογραφίες και πίνακες -ανάμεσά τους, το γνωστό σκίτσο του Μπελογιάννη από τον Πικάσο και το χειρόγραφό του που το συνόδευσε, σε άλλο κάδρο- ακίνητα.

    Εχουν μόλις κυκλοφορήσει σε ανατύπωση, μέσα σε χάρτινη κασετίνα, τα δέκα βιβλία μινιατούρες, παραμύθια που έγραψε ή διασκεύασε, ζωγράφισε και βιβλιοδέτησε η ίδια, και τα ‘στελνε στον μικρό γιο της -καρπό τής σχέσης της με τον Νίκο Μπελογιάννη- όταν ήταν στη φυλακή και κείνος μεγάλωνε στα χέρια της αδελφής της Διδώς Σωτηρίου. Την κοιτάζω, κάπου μισόν αιώνα από τότε, το μικρό σώμα μέσα στη μεγάλη πολυθρόνα -ποιος ξένος μπορεί να μετρήσει το βάρος εκείνου του συμβόλου, εκείνου του μύθου πάνω της.

    – Ησασταν στην ίδια φυλακή, της Καλλιθέας, όταν τον εκτέλεσαν. Πώς να σας ρωτήσω τι αισθανόσασταν μέσα στην καρδιά αυτής της τραγωδίας;

    «Δεν μπορείς να απαντήσεις, όσα χρόνια και αν περάσουν. Πώς να τα πεις αυτά και πώς να τα νιώσουν οι άλλοι; Να είσαι εκεί και να τον πάρουν απ’ τα χέρια σου. Στη φυλακή, τον αποχαιρέτησα… Εμένα μου έδωσαν χάρη, δηλαδή ισόβια, ως μητέρα που ήμουν, και δεν με εκτέλεσαν. Γιατί κι εγώ είχα καταδικαστεί σε θάνατο».

    – Πώς είναι να περιμένεις από ώρα σε ώρα έναν τέτοιο θάνατο;

    «Οταν είσαι εκεί, το ξέρεις, το έχεις αποδεχτεί, ότι κάποια στιγμή μπορεί να συμβεί αυτό, να χτυπήσει η πόρτα και να σε πάρουν -πολλές γυναίκες σκοτώθηκαν έτσι. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτε άλλο· αν κάνεις, θα προδώσεις… Το τραγικό για μένα είναι ότι δεν πήγα μαζί με τον Νίκο. Διότι αυτό ήθελα. Να πεθάνω, να φύγω μαζί του».

    – Παρ’ ότι είχατε το παιδί;

    Η Ελλη Παππά με τον Νίκο Μπελογιάννη, τελευταία ημέρα της δίκης τους
    «Ναι. Το παιδί θα ζούσε, ίσως και καλύτερα χωρίς εμένα, και όταν μεγάλωνε, θα καταλάβαινε… Οι γυναίκες στη φυλακή το αγαπούσαν απ’ την αρχή -όταν με σήκωσαν απ’ του Αβέρωφ και με πήγαν στο μπουντρούμι της Καλλιθέας για εκτέλεση, αυτές το έκρυψαν για μέρες όπου μπορούσαν: από θάλαμο σε θάλαμο, κάτω από τα ράντζα των κρατουμένων, αρρώστησε σοβαρά από το πήγαιν’-έλα, 6 μηνών παιδάκι ήταν, και το γιάτρεψαν. Γιατί αυτοί, οι ασφαλίτες, με το πρόσχημα ότι θα το φέρουν σε μένα, ζητούσουν να το πάρουν…»

    – Για ποιον λόγο;

    «Για άγνωστους λόγους. Τέλος πάντων, σώθηκε τότε κι όταν επέστρεψα στις φυλακές Αβέρωφ, το ξαναβρήκα. Μείναμε μαζί ώσπου έγινε 3 χρόνων -αυτό ήταν το όριο παραμονής παιδιών σε φυλακές- και πέρασε καλά, γιατί όλοι τον αγαπούσαν και τον φρόντιζαν εκεί μέσα, και οι συγγενείς απ’ έξω ερχόντουσαν να τον δουν… Ο χωρισμός ήταν πολύ σκληρός και για τους δυο μας· εμένα με έκανε κομμάτια. Ηταν φρίκη να βλέπεις το παιδί σου μία φορά τον μήνα, για πολλά χρόνια. Ετσι έφτιαξα αυτά τα βιβλιαράκια και μετά μια άλλη σειρά, με έργα του Αριστοφάνη… Ωσπου αποφυλακίστηκα το ’63, με το που βγήκε ο Παπανδρέου. Και ο Νίκος, τελειώνοντας το Δημοτικό, έμπαινε στην εφηβεία…»

    – Και από τότε κύλησε η ζωή;

    «Ναι, αλλά δεν κύλησε έτσι δα. Γιατί είχαμε και τη χούντα το ’67, και πάλι χωρίσαμε με τον Νίκο… Πήγα εξορία. Στα Γιούρα. Οπου αρρώστησα πολύ άσχημα και τότε οι Σοβιετικοί κατάφεραν να με πάρουν από κει, να με φέρουν στην Αθήνα και τελικά να με ελευθερώσουν, χωρίς η ίδια να γνωρίζω τίποτα. Με σκοπό να με πάρουν μαζί τους στη Σοβετική Ενωση, για να ενισχύσουν τον αντιδικτατορικό αγώνα, στην ουσία για να με αξιοποιήσουν υπέρ του καθεστώτος, προβάλλοντας την εικόνα του κομμουνιστή που μένει πιστός στις ιδέες του. Είχαν κάνει μεγάλη προετοιμασία, άρχισαν να στρώνουν το κόκκινο χαλί για να με δεχτούν, αλλά δεν πήγα. Αρνήθηκα.

    – Γιατί;

    «Γιατί είχε γίνει εν τω μεταξύ η εισβολή στην Τσεχοσλοβακία, προς την οποία ήμουν αντίθετη. Ομως, ήταν πολύ βαρύ για κείνους αυτό που τους έκανα. Και από τότε οι σχέσεις μας διαρρήχθηκαν. Δηλαδή με αγνόησαν, και δικαίως. Πήγε στη θέση μου ο Ρίτσος για τον ίδιο σκοπό… Εγώ έμεινα εδώ, προσπάθησα να σταθώ στα ποδια μου, ο Ευάγγελος Τερζόπουλος, που ήμασταν μαζί στον ‘Ριζοσπάστη’, μου έδωσε δουλειά στη ‘Γυναίκα’. Χωρίς να υπογράφω απ’ την αρχή, γιατί ήταν χούντα ακόμα· μου έλεγε για τις πιέσεις που δεχόταν, θα είχε πρόβλημα».

    – Η πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού σας έκανε να σκεφτείτε ποτέ αν όλο αυτό που έγινε, ο αγώνας και οι θυσίες τόσων ανθρώπων, άξιζε τον κόπο;

    «Αξιζε τον κόπο, αλλά καταρρακώθηκε από κάθε άποψη. Οταν το 1989 κατέρρευσε το σύμπαν, αποδείχτηκε ότι ήταν όλο εις μάτην. Οτι όλο αυτό που λεγόταν Σοβιετική Ενωση γεννήθηκε για να πεθάνει».

    Το σκίτσο του Πικάσο για τον Μπελογιάννη και το χειρόγραφο που το συνόδευε με το ακόλουθο κείμενο: «Το φως από το λαδοφάναρο που φώτιζε το σκοτάδι μιας μαγιάτικης βραδιάς στη Μαδρίτη, τα ευγενικά πρόσωπα του τουφεκισμένου λαού που τον δολοφόνησε ο ξένος άρπαγας στον πίνακα του Γκόγια, είναι η ίδια σπορά φρίκης που σπέρνει με τις ανοιχτές φούχτες των προβολέων πάνω στα ορθάνοιχτα στήθια της Ελλάδας μια κυβέρνηση που σκορπίζει τον θάνατο, τον φόβο και το μίσος. Ενα πελώριο άσπρο περιστέρι περνάει κι αφήνει το οργισμένο του πένθος πάνω στη γη»
    – Ηταν αναμενόμενο για σας;

    «Εγώ και όσοι ήξερα δεν το είχαμε μετρήσει έτσι. Παρ’ ότι από την εποχή που ήμουν στη φυλακή, προ χούντας, έφταναν ώς εμάς από την Σοβιετική Ενωση κάποιες πληροφορίες, σαν βαρίδια. Οπως π.χ. η συνωμοσία κάποιων μεγαλογιατρών να φάνε διάφορα κομματικά στελέχη, που τους έστειλαν στη Σιβηρία. Ηταν φοβερό· γιατί να γίνονται τέτοια πράγματα εκεί, αναρωτιόμουν, είχα ταραχτεί τόσο, που φώναζα στον ύπνο μου ‘Σοβιετική Ενωση’! Τόσο δεμένη ήμουν μ’ αυτό το κίνημα, τόσο φοβόμουν, είχα το προαίσθημα ότι κάτι κακό θα συμβεί».

    -Επαληθεύτηκε το προαίσθημά σας…

    «Ναι, από τότε όλα τα πράγματα άρχισαν να πηγαίνουν ανάποδα. Ωσπου ήρθε ο Γκορμπατσόφ, που τον είδαμε σαν κάτι καινούργιο, ότι θα μπορούσε να σώσει τον σοσιαλισμό. Αλλά μας την έδωσε την κατραπακιά, αντί σωτηρίας είδαμε την οριστική κατάπτωσή του. Γιατί το σύστημα κατέρρεε και ο Γκορμπατσόφ δεν μπορούσε ούτε καν να διαχειριστεί αυτή την κατάρρευση».

    – Τι το οδήγησε στην κατάρρευση αυτή;

    «Ηταν σάπιο απ’ την αρχή αυτό που έστησαν και άκρως αντίθετο προς τις ιδέες που ευαγγελιζόταν, οι οποίες βέβαια δεν έφταιγαν».

    – Από την εποχή του Λένιν ξεκινάτε;

    «Να μην πούμε από τον Λένιν, αλλά από τον Στάλιν και πέρα άρχισε να σαπίζει, βλέπαμε αυτή την πτώση. Ωσπου ήρθε, και ήταν τραγικό -η Σοβιετική Ενωση εξαφανίστηκε, οι χώρες που τη συνιστούσαν είναι ξέφτια πια… Από την ώρα που ένας Γιέλτσιν πήρε την εξουσία στη Ρωσία, φάνηκε ότι το πράγμα δεν είχε πλέον ελπίδα. Διότι ήταν σάπιος και αυτός, εξέφρασε όλη την παρακμή. Και είδατε πού καταλήξαμε: στον Πούτιν».

    – Το λέτε απαξιωτικά… Τι εκφράζει ο Πούτιν για σας;

    – Τις μεγάλες μαφίες του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Ο,τι εκφράζουν και αυτοί που έχουν φύγει από τη Ρωσία, ο Αμπράμοβιτς, ο Χοντορκόφσκι κ.λπ. Αλλωστε, αυτές οι μαφίες, όλοι αυτοί, ξεπήδησαν μέσα από την Κα Γκε Μπε, ουσιαστικά. Και ο Πούτιν ανάμεσά τους. Και βλέπουμε σήμερα τις συνέπειες αυτής της κατάρρευσης να τις υφίσταται όλος ο κόσμος. Και θα τις υφίσταται».

    – Ποιες είναι συγκεκριμένα αυτές οι συνέπειες;

    «Οτι έχει τώρα τον Μπους και τους υπόλοιπους, που έχουν πέσει πάνω στη γη να τη φάνε. Και κυνηγάνε τα πάντα, με πολέμους, με καταπάτηση των ελευθεριών και των ανθρώπινων δικαιωμάτων, προκειμένου να το πετύχουν. Με μοναδικό στόχο το χρήμα. Αυτό, το χρήμα, κυριεύει τον κόσμο τώρα, αυτό διαφεντεύει τα πάντα. Αυτό είναι η εξουσία, όλες οι εξουσίες, το μόνο πράγμα που έχει αξία· τίποτε άλλο».

    – Δεν υπάρχουν διαφορές μεταξύ Πούτιν και Μπους;

    «Τι διαφορές; Απλώς, ο Μπους είναι ο χειρότερος εκφραστής αυτού του γεγονότος, αυτού του εξαμβλώματος που έχει καταντήσει ο κόσμος… Είναι φοβερό, μια επανάσταση, όπου είχαν επικεντρωθεί οι ελπίδες όλων, να μεταλλαχθεί στο αντίθετό της. Και επιπλέον, να βιώνουμε όλη αυτή την ξεδιαντροπιά, αυτό το έγκλημα της απώλειας των καλύτερων από τα υλικά με τα οποία μπορεί να είναι φτιαγμένος ένας άνθρωπος».

    – Επομένως, μπορεί να πει κανείς ότι τελικά οι ωραίες ιδέες δεν είναι δυνατόν να βρουν εφαρμοργή στην κοινωνία των ανθρώπων;

    «Μπορεί να το πει».

    – Αρα, ρίχνουμε αυλαία;

    «Οχι οριστική. Οι ιδέες για τις οποιες μιλούμε, τώρα δεν βρίσκουν εφαρμογή. Ξανασυζητιούνται μετά από έναν αιώνα».

    – Να έρθουμε λίγο και στα δικά μας, και να σας ρωτήσω πώς θα φτιάχνατε το πορτρέτο του σύγχρονου Ελληνα.

    «Είμαι λίγο απ’ έξω, όμως έτσι ίσως να βλέπω τα πράγματα πιο καθαρά. Νομίζω, λοιπόν, ότι στον τόπο μας οι άνθρωποι ζουν πια χωρίς να ξέρουν πού πάνε. Ποιο είναι το δικό τους συμφέρον, ποιος είναι ο εχθρός τους, ποιος είναι ο σύντροφός τους, ποιος είναι ο φονιάς τους. Το μόνο που τους ενδιαφέρει -και σ’ αυτό συμβάλλει και η παιδεία, που είναι ανύπαρκτη- είναι να ζήσουν σήμερα, τώρα».

    – Να ζήσουν, με ποιον τρόπο;

    «Με ό,τι τους πλασάρουν τα περιοδικά λάιφ στάιλ και η τηλεόραση λάιφ στάιλ. Που είναι ό,τι έρχεται απ’ έξω, αλλά στο πιο κιτς».

    – Υπάρχει κάτι όπου μπορούμε να προσβλέπουμε;

    – Εγώ το μόνο, όπου προσβλέπω, όπου μπορώ να δω μια ελπίδα -τολμώ να το πω- είναι η νέα γενιά. ‘Βιάζεσαι’, μου λένε μερικοί, αλλά το πιστεύω, ακούγοντας τα ίδια τα νέα παιδιά που έρχονται εδώ, χωρίς να τα ξέρω, για να μιλήσουν μαζί μου. Και διαπιστώνω ότι αρνούνται αυτόν τον κόσμο, δεν τον θέλουν. Αυτό είναι το μόνο που με γαληνεύει στην Ελλάδα σήμερα».

    – Και η ελληνική Αριστερά; Πώς την επηρέασε αυτή η πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού;

    «Ακόμα και η Ανανεωτική Αριστερά βρέθηκε να έχει χάσει πολλά από τα πρότυπά της. Γιατί δεν είχε ποτέ, μεταπολιτευτικά, το θάρρος να ξεκόψει απ’ όλα αυτά και να εμφανίσει δικό της πρότυπο. Οσο για το ΚΚΕ, έμεινε αναπολώντας περασμένα μεγαλεία».

    – Για να καταλήξει πού η Αριστερά σήμερα;

    «Για την ώρα, δεν μοιάζει να καταλήγει πουθενά».

    -Μερικοί υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει καν.

    «Εχει μια βάση αυτό. Είμαστε σε μια φάση επαναπροσδιορισμού των όρων Αριστερά, αριστερός».

    – Την πολιτική μας σκηνή, πώς τη βλέπετε συνολικά;

    «Σαν να είμαι στη θάλασσα και έχει τσούχτρες. Αυτό το γλοιώδες πράγμα που σε τσιμπάει ξαφνικά και δεν ξέρεις από πού σου ‘ρχεται».

    – Τι θα λέγατε για τις δύο… κορυφαίες τσούχτρες του δικομματικού παιχνιδιού;

    «Είναι πολύ λίγοι και οι δύο για τις σημερινές ανάγκες του τόπου. Αλλά δεν θέλω να μιλήσω για πρόσωπα. Θα σας πω μόνο ότι βλέπω μια διολίσθηση προς το αντικοινωνικό κράτος τύπου Θάτσερ, όπου ο πολίτης αντιμετωπίζεται ως όχληση προς τα μεγάλα συμφέροντα. Και η νομοθεσία μεριμνά μόνο γι’ αυτά».

    – Για σας, θεωρούν ότι η σύνδεσή σας με τον Μπελογιάννη κυρίως, πέρα από την δική σας μετέπειτα διαδρομή, σας προσδίδει το στοιχείο ενός «μύθου» στον χώρο της Αριστεράς. Εχετε αυτή την αίσθηση;

    «Ποτέ δεν είχα τέτοια αίσθηση. Και όταν μου αποδίδουν άλλοι αυτόν το χαρακτηρισμό, δεν ξέρω τι να τον κάνω».

    – Λοιπόν, ποια θα λέγατε ότι είστε;

    «Δεν έχω καθήσει να το σκεφτώ ποτέ. Δεν είχα φανταστεί ότι θα είχα ν’ αντιμετωπίσω, κάποια στιγμή, τέτοια ερώτηση. Φοβάμαι και που την ακούω».

    – Ισως, κοιτάζοντας πίσω στη ζωή σας, πρόσωπο μιας τραγωδίας;

    «Δεν μπορώ να απαντήσω σ’ αυτό. Το μόνο που ξέρω για τον εαυτό μου είναι ότι είμαι μαχήτρια. Οπου και αν γυρίσω πίσω στη ζωή μου, δεν βλέπω παρά τον άνθρωπο που μάχεται».

    – Τι ήταν ο Μπελογιάννης στη ζωή σας;

    «Το άπαν».

    – Αναρωτιέμαι αν, πενήντα τόσα χρόνια μετά, τον σκέφτεστε στην καθημερινότητά σας…

    «Είναι πάντα κοντά μου. Τον αισθάνομαι. Τον ρωτάω για ό,τι κάνω. Και εκείνος βρίσκει τον τρόπο να μου απαντήσει».

    – Και αν μετράτε την οδύνη που σάς άφησε με ό,τι ωραίο σάς έδωσε αυτός ο έρωτας.

    «Η οδύνη δεν μετράει. Είναι άλλο. Αισθάνομαι ως ευλογία τη συνάντηση μαζί του. Ο πόνος τού πρόωρου χαμού του δεν είναι μόνο για μένα. Είναι και για όσα θα μπορούσε να δώσει σ’ αυτόν τον έρμο τόπο. Και δεν πρόλαβε. Δεν τον άφησαν».

  9. Ο/Η Ερσυλία λέει:

    Αγωνίστρια,ερωτευμένη με έναν εξ ίσου αγωνιστή,με έναν απαραμιλλο άνδρα,μαχήτρια, όπως αποκαλεί η ίδια τον εαυτό της,απλή,κομψή,εργαζόμενη γυναίκα, τρυφερή μάνα ,παρ όλες τις κακουχίες που είχε περάσει.
    Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει ΈΛΛΗ.

  10. Ο/Η ακάκιος λέει:

    Οι Γάλλοι λένε “Όσο τα πράγματα αλλάζουν τόσο παραμένουν τα ίδια”. Σήμερα ήταν η σειρά μιας άλλης Ελληνίδας να δει την στενή από μέσα!

    http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1733801

    Παρά τις απαξιωτικές δηλώσεις της μακαρίτισσας για την υπαρκτή αριστερά, κανείς άλλος δεν είχε το σθένος να αρθρώσει φωνή διαμαρτυρίας:

    ΣΥΡΙΖΑ: Πλήρης καταπάτηση των πλέον στοιχειωδών δικαιωμάτων από τις ισραηλινές αρχές
    «Το πρωτοφανές γεγονός της σύλληψης ακόμη και διερχόμενων διπλωματικών υπαλλήλων καταδεικνύει για μια ακόμη φορά την πλήρη καταπάτηση των πλέον στοιχειωδών δικαιωμάτων από τις ισραηλινές αρχές, και το καθεστώς αυθαιρεσίας, βίας και ανελευθερίας που επικρατεί στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, περιλαμβανομένης της Ιερουσαλήμ», υπογραμμίζει σε ανακοίνωσή του ο ΣΥΡΙΖΑ.
    Ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς «καλεί το κράτος του Ισραήλ να σεβαστεί επιτέλους τις υποχρεώσεις του, που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο, και να παύσει τις πολιτικές παραβίασης του συνόλου των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων, των Ισραηλινών πολιτών που με σθένος συμπαρίστανται στο δοκιμαζόμενο Παλαιστινιακό λαό, και βεβαίως όλων των μελών των διεθνών διπλωματικών και ανθρωπιστικών αποστολών».

  11. Ο/Η χαρη λέει:

    αγαπητέ Ροΐδη μέσα στη λύπη που αισθανόμαστε, όλες και όλοι φαντάζομαι (και βλέπω κι από δω), για τον θάνατο αυτής τής σπουδαίας γυναίκας (και διανοούμενης, με τόσο καθαρό μυαλό) να σού πω ένα ευχαριστώ για την ανάρτησή σου, κι άλλο ένα στον Λασκαράτο για την συνέντευξη που αναδημοσιεύει. Να μην ξεχνάμε ότι μέσα από το βιβλίο τής (αδελφής τής Έλλης) Διδώς Σωτηρίου «Η Εντολή» πρωτοδιαβάσαμε οι περισσότεροι αυτό τό «γράμμα στον γιο». Και είμαι σίγουρη ότι πολύς κόσμος στέλνουμε σήμερα νοερά στον γιο αυτόν, τον νεότερο Νίκο Μπελογιάννη, τή λύπη μας, τή σκέψη μας και ένα «κουράγιο»

  12. Ο/Η Σινεφίλ λέει:

    Κύριε Ροϊδη επισκέφθηκα το μπλογκ σας για πρώτη φορά χτες αναζητώντας ειδήσεις για την Έλλη. Είδα πως έχετε μια ιδιαίτερη θεματική για την Εκκλησία και ταυτόχρονα υπηρετείτε αριστερές ανθρωπιστικές ιδέες. Έχει το μπλογκ αυτό πραγματικά σημαντικό ενδιαφέρον. Δεχθείτε τη μικρή μου συμβολή με ένα ωραίο άρθρο του Ριζοσπάστη. Όσοι ενεργοποιήσουν το σύνδεσμο θα δουν και φωτογραφία του πρωταγωνιστή. Εννοώ ΄βέβαια τους νεότερους που ίσως δεν έχουν δει την ταινία για τον Νίκο Μπελογιάννη που έσπασε ταμεία και τρομοκράτησε τη δεξιά.

    ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ
    «Πέθανε για ό,τι αξίζει να ζεις»

    Στις αίθουσες από αύριο η ταινία «Ο Ανθρωπος με το γαρύφαλλο»

    Μια καλή «απάντηση» για το ποια μπορεί να είναι η δύναμη του κινηματογράφου, όταν χρησιμοποιεί τη φόρμα και το περιεχόμενο για να καλλιεργήσει αισθητικό κριτήριο στο λαό, αλλά και να εκφράσει την αλήθεια του, αποτελεί το δημιούργημα του Νίκου Τζίμα «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο» για τη ζωή και τη δράση του ήρωα του λαϊκού μας κινήματος, στελέχους του ΚΚΕ, Νίκου Μπελογιάννη.

    Αυτή η ταινία – θρύλος για το νεότερο ελληνικό κινηματογράφο, με την «ανέλπιστη» – για πολλούς – επιτυχία στις αρχές της 10ετίας του ’80 και το «περίεργο»(!) «θάψιμό» της από τις αίθουσες και την τηλεόραση τις δεκαετίες που ακολούθησαν, επαναπροβάλλεται από αύριο στις αίθουσες «Σινέ Νίκαια», «Ριβιέρα», «Ιντεάλ», «Φλερύ» και «Ηλέκτρα», σε διανομή της «NEW STAR».

    Με αφορμή την επαναπροβολή της ταινίας παραχωρήθηκε συνέντευξη Τύπου με τη συμμετοχή του σκηνοθέτη και δύο από τους πρωταγωνιστές της, τους ηθοποιούς, Κώστα Καζάκο και Αντώνη Αντωνίου. Για τον σκηνοθέτη, ο Ν. Μπελογιάννης ήταν λαϊκός αγωνιστής, διανοούμενος και ηγέτης. «Εδωσε τη ζωή του μην περιμένοντας καμία αμοιβή. Στάθηκε χαμογελαστός μπροστά στο απόσπασμα και όταν ρωτήθηκε από τον παπά ποια ήταν η τελευταία του επιθυμία, απάντησε «ελπίζω να είμαστε εμείς οι τελευταίοι». Ενα μεγαλείο ανθρώπου. Ενα αιώνιο σύμβολο ομορφιάς, αγωνιστικότητας και ποίησης. Είναι και σήμερα επίκαιρη όσο ποτέ η ταινία και ελπίζω να έρθουν να τη δουν και οι νέοι άνθρωποι». Παρά το γεγονός ότι στην ταινία παίζει πλήθος πρωταγωνιστών του θεάτρου και του κινηματογράφου, ωστόσο, στο ρόλο του Μπελογιάννη είναι ο Φοίβος Γκικόπουλος, ο οποίος δεν είναι καν ηθοποιός. Τότε ήταν καθηγητής της ιταλικής φιλολογίας (κοσμήτορας σήμερα της αντίστοιχης έδρας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης) και μεταφραστής του σπουδαίου ηθοποιού, Τζαν Μαρία Βολοντέ, ο οποίος είχε συμφωνήσει ενθουσιωδώς για το ρόλο αλλά με το που ξεκίνησαν τα γυρίσματα εισήχθη στο νοσοκομείο.

    Ο Κ. Καζάκος, βουλευτής του ΚΚΕ, χαρακτήρισε «τόλμημα» την ταινία. Σημείωσε ότι ο Μπελογιάννης ήταν δημιούργημα της εποχής του όπως χιλιάδες άλλοι αγωνιστές, αλλά αναδείχθηκε σε μια ξεχωριστή προσωπικότητα που πάει πίσω στα πρότυπα και τους ήρωες της αρχαίας τραγωδίας, όπως η Αντιγόνη και Ηλέκτρα. «Ατομα που είναι έτοιμα να πεθάνουν χαρούμενα για το περιεχόμενο της ζωής τους. Για την ουσία της ζωής. Για ό,τι αξίζει να ζει κανείς και που αξίζει και να πεθαίνει για χάρη του». Και συνέχισε «ο Ν. Τζίμας κατάφερε με απλότητα, ειλικρίνεια, χωρίς ωραιοποιήσεις, χωρίς να εξογκώνει πράγματα εις βάρος άλλων, να κάνει μια απλή ανθρώπινη αφήγηση. Είναι σα να είσαι μέσα στην ιστορία. Δε δεσμεύει τη συνείδηση του θεατή αλλά του δίνει όλο το υλικό για να δει τα γεγονότα στις πραγματικές τους διαστάσεις». Και κατέληξε ότι «πρέπει κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να δει όσο περισσότερος κόσμος γίνεται αυτή την ταινία. Είναι παιδεία και χρήσιμο υλικό. Μακάρι να τη δουν και νέοι και να παίζεται στα σχολεία. Χάριν της ιστορίας και της αλήθειας».

    Ο Α. Αντωνίου μίλησε «για όλους αυτούς τους αγωνιστές που χωρίς δεύτερη σκέψη είχαν τάξει τη ζωή τους για μια καλύτερη Ελλάδα. Είχαν το κουράγιο και την αξιοπρέπεια να πεθάνουν όρθιοι και να αφήσουν πίσω τους υποθήκες αγώνων και ηρωισμών. Η δουλειά του Τζίμα ήταν πολύ σπουδαία, σαν βραδυφλεγής βόμβα. Δεν έκανε το σκηνοθετικό «μπαμ», έκανε όμως την ταινία να σε ποτίζει συναίσθημα και συγκίνηση».

    Στη συνέντευξη τραγούδησε με συνοδεία πιάνου η Νατάσα Παπαδοπούλου το τραγούδι «Ο Ανθρωπος με το Γαρύφαλλο» του Μίκη Θεοδωράκη, σε στίχους Γιάννη Θεοδωράκη και «Το Τραγούδι Του Μπελογιάννη», του Λάκη Χατζή σε στίχους Δημήτρη Ραβάνη – Ρεντή.
    http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=5134552&publDate=17/6/2009

  13. Ο/Η Σινεφίλ λέει:

    “Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο” επιστρέφει στους κινηματογράφους
    Συντάχθηκε απο την Αθηνά Δημητρακοπούλου

    Μετά από 29 ολόκληρα χρόνια, επιστρέφει στις κινηματογραφικές αίθουσες της Αθήνας, μια ιστορική ταινία που αφηγείται τη ζωή και τη δράση του αριστερού αγωνιστή Νίκου Μπελογιάννη. Από αυτή την Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2009, η λογοκριμένη ταινία του Νίκου Τζίμα “Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο” (1980), παρουσιάζεται σε επανέκδοση από την εταιρεία διανομής New Star ώστε να τη γνωρίσουν και οι νεότεροι.

    Η ταινία τοποθετείται χρονικά λίγο μετά το τέλος του Εμφύλιου Πολέμου. Ένας από τους πολλούς φυγάδες αγωνιστές της Αριστεράς, ο Νίκος Μπελογιάννης, ο άνθρωπος με το αφοπλιστικό χαμόγελο και το γαρύφαλλο, πρώην λοχαγός του ΕΛΑΣ, επιστρέφει στην ρημαγμένη από τον εμφύλιο πόλεμο Ελλάδα, παρά το υπάρχον εχθρικό κλίμα.

    Με το συνθηματικό όνομα Κώστας κρύβεται κι έρχεται σε επαφή με τον Νίκο Πλουμπίδη, καθώς και με άλλα μέλη του παράνομου Κομμουνιστικού Κόμματος. Η κυβέρνηση Πλαστήρα, θέλοντας να εδραιώσει τη γαλήνη και να βοηθήσει την ανασυγκρότηση του τόπου, αντιμετωπίζει τους κομμουνιστές με σχετική επιείκεια.

    Οι στρατιωτικοί και οι μυστικές υπηρεσίες, όμως, με επικεφαλής τον Διευθυντή Ασφαλείας και τον αρχηγό της ΚΥΠ δεν βλέπουν με καλό μάτι τις εξελίξεις και αποφασίζουν να δώσουν ευρεία δημοσιότητα στη σύλληψη και τη δίκη του Ν.Μπελογιάννη.

    “Ο Νίκος Μπελογιάννης είναι σύμβολο ομορφιάς, ανθρωπιάς, ποίησης και αγωνιστικότητας”, είπε ο δημιουργός της ταινίας στη συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε με αφορμή την επανέκδοσή της από τη New Star.

    Εξηγώντας γιατί θέλησε να κάνει αυτή την ταινία, ο Νίκος Τζίμας είπε ότι παρακινήθηκε από την ακτινοβόλο προσωπικότητα του Ν. Μπελογιάννη, την οποία και θέλησε να μεταφέρει, και, αφετέρου, επειδή, όπως είπε, θέλησε να αποδώσει το πολιτικό κλίμα της εποχής που έζησε ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο.

    Ο κ. Τζίμας είπε πως η ταινία υπήρξε αφορμή για “εθνική συμφιλίωση μεταξύ αριστερών και δεξιών” και αναφέρθηκε σε περιστατικό της δεκαετίας του 1980, όταν ο τότε υφυπουργός προεδρίας κυβερνήσεως, Αθ.Τσαλδάρης είχε “κόψει” την ταινία, και στη συνέχεια ζήτησε από τον σκηνοθέτη μια κόπια, την οποία είδε μόνος του και κατόπιν με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και την Ελένη Βλάχου.

    Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, ο Αθ. Τσαλδάρης τον κάλεσε και του είπε ότι έκανε “αντικειμενική παρουσίαση των γεγονότων” και όχι “προπαγάνδα υπέρ κάποιου κόμματος”.

    Σχετικά με τον κινηματογραφικό Μπελογιάννη που ενσάρκωσε ο καθηγητής ιταλικής φιλολογίας, Φοίβος Γκικόπουλος, ο σκηνοθέτης είπε ότι τον επέλεξε αφού τον γνώρισε τυχαία ως διερμηνέα του Ιταλού ηθοποιού Τζιαν Μαρία Βολοντέ, στον οποίο είχε προτείνει αρχικά το ρόλο.

    Ο ηθοποιός, ωστόσο, ασθένησε κατά τα γυρίσματα και έτσι ο Νίκος Τζίμας επέλεξε τον διερμηνέα του, τον Φοίβο Γκικόπουλο, ο οποίος τελικά πήρε το μοναδικό ρόλο στη ζωή του.

    Επιπλέον, για την ταινία μίλησαν και δύο εκ των πρωταγωνιστών της, ο βουλευτής του ΚΚΕ, Κ. Καζάκος και ο Αντ. Αντωνίου που υποδύθηκε τον συναγωνιστή του Ν. Μπελογιάννη, Νίκο Πλουμπίδη.
    http://www.ert.gr/cinema/nea/o-anthropos-me-to-garyfallo-epistrefei-stous-kinimatografous.htm

  14. Ο/Η ecobubble λέει:

    Καλημέρα, πολύ ωραία ανάρτηση κ. Ρο, κ. Λασκαράτε. Μου άρεσε επίσης ένα άρθρο-γράμμα που είχε στείλει η Έλλη Παπά στην εφημερίδα τα «ΝΕΑ» το 1992 με τίττλο «Η ονομασία των Ελλήνων». ‘Ηταν η εποχή που είχε ξεσπάσει η «μάχη» γιατί οι ξένοι λένε τη χώρα μας Greece και όχι Hellas, μια «μάχη» με τις θεωρίες συνωμοσίας στην πρώτη γραμμή. Μπορείτε να διαβάσετε την επιστολή της Έλλης Παπά εδώ pheidias.antibaro

  15. Παράθεμα: Για την Έλλη Παππά « L'Enfant de la Haute Mer

  16. Ο/Η laskaratos λέει:

    Kύριε Ροϊδη,
    επιτρέψτε μου μέρα που είναι-έφυγε σε συμβολική ώρα η Έλλη Παππά-να καταγράψω τη στάση της Εκκλησίας στην υπόθεση του τουφεκισμού του συντρόφου της, Νίκου Μπελογιάννη:

    Έγιναν πολλές προσπάθειες να παρέμβει Σύνοδος δυναμικά και να αποτρέψει τις εκτελέσεις των κομμουνιστών. Η Σύνοδος όμως δεν είχε επέμβει ούτε για να αποτρέψει τις εκτελέσεις δημοκρατικών ιερέων, ενώ είχε εκθρονίσει τους μητροπολίτες Ηλείας, Κοζάνης και Χίου που είχαν συνεργασθεί με το ΕΑΜ. Φωτεινές εξαιρέσεις υπήρξαν τρεις. Ένα τηλεγράφημα του δημοκρατικού πατριάρχη της Αλεξάνδρειας Χριστόφορου (του ίδιου που είχε τηλεγραφήσει και στον Στάλιν για να τον συγχαρεί για τη νίκη του Κόκκινου στρατού κατα των χιτλερικών «δυνάμεων του κακού»), μια δήλωση του μητροπολίτη Ναυπακτίας Χριστόφορου και μια αναπάντεχη επιστολή του αντιδραστικού και αυταρχικότατου αρχιεπισκόπου Αθηνών Σπυρίδωνα στον βασιλιά, με τις οποίες ζητούσαν να μην γίνει η εκτέλεση του Μπελογιάννη.
    Φωνές βοόντων εν τη ερήμω, χαμηλόφωνες εξάρσεις για την τιμή των όπλων. Κι όμως, η επικείμενη εκτέλεση του «ανθρώπου με το γαρύφαλλο», προκάλεσε παγκόσμια συγκίνηση. Η αδελφή της Έλλης η Διδώ Σωτηρίου στην «Εντολή», καταγράφει πως εκατοντάδες προσωπικότητες από όλο τον κόσμο, ο Αγγλικανός πριμάτος, οι Ντε Γκωλ, Σαρτρ, Τσάπλιν, Κοκτώ, Ελυάρ, Πικάσο, Αϊνστάϊν, 290 Ιταλοί γερουσιαστές, 56 Άγγλοι βουλευτές, ο ίδιος ο Άγγλος πρέσβυς, ραβίνοι και πολλοί άλλοι στάθηκαν στο πλευρό του.
    Ο αρχιμανδρίτης Ρεβίθης, που αποπειράθηκε να κοινωνήσει τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του, δέχθηκε όπως αφηγείται την ευγενική άρνηση όλων και την αγανάκτηση του Καλούμενου: «…με απώθησε. Φύγε απ’εδώ να μη σε βλέπω». Ο ίδιος ομολογεί πως παρ’όλο που είχε παραστεί και σε άλλες θανατώσεις, «Έκτοτε υποφέρω».
    Πενήντα χρόνια μετά τον Αύγουστο του 2000, ο Βαρθολομαίος επισκέφθηκε το προσφυγικό χωριό Μπελογιάννης, με την ευκαιρία της ανακήρυξης ως ορθόδοξου αγίου του ήδη αγίου της Δ.Εκκλησίας Ούγγρου βασιλιά Στέφανου του Α΄ (που εξανάγκασε στις αρχές του 11ου αι. τον λαό του να εκχριστιανισθεί), όπου είπε πολλά ανέξοδα και συγκινητικά. Το σιωπηλό στην εκτέλεση Μπελογιάννη πατριαρχείο, από το οποίο η ρωσική Εκκλησία άρπαξε τους λίγους ορθόδοξους ναούς της Ουγγαρίας, μπορεί να έχει ανάγκη το μικρό ελληνικό ποίμνιο της χώρας αυτής, για να στήσει την Εξαρχία του, αλλά δεν χαλαλίζει ούτε μια συγγνώμη που δεν είχε κάνει τίποτα για να εμποδίσει το αθώο αίμα να κυλίσει.

    Τιμής ένεκεν παραθέτω τη συνέντευξη του μητροπολίτη Ναυπακτίας Χριστόφορου (ο οποίος αλληλογραφούσε και με πολιτικούς εξόριστους της επαρχίας του στον Αη Στράτη), στην εφημερίδα «Προοδευτική Αλλαγή»-30-3-1952

    ΕΡ.: Η απόφασις του Στρατοδικείου δια της οποίας επεβλήθη η ποινή του θανάτου εις οκτώ κατηγορουμένους πρόκειται, ίσως, να εκτελεσθή δια τους τέσσαρας τουλάχιστον, δια τους οποίους το Συμβούλιον Χαρίτων απεφάνθη δυσμενώς. Εγκρίνετε τας θανατικάς αυτάς εκτελέσεις; Ποίαν θέσιν επί του προκειμένου λαμβάνει η επίσημος Εκκλησία, την οποίαν ως Μητροπολίτης αντιπροσωπεύετε;

    ΑΠ.: Δεν πρέπει να γίνουν αι εκτελέσεις. Η γνώμη της Εκκλησίας είναι επί του θέματος αυτού εκπεφρασμένη. Οποιαδήποτε θανατική εκτέλεσις, οποθενδήποτε και από οιονδήποτε επιβαλλομένη είναι 100% έγκλημα. Αλλά ουδέποτε το έγκλημα διορθώνει τα κακώς έχοντα. Τουναντίον φέρει σκοτισμόν της σκέψεως, κλονισμόν της πεποιθήσεως, αναταραχάς εις τον κοινωνικόν βίον και ο αντίκτυπος γενικώς, είναι κακός με κάκιστα αποτελέσματα. Και η κοινή λογική όμως, η απλή ανθρωπίνη σκέψις ευρίσκει ούτω τα πράγματα. Όχι! Η θανατική εκτέλεσις δεν εξυπηρετεί τίποτε. Τουναντίον βλάπτει αμεσώτατα και το έθνος και το κοινωνικόν σύνολον.

    ΕΡ.: Ποία είναι η προσωπική σας γνώμη ως προς τας εκτελέσεις των τεσσάρων θανατοποινητών;

    ΑΠ.: Να μη εκτελεσθούν! Οι χρησιμοποιούντες το έγκλημα η την βίαν δια την επιβολήν των αρχών των και την επικράτησίν των, πιστοποιούν ούτω, ότι και αυτοί δεν έχουν πεποίθησιν εις το δίκαιον των ιδικών των αρχών και δι’ αυτό χρησιμοποιούν το μέσον της βίας και της θανατικής εκτελέσεως. Έχω την γνώμην, λοιπόν, ότι δεν πρέπει να γίνουν αι θανατικαί εκτελέσεις.–

  17. Παράθεμα: Ανώνυμος

  18. Ο/Η Βαγγέλης Δ. Καργούδης λέει:

    Είχα την εξαιρετική τύχη να «ζήσω» την Έλλη Παππά την περίοδο 1975-79 σαν μέλη και οι δύο της ΚΕ της μεταδικτατορικής ΕΔΑ. Ήμουν πολύ μικρότερος, αλλά μπόρεσα να ζήσω το μεγαλείο του αγώνα της, μέσα από την πικρή περιπέτεια της αυτοδιάψευσής της, να φωτίσει τον αληθινό χαρακτήρα του σύγχρονου ΚΚΕ. Όχι μέσα από τις συνήθεις ανοησίες «μεταμεληθέντων» αντικομμουνιστών, αλλά με τον αγώνα για τον μεγάλο, πλειοψηφικό φορέα της Κεντροαριστεράς με αριστερό προσανατολισμό (πράγμα που από την ιδρυτική της σύλληψη υπήρξε με συνέπεια η ΕΔΑ). Και τα δογματικά εμπόδια που εγκληματικά παρενέβαλλε πάντα το ΚΚΕ σε κάτι τέτοιο, με τον μανιασμένο διεθνή αγώνα εναντίον της προοδευτικής Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας (από το 1934 και μετά, με τα Λαϊκά Μέτωπα-Λ. Μπλουμ). Που δυστυχώς στη χώρα μας εκφράστηκε ακόμα μέσα και από την μη αποκρυπτόμενη πλέον συμπόρευση-σύμπλευση με την ΝΔ. Ψέμματα;
    Με την έννοια αυτή, πιστεύω πως η μνήμη της Ε.Π, αδικείται από κάποια μελό αφηγήματα, όπου προβάλλεται δυστυχώς μόνο η εικόνα του «μεγάλου επικού έρωτα της Αριστεράς», με την ίδια ηρωϊδα. Όχι φυσικά πως η οποιαδήποτε αφήγηση αφορά την υπέροχη ανθρώπινη-ερωτική μας πλευρά είναι ντε & καλά μελό, αλλά στην περίπτωση της σ. Έλλης, η ίδια αδικείται, όταν προβάλλεται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ & μόνο αυτή η πλευρά της. Κατά τα άλλα, συγχαρητήρια για το συνολικό ήθος της προσέγγισης.

  19. Ο/Η Δημήτρης Θ. Καλαντζής λέει:

    Γνώρισα την Ελλη, στα μέσα της δεκαετίας του 80, στο «Εθνος» όταν σε μια εσωτερική μετακίνηση, βρεθήκαμε με τα γραφεία μας δίπλα δίπλα. Εκείνη την περίοδο είχα κουβαλήσει στην εφημερίδα εναν υπολογίστη, της IBM, η πρώτη σειρά που είχε βγεί με την μικρή πράσινη οθόνη και τον σκληρό των 10 ΜΒ. Ηταν η πρώτη που ήρθε και μου ζήτησε να της μάθω τα βασικά για να μπορεί να γράφει στο καινούργιο μηχάνημα και να εγκαταλείψει τη γραφομηχανή της. Και μου έκανε εντύπωση πόσο γρήγορα εξοικοιώθηκε – παρά την ηλικία της – με τη «νέα τεχνολογία». Αργότερα που πήρε τη σύνταξη χαθήκαμε αλλά χάρηκα πολύ που σε μια συνέντευξή της, στην ΕΡΤ νομίζω, αναφέρθηκε στην εμπειρία της αυτή και ποσό τη βοήθησε να γράψει τα βιβλία της. Καλό ταξίδι Ελλη, ήσουν για όλους εμάς τους νεώτερους φωτεινό σημάδι προσανατολισμού και δάσκάλα αρχών και ήθους.

  20. Ο/Η laskaratos λέει:

    Πολιτική η κηδεία της Έλλης Παππά.

    Αύριο η πολιτική κηδεία της Ελλης Παππά
    Θα ταφεί στην Κοκκινιά στο Γ’ Νεκροταφείο (10.30 π.μ.), δίπλα στον Ν. Μπελογιάννη, σύμφωνα με επιθυμία της ίδιας

    Ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
    για την κηδεία και τη νεκρή:

    Κηδεύεται αύριο Σάββατο με πολιτική τελετή η αγωνίστρια της ΕΑΜικής Αντίστασης, δημοσιογράφος και συγγραφέας Ελλη Παππά, στο Τρίτο Νεκροταφείο, δίπλα στον τάφο του εκτελεσμένου κομμουνιστή Νίκου Μπελογιάννη, συντρόφου εν ζωή της Ε. Παππά.

    Η Ελλη Παππά ήταν δημοσιογράφος και συγγραφέας, κόρη του Ευάγγελου Παππά και της Μαριάνθης Παπαδοπούλου. Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920. Ηταν η μικρότερη από πέντε παιδιά: Την Ηρώ, την Δέσποινα, την Διδώ (πρόκειται για τη γνωστή συγγραφέα Διδώ Σωτηρίου) και τον Γιώργο. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή η οικογένεια εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. Φοίτησε αρχικά στη Φιλοσοφική και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς όμως να ολοκληρώσει τις σπουδές της, λόγω της Κατοχής. Παράλληλα, εργαζόταν σαν δημοσιογράφος. Μετά την Κατοχή εντάχθηκε στο ΕΑΜ και στο ΚΚΕ. Εργάστηκε στην παράνομη έκδοση του «Ριζοσπάστη», μέχρι το 1949, οπότε άρχισε η συνεργασία της με τον Νίκο Πλουμπίδη και από τον Ιούνιο του 1950 με τον Νίκο Μπελογιάννη που έγινε σύντροφός της στη ζωή.

    Η Ελλη Παππά και ο Νίκος Μπελογιάννης συνελήφθησαν το Δεκέμβρη του 1950, στη δίνη της μετεμφυλιακής τρομοκρατίας και των διώξεων. Παρέμειναν σε απομόνωση έως την πρώτη δίκη τους, το Νοέμβρη του 1951. Στη φυλακή, τον Αύγουστο του 1951, γεννήθηκε ο γιος τους Νίκος. Ακολούθησε η δεύτερη δίκη, το Φλεβάρη του 1952. Μαζί με τον σύντροφό της, καταδικάστηκαν σε θάνατο. Ο Νίκος Μπελογιάννης εκτελέστηκε. Η Ελλη Παππά, παρά την καταδικαστική απόφαση, δεν οδηγήθηκε στο απόσπασμα, λόγω του νεογέννητου Νίκου, ο οποίος ήταν τότε μόλις 7 μηνών. Το μετεμφυλιακό καθεστώς την κράτησε φυλακισμένη στις φυλακές Αβέρωφ και απελευθερώθηκε πολλά χρόνια μετά, το 1964.

    Εργάστηκε στην ΕΔΑ και από το 1965 ήταν αρθρογράφος και μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας «Δημοκρατική Αλλαγή». Η χούντα των συνταγματαρχών τη συνέλαβε και την εξόρισε στη Γυάρο. Τον Ιούλιο του 1968, ενάμιση χρόνο μετά τη σύλληψη και τον εκτοπισμό της, αποφυλακίστηκε λόγω σοβαρής ασθένειας. Σαν δημοσιογράφος, εργάστηκε στην Εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση, στην εφημερίδα «Μακεδονία», στο περιοδικό «Γυναίκα», στην εφημερίδα «Εξπρές» και στην εφημερίδα «Εθνος».

    Από την περίοδο της φυλάκισής της σώζονται αλληλογραφία, κείμενα και ενθυμήματα, πολλά από τα οποία φυλάχθηκαν από τον γιο της και την αδελφή της Διδώ Σωτηρίου. Σε δεκατρία χρόνια φυλακής, καθώς ο γιος της Νίκος μεγάλωνε με τη φροντίδα της αδελφής της Διδώς, δεν έπαψε μέσα στο κελί της να δημιουργεί βιβλία για το παιδί. Γραμμένα ή διασκευασμένα από την ίδια, ζωγραφισμένα και βιβλιοδετημένα στο χέρι με λεπτομέρεια, τα βιβλία που φιλοτέχνησε για τον γιο της η Ελλη Παππά, αποτελούν μια μορφή αντίστασης στη βαρβαρότητα της φυλακής. Μετά το 1990 αποσύρθηκε από τη δημοσιογραφία και αφιερώθηκε στο συγγραφικό της έργο. Από τα λογοτεχνικά της έργα ξεχωρίζουν «Το ημερολόγιο ενός φυλακισμένου» (Μυθιστόρημα, Βουκουρέστι 1961) και η «Δουλειά της φυλακής» (Διηγήματα και ποιήματα, 1979).

    Συλλυπητήριο μήνυμα της Αλέκας Παπαρήγα
    Για το θάνατο της Ελλης Παππά, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα έκανε την παρακάτω δήλωση: «Εκφράζω στη οικογένεια της Ελλης Παππά τα θερμά μου συλλυπητήρια για το θάνατο της παλαίμαχης αγωνίστριας της ΕΑΜικής Αντίστασης και πνευματικού ανθρώπου. Θα μείνει στη μνήμη πολλών γενεών ιδιαίτερα η στάση της στις ιστορικές δίκες του Νίκου Μπελογιάννη και των άλλων στελεχών του ΚΚΕ, ως στάση διαπαιδαγώγησης και σταθερής προσήλωσης στην πάλη για να ξημερώσουν και στον τόπο μας καλύτερες μέρες».

  21. Ο/Η laskaratos λέει:

    ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ Κ.Ο. ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΗΣ ΈΛΛΗΣ ΠΑΠΠΑ.

    Είμαστε όλοι και όλες εδώ Έλλη.
    Δεν ήρθαμε να αποχαιρετίσουμε τον αιώνα σου.
    Ήρθαμε να δεσμευτούμε για τα επόμενα χρόνια.
    Δεν ήρθαμε να δούμε την τελευταία σελίδα που έγραψες.
    Ήρθαμε να σου υποσχεθούμε σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, πως πολλές σελίδες ανυπομονούν να γραφτούν.
    Γιατί, για να γεμίσουν οι σελίδες τα χρόνια που έρχονται Έλλη χρειάζεται έμπνευση.
    Χρειάζεται, δηλαδή, ο κόσμος μας, προσωπικότητες σαν εσένα.
    Ήσουν, είσαι και θα παραμείνεις η έμπνευσή μας.
    Η ζωή, το έργο σου, η προσωπικότητα σου, οι αγώνες σου Έλλη.
    Είναι η μνήμη μας.
    Είναι η έμπνευσή μας.
    Έζησες τον αιώνα σου και είναι σαν να έζησες πολλές ζωές μαζί.
    Η προσφυγιά, η κατοχή, η αντίσταση, οι σπουδές σου δημιούργησαν ένα φως που όλα αυτά τα χρόνια φώτισε τα σκοτάδια της πολιτικής και της διανόησης.
    Συντρόφισσά μας.
    Είμαστε όλοι εδώ με ένα χαμόγελο και ένα δάκρυ.
    Γιατί η ζωή σου είναι η ιστορία της Αριστεράς.
    Η Έλλη Παππά είναι η γυναίκα που δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές της κι όμως ήταν η πιο καλλιεργημένη.
    Είναι η γυναίκα που εργάστηκε και πέτυχε την χειραφέτησή της.
    Είναι η δημοσιογράφος που λάτρεψε την ελληνική γλώσσα.
    Είναι η αγωνίστρια που οργανώθηκε σε καιρούς δύσκολους χωρίς να φοβηθεί κατοχικά στρατεύματα και στρατοδικεία.
    Είναι η σύντροφος που φώναξε «Θέλω να έχω την ίδια τύχη με τον Μπελογιάννη».
    Είναι η μάνα που γέννησε στην φυλακή και από εκεί έγραφε παραμύθια για τον γιο της.
    Είναι η συγγραφέας και η ιστορικός που άφησε την δική της σφραγίδα.
    Είναι η φυλακισμένη και εξόριστη για χρόνια, που κράτησε όρθιο το ανάστημα της και το φρόνημα των συγκρατούμενων της.
    Είναι το κομματικό μέλος που δεν δίστασε να πάει κόντρα στον κομματικό μηχανισμό.
    Είναι το ανήσυχο πνεύμα που ήθελε την κάθαρση της μαρξιστικής σκέψης από τις σταλινικές στρεβλώσεις.
    Έλλη είμαστε όλοι και όλες εδώ.
    Θυμόμαστε τις πατημασιές σου.
    Από την Σμύρνη, στην Κοκκινιά. Από το Γυμνάσιο, στο ΕΑΜ. Από τον εμφύλιο, στην σύλληψη και στα κρατητήρια. Από την θανατική ποινή, στην γέννηση του παιδιού σου στην φυλακή.
    Από την αποφυλάκιση στη δημοσιογραφία και στο συγγραφικό έργο. Από την Γυάρο στην άρνησή σου να φιλοξενηθείς στην Σοβιετική Ένωση.
    Από την μεταπολίτευση, στην αφοσίωσή σου στη γλώσσα, στην δημιουργία και την αξιοπρέπεια.
    Όλα αυτά τα χνάρια ακολουθούμε και τα κρατάμε μέσα μας, οδηγό και πολύτιμο σύντροφό μας.
    Είμαστε όλοι και όλες εδώ Έλλη.
    Για να σε δούμε πάλι δίπλα στον Νίκο Μπελογιάννη. Για να σας αφήσουμε, επιτέλους, μαζί και μόνους. Για να σας τιμήσουμε για τις θυσίες σας. Για να αποχαιρετήσει επιτέλους αυτός ο τόπος, με 57 χρόνια καθυστέρηση, και τον Νίκο Μπελογιάννη. Και αυτό προσπάθησε να σου στερήσει το εκδικητικό μετεμφυλιακό κράτος συντρόφισσά μας. Την ευκαιρία να αποχαιρετίσεις με αξιοπρέπεια τον σύντροφό σου, τον άνθρωπο με το γαρύφαλλο, τον αγωνιστή που ήθελες να πας μαζί του στην εκτέλεση.
    O Μπελογιάννης, όμως νίκησε, συντρόφισσα Έλλη. Είναι ο ηθικός νικητής του εμφυλίου πολέμου.
    Δεν τον κέρδισε με τα όπλα, αλλά ενσαρκώνοντας μπροστά στο δικαστήριο το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Της Αριστεράς, των κοινωνικών αγώνων και της εθνικής αντίστασης.
    Υπερασπίστηκε την ανάγκη να λήξει ο εμφύλιος και να υπάρξει ειρήνη και συνεννόηση. Και αυτός είναι ο πραγματικός λόγος για τον οποίο εκτελέστηκε.
    Και ο Μπελογιάννης είναι και θα παραμείνει για πολλές γενιές ένα από τα κορυφαία σύμβολα της Αριστεράς.
    Έγινε τραγούδι, έγινε αφίσα στα εφηβικά δωμάτια, έγινε σκίτσο από τα χέρια του Πικάσο.
    Δεν θα γεράσει ποτέ. Θα ζήσει για πάντα δίπλα στον Τσε, δίπλα στους ήρωες των εφηβικών χρόνων για κάθε γενιά, αφού η εικόνα του θα γεννά σε κάθε γενιά τις δικές της ξεχωριστές μνήμες αντίστασης, αγώνα και αξιοπρέπειας.
    Γιατί ο Μπελογιάννης ήταν, είναι και θα είναι παρόν σε όλες τις μεγάλες αναμετρήσεις της νέας γενιάς με την ιστορία.
    Για τη γενιά των Λαμπράκηδων, ήταν παρόν στις μεγάλες διαδηλώσεις για τη δημοκρατία, ήταν εκεί στη δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα.
    Για τη γενιά του Πολυτεχνείου, ήταν παρόν στο Νοέμβρη, σκαρφαλωμένος στα κάγκελα, τραγουδούσε μαζί με τους φοιτητές συνθήματα για την ελευθερία.
    Για τη γενιά της μεταπολίτευσης ήταν παρόν, ήταν τραγούδι στα χείλη του πλήθους που πίστευε ότι είναι κοντά ο κόσμος που ονειρεύτηκε.
    Για τη δική μου γενιά ήταν παρόν στις μαθητικές καταλήψεις του ΄90, στη δολοφονία του Τεμπονέρα, στον άδικο χαμό του Κάρλος Τζουλιάνι στη Γένοβα.
    Για τους σημερινούς 16άρηδες, ήταν κι αυτός εκεί, στις οργισμένες μέρες του περασμένου Δεκέμβρη. Σα να’ δινε το γαρύφαλλο που για πάντα κρατά στα χέρια του, στους συμμαθητές του Αλέξανδρου για να το προσφέρουν στους αστυνομικούς.
    Συντρόφισσα Έλλη, εσύ και ο σύντροφός σου ο Νίκος είστε η περιουσία μας.
    Εδώ, σήμερα, μπροστά σας όλες οι γενιές υποκλίνονται.
    Κρατάμε τη στάση ζωής, τη σκέψη σου, το κριτικό σου πνεύμα.
    Και υποσχόμαστε να βουτήξουμε κι εμείς βαθιά στα νερά.
    Σε μία από τις τελευταίες σου συνεντεύξεις, σε ρώτησε η δημοσιογράφος «υπάρχει κάτι όπου μπορούμε να προσβλέπουμε;». Κι εσύ απάντησες: «Εγώ το μόνο, όπου προσβλέπω, όπου μπορώ να δω μια ελπίδα, είναι η νέα γενιά. Βιάζεσαι, μου λένε μερικοί, αλλά το πιστεύω, ακούγοντας τα ίδια τα νέα παιδιά που έρχονται εδώ, χωρίς να τα ξέρω, για να μιλήσουν μαζί μου. Και διαπιστώνω ότι αρνούνται αυτόν τον κόσμο, δεν τον θέλουν. Αυτό είναι το μόνο που με γαληνεύει στην Ελλάδα σήμερα».
    Μείνε ήσυχη και γαλήνια συντρόφισσά μας. Η ελπίδα σου θα παραμείνει ζωντανή.
    Καλό σου ταξίδι.

  22. Ο/Η Ένας λέει:

    http://www.megatv.com/articles.asp?catid=14541&subid=2&pubid=4723749

    Διπλό «αντίο» στην πολιτική κηδεία της Έλλης Παππά

  23. Παράθεμα: Έλλη Παππά. Αντί για αντίο. « Κανάλι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s