άτομα με ειδικές ανάγκες (2): Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε;

amea2«Αγαπητέ Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε; Ζητώ από σας και τους αναγνώστες σας έξι λεπτά από τη ζωή τους. Όσο διαρκεί η ανάγνωση αυτού του κειμένου. Το θέμα για το οποίο θα μιλήσω είναι δύσκολο. Η αναπηρία… στερεί… αποκλείει… είναι κρίμα… μακριά από μας. Εμείς θέλουμε να ζήσουμε πλήρη τη ζωή μας. Τέτοιες σκέψεις κάνουν πολλοί στο άκουσμα της “θηριώδους” αυτής λέξης. Κάποιοι από αυτούς έχουν οι ίδιοι αναπηρία! Βλέπετε, μας έχουν εκπαιδεύσει καλά. Ποιοι; Η κοινωνία. Ίσως κι εσείς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές. Πολλοί από μας ζουν στο περιθώριο. Είμαστε οι “άλλοι”, κρυβόμαστε, παρακολουθούμε τη ζωή μας να κυλά “χωρίς να πίνουμε μια στάλα”. Οικογένειες “στραγγαλίζονται”, κάποιο μέλος τους διακόπτει την εργασία, κλείνεται στο σπίτι, στη φροντίδα τού μέλους με την αναπηρία. Η αγορά χάνει πελάτες, το κράτος συντηρεί κηφήνες, συχνά κλείνοντάς τους σε- πανάκριβα και απάνθρωπα- ιδρύματα. Όνειρα τραυματίζονται, άνθρωποι καταστρέφονται. Ένα τεράστιο κοινωνικό κόστος δημιουργείται, που είναι ανάγκη να εξαλειφθεί ή να περιοριστεί.
***
Σε αρκετές χώρες της Ευρώπης και του κόσμου υπάρχουν τα Κέντρα Ανεξάρτητης Διαβίωσης. Εκεί οι άνθρωποι με αναπηρία αλληλοβοηθώνται, μοιράζονται τις ιδέες, οργανώνονται. Σε αυτά εργάζονται πολίτες με αναπηρίες, που γνωρίζουν από πρώτο χέρι τις ανάγκες, τις ικανότητες, τις δυνατότητες. Δουλειά των κέντρων είναι επίσης η προώθηση των απαιτούμενων αλλαγών στις κοινωνικές (τεχνικές και έμψυχες) υποδομές, η βελτίωση της πρόσβασης στη στέγαση, στις μεταφορές, στην περίθαλψη. Σε αρκετές δε από αυτές τις χώρες, τα Κέντρα για την Ανεξάρτητη Διαβίωση λαμβάνουν τακτική κρατική επιχορήγηση, καθ΄ ότι εκεί αναγνωρίζουν ότι οι πολίτες που ζουν σε συνθήκες αναπηρίας είναι και οι καλύτεροι ειδικοί στα θέματα που τους αφορούν. Σε αρκετές χώρες του κόσμου, όχι στην Ελλάδα…
***

Τι διεκδικούμε εμείς οι πολίτες με αναπηρία;

Στέγαση: Χρειαζόμαστε κατοικία, εκεί όπου μένουμε, απ΄ όπου αρχίζουμε τις δραστηριότητές μας. Να στήσουμε το σπιτικό μας, όπως οι φίλοι ή οι συγγενείς μας.

Προσωπική βοήθεια: Δεν σκοπεύουμε να γίνουμε υπεράνθρωποι. Για να ζήσουμε στα δικά μας σπίτια, στην κοινότητα, χρειαζόμαστε την κατάλληλη υποστήριξη. Αυτήν τη διευθύνουμε, την οργανώνουμε και τη διαχειριζόμαστε εμείς, οι εργοδότες. Εμείς, ακόμη, διαλέγουμε τους προσωπικούς βοηθούς μας και τους αναθέτουμε τα καθήκοντα που ο καθένας μας έχει ανάγκη για την υποστήριξή του, σύμφωνα με τον τρόπο ζωής που έχει επιλέξει.

Μετακίνηση: Θέλουμε να ζήσουμε στο σπίτι ή όπου επιλέγει καθένας μας, όχι για να απομονωθούμε, αλλά για να συμμετέχουμε, να πηγαίνουμε στις δουλειές μας, να ψυχαγωγούμαστε, να κάνουμε τις διακοπές μας κ.λπ.

Πρόσβαση: Εκεί που θα πάμε, σε δουλειές ή χώρους ψυχαγωγίας, χρειαζόμαστε προσβάσιμο περιβάλλον. Αν μη τι άλλο, η ελευθερία κίνησης και πρόσβασης είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμά μας.

Συμβουλευτική και Υποστήριξη Ομοτίμων: Είναι η στήριξη που παρέχουν τα ΚΑΔ στους ανθρώπους με αναπηρίες, είτε στην ψυχολογία τους είτε προσφέροντας πληροφορίες, συμβουλές και λύσεις που έχουν προκύψει από την εμπειρία.

Απευθείας πληρωμές: Τα κρατικά και ασφαλιστικά ταμεία δαπανούν χρήματα “για εμάς” ή στο “όνομά μας” σε επιδόματα, παροχές κ.λπ. Με ένα μέρος αυτών των χρημάτων, αν μας δοθούν “στο χέρι”, πληρώνει καθένας την προσωπική βοήθεια και υποστήριξη που χρειάζεται, ανάλογα με τη λειτουργική ικανότητά του και τον τρόπο ζωής του. Οι απευθείας πληρωμές είναι πλήρως εξατομικευμένες και γίνονται “επί αποδόσεως λογαριασμού” και όχι κατ΄ αποκοπήν ή εν λευκώ, όπως τα διάφορα επιδόματα. Αυτά γίνονται αλλού, στον αναπτυγμένο και στον αναπτυσσόμενο κόσμο, ξεκινώντας από τις ΗΠΑ εδώ και κοντά 40 χρόνια. Την κατάσταση στην Ελλάδα την περιέγραψα στην εισαγωγή… Γι΄ αυτό μια ομάδα πολιτών με αναπηρία είπαμε ότι δεν πάει άλλο. Ταξιδέψαμε, γνωρίσαμε, διαβάσαμε, μάθαμε και αποφασίσαμε να συστήσουμε την Πρωτοβουλία Πολιτών για την Ανεξάρτητη Διαβίωση. Ο πρώτος στόχος μας είναι η Προσωπική Βοήθεια. Όπως ακριβώς δηλαδή άρχισαν τα ΚΑΔ στις περισσότερες χώρες. Ζητάμε απλά πράγματα. Να ορίζουμε τη ζωή μας. Να τη ζήσουμε και να μη μας ζήσει εκείνη. Για όσους ενδιαφέρεστε, θα μας βρείτε τις επόμενες μέρες στην έκθεση Αυτονομία.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία Παναγιώτης Τσίγκανος Βιολόγος- Προγραμματιστής Η/Υ ptsingan@bigfoot. com

Δημοσίευση, από τον Γκαζμέντ Καπλάνι, «Τα Νέα 12.05.09″

.

φωτογραφία – copyright© Γιάννης Μπεχράκης / REUTERS

Advertisements
This entry was posted in Διακρίσεις (κάθε είδους), κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

13 Responses to άτομα με ειδικές ανάγκες (2): Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε;

  1. Ο/Η Polykarpos λέει:

    Άσε ρε φίλε.
    Έπρεπε να πάω στη Γερμανία για να καταλάβω ότι και άνθρωποι με αναπηρία μπορούν και κυκλφορούν. Εδώ στο Ελλάντα και οι υγιείς όσο και αρτιμελής δυσκολεύονται…
    Ήθελα να ήξερα πως στο σκαλό σχεδιάζεις και χτίζεις μια πόλη τόσο απάνθρωπη…

  2. Ο/Η Po λέει:

    Polykarpos έφα…
    Ήθελα να ήξερα πως στο καλό σχεδιάζεις και χτίζεις μια πόλη τόσο απάνθρωπη…

    εύκολο, μέσω ενός καθρέπτη αντιγράψαμε τα μούτρα μας.
    Δατς Ολλ!

  3. Ο/Η pølsemannen λέει:

    Όπως επισήμανε και ο Πολύκαρπος στο σχόλιο #1, στην Ελλάδα καλά – καλά οι αρτιμελείς δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν, συνεπώς οι έχοντες κινητικά προβλήματα περιορίζονται στο κατάλυμα τους.

    Το γεγονός ότι στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες βλέπουμε να κυκλοφορούν άτομα με κινητικά προβλήματα και όχι στην Ελλάδα, δεν οφείλεται στο ότι καταγόμαστε από τον Σείριο™® και συνεπώς είμεθα φυλή «ανωτέρα». Άλλωστε πρώτοι είμαστε στις αναπηρίες από τροχαία.

    Οφείλεται στον ωχαδερφισμό και την απανθρωπιά μας.

  4. Ο/Η Λασκαράτος λέει:

    Φοιτητής ταξίδεψα στην Ολλανδία και αναρωτήθηκα Τι στο διάλο γεμάτη ανάπηρους είναι αυτή η χώρα; Μετά συνειδητοποίησα πως απλώς εκεί δεν τους κρύβουν, δεν ντρέπονται γι αυτούς οι συγγενείς, δεν τους φυλακίζουν και τους δίνουν τα μέσα για μια αξιοπρεπή ζωή και κυκλοφορία μέσα στην πόλη.

  5. Ο/Η anepidoti λέει:

    οι πόλεις μας είναι αφιλόξενες για τους υποτίθεται αρτιμελείς, φαντάσου τι γίνεται στους ΑΜΕΑ…
    τι να σχολιάσεις και τι να πεις…
    δεν ζούμε σε χώρα που ασχολείται με τους πολίτες της, μήπως είναι βιώσιμη για γέροντες και μικρά παιδιά;
    είναι χώρα για λαμόγια και μόνο!

  6. Ο/Η Λασκαράτος λέει:

    Ντοκουμεντο
    ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΩΝ ΤΥΦΛΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

    Kύριε Ροϊδη,
    η Εκκλησία διεκδικεί σοβαρό μερτικό στον βασανισμό των ανάπηρων. Θυμίζω στους παλιότερους την εξέγερση των τυφλών ενάντια στην τυραννική διοίκηση του Οικου Τυφλών Καλλιθέας, όπως περιγράφεται με ψυχραιμία σε δημοσίευμα ιστορικής αναδρομής στην Ελευθεροτυπία.
    Ο δημοσιογράφος για λόγους που δεν αντιλαμβάνομαι δεν αναφέρει το όνομα του πρωτοπρεσβύτερου του Οικουμενικού θρόνου που διηύθηνε τον οίκο, ο οποίος αργότερα δικάστηκε και νομίζω αθωώθηκε γιατί τα άγρια σκυλιά του επιτέθηκαν θανάσιμα σε άτυχη μια δικηγόρο που περνούσε με το ποδήλατό της έξω από το κτήμα του κάπου στην Εύβοια..

    2 ΜΑΪΟΥ 30 χρόνια από την εξέγερση ενάντια στο φιλανθρωπικό κατεστημένο

    Ο Μάης των Ελλήνων τυφλών

    Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

    Ψωμί, παιδεία και όχι επαιτεία! Κατά παράφραση του κλασικού «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» που εξέφρασε την εξέγερση του Πολυτεχνείου, το παραπάνω σύνθημα-ορόσημο των τυφλών εξεγερμένων που κατέλαβαν τον Οίκο Τυφλών στις 2 Μαΐου 1976, αποδίδει όσο κανένα το στίγμα ενός αγώνα που σε επάλληλες φάσεις διήρκεσε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80.

    Ηταν η πρώτη στην ελληνική ιστορία φορά που ένα κομμάτι του αναπηρικού χώρου εμπράκτως αμφισβήτησε τον περιθωριακό ρόλο που του είχε επιβληθεί, αρνούμενο τον κοινωνικό πατερναλισμό και τους φορείς-εκπροσώπους του. Θέτοντας τις βάσεις, ώστε συνολικά το κίνημα των αναπήρων να διεκδικήσει κοινά σημεία εκκίνησης με την υπόλοιπη κοινωνία.

    Το χρονικό της εξέγερσης

    * Απόγευμα γύρω στις 6, μια ομάδα τυφλών παραβιάζει-γκρεμίζει την αλυσοκλειδωμένη πόρτα του Οίκου Τυφλών επί της οδού Σπάρτης. Μια άλλη ομάδα εισβάλλει πηδώντας τον τοίχο του ιδρύματος από παρακείμενο οικόπεδο. Μπλοκάροντας τα τηλέφωνα ώστε να μην ειδοποιηθεί άμεσα η αστυνομία και τοποθετούνται μεγάφωνα. Εντός ολίγου, οι τυφλοί καταληψίες είναι περίπου 300, ανάμεσα στους οποίους όλοι οι μαθητές (γύρω στους 100) του ιδρύματος. Βράδυ στις 10 πριν γίνει ακόμα σαφές το βάθος της εξέγερσης, σπεύδει στον Οίκο Τυφλών ο εισαγγελέας Μεταξάς και ζητάει από τη δημιουργηθείσα Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα (19μελής) αποχώρηση των καταληψιών, εισπράττοντας κάθετη άρνηση. Αργά το βράδυ στη 1 καταφθάνει επιστολή του αρχιεπισκόπου που… πατρικά νουθετεί: «Αποχωρήστε και δεν θα διωχθείτε ποινικά». Κανείς δεν τη λαμβάνει σοβαρά υπόψη.

    * Τα πράγματα σε χρόνο μηδέν αγριεύουν. Απ’ την επόμενη μέρα τα μέλη της Συντονιστικής καλούνται για ανακρίσεις στο Α.Τ. Καλλιθέας (διοικητής ο περιβόητος Καραθανάσης) όπου επίμονα ρωτούνται για τα πολιτικά τους φρονήματα. «Αποτελούν άμεσο εθνικό κίνδυνο, εφαρμόστε εναντίον τους τους νόμους περί συμμοριτοπολέμου» απαιτεί με επιστολή της στον τότε υπουργό Υγείας-Πρόνοιας η Εκκλησία της Ελλάδας λίγες μέρες μετά. «Αν δεν υποχωρήσουν, θα τους προσθέσω άλλη μια αναπηρία», απειλεί δημόσια (και… χριστιανικά) ο τότε διευθυντής της Χριστιανικής Αλληλεγγύης. Κινούνται μηχανισμοί δίωξης και τα μέλη της Συντονιστικής κατηγορούνται για παράβαση του Ν4000 περί τεντιμποϊσμού! Παρά ταύτα οι τυφλοί επιμένουν…

    * Τα αιτήματα των καταληψιών, που δημοσιοποιούνται υπερβαίνουν τα αναμενόμενα περί βελτίωσης των συνθηκών και παρεχομένων υπηρεσιών. Αγγίζοντας την αιτία του όλου προβλήματος ρητά ομιλούν για παραχώρηση του Ιδρύματος και ολόκληρης της περιουσίας του από την Εκκλησία στο κράτος! Στο πλευρό των αγωνιζομένων σημαντικό μέρος των ΜΜΕ («θα νικήσουμε ή θα πεθάνουμε», τιτλοφορείται σχετικό δημοσίευμα της «Ε» στις 11/5/76) καθιστά τις διεκδικήσεις των τυφλών κεντρικό κοινωνικό ζήτημα. «Αξιώστε όλα σας τα δικαιώματα», μηνύει ο Μενέλαος Λουντέμης από τη μονάδα εντατικής παρακολούθησης όπου νοσηλεύεται, 20.000 και πλέον άνθρωποι δίνουν το «παρών» στο γήπεδο του Πανιωνίου εκφράζοντας τη συμπαράστασή τους στους αγωνιζόμενους τυφλούς. Στο πλευρό των εξεγερμένων και ξένοι ραδιοφωνικοί σταθμοί (όπως το BBC και η Ντόιτσε Βέλε) δίνουν στο θέμα διεθνή διάσταση.

    Οι πρώτες νίκες

    * Αρχές Οκτωβρίου και οι πρώτες νίκες κατακτώνται. Κατάληψη του Δημαρχείου Αθηνών 1/10/76, υποχρεώνει τον Δήμο Αθηναίων και το υπουργείο Δημόσιας Τάξης να ανταποκριθούν στο αίτημα επίδοσης άδειας μικροπωλητή σε τυφλούς που είχαν διωχθεί από τον «Οίκο» τους στο παρελθόν και αντιμετώπιζαν πρόβλημα βιοπορισμού. Το βράδυ της ίδιας ημέρας, εκατοντάδες τυφλοί κοιμούνται έξω από την Αρχιεπισκοπή απειλώντας να την καταλάβουν (!) εάν δεν προχωρήσει η παραχώρηση του Οίκου Τυφλών στο κράτος. Στις 12 τη νύχτα, 8 Οκτωβρίου 1976, εκπρόσωποι της Εκκλησίας υποχρεώνονται να υπογράψουν τη σχετική ιστορική συμφωνία.

    Ο εξαναγκασμός της Εκκλησίας σε συμβιβασμό από μια ομάδα εξεγερμένων τυφλών, ήταν η πρώτη ουσιαστική αμφισβήτηση του απαραβίαστου -μέχρι τότε- θεσμού της εκκλησιαστικής περιουσίας και του εκκλησιαστικού κατεστημένου. Το ευρύτερο (εκκλησιαστικό και πολιτικό) κατεστημένο της εποχής αντιλαμβανόμενο την πράξη υπογραφής συμφωνίας ελέω… περιθωριακών ως μια απλή τακτική υποχώρηση, με δριμύτητα τα επόμενα χρόνια αντεπιτέθηκε. Το Μάιο του 1977, ένα χρόνο ακριβώς μετά την κατάληψη, σε αγωνιστική εκδήλωση διαμαρτυρίας των Ελλήνων τυφλών στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη παρεμβαίνουν αστυνομικές δυνάμεις, το ξύλο πέφτει σύννεφο και κατά δεκάδες οι τυφλοί προσάγονται στην Ασφάλεια Αθηνών! Επίσης, κάθε λίγο και λιγάκι, τα μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα του Μαΐου 1976 σύρονται στα δικαστήρια (συνολικά 114 την τετραετία ’77-’81) με βαρύτατα κατηγορητήρια αλλά και επιπτώσεις στον προσωπικό και κοινωνικό τους βίο. Στον αντίποδα, όμως, αυτού του κατασταλτικού κλίματος, το παγιωθέν κλίμα συμπαράστασης σε ελληνικό και διεθνές επίπεδο, δεν επέτρεπε στο ποτάμι να γυρίσει πίσω. Με εργαλείο το ντοκιμαντέρ-ντοκουμέντο της Μαρίας Παπαλιού «Ο αγώνας των τυφλών» που ολοκληρώθηκε μέσα στο 1977 και έκτοτε έκανε τον γύρο της Ευρώπης τα δίκαια αιτήματα των Ελλήνων τυφλών έγιναν υπόθεση όλου του πολιτισμένου κόσμου. Σαρτρ, Μποβουάρ, Φουκό, Σινιορέ, Βεργόπουλος, Πουλαντζάς, Μοντάν, Γαβράς, Ζέη, Πετρόπουλος, Φασιανός, οι πλέον επώνυμοι από τους συμπαραστάτες.

    Κάπως έτσι οι εξελίξεις οδηγούνται στη νομοτέλειά τους: Τρία χρόνια μετά τη λήξη της κατάληψης του Οίκου Τυφλών και τη συμφωνία του Οκτώβρη ’76, ολοκληρώνεται η διαδικασία κρατικοποίησης και η μετατροπή του σε Κέντρο Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών (Ν.Π.Δ.Δ.). Στις 9 Δεκεμβρίου 1981, έγινε και η τελευταία εκκρεμούσα δίκη σε βάρος 11 μελών της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα, απ’ την οποία συγκρατούμε μια φράση της αγόρευσης του εισαγγελέα Τσεβά: «Στο εδώλιο αυτό κάθονται ήρωες, ενώ θα έπρεπε να κάθονται άλλοι που με τον μανδύα της φιλανθρωπίας προσπαθούν να προβληθούν κοινωνικά». Διαχρονική η σημασία της…

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 02/05/2006

  7. Σαν τον Πολύκαρπο και εγώ… όταν πρωτοήρθα (Ολλανδία) μου κάνανε εντύπωση τα πολλά αναπηρικά καροτσάκια και μηχανοκίνητα που έχουν. Αφού αναρωτήθηκα αν είχαν κανένα πόλεμο πρόσφατα…
    Τότε (επιτέλους) κατάλαβα γιατί «δεν» έχουμε ανάπηρους στην Ελλάδα, άμα δεν τους βλέπεις δεν υπάρχουν, σωστά;
    Τώρα εντυπωσιάζομαι κάθε φορά που κατεβαίνω Ελλάδα όταν δεν μπορώ εγώ με τα ποδαράκια μου να περάσω στο απένατι πεζοδρόμιo από τα παρκαρισμένα…

    Δέστε και αυτό αν θέλετε. Έναν πολύ καλό ιστολόγιο όπου μια κωφάλαλη περιγράφει με πολύ ωραίο τρόπο τις περιπέτειές της…
    http://kofosi.blogspot.com/

  8. Ο/Η Eπ-αναστάσιος λέει:

    Υπάρχει μια αγγλική παροιμία που λέει: «Out of sight, out of mind», ελληνιστί θα μπορούσε να αποδοθεί εν προκειμένω ως «Κρύβουμε το πρόβλημα για να μη μας απασχολεί»… Αυτά, για τις παρατηρήσεις που διατυπώθηκαν πιο πάνω σε σχέση με την αναλγησία της ελληνικής κοινωνίας και την εσκεμμένη ανυπαρξία πρόνοιας.
    Σου λέει κάθε δημοκρατικά εκλεγμένη (μέσω μυρίων υποσχέσεων και ταξιμάτων) Κυβέρνηση: «Όταν έχεις φροντίσει ως Κράτος για τις ανάγκες των Πολιτών σου, δεν είναι πια κομματικοί όμηροι – αλλά, εμείς, το τάδε κόμμα, χρειαζόμαστε κομματικούς ομήρους για να διατηρηθούμε στην εξουσία. Άστους λοιπόν στη μαυρίλα τους και την κακομοιριά τους να τρέχουν από πίσω μας ξελιγωμένοι και μεις να τους κάνουμε τάχα ρουσφέτι για τα αυτονόητα. Άσε που ως υπεύθυνοι Πολίτες θα μας αναγκάσουν κι εμείς τελικά να γίνουμε υπεύθυνοι κυβερνώντες! Είμαστε τώρα για τέτοια;;;»…

    Αν θέλετε να δείτε ακόμα ένα δείγμα ευγένειας, πολιτισμού, σεβασμού, αλληλεγγύης προς τον ανήμπορο συνάνθρωπο, στο νησί του Σολωμού και του Κάλβου no less, ρίξτε μια ματιά εδώ: http://atsarantos.blogspot.com/2009/05/blog-post_07.html

    Χωρισμός Κράτους – Εκκλησίας – ΚΟΜΜΑΤΩΝ Τώρα!
    Άλλο το Κράτος και άλλο τα υπόλοιπα, πατριώτες! Όσο επιτρέπουμε ή ανεχόμαστε την ταύτιση Κράτους – κυβερνώντος κόμματος, δεν θ’αλλάξει το παραμικρό. Η κοινωνική πρόνοια δεν είναι προεκλογικό ρουσφέτι!

    Καλή σας μέρα!

  9. Ο/Η Maria-Maria λέει:

    Αν μποριε ςνα ονειρευεσαι , διχως να γνεις των ονειρων σου σκλαβος ποτε……

  10. Ο/Η Takis λέει:

    Το ηθικό δίδαγμα? Αυτενέργεια.Αντίδραση.Αγώνας.Αφού ο μέσος πολίτης (ναι, αυτού που η δύσμορφη εικόνα είναι το προϊόν του, το κρατος), την αδιαφορία του οποίου εισπράττουν καθημερινά τα ΑΜΕΑ, δεν ενδιαφέρεται, και τις περισσότερες φορές αντιμετωπίζει από προσβλητικά έως γαϊδουρινά τους συνανθρώπους μας με ειδικές ανάγκες, τότε τι μένει? Αυτενέργεια.Βίαιη.Καταλυτική.
    Μόνο έτσι καταλαβαίνει ο ελληνάρας.
    Εχετε περάσει ποτέ από θέση στα΄θμευσης ΑΜΕΑ που να μην είναι κατηλλειμένη από οποιοδήποτε άλλο όχημα?
    Προσωπικά όταν κάποια στιγμή ρώτησα μια εύσωμη απ΄έξω (και παχύδερμη από μέσα) οδηγό μερσεντές που πάρκαρε σε θέση ΑΜΕΑ, πήρα την εξής απάντηση: «Και σένα τι σε νοιάζει, με ποιό δικάιωμα με ρωτάς?»
    Η ηλιθιότητα είναι ανίκητη, σε τέτοια περίπτωση τι απαντάς??

  11. Ο/Η Πρεζόνι λέει:

    ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ, ΟΤΑΝ ΚΑΤΗΓΓΕΙΛΕ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ – «Είστε… βέβαιη ότι είστε τυφλή;»
    Άρθρο της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» της 25ης Μαΐου 2009.

    ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ, ΟΤΑΝ ΚΑΤΗΓΓΕΙΛΕ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ
    «Είστε… βέβαιη ότι είστε τυφλή;»

    «Δεν βλέπετε καθόλου ή βλέπετε σκιές;» «Χρησιμοποιείτε μπαστούνι; Διότι σας έχουν δει στις σκάλες του μετρό χωρίς μπαστούνι…». «Είπατε στην κατάθεσή σας ότι σας εξυπηρέτησε μια νεαρή υπάλληλος. Εφ όσον δεν βλέπετε, πώς καταλάβατε ότι είναι νεαρή;»
    Σε ερωτήσεις όπως οι παραπάνω εκλήθη να απαντήσει η δικηγόρος Π. Παπανικολάου, κατά τη διάρκεια της εκδίκασης πειθαρχικής αγωγής (6/4) που είχε καταθέσει εναντίον δικαστικού υπαλλήλου για προσβλητική-ρατσιστική εις βάρος της συμπεριφορά. Στην τελευταία ερώτηση, κάτι σαν απάντηση κατάφερε να ψελλίσει: «Ξέρετε, ένα άτομο με απώλεια όρασης, ακούγοντας τη φωνή του συνομιλητή του, μπορεί να καταλάβει περίπου την ηλικία του…». Στις προηγούμενες ερωτήσεις η Π.Π. παρέμεινε πρακτικώς άφωνη. Τι άραγε -αναρωτιόμαστε- θα μπορούσε να απαντήσει στην απόπειρα αμφισβήτησης της αναπηρίας της από το Πειθαρχικό Συμβούλιο Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, όταν τα έγγραφα των αρμοδίων του ΙΚΑ επιτροπών που είχε προσκομίσει ομιλούσαν από μόνα τους; Τι να αντιτάξει σε ερώτημα που σαφέστατα υποδηλοί ότι το αληθές της αναπηρίας της αποτέλεσε αντικείμενο παρακολούθησης των αντιδίκων της; Σε τελική ανάλυση, πώς βιώνεται, αλλά και πώς αντιμετωπίζεται η προσβλητική – ρατσιστική συμπεριφορά ενός αρμόδιου Πειθαρχικού Οργάνου, στο οποίο ένας άνθρωπος με αναπηρία έχει προσφύγει αξιώνοντας δικαίωση;
    * Σχετικό με την περίπτωση της Π.Π. δημοσίευμα της «Ε» στις 5 Μαρτίου, έφερε τον τίτλο «Μια συγγνώμη δεν σβήνει τη ρατσιστική συμπεριφορά». Τονιζόταν -τότε- η αναγκαιότητα εξ αφορμής της συγκεκριμένης περίπτωσης, να δημιουργηθεί σοβαρό μέτωπο άμυνας ενάντια στις παραβιάσεις δικαιωμάτων εκατοντάδων επιστημόνων με αναπηρία στη χώρα μας. Ε, λοιπόν, ακόμα και αυτό το «τεκμήριο μεταμέλειας» που στις 5 Μαρτίου έμοιαζε ανεπαρκές, κατά τη διάρκεια της πειθαρχικής διαδικασίας έναν μήνα αργότερα, χυδαία παραβιάστηκε!
    «Δεν ζητώ συγγνώμη…» απάντησε σε σχετική πρόταση συμφιλίωσης ο καταγγελλόμενος υπάλληλος, αναθαρρημένος προφανώς από τον προηγηθέντα «σε δεύτερη φάση» βιασμό προσωπικότητας της νεαρής δικηγόρου. Μερικές εβδομάδες αργότερα ήρθε και η δικαίωσή του! Υπερβαίνοντας την άρνηση συγγνώμης και πιστή στο πνεύμα της πειθαρχικής διαδικασίας, που αμφισβήτησε τη (δεδομένη) απώλεια όρασης της Π.Π., η του «Πειθαρχικού» απόφαση απήλλαξε πανηγυρικά τον αμετανόητο υπάλληλο…
    * «Έχω μείνει άναυδος από την πειθαρχική διαδικασία. Ενέπνεε ισχυρή προκατάληψη εις βάρος μιας νεαρής δικηγόρου με αναπηρία που απλώς διεκδίκησε το αυτονόητο δίκαιό της», δηλώνει ο πρόεδρος του ΔΣΑ Δημ. Παξινός,«γνώστης όλων των λεπτομερειών της υπόθεσης», όπως ο ίδιος μας πιστοποιεί. Για «ελλιπή εφαρμογή του υφιστάμενου δικαίου αλλά και βαθιά έλλειψη κουλτούρας σε ό,τι αφορά τα δικαιώματα των ΑμεΑ», ομιλεί από την πλευρά του ο πρόεδρος της Εθνικής Συνομοσπονδίας ΑμεΑ (ΕΣΑμεΑ) Γ. Βαρδακαστάνης, χαρακτηρίζοντας ενιαία πειθαρχική διαδικασία και συνακόλουθη απόφαση ως «εκτρώματα». Το θέμα παραμένει ανοικτό. Η πρωτοβουλία κινήσεων ανήκει αποκλειστικά πλέον στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Το μόνο που δύναται να αξιώσει επανεξέταση…
    ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΚΟΡΔΙΛΗΣ

  12. Ο/Η chretienorthodox λέει:

    Κυριε Ροΐδη,

    Παρακαλω πολυ να μου επιτρεψετε να σας πω οτι στους ξενωνες αστεγων της Γαλλιας επικρατει το γνωστο και στην Ελλαδα δογμα «j’aimais un fou». Ετσι εξηγειται και ο πολεμος κατα της γλωσσας μας συμφωνα με το δογμα Κισσιγκερ. Να χαιροσαστε το μαγο σας.

    Με εκτιμηση και φιλία
    Γεωργιος Θεοδοσιου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s