Ο ερμηνευτής του Δ. Σολωμού κ. Γ. Καρατζαφέρης και η βία

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,
kara1Το επεισόδιο είναι αρκετά γνωστό. Το μεταφέρω από το χριστοδουλικό «Στόχο», ο οποίος το έχει αντιγράψει από κάποιο «Τρωκτικό»:
«Τέτοιο ρεζιλίκι για αρχηγό πολιτικού κόμματος δεν έχει ξαναγίνει! Ο Αλ. Αλαβάνος δεν ήξερε τον εθνικό ύμνο μέσα στην βουλή!!! Και χαρακτήρισε ακραίο τον Σολωμό. Του φταίει ο Σολωμός που ο Αλαβάνος δεν ήξερε τον εθνικό ύμνο. Στην συζήτηση για την ασφάλεια ξέρετε τι είπε και έγινε ΡΕΖΙΛΙ μέσα στο κοινοβούλιο;
«Ο Σολωμός ήταν ακραίος που είπε για τον εθνικό ύμνο κ. Πρωθυπουργέ, τον οποίο εθνικό ύμνο πιστεύω ότι γνωρίζετε: Με λίγα λόγια ήθελε να πει ότι με την βία μετράει την γη. Τον λόγο πήρε ο Γιώργος Καρατζαφέρης που τον έκανε…σκουπίδι. Να ανοίξει η γη να τον καταπιεί: «κ. Αλαβάνε επειδή μπορεί να ακούει κόσμος και μαθητές και δεν ξέρετε τον εθνικό ύμνο, ο εθνικός μας ύμνος λέει βια και όχι Βία. Δεν εννοεί την βία αλλά την βιασύνη. Που με βιασύνη μετράει την γη. Καλό είναι να γνωρίζουμε τον εθνικό μας ύμνο»

Και ένα μικρό παιδί βέβαια μπορεί να καταλάβει πως ο κ. Αλαβάνος δεν επιτέθηκε στο Σολωμό και δεν τον είπε ακραίο. Πέρα από αυτό, απείρως εγκυρότεροι σχολιαστές από τα τρωκτικά και τον «Στόχο», όπως οι επαΐοντες Παντελής Μπουκάλας και Νίκος Σαραντάκος, έβαλαν τα πράγματα στη θέση τους, δικαιώνοντας τον κ. Αλαβάνο, όχι με βρισιές, αλλά με βιβλιογραφία και επιχειρήματα:
Οσες κριτικές εκδόσεις κοίταξα, γράφουν «βία», μάλιστα ο Στυλιανός Αλεξίου σημειώνει ότι το «όψη που με βία μετράει τη γη» είναι ιταλισμός, παράγωγος του «missurar la terra con lo guardo», για να επιβεβαιωθεί έτσι και εμμέσως ότι η «όψη» δεν είναι η μορφή αλλά το βλέμμα• αυτό μετράει τη γη (άλλος εκδότης, ο Δημήτρης Δημηρούλης, δίνει σε σημείωση την ερμηνεία τού «μετράει»: «αναμετρά, υπολογίζει, διερευνά με το μάτι»). Πώς μετρά τη σκλαβωμένη γη το βλέμμα της Ελευθερίας; Με πάθος, με λαχτάρα, με στέρεη αποφασιστικότητα, σαν να θέλει να την ελευθερώσει με μια ματιά, μια φλογισμένη ματιά, βίαιη, σαρωτική• γι’ αυτό και ο Πολυλάς μιλάει για την «ακαταμάχητη ορμή του αυτόνομου ελληνικού πνεύματος, οπού παρουσιάζεται εις τη φαντασία του ποιητή βγαλμένο από τα ιερά κόκαλα των προγόνων, με την ακονισμένη ρομφαία και με το μάτι οπού με βία μετράει τη γη, ως να εθαρρούσε ότι γλήγορα θα την κάμει δική του»…….”.
Υπάρχει βέβαια και η ιστοσελίδα του «Σπουδαστήριου Νεοελληνικού Πολιτισμού» στην οποία παραπέμπει ο κ. Σαραντάκος, που έχει το αυτονόητο: «Β ί α».

Για άλλη μια φορά οι ανελλήνιστοι πατριώτες πιάστηκαν θλιβερά αδιάβαστοι, με μόνο οπλοστάσιο τις βρισιές. Πέρα από τη συνηγορούσα ακαταμάχητη φιλολογική τεκμηρίωση, υπάρχει και η πολιτική ματιά. Στοιχειώδης γνώση του πνεύματος και της ατμόσφαιρας του Εθνικού Ύμνου τον οποίο προδήλως αγνοούν οι επαγγελματίες πατριώτες, κάνει προφανές πως ο ποιητής μιλάει για βία, μια βία επαναστατική εκδικητική, μια βία που ζητάει το δίκιο του αδικημένου. Η όψη του σπαθιού μετράει τη Γη με βία, τη βία που είναι παρούσα στις στροφές του Ύμνου, μερικές φορές τόσο υπερβολικά, που να εκθέτει τον ποιητή και τον Υμνο στην κριτική των αιρετικών. Η αβάσταχτη ελαφρότητα της αγοραίας εθνικοφροσύνης προτρέχει με βιάση και με γνώσεις (λέγεται ημιτελών) γυμνασιακών σπουδών να μιλήσει στων ποιητών την Πόλη και να γελοιοποιηθεί. Η σοφία των άσπρων μαλλιών δεν έχει ακόμη εγκατασταθεί στο κεφάλι του επιδεικτικά ευσεβούς αρχηγού, που προς το

Ο κ. Βορίδης σε νεανικές αταξίες

Ο κ. Βορίδης σε νεανικές αταξίες

παρόν συγκεντρώνει στις θαυματουργές μαύρες τρίχες του τα ιερά περιστέρια του Βόσπορου. Το κόμμα των. Γ.Καρατζαφέρη, κ.κ.Πλεύρη πατρός και υιού, κ.Βορίδη (Φωτ. σε νεανικές αταξίες), κ.Γιοσμά υιού του Φον, δίδοςΈφης Σαρρή (Φωτ. «Η Ελευθερία θραύουσα τας αλυσίδας της»), Αδώνιδος Γεωργιάδου (ιστορικού-τ.τηλεπλασιέ βιβλίων), Αναστασίας Αθήνη (Στη φωτ, ως εθνική χαστουκίστρια), παπα-Τσάκαλου (Καλοκάγαθου Λευϊτου), κ.Αιβαλιώτη (Νομίζω πως η απέχθεια προς τη μιλιταριστική βία τον έκανε να καθυστερήσει κάπως να υπηρετήσει τη θητεία του) και ολίγον του κ.Λιακόπουλου (αν κρίνω από παλαιότερη κοινή εμφάνιση στη Θεσσαλονίκη), είναι δεδηλωμένο κατά της βίας. Τρέφει στο βάθος τα καλύτερα αισθήματα για Εβραίους, Τούρκους, Αλβανούς, Σλαβομακεδόνες και μετανάστες και υποψιάζομαι πως εχθρεύεται τη «Χρυσή Αυγή», την 4η Αυγούστου και την Απριλιανή Δικτατορία. Θα αναμείνω πάντως και την τοποθέτησιν επί του θέματος της βίας του δημοφιλούς εις τας τηλεοπτικάς εκπομπάς Σεξολόγου βουλευτού του κόμματος.

Ο ίδιος ο κ.Αλαβάνος έδωσε εμπεριστατωμένη απάντηση στον μελετητή του ποιητή, με σοβαρές ερμηνείες και παραπομπές. Προτείνω στους αναγνώστες μας να μελετήσουν αν δεν την έχουν υπ’όψιν τη θαυμάσια απομυθοποιητική μελέτη («Η Ελευθερία που σφάζει αμάχους»), του πολύ καλού δημοσιογράφου Θανάση Τριαρίδη, η οποία έγινε αφορμή να απομακρυνθεί από βορειοελλαδίτικη εφημερίδα: http://www.triaridis.gr/keimena/keimD035.htm

Ο κ. Καρατζαφέρης προτίμησε να σωπάσει φρονίμως, αφήνοντας τα Τρωκτικά, τους Στόχους και διάφορα εθνικά φόρα να κάνουν την άχαρη λάτζα των ασυνάρτητων ηλιθιοτήτων χωρίς ίχνος επιχειρήματος και των βαρβαρικών θριαμβολογιών του ηττημένου στο πεδίο του Βατερλώ του. Ενδεικτικά παραπέμπω στον πατριωτικόν θρακικόν όμιλον «Ίων Δραγούμης»: που πάνω στη σύγχυσή του βάζει παντού ξενόφερτα ερωτηματικά («ΔΗΛΑΔΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ «ΣΥΝΩΣΤΙΣΜΟ» ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΕΧΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΕΔΟΝ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΤΟΥ ΑΛΑΒΑΝΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΑΣ ΥΜΝΟΥ ?»),
αλλά και στην δεδικαιολογημένην ιεράν αγανάκτησιν των λογίων πατριωτών της «Χρυσής Αυγής», που από το εθνικό καραούλι τους διαβλέπουν που το πάει ο κ. Αλαβάνος.

(«Μήπως λοιπόν θα πρέπει να τεθεί εκτός νόμου και ο Ύμνος εις την Ελευθερία; Και αυτό δεν αποκλείεται»).

Λέει λοιπόν ο κ. Αλαβάνος:
«…..Όλες οι έγκυρες εκδόσεις του Δ. Σολωμού, συμπεριλαμβανομένης της Προεδρίας της Δημοκρατίας γράφουν «Βία» και δεν αλλάζει τίποτε απολύτως με το να επανέλθουν οι τόνοι. Η άποψη ότι ο Σολωμός γράφει «βία» είναι η σωστή. Η άποψη του ότι γράφει «βιά» είναι απολύτως λάθος. Και γι΄ αυτό υπήρξε απόλυτη σιωπή του κ. Καρατζαφέρη στη δευτερολογία μου, όταν κατέθεσα στα Πρακτικά της Βουλής το κείμενο του Εθνικού Ύμνου. Από εκεί και πέρα αρχίζει η φιλολογική ερμηνεία. Η ιστορική και κλασική έκδοση του Ιάκωβου Πολυλά, του 1859 που επανεκδίδεται συνεχώς μέχρι τις μέρες μας την οποία τυχαίνει να έχω στη βιβλιοθήκη μου, ερμηνεύει το συγκεκριμένο στίχο: «η ακαταμάχητη ορμή του αυτόνομου Ελληνικού πνεύματος, όπου παρουσιάζεται εις τη φαντασία του ποιητή βγαλμένο από τα ιερά κόκαλα των προγόνων, με την ακονισμένη ρομφαία και με το μάτι όπου με βία μετράει τη γη, ως να εθαρρούσε ότι γλήγορα θα την κάμη δική του.» (Εκδ. ΣΥΛΛΟΓΗ, σελ. 68). Οι μεταφράσεις του Ύμνου μπορούν ίσως να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε το νόημα της «βίας». Έτσι : Από τη μετάφραση του Ch. Sheridan, στα Αγγλικά του 1825…….».

Αγνώστου: Η Ελευθερία θραύουσα τας αλυσίδας της.

Αγνώστου: Η Ελευθερία θραύουσα τας αλυσίδας της.

Τελειώνω με μια απόπειρα σκιαγράφησης των δυο πρωταγωνιστών του κοινοβουλευτικού επεισοδίου. Νομίζω πως πρόκειται για σύγκρουση δυο κόσμων που απέχουν έτη φωτός μεταξύ τους. Ο βίος του κ.Αλαβάνου είναι γνωστός. Γιός παλιού δημοκράτη υπουργού του Κέντρου, ευκατάστατος (ιδιότητα που δίνει λαβή σε κατηγορίες πως όφειλε να είναι Δεξιός, ή έστω σοσιαλ-ληστής), με πεντακάθαρο Πόθεν Έσχες, αντιστασιακός, τ.ευρωβουλευτής του ΚΚΕ και άνθρωπος που αποπνέει ρομαντισμό, γνώση και ήθος. Η κοινή προεκλογική του εμφάνιση με τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς, έδωσε το μέτρο της συγκριτικής αξίας του και οδήγησε αυθόρμητα τον κ.Γ.Καρατζαφέρη στη γενναία κίνηση να του αναγνωρίσει: «Αλέκο έσκισες». Αδυναμίες και λάθη μπορεί να του βρει κανείς αρκετά. Η παρουσία του στην κηδεία Χριστόδουλου και η υπεράσπιση στην Ευρωβουλή του Άβατου του Αγ.Όρους δεν τον τιμούν. Από την άλλη το ρίσκο του να κατέβει υποψήφιος στο Ηράκλειο, αναδεικνύει την ανιδιοτελή πλευρά ενός τολμηρού και έντιμου ανθρώπου, στον οποίο αξίζει να παραβλέψεις κάποιες αντιφάσεις. Κάποιος απαιτητικός πολίτης μπορεί να μας πει «Στους στραβούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος». Αυτό όμως θέλει πολύ κουβέντα που δεν χωράει εδώ. Σίγουρα θα διαφωνούσε με αυτά που λέω ο ώριμος και αυτοελεγχόμενος κ.Πάγκαλος (του τμήματος απελάσεων) που αναγνώρισε στην κάποια εφηβική παρορμητικότητα του κ.Αλαβάνου την ανωριμότητα ενός πολιτικού παλιμπαιδισμού.

Ομολογώ πως τα λίγα που ξέρω για τον κ. Γ. Καρατζαφέρη είναι πως είναι πρώην πολιτικός φίλος του κ. Μητσοτάκη, αδελφός του Σπύρου, θαυμαστής του Φιντέλ Κάστρο και του μητροπολίτη Άνθιμου, φίλος του κ.Ψωμιάδη και πως εκτός από τον Εθνικό Ύμνο, μελετά και τις προκηρύξεις της 17Ν. Αν κρίνω από το επώνυμό του, αρύεται την καταγωγή από κάποιο δωρικό φύλο αναβαπτισμένο στη βυζαντινή ελληνικότητα με κάποιο άρωμα ανεπιθύμητης οθωμανικής διείσδυσης. Στο φόρουμ όμως του πατριωτικού περιοδικού «Ρεσάλτο», διαβάζω και τα εξής, που αντιγράφτηκαν από το αναιδέστατο σαιτ των «Βαψομαλλιάδων»:

«Και ποιος δεν έχει ακούσει την ιστορία για το φτωχόπαιδο, τον γιό ενός ταπεινού σανοπώλη από την Αμφιθέα, ο οποίος, μοιράζοντας και γάλα, κατάφερε να γίνει αυτό που έγινε; Στο σχολείο δεν τα πήγε ποτέ καλά (κοινώς σκράπας), ενώ λέγεται ότι δυσκολεύτηκε να τελειώσει δημοτικό και γυμνάσιο μένοντας πολλές φορές στην ίδια τάξη. Παρά την ταπεινή του καταγωγή, όμως, ο Γιώργος είχε υψηλές φιλοδοξίες. Ήθελε λάμψη και αναγνώριση. Κατάφερε, λοιπόν, να εργαστεί ως dj στο εθνικό ραδιόφωνο, καθιστάμενος δημοφιλής στη νεολαία της εποχής. Το πρώτο βήμα είχε γίνει. Αργότερα, άνοιξε και σχολή μανεκέν με τίτλο «Στούντιο Ομορφιάς», συνδυάζοντας επιχειρηματικό δαιμόνιο και αγάπη προς το ωραίο φύλο. …. Εργάστηκε και στον χώρο της διαφήμισης, όθεν και η ατακαδόρικη ικανότητά του, επιπέδου ρεκλάμας του 1970… ..Ο Πρόεδρος διακρίθηκε στο body building το οποίο αγαπούσε και αγαπάει τρελά, ενώ μεγάλη ήταν και παραμένει η λατρεία του για το κατς……….Ο Πρόεδρος, προτού μπει στην πολιτική, διέπρεψε και στον χώρο της δημοσιογραφίας. Αξέχαστες θα μείνουν στους τυχερούς θεατές οι βιντεοκασέτες της TV PRESS τις οποίες εμπορευόταν, μέσω των οποίων εγκαινίασε τις κρυφές κάμερες και γελούσε ο κάθε πικραμένος. Στο κανάλι του TELE CITY (νυν ΤΗΛΕΑΣΤΥ) ανέδειξε δημοσιογραφικά ταλέντα μεγάλης κλάσεως, όπως Γιώργο Λιάγκα, Θοδωρή Δρακάκη, Λίνα Δρούγκα και… Τάνια Ιακωβίδου. Ο Γιώργος, όμως, διέπρεψε και ως συγγραφέας. «Η Λιάνη στηρίζει την Αλλαγή» και «Βίοι Αγίων» απετέλεσαν τα συγγραφικά του hits, εξασφαλίζοντάς του περίοπτη θέση στον Όλυμπο της συγγραφικής τέχνης. …….. Μεγάλη του στιγμή, ως Προέδρου, υπήρξε, το σωτήριο έτος 2004, η… «επίσκεψις» λευκής περιστεράς επί της κεφαλής του, κατά τον αγιασμό των υδάτων στον Κεράτιο κόλπο, την οποίαν απέδωσε σε θεία βούληση και την ερμήνευσε ως επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. …..ο Πρόεδρος, αν και εθνικόφρων, έχει αυτή τη μικρή κακή συνήθεια, που δείχνει εμμονή σε πράγματα υλικά, φθαρτά, επιδερμικά και ταπεινά: βάφει – και μάλιστα με ιδιαίτερο φανατισμό – τα μαλλιά του!…..».

Η Αναστασία Αθήνη, η εθνική μας χαστουκίστρια

Η Αναστασία Αθήνη, η εθνική μας χαστουκίστρια

Διακρίνω μια εμπάθεια στο παραπάνω, κάτι σαν συντροφικό μαχαίρωμα μεταξύ πατριωτών. Ομολογώ πως δεν ξέρω τι μπορεί να συμβαίνει με τα μαλλιά του κ. Καρατζαφέρη. Θυμίζω και πως οι τρίχες του Γερμανού καγκελάριου Σρέντερ ήταν κατάμαυρες. Άλλωστε θεωρώ εντελώς απίθανο ο γνωστός για την ευλάβειά του πρόεδρος του Λάος, να αποτόλμησε να διαψεύσει το «ου δύνασαι μιαν τρίχα λευκήν ποιήσαι ή μέλαιναν» (Ματθ.5.36). Θεωρώ ανάρμοστο να επισημαίνεται ως μειονέκτημα η ταπεινή καταγωγή. Υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, το να είσαι αυτοδημιούργητος είναι τίτλος τιμής. Ίσως εδώ να εντοπίζεται και κάποιο κοινό χαρακτηριστικό των αρχηγών του ΣΥΡΙΖΑ και του Λάος. Είναι και οι δυο προδότες της τάξης τους. Από εκεί και πέρα, η ικανότητα του κ. Γ. Καρατζαφέρη να είναι αυτό που ο πολύς κόσμος λέει «επιτυχημένος» είναι αναμφισβήτητη. Ίσως κάποιος αυστηρός να μας θύμιζε το πλατωνικό: «Πάσα τε Επιστήμη χωριζόμενη Δικαιοσύνης και της άλλης Αρετής, Πανουργία, ου Σοφία φαίνεται». Ο κ. Γ. Καρατζαφέρης όμως με τίποτα δεν μπορεί να ειπωθεί επιστήμων ή σοφός. Εγώ θα τον έλεγα καπάτσο. Εντοπίζω και μια τουλάχιστον εμφανή ανακρίβεια στον επικριτή του. Οι «Βίοι Αγίων», ένα ανηλεές στριπ τιζ των δεσποτάδων, γράφτηκαν από τον αδελφό του. Ο Γεώργιος του Ορθοδόξου Συναγερμού δεν θα έγραφε ποτέ τέτοιο λίβελο κατά των επισκόπων, λόγω της ανιδιοτελούς του πίστης στην Ορθοδοξία.
Το σωστό να λέγεται.

This entry was posted in Ασμοδαίος, Γράμμα από το Ληξούρι, διάφορα, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

34 Responses to Ο ερμηνευτής του Δ. Σολωμού κ. Γ. Καρατζαφέρης και η βία

  1. Ο/Η Ελληναράς λέει:

    Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΤΥΦΛΩΣΙΣ

    Με ευκαιρία την επίσκεψη Ομπάμα, ο Πάσχος Μανδρβέλης συνοψίζει στην «Καθημερινή» τις παθογένειες της πολιτικής και της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα.

    Μια τηλεοπτική επιτυχία
    Toυ Πασχου Mανδραβελη / pmandravelis@kathimerini.gr

    Eυτυχήσαμε να έχουμε «τα καλύτερα ΜΜΕ του κόσμου» μόνο για κανένα εξάμηνο στη μακραίωνη ιστορία μας. Hταν τότε που το BBC έλεγε ψέματα για τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία και τα ελληνικά κανάλια την αλήθεια.

    Ζούσαμε μια εποχή εθνικής και δημοσιογραφικής ανάτασης, και περήφανοι άνκορμαν μας εξηγούσαν ότι οι Αλβανοί εγκατέλειπαν το Κόσοβο επειδή φοβούνταν τις νατοϊκές βόμβες.

    Εμείς πάλι, ως τηλεθεατές, δεν καταλαβαίναμε γιατί οι Κοσοβάροι εγκατέλειπαν τη χώρα αντί να στήσουν τους καταυλισμούς σε διπλανούς αγρούς (όπως γίνεται σε όλες τις περιοχές του κόσμου, όταν πέφτουν βόμβες), αλλά ποιος είπε ότι η καλύτερη δημοσιογραφία του κόσμου μπορεί να είναι κατανοητή από εμάς τους κοινούς θνητούς;

    Κατά τον ίδιο τρόπο και σήμερα δεν κατανοούμε πώς η παράλειψη της Ελλάδος από το ταξίδι του Ομπάμα έγινε επίσκεψη του Aμερικανού προέδρου στο Φανάρι, η επίσκεψη στο Φανάρι έγινε κατόπιν συνάντησης μακράς διαρκείας με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, και τελικά η συνάντηση μακράς διαρκείας κατέληξε δεκάλεπτη.

    Δεν μπορούμε, επίσης, να καταλάβουμε γιατί είναι τόσο σημαντικό που ο δημοφιλής πρόεδρος των ΗΠΑ αποκάλεσε τον Eλληνα πρωθυπουργό «φίλο» του, όταν τον ακούσαμε δύο μέρες πριν να λέει πόσο «αγαπάει» τον πρόεδρο της Βραζιλίας, Λουίς Ιγκνάσιο Λούλα, ή όταν κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου των G20 δήλωσε τον θαυμασμό του για τον -«σοφό», όπως τον αποκάλεσε- Ινδό πρωθυπουργό.
    Η συνέχεια στο: http://www.tvxs.gr/v9470

  2. Ο/Η Καπνιστός σολωμός λέει:

    http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=448848

    Ο φιλολογικός πόλεμος για τον Σολωμό και το κοτσανοβόλο του Καρατζαφέρη 11/04/2009

    Γράφει ο Νοβάλις

    Λέγεται ότι πριν από τριάντα περίπου χρόνια ένας γνωστός και μη εξαιρετέος πολιτικός της παραδοσιακής δεξιάς είχε δηλώσει ότι «η ιντελιγκέντσια μπορεί να είναι αριστερή, αλλά ευτυχώς η αστυνομία είναι δεξιά». Στις μέρες μας, δεν ξέρω αν και σε ποιο βαθμό η κατά τον εν λόγω πολιτικό «ιντελιγκέντσια» παραμένει αριστερή, δυστυχώς, όμως, για όλους μας έχει διαμορφωθεί μία ακροδεξιά αστυνομία της σκέψης, της οποίας εκπρόσωποι διαπρέπουν «στη Βουλή και τον λαό» (μέσω των ΜΜΕ). Χρησιμοποιούν αληθοφανή δεδομένα για να συνθέσουν τις μυθευτικές διανοητικές κατασκευές τους και απομυζούν την αλήθεια, για να χαλκεύσουν την παραπλανητική αληθοφάνεια: Ο Τέννυσον είχε προειδοποιήσει: «Ένα ψέμα που αποτελεί μισή αλήθεια είναι πάντα το πιο δολερό ψέμα». Και ο Ελύτης είχε προειδοποιήσει: «Την αλήθεια τη φτιάχνει κανείς, όπως ακριβώς φτιάχνει και το ψέμα».

    Χαρακτηριστική περίπτωση, η υπόθεση με τη «βία/βιά» στον σολωμικό «Ύμνο εις την Ελευθερίαν» και το είδος των παρεμβάσεων που προκάλεσε η αναφορά σε αυτήν του Αλ. Αλαβάνου, εκ μέρους του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της ελληναραδοσύνης και των μηντιακών προστατών του.

    Προσφεύγοντας σε έναν πρωτόγονο και ακατέργαστο θετικισμό, αγνοούν δεκαετίες ερμηνευτικής προσέγγισης στο σολωμικό έργο, ώστε, παρετυμολογώντας αυθαίρετα, να διαστρεβλώνουν κατάφωρα την αισθητική-φιλοσοφική θεωρία και την ποιητική πράξη του Δ. Σολωμού. Όποιος πιάνει στο στόμα του κείμενα, οφείλει να μιλάει κατ’ αρχήν προς χάριν των κειμένων. Όσο σύντομη και αφαιρετική αν είναι η αναφορά του σε αυτά, πρέπει να λαμβάνει υπ’ όψη του και την περιπέτεια διαμόρφωσης του έργου μέσα στον κόσμο. Και ενδεχομένως να προβληματίζεται για την αλληγορική ανάπτυξη της σκέψης σε σχέση με τον λόγο, με την μορφή της διερώτησης του Φουκώ στην «Αρχαιολογία της σκέψης»: Τι τελικά ειπώθηκε μέσα σ’ εκείνο που λέχθηκε;

    Ο ίδιος ο Σολωμός εξάλλου νομιμοποιεί μια τέτοια προσέγγιση, με ένα από τα «Αυτόγραφά» του, δηλαδή τα μικρά κριτικά και εξομολογητικά κείμενα που κατέλιπε, γραμμένο στην ιταλική γλώσσα: «Και ας ενεργεί το ποίημα αδιάκοπα για την αληθινή ουσία, αλλά με τρόπο που να μην το αντιλαμβάνονται παρά οι διάνοιες οι εξασκημένες και βαθειές» (e lavori incessamente per la vera sostanza, ma in modo che non s’ accorgano che le menti esercitate e profonde). Με δυο λόγια, ο ίδιος ο Σολωμός μας προκαλεί να εντοπίσουμε τους κρυφούς πυρήνες του έργου του, αν έχουμε βέβαια την ικανότητα και τη διάθεση να πάμε πιο πέρα από την εργαλειακή και επιφανειακή προσέγγιση της ποίησής του -την αληθοφανή ίσως, αλλά όχι «αληθινή». Είναι αδύνατο να αναλύσω εδώ πόσος Όπιτς, Σέλλινγκ, Σίλλερ, Χέγκελ, Μίλτον, Κόουλριτζ, Μπάυρον και Μαντσόνι υπάρχουν μέσα στο έργο του Σολωμού. Η ποιητική του γλώσσα, τα λογοτεχνικά του δάνεια δεν προέρχονται μόνο από την ιταλική παράδοση ή την κρητική ποίηση και το ελληνικό δημοτικό τραγούδι. Ενσωματώνουν, ήδη από την εποχή του «Ύμνου», διαρκώς αυξητικά, επιδράσεις από το universum του γερμανικού ρομαντισμού και ορισμένων αγγλικών εκδοχών του.

    Αλλά και στο φιλοσοφικό-θεωρητικό επίπεδο του σολωμικού έργου αφήνουν έντονο το στίγμα τους οι κεντρικές ιδέες του «επαναστατικού ιδεαλισμού», όπως συναρθρώθηκαν μέσα από το θυελλώδες κίνημα Sturm und Drang, τον ώριμο γερμανικό ρομαντισμό και τους ριζοσπαστικούς τροπισμούς στον απόηχο της Γαλλικής Επανάστασης: Ο Σολωμός ήταν συστηματικότατος αναγνώστης του Χέγκελ και των ριζοσπαστών γερμανών ρομαντικών και κλασικιστών. Η ποιητική του Σολωμού διαμορφώθηκε μέσα στη συμπλοκή της ιστορικής θέασης και της φαντασιακής ορμής. Και η ποιητική λειτουργία του έργου του υπερβαίνει το ιστορικό γεγονός, αλλά και το προϋποθέτει, όπως ακριβώς συμβαίνει και στα ρομαντικά «πρότυπα» του Σολωμού. Η ποίηση αυτή είναι με το μέρος του ηττημένου, ο οποίος υψώνει ηχηρή την αιρετική του φωνή εναντίον της φωτεινής Αρχής που τον αρνείται.

    Η έντονη «ιδεολογική» εμπλοκή του Σολωμού τροφοδοτείται και από τα προσωπικά του βιώματα, στη συνάφειά του με την ελληνόγλωσση ανώτερη αστική τάξη και αριστοκρατία της κατεχόμενης Επτανήσου. Η αποστροφή του απέναντι στην τάξη αυτή και ταυτόχρονα μια έμμεση αλλά εύγλωττη αναφορά στην κοινωνική διάσταση του Αγώνα της Ανεξαρτησίας καταγράφεται στη «Γυναίκα της Ζάκυθος». Η εύπορη Ζακυνθινή (για την οποία έχει γραφτεί ότι ενδεχομένως να ήταν και συγγένισσα του ποιητή) υποδέχεται τις γυναίκες πρόσφυγες από το Μεσολόγγι που εκλιπαρούν τη βοήθειά της με τα εξής λόγια: «Είμαι στην πατρίδα μου και στο σπίτι μου. Και η αφεντιά σου δεν ήσουνα στην πατρίδα σου και στο σπίτι σου; Και τι σας έλειπε; Και τι κακό είδατε από τον Τούρκο; Δε σας άφηνε φαϊτά, δούλους και περιβόλια; Σας είπα εγώ να χτυπήσετε τον Τούρκο, που ερχόσαστε τώρα σ’ εμέ, να μου γυρέψετε και να με βρίσετε;».

    Αντιστικτικά στη νοοτροπία αυτής της τάξης, εναρμονισμένης με την κυρίαρχη διάθεση της ευρωπαϊκής αντίδρασης ενάντια στους απανταχού «ρέμπελους» (επαναστάτες), ο Σολωμός επιθυμούσε να στηρίξει την αγωνιστική διάθεση των εξεγερμένων. Πρώτ’ απ’ όλα των Ελλήνων. Αλλά όχι μόνο. Η οικουμενική διάσταση της ελευθερίας, η οποία χαρακτηρίζει τον «επαναστατικό ιδεαλισμό» του, αναφέρεται ρητά όχι μόνο στα «Αυτόγραφά» του, αλλά και σε μία από τις στροφές του «Ύμνου», όπου ο Αυστριακός μονάρχης ως αετός «φτερά και νύχια θρέφει / με τα σπλάχνα του Ιταλού». Η ελευθερία του σολωμικού «Ύμνου» είτε με βία είτε με βιά ξεχύνεται αδιάλλακτη και ορμητική: Όπως και ο Ερωτόκριτος, στο Β215 του ομώνυμου κρητικού ποιήματος, ο οποίος «με σπούδα και με βιά πολύ επρόβαλ’ ως λιοντάρι», έτσι κι εκείνη ετοιμάζεται να επιβάλει τη λυτρωτική για τους εξεγερμένους θέλησή της.

    Η ελευθερία στον «Ύμνο» επιβάλλεται με βία και ως βία («κόψη του σπαθιού»), δηλαδή με αγώνες σκληρούς, αιματηρούς και αναπαλλοτρίωτους εναντίον όλων των πιθανών εχθρών της -αυτή την «όψη» της αναγνωρίζει ο ποιητής. Και φυσικά «μετράει με βία την γη» με ορμητική, σφοδρή ταχύτητα, με ακατάβλητο πείσμα και πάθος, διότι πρέπει να επιβληθεί με κάθε κόστος (παράβαλε και τη στροφή που ο Σολωμός της αφιερώνει λίγο πιο κάτω: «Δυστυχιά του, ω δυστυχιά του, / οποιανού θέλει βρεθεί, / στο μαχαίρι σου αποκάτου, / και σ’ εκείνο αντισταθεί»). Τελοσπάντων, για να μην απεραντολογώ, εκτός των άλλων, το συμπέρασμα είναι ότι ο Αλ. Αλαβάνος εντόπισε σωστά το νόημα της βίας στο επίμαχο απόσπασμα του σολωμικού «Ύμνου», παρά τις αφαιρετικές προσεγγίσεις που επιβάλλονται από μια κοινοβουλευτική αγόρευση. Και κατέδειξε επίσης ότι η απαιδευσία και η προχειρολογία ορισμένων άλλων ξεπερνά κάθε όριο.

    ΥΓ.: Πέραν των λογοδιαρροϊκών βαττολογιών του προχτές, ο Καρατζαφέρης εκστόμισε και μια ουρανομήκη κοτσάνα, η οποία πέρασε μάλλον απαρατήρητη: Απέδωσε την υποτιθέμενη «παρανόηση» εκ μέρους του Αλ. Αλαβάνου στην έλλειψη των τόνων, οι οποίοι θα πρέπει μάλιστα «να επανέλθουν, για να μην μπερδεύουμε τα πράγματα». Απορώ, δεν βρέθηκε κάποιος να του υπενθυμίσει ότι το ελληνικό τονικό σύστημα είναι μονοτονικό και όχι ατονικό; Άρα ο τόνος στη λέξη «βία» είναι μια χαρά στη θέση του και δεν πήγε ποτέ πουθενά;

  3. Ο/Η Δημήτριος Π. λέει:

    Οι στίχοι 1-14 του «Ύμνου» αποτελούν προετοιμασία της εξιστόρησης του επαναστατικού αγώνα. Δύο είναι οι αναφορές που ο Δ. Σολωμός θέλει -ξεκάθαρα- να κάνει στο κομάτι αυτό: 1ον) Οι Έλληνες είναι πλέον αποφασισμένοι να επαναστατήσουν έστω και χωρίς βοήθεια από κανέναν, προκειμένου να απελευθερωθούν.

    και

    2ον) Έντονο είναι στην προεπαναστική αυτή περίοδο το αίσθημα της καρτερικότητας για την ώρα του ξεσηκωμού.

    Συγκεκριμένα τώρα, ο ποιητής στην 1η στροφή αναφέρεται (προφανώς νοερά) προς την Ελευθερία, την οποία προσωποποιεί για να περάσει τον συμβολισμό ότι «όποιος θέλει να είναι λεύτερος πολεμά ο ίδιος, χωρίς να περιμένει καμμία βοήθεια από κανένα». Αυτό είναι άλλωστε και τμήμα των όσων λέει στις στροφές 1-14. Καθαρά όμως και πέρα από κάθε αμφιβολία, για όσους μιλούν και καταλαβαίνουν καλά τα Ελληνικά, κάνει λόγο για δύο πράγματα: α) Αναγνωρίζει στο πρόσωπο της ελευθερίας τον ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟ για όλα πολεμιστή (του σπαθιού την τρομερή) και β) Αναγνωρίζει στην όψι του προσώπου του αποφασισμένου πολεμιστή το συναίσθημα της ΑΝΥΠΟΜΟΝΗΣΙΑΣ.

    Η λέξη «βία» ή «βιά» ή «βια» όπως θέλετε πείτε το γιατί είναι 100% το ίδιο ερμηνεύεται ως το συναίσθημα που διακατέχει τον Ελληνα τις παραμονές της παλιγγενεσίας. Και το συναίσθημα αυτό ήταν η παντελής έλλειψις ΥΠΟΜΟΝΗΣ και καρτερικότητας.

    Πόσο δύσκολο είναι να το αντιληφθείτε: Μετά άπό 400 χρόνια υπομονής είπαν δεν πάει άλλο και ξεσηκώθηκαν. Όταν λοιπόν ήρθε εκείνη η ώρα το κυρίαρχο συναίσθημα ήταν η ΑΝΥΠΟΜΟΝΗΣΙΑ.

    Τώρα σχετικά με την κόντρα ΣΥΡΙΖΑ-ΛΑΟΣ και Αλαβάνου-Καρατζαφέρη ένα έχω να πώ:

    Όσο υπάρχουν ακραίοι από την μία πλευρά τόσο θα υπάρχουν ακραίοι και από την άλλη. Είναι φυσικός νόμος η «δράσις» να προκαλεί την «αντίδρασιν».

    Οι δύο αυτοί χώροι είναι εξορισμού «κατασκευασμένοι». Δεν αποτελούν πρωτογενείς μορφές πολιτικού λόγου, είναι μη αυθεντικοί, σίγουρα φτιαχτοί ίσως και βαλτοί. Είναι συγκοινωνούντα δοχεία που αυτοτροφοδοτούνται. Και δυστυχώς υπάρχουν διότι κάποιοι από εμάς τους έδωσαν το δικαίωμα να πιστεύουν ότι μας εκπροσωπούν ενώ στην ουσία εξυπηρετούν τις αυτάρεσκες μειονεξίες τους.

    Μπορούμε να βγάλουμε εκτός Βουλής και το ΣΥΡΙΖΑ και το ΛΑΟΣ;

    Εδώ σας θέλω! Σίγουρα καλύτερα θα είμαστε.

    Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!

  4. Ο/Η Pygoskelis Syrizophilus λέει:

    (*τσαντίλες*)

    Το ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ακραίο κόμμα, ούτε αντιδημοκρατικό. Η υστερία εναντίον του και ο χαρακτηρισμός του ως ακραίου προέρχεται απο τους ίδιους ακροδεξιούς και κρυπτοφασιστικούς κύκλους που πρίν από καμμια σαρανταπενταριά χρόνια χαρακτήριζαν την κεντροδεξιά Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου σαν «συνοδοιπόρο του κομμουνισμού».

    Όσο για το φασιστικό ΛάΟΣ, αυτό πρέπει να φύγει απο τη βουλή το ταχύτερο δυνατό, γιατί δρα σαν λαγός εκφασισμού και συντηρητικοποίησης της κοινωνίας. Πρώτα μιλάει ο Καρατζαφύρερ και μετά ακολουθούν οι Χουντογιαννακηδες και οι Δένδιες, τραβώντας έκοντα-άκοντα (λέμε τώρα) τον εξαντλημένο πρωθυπουργό μας.

    Και δυστυχώς εχει περάσει και στην κοινή γνώμη η φασιστική θεώρηση του ΣΥΡΙΖΑ σαν αποδιοπομπαίου τράγου και αιτίου όλων των κακών της Ελλάδας. Σε λίγο και να πέφτει χαλάζι, στον ΣΥΡΙΖΑ θα το αποδώσει ο Καρατζαφιόζης και θα το αναμεταδώσουν τα γνωστά κανάλια.

    Έλεος δηλαδή.

    Και ποιόν θα βάλουμε στη Βουλή στη θέση του ΣΥΡΙΖΑ και του ΛαΟΣ; Τους Δημοκρατικούς, ήτοι το σοφιστικέ ΛάΟΣ του ακροδεξιού που ντρέπεται να το παραδεχτεί; Η το απόκομμα-Δράση;

    (*κι ας πάμε και στο βία *)

    Όσο για την ανυπομονησία, γιατί η Ελευθερία να παίρνει το μέτρο της γης με βιασύνη; Της έληγε το Deadline και θα έπαιρνε πρόστιμο; Η Ελευθερία είναι οπλισμένη με σπαθί κοφτερό που προξενεί τον τρόμο και απλώς θα βιαζότανε; Όχι! Θα μέτραγε -ίσως και θ’αναμετριότανε- με τη βία. Οι επαναστάσεις δεν γίνονται βιαστικά μη μας λήξει η προθεσμία, είναι εκρηξεις, συχνά βιαιες.

    Είναι βία αυτό που περιγράφεται στον εθνικό ύμνο, ότι κι αν λένε οι Καρατζαφιόζηδες και οι συνεργάτες τους.

  5. Ο/Η πολίτης λέει:

    Τον ξεκατίνιασες Μεγάλε!

  6. Ο/Η nomikos λέει:

    Πολίτης λέτε:»Τον ξεκατίνιασες Μεγάλε»!

    Απλό χάδι ήταν.Ο Καρατζαφύρερ, είναι από μόνος του ένα μεγάλο εργαστήριο καθημερινής αυτογελοιοποίησης.

  7. Ο/Η sarant λέει:

    Αγαπητέ οικοδεσπότη, ευχαριστώ για την πολύ κολακευτική αναφορά. Το θέμα νομίζω πως το κάλυψες πολύ ικανοποιητικά. Μια σχεδόν ασήμαντη διόρθωση ή τέλος πάντων συμπλήρωση: ο Θανάσης Τριαρίδης δεν είναι (κυρίως) δημοσιογράφος αλλά συγγραφέας, με αρκετά βιβλία, τα οποία -σε μια σπάνια χειρονομία- τα διαθέτει ελεύθερα στο Διαδίκτυο παράλληλα με τη συμβατική έντυπη έκδοσή τους.

  8. Ο/Η ecobubble λέει:

    Είναι αυτό που λέμε, ανευ παρεξηγήσεως, ν΄αγιάσει το στόμα σας!

  9. Ο/Η laskaratos λέει:

    Κύριε (Καρα;)Δημήτριε Π (ίε=ευσεβή;).

    απαντώ εκ του προχείρου και σε εσάς και σε όσους μπουν εδώ να μας μιλήσουν για βιασύνες κ

    Ασφαλώς κανείς μας δεν είναι μέσα στο μυαλό του ποιητή και καμμιά φορά ούτε ο ίδιος ο ποιητής δεν ξέρει τι θέλει να πει. Δίνει έτσι εργασία σε φιλόλογους, σχολιαστές, δοκησίσοφους, αργόσχολους και λοιπούς που ψάχνουν να απαντήσουν το αιώνιο ερώτημα: ‘Τι θέλΕι να πει ο ποιητής».

    Εγώ θα κάνω μια υπόθεση εργασίας. Ο Σολωμός ήθελε να πει βιασύνη. Άλλωστε το βεβαιώνει και το έγκυρον ΒΗΜΑ, που ομού με το κανάλι Mega, αβαντάρουν ενίοτε τον κ.Καρατζαφέρη στη βάση του (Μιτερράνειου) συλλογισμού, ενισχύω τον Καρά (Λεπέν) για να αποδυναμώσω την κεντροδεξιά. Επικίνδυνα παιχνίδια και ανέντιμα είναι αυτά, αλλά συμβαίνουν και εις Παρισίους.
    Έχουμε λοιπόν ένα βιαστικό σπαθί, ή μάλλον την όψη του (όχι βίαιη, Θεός φυλάξοι, τα σπαθιά και οι όψεις τους δεν είναι βίαια, είναι βιαστικά), που μετράει τη γη, με ότι θέλει εδώ να πει ο ποιητής.

    Έχουμε και τον αρχηγό ενός ακραιφνέστατα δημοκρατικού κόμματος, του (με όλα τα ελαττώματά του) πιό δημοκρατικού της Βουλής, του κατ’εξοχήν ευαίσθητου σε θέματα δημοκρατικών ελευθεριών και ανθρωπίνων δικαιωμάυων, που ερμηνεύει τη λέξη ως βία. Έτσι το βλέπει.

    Πετάγεται λοιπόν ο εξυπνάκιας ο Καρατζαφέρης, με όλο το βάρος της παχυλής του αμάθειας και της εγνωσμένης αέναης επίδοσής του σε φτηνιάρικα και λαϊκίστικα τρυκ και με ύφος δέκα κριτικών ποίησης τον εγκαλεί και του λέει ; Τι μας λες, βία, που ακούστηκε, βιασύνη είναι, πετώντας και την ουρανομήκη αδιαμφισβήτητη κοτσάνα, πως από τότε που φύγαν οι τόνοι κλπ, αγνοεί δηλαδή μέσα στην αγραμματωσύνη του πως και χωρίς τόνο, η βια είναι βιά, δεν τον χρειάζεται τον τόνο.

    Ωραία λοιπόν είναι βιασύνη. Τι σημαίνει αυτό; Το ποίημα του Σολωμού είναι γεμάτο Βία. Αυτό είναι το πνεύμα του. Η ΔΙΚΑΙΗ ΒΙΑ ΤΩΝ ΥΠΟΔΟΥΛΩΝ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ. Καλώς κάλλιστα το επικαλέστηκε ο Αλαβάνος. Η συγκεκριμένη λέξη είναι αμφιλεγόμενη και αμφίσημη. Ωραία, το δέχομαι, όλο το ποίημα όμως κραυγάζει: Βία.

    Έρχεται λοιπόν ο κ.Καρατζαφέρης που το κόμμα του δεν καταδικάζει απερίφραστα τους Χουντικούς, που ο ίδιος πρότεινε στη ΝΔ υπουργό Χρυσαυγίτη, που έχει στεγάσει τον κ.αρχηγό της 4ης Αυγούστου Πλεύρη τον πρεσβύτερο, ο κ.Καρατζαφέρης με τις γνωστές αηδιαστικές του παρόλες για τους Εβραίους που ειδοποιήθηκαν να φύγουν από τους Δίδυμους Πύργους, με το αντισημητικό του παραλλήρημα κατά του υπουργού του Σημίτη κ.Ροζάκη, και με χίλια δυό ακόμη ψεγάδια, να μας πει πως ενοχλήθηκε γιατί ο αγωνιστής της Δημοκρατίας (όταν η Χούντα βίαζε και ο Καρατζαφέρης σφύριζε), Αλαβάνος έκανε κήρυγμα βίας.

    Ο κ.Καρατζαφέρης που δεν βρήκε να πει μια λέξη για την Κωνσταντίνα Κούνεβα.

    Τι να πει κανείς;

    Ερχόσαστε και σεις κε Δημήτριέ μας να μας τσουβαλιάσετε τον ευγενικό ΣΥΡΙΖΑ με το ………Λάος (!)

    Λίγη αίσθηση του γελοίου δεν βλάπτει.

  10. Ο/Η Dimitris Ag λέει:

    Και το Βήμα ακόμα επιμένει, μαζί του φυσικά και ο πολύς Πρετεντέρης, ότι ο Καρατζαφέρης είχε δίκιο, έλεος πια !

  11. Ο/Η Servitoros λέει:

    @Pygoskelis Syrizophilus
    Όσο για την ανυπομονησία, γιατί η Ελευθερία να παίρνει το μέτρο της γης με βιασύνη; Της έληγε το Deadline και θα έπαιρνε πρόστιμο;

    Μα αγαπητέ μου ήταν 25 Μαρτίου και η Λευτερίτσα βιαζόταν να πάει στην Αγία Λαύρα για το ξεκίνημα της Επανάστασης από τον ΠΠΠ, άσε που το βράδυ είχε και κρυφό σχολείο. Η εθνική παραμύθα καλά κρατεί. Θα συνιστούσα στους κ. Ροϊδή και Λασκαράτο να ασχοληθούν με τις πρόσφατες υστερίες και απειλές του Αναστασιάδη και του Π.Θ. προς τον Αλέξη Ηρακλειδή σχετικά με ξεσκέπασμα ανάλογων παραμυθιών.

  12. Ο/Η grsail λέει:

    Ακούστε κύριοι,

    Θα ήθελα απλώς να θυμίσω στον παμμέγιστο ηγήτορα της ΓΣΑ (Γ-ελοιώδης Σ-υναγερμική Α-πόφυσης) ότι:

    ΟΠΟΙΟΣ ΒΙΑΖΕΤΑΙ ΣΚΟΝΤΑΦΤΕΙ

    υπογρ: εις εκ’ των εναπομεινάντων μη νεο-ελλήνων

    (ΥΓ1) έχω κατακλέψει τον ωραίο ‘τίτλο’ (ΓΣΑ) που εφηύρε ο καθηγητής Γιανναράς αλλά είναι για καλό σκοπό και ελπίζω να με συμπαθάει …

    (ΥΓ2) αγαπητέ Λασκαράτο, όταν σας διαβάζω βεβαιώνομαι ότι … δεν έφυγε !

  13. Ο/Η grsail λέει:

    Και συνεχίζοντας να διαβάζω την συζήτηση σκέφτηκα πόσο χρήσιμη θα ήταν μια αντιπαραβολή των κομμάτων όχι στο πολιτικό αλλά στο κοινωνικό επίπεδο.

    Σε τι δηλαδή διαφοροποιείται ο ‘μέσος ψηφοφόρος’ του κάθε κόμματος από αυτόν του άλλου στο επίπεδο των κοινωνικών χαρακτηριστικών.

    Πως θα απαντούσε ο ‘μέσος κομματικός’ σε ερωτήσεις όπως (πχ) :

    – Είναι σωστό η αστυνομία να σας ερευνά το αυτοκίνητο χωρίς λόγο;
    – Χρειάζεται αυξημένη ελευθερία έκφρασης στους πανεπιστημιακούς χώρους;
    – Να είναι υποχρεωτικά τα θρησκευτικά;
    – Να φτιαχτεί κοινό βιβλίο ιστορίας από επιτροπές ακαδημαϊκών της Τουρκίας και της Ελλάδας;
    – Να έχουν βιβλιάριο υγείας οι μετανάστες;
    – Δίνετε προτεραιότητα στην ασφάλεια ή την ελευθερία;
    – Έχετε ολοκληρώσει πανεπιστημιακές σπουδές
    – Στην κοινωνία πρέπει να έχουν προβάδισμα οι πιο έξυπνοι ή οι πιο άξιοι;
    – Να πάρουμε ένα αεροπλάνο λιγότερο και τα λεφτά να δοθούν για έρευνα;
    – Να καταργηθούν οι παρελάσεις;
    – Πόσο χρειάζεται η ιεραρχία στην εργασία;
    – κλπ

    Ίσως έτσι όλοι να καταλαβαίναμε καλύτερα την διαφορά της βίας από την βιασύνη.

  14. Ο/Η χαρη λέει:

    κύριε Ροΐδη

    δεν χρειάζεται να σας δώσω (και πάλι) τα συγχαρητήριά μου για την νηφαλιότητα με την οποία αντιμετωπίζετε θέματα φλέγοντα

    ν’ ασχοληθώ (με την ίδια νηφαλιότητα ελπίζω) και λίγο με την «ιστορία», μια που κι αυτή όπως είπαν κάποιοι (αγενείς) από την βία έλκει την καταγωγήν;

    επειδή ξέρω, από ανθρώπους που θ υ μ ο ύ ν τ α ι τον Αλέκο Αλαβάνο σε άλλη εποχή – όταν το να τραγουδάς τον εθνικό ύμνο – και δη στη Σόλωνος – ενείχε κίνδυνο -,

    και επειδή η πορεία τής κοινωνίας μας ίσως είναι τέτοια ώστε σήμερα κάποιοι να μην αισθάνονται ότι κινδυνεύουν, ούτε καν την πολιτική τους καριέρα, εάν εκφράζουν απόψεις νοσταλγών τής χούντας και τής δικτατορίας τής 4ης αυγούστου,

    πρέπει να πω ότι α υ τ ο ί οι άνθρωποι εμένα μού λένε ότι ο Αλέκος Αλαβάνος ξέρει πολύ καλά τον Εθνικό Ύμνο, και είναι άλλοι οι λόγοι (για τούς οποίους εγώ τουλάχιστον δεν είμαι αρμόδια να δώσω εξήγηση) που κοίταξε τα χαρτιά του από τό βήμα τής βουλής πριν αναφέρει τούς 2 πρώτους στίχους (διότι κι αυτό ήταν κάτι που τού καταλογίστηκε από τήν «ιστορία» τις πρώτες μέρες, εάν θυμάστε) (ίσως όμως – λέω τώρα – μια εξήγηση να είναι ότι τότε – όταν μαζί με τά άλλα (παιδιά) ο Αλέκος Αλαβάνος τραγουδούσε στη Σόλωνος τόν Εθνικό Ύμνο, δεν σταμάταγε στους 2 πρώτους στίχους, αλλά συνέχιζε και στον επόμενο (σάς τόν θυμίζω – δια παν ενδεχόμενον):

    άργειε νά’ρθει εκείνη η μέρα
    κι ήταν όλα σκοτεινά
    γιατί τά ‘σκιαζε η φοβέρα
    και τά πλάκωνε η σκλαβιά

    κι (απ’ ό,τι μού λένε) χτυπάγαν (τα παιδιά) τα πόδια τους με βια κάτω στο πάτωμα και σήκωναν σκόνη πολλή ψηλά

    Να προσθέσω ότι η μαρτυρία τών ανθρώπων αυτών είναι πολύ πιο νηφάλια απ’ ό,τι ίσως (βιαστικά) φαίνεται, γιατί οι ίδιοι αυτοί δεν ήταν απολύτως σύμφωνοι με τόν Αλέκο Αλαβάνο τότε σε όλα, αφού εκείνος ανήκε στην Αντι-εφεέ (δηλαδή φοιτητική νεολαία (παράνομη τότε) τού σοβιετόφιλου (παράνομου τότε) «κκε εξωτερικού»), ενώ οι άνθρωποι για τούς οποίους εγώ σάς μιλώ ανήκαν στον (παράνομο) Ρήγα Φεραίο, φοιτητική νεολαία τού (παράνομου τότε) (ανανεωτικού και ρεβιζιονιστικού) «κκε εσωτερικού».

    (Όχι ότι τίποτε απ’ όλ’ αυτά εξηγεί τήν άρνηση, και τών μεν και τών δε – επί δημοκρατίας και νομιμοποίησης – να ψηφίσουν ότι τό μισογυνικό εν ελλάδι καθεστώς τού Άβατου πρέπει να καταργηθεί – διότι τό ίδιο έκαναν τότε στο ευρωκοινοβούλιο και όλοι οι άλλοι – εξαπανέκαθεν «νόμιμοι» σ’ αυτή τη χώρα)

  15. Ο/Η zalmoxis λέει:

    Για τα κατά πόσον ο Καρατζαführer «δικαιούται δια να ομιλεί» (για να θυμηθούμε και ένα ομοϊδεάτη του ο οποίος διέπρεψε σε άλλο κόμμα την δεκαετία του 1980) για τον εθνικό ύμνο, μας το θυμίζει το γνωστό βίντεο που κατ΄ επανάληψη είχε προβάλει ο μαχόμενος δημοσιογράφος Θεμιστοκλής Αναστασιάδης, όπου ο θαυμαστής του Κάστρο πρόεδρος του Λάος και πάσης Ινδοκίνας τραγούδαγε («έψαλλε» κατά πως λένε): «…σε γνωρίζω από την ΚΟΨΗ που με βία μετρά τη γη».
    Τον θαυμαστή του Κάστρο πρόεδρο του Λάος και πάσης Ινδοκίνας δικαίωσαν με άρθρα του πλείστοι όσοι πνευματικοί ταγοί της Τσουμχουρία αλ Γιουνανία, όπως ο καθηγητής κύριος Βέλτσος για τον οποίο όποιος πει πως η χολή που έβγαλε εναντίον του Αλαβάνου στο άρθρου πρόδιδε εμπάθεια θα είναι… «κακοπροαίρετος».

    Υ.Γ.: Η Ελευθερία βιαζότανε να κόψει κεφάλια Τούρκων γιατί είχε το φαϊ στο φούρνο και έπ[ρπ[ε να γυρίσει άρον άρον! Αγράμματοι! Που θα πείτε πως έλεγε για βία η ποιητής! Κουκουλοφόροι!

  16. Ο/Η Περιστέρι του Κεράτιου λέει:

    O Kαρά Τζαφέρης δεν παίζεται. Ακούστε τι είπε στη Βουλή χωρίς να πέσουν οι τοίχοι να τον πλακώσουν:
    «Από το 1974, όταν επανήλθε η Δημοκρατία στη χώρα, από τότε αρχίζει μια απαξίωση συστηματικά της στολής, η οποία συνεχίζεται ακόμα. Θυμάμαι μια εποχή, νέο παιδί, όταν πήγαινα σε γάμο αστυνομικού ή στρατιωτικού, παντρευόντουσαν με τη στολή και απέξω οι φίλοι τους έκαναν τη γνωστή αψίδα. Πότε έχετε πάει σε γάμο τώρα τελευταία και να φοράει ο άλλος τη στολή; Ντρέπεται για τη στολή! Είναι δυνατόν; Γιατί; Διότι κάποιοι το επέτρεψαν, κάποιοι το μεθόδευσαν».
    Στο http://www.ana-mpa.gr/anaweb/user/showprel?service=3&maindoc=7487924

  17. Ο/Η sofistis λέει:

    Αγαπητέ κύριε Λασκαράτε, αυτή τη φορά διαφωνώ!
    Κάνετε λάθος! Και αυτό θα το καταλάβετε αν για μια στιγμή μόνο ξεχάσετε αυτόν τον γελοίο τον Καρατζαφέρη αλλά και τον σύντροφο τον Αλαβάνο! Ας αφήσουμε για λίγο την πολιτική και ας φιλολογήσουμε άνευ ευτελείας.. Υπάρχουν και άλλοι έγκριτοι όπως ο Μπαμπινιώτης και ο Καργάκος.. Υπάρχει και η κοινή λογική.. Αν δεν βαριέστε διαβάστε εδώ σας παρακαλώ για να μην τα ξαναγράφω! http://sofistis.wordpress.com/2009/04/10/100409/

  18. Ο/Η Η όπερα της πεντάρας λέει:

    ΠΑΤΡΙΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

    Ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Αδωνις Γεωργιάδης και η TV persona Ευγενία Μανωλίδου ξεσάλωσαν την περασμένη εβδομάδα στο «Ανοδος Stage», αδιαφορώντας για τα φλας των φωτογράφων. Εκείνη φορούσε ένα σέξι, αποκαλυπτικό φόρεμα και καθόταν στα πόδια του και εκείνος -με ανοιχτό το σακάκι- «σαλιάριζε» σαν… σχολιαρόπαιδο μαζί της φιλώντας την στο λαιμό. «Η στιγμή της αλήθειας» για τη μαέστρο και τον «μπουμπούκο» της!

    Το κονσέρτο ενός διαζυγίου

    Το 2008 είναι μια μοιραία χρονιά για τη μαέστρο Ευγενία Μανωλίδου (ή Καραγιαννίδου, σύμφωνα με το πατρικό της όνομα) Αφησε την μπαγκέτα της και στήθηκε μπροστά από τις κάμερες του ΑΝΤ1 για να παρουσιάσει το τηλεπαιγνίδι «Η στιγμή της αλήθειας», μία από τις πιο πoλυσυζητημένες εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης. Ενα εγχείρημα για το οποίο δέχθηκε επικριτικά σχόλια από τηλεκριτικούς αλλά και από το σύνολο της κοινής γνώμης, μιας και το concept της εκπομπής θέλει τους παίκτες να βγάζουν στη φόρα (με μοναδικό κίνητρο τα χρήματα) την προσωπική τους ζωή. Στην πραγματικότητα όμως και η ίδια η παρουσιάστρια της εκπομπής έγινε μέρος του παιχνιδιού, μιας και άγνωστες πτυχές από την προσωπική της ζωή είδαν το φως της δημοσιότητας.
    «Κρίμα οι σπουδές της!» ισχυρίζονται εκείνοι που τη γνώρισαν στα πρώτα καλλιτεχνικά βήματά της ως μαέστρο και συνθέτη. Και δεν έχουν άδικο. Η γυναίκα που σήμερα ρωτάει τους άρρενες παίκτες του τηλεπαιχνιδιού που παρουσιάζει και που πολλοί χαρακτηρίζουν «τηλεσκουπίδι» αν έχουν κάνει σεξ παρουσία του φίλου τους, αν έχουν φορέσει γυναικεία εσώρουχα και αν θα έκοβαν χρόνια από τη ζωή του πατέρα τους για… κάποια εκατομμύρια ευρώ (!), δεν είναι μία τυχαία περίπτωση στον χώρο της μουσικής.

    Από τα πέντε χρόνια της άρχισε μαθήματα πιάνου και για πολλά χρόνια έέκανε σπουδές μουσικής στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον της στη σύνθεση, την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση ορχήστρας. Ταξίδεψε για σπουδές στη Νέα Υόρκη, στις Βρυξέλλες και στη Ζυρίχη και συνεργάστηκε με σημαντικές ξένες ορχήστρες κλασικής μουσικής ως μαέστρος. Το 2006 κέρδισε διάκριση στον διεθνή διαγωνισμό σύνθεσης για όπερα στην Αυστρία, ενώ το 2008 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Κίνας διηύθυνε την κρατική ορχήστρα της χώρας με μεγάλη επιτυχία. Εχει κυκλοφορήσει τέσσερα προσωπικά άλμπουμ, μεταξύ των οποίων και το «Ελλήνων ύμνοι» (2001). Αυτό το CD της ήταν και το… μοιραίο στη μέχρι τώρα ζωής της, αφού εξαιτίας του γνωρίστηκε για πρώτη φορά με τον σημερινό σύντροφό της Αδωνι Γεωργιάδη.

    Το 1995 η Ευγενία Μανωλίδου παντρεύτηκε τον γνωστό ζωγράφο Θεόδωρο Μανωλίδη. Καρπός του γάμου τους είναι δύο παιδιά (δέκα και δώδεκα χρόνων σήμερα). Επειτα από επτά χρόνια έγγαμου βίου, το ζευγάρι αποφάσισε να χωρίσει. Και μπορεί το διαζύγιό τους ακόμα να μην έχει εκδοθεί, όμως η μέχρι τώρα διαδικασία της αποδέσμευσής τους μαρτυρά ότι το τέλος της σχέσης τους ήρθε κακήν κακώς και πως υπάρχουν ακόμα πολλά απωθημένα. Σύμφωνα με το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της «Espresso» που δημοσιεύτηκε στις 25 Νοεμβρίου, η Ευγενία, ο Θεόδωρος Μανωλίδης και ο «μπουμπούκος» της συναντήθηκαν για τη δημιουργία του CD της «Ελλήνων ύμνοι», που περιλαμβάνει ορφικούς ύμνους. Ομως, αυτή η συνεργασία ήταν η αιτία που Ευγενία και Αδωνις ήρθαν πιο κοντά και στη συνέχεια έζησαν έναν μεγάλο έρωτα. Συγκεκριμένα, στην ετικέτα του CD η μαέστρος από τη μια ευχαριστεί τον Αδωνι Γεωργιάδη ως διευθυντή παραγωγής αυτής της δουλειάς και από την άλλη τον άντρα της Θεόδωρο Μανωλίδη, που στέκεται πλάι της σε όλη αυτή τη μακρινή πορεία της… (Το CD αυτό είναι διακοσμημένο και με έργα τέχνης του τότε συζύγου της…) Η ζωή της με τον Μανωλίδη και το πολυσυζητημένο διαζύγιό τους έγιναν γνωστά στο πανελλήνιο πέρυσι, αφού είχε ήδη αρχίσει να παρουσιάζει το παιχνίδι «Η στιγμή της αλήθειας» (οπότε και μπήκε αναπόφευκτα στο στόχαστρο της κριτικής). Ο πρώην σύζυγός της δήλωσε σε περσινή συνέντευξή του: «Εγώ δεν διεκδικώ τίποτα, παρά μόνο την επιμέλεια των παιδιών μου. Εν τω μεταξύ, γίνεται συνέχεια λόγος για τα περιουσιακά μου στοιχεία… Οφείλω πάντως να αναφέρω ότι τα πράγματα ήταν πιο ήρεμα τα προηγούμενα έξι χρόνια που κρατά η λύση του διαζυγίου μου και ποτέ πριν δεν είχε πάρει τόση δημοσιότητα το διαζύγιο…». Και εκείνη του απάντησε μέσω της δικηγόρου της στο ίδιο… μήκος κύματος ως εξής: «Ο Θεόδωρος Μανωλίδης νοιάζεται τόσο πολύ για τα παιδιά του, ώστε πρόσφατα αλλοίωσε τεχνητά τα περιουσιακά του στοιχεία έτσι ώστε να εμφανίζεται ανέστιος πένης, με απώτερο σκοπό τα παιδιά να χάσουν το κληρονομικό τους δικαίωμα…».

    Ο «στρατηγός και η χήρα»

    Μετά τη μουσική… συμφωνία των «ορφικών», φούντωσε ο έρωτας με τον Αδωνι Γεωργιάδη, τον σημερινό «μπουμπούκο» της (τον χαρακτηρισμό «μπουμπούκο» τον έδωσε η ίδια η Ευγενία στον σύντροφό της στη διάρκεια εμφάνισής της στον «Πρωινό καφέ»). Πριν από τρία χρόνια απέκτησαν έναν γιο, τον Περσέα, που ήρθε να ολοκληρώσει την ευτυχία τους και μόλις εκδοθεί το διαζύγιό της από τον γάμο της θα παντρευτεί με τον αγαπημένο της σύντροφο, βουλευτή του ΛΑΟΣ. «Ο Αδωνις Γεωργιάδης άλλαξε τον τρόπο της σκέψης μου και την κοσμοθεωρία μου. Είναι αυτός που μου δίνει το αίσθημα της ασφάλειας και είμαι ευτυχισμένη μαζί του!» είπε η «μαέστρος-μπουμπούκα» σε μία από τις τελευταίες συνεντεύξεις της. Στο παρελθόν όμως, προτού δηλαδή γίνει διάσημη, όταν πήγαινε προσκεκλημένη σε εκπομπές ως «η κυρία του κυρίου», είχε παρομοιάσει τον εαυτό της και τον Αδωνι σαν τον «στρατηγό» και τη «χήρα», τους δύο ήρωες του Λάκη Λαζόπουλου, λόγω του ότι, όταν την προσέγγισε, ο νυν βουλευτής του ΛΑΟΣ είχε πολύ σοβαρό στιλ! Ούτως ή άλλως πάντως, τα λεγόμενα της Ευγενίας Μανωλίδου δεν έχουν και πολύ μεγάλη σημασία, αφού τα παίρνει πίσω. Πότε το κάνει αυτό; Πολύ απλά, όταν διαπιστώνει ότι δεν τη… συμφέρουν. Ποιος ξεχνάει την… αμίμητη ατάκα της «θα προτιμούσα να πλένω σκάλες από το να πάρω μέρος σε ένα τέτοιο παιχνίδι!» (εννοώντας το «Η στιγμή της αλήθειας» που παρουσιάζει η ίδια…). Επρόκειτο για μια φράση που αργότερα τη δικαιολόγησε υποστηρίζοντας ότι, όταν την είπε, ήταν σε… αναταραχή (και δεν ήξερε τι έλεγε;).

    «Σου αρέσω ως γυναίκα;»

    Η εμφάνισή της στη «Στιγμή της αλήθειας» έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων από το σύνολο των ανθρώπων που αντιλαμβάνονται τα πράγματα σε βάθος και υποστηρίζουν ότι εκμεταλλεύεται την ανέχεια και τον χαμηλό δείκτη νοημοσύνης απλών ανθρώπων και βγάζει στη δημοσιότητα σκέψεις και πράξεις τους που αφορούν την ιδιωτική τους ζωή με αντάλλαγμα κάποιες χιλιάδες ευρώ… Εμφανίζεται ως μία «κυρία» (τώρα το ότι φοράει στράπλες και μίνι είναι μια άλλη ιστορία…) και με το πιο αθώο υφάκι ξεστομίζει χυδαίες έως… εμετικές ερωτήσεις στους παίκτες. Ακόμα και τον εαυτό της βάζει στο παιχνίδι («Σου αρέσω ως γυναίκα;»), ενώ σε τελευταία εκπομπή… έκλαψε κιόλας. Ρώτησε έναν παίκτη: «θα δεχόσουν να φας μια σφαίρα για να σώσεις τη μητέρα σου;» και ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια της. Παρ’ όλα αυτά, η παρουσιάστρια δεν δείχνει να καταλαβαίνει τίποτα απ’ όλα αυτά και δηλώνει με ύφος: «Δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να είναι αισχρή η εκπομπή που κάνω εγώ, όταν επί χρόνια μέσα από άλλες εκπομπές βγαίνουν προσωπικά δεδομένα ανθρώπων στη φόρα χωρίς εκείνοι να το γνωρίζουν και να το έχουν επιλέξει… Εκεί πραγματικά στιγματίζονται τα σπίτια και οι οικογένειες στον αέρα! Γιατί δηλαδή εκείνο να είναι καλό και ηθικό και αυτό που κάνουμε εμείς, από τη στιγμή κιόλας που έρχονται προετοιμασμένοι οι παίκτες, να θεωρείται ανήθικο; Ερχονται από μόνοι τους, λένε την ιστορία της ζωής τους, από εκεί βγαίνουν πενήντα ερωτήσεις, περνούν από τον ανιχνευτή ψεύδους, ακούν ξανά τις ερωτήσεις και έχουν κάποιες μέρες να ενημερώσουν το περιβάλλον τους, να το σκεφτούν και μετά έρχονται με τους δικούς τους ανθρώπους…». Αυτό το… λογύδριο υπεράσπισης του εαυτού της και του παιχνιδιού που παρουσιάζει ξεστόμισε πρόσφατα η μαέστρος Ευγενία. Και έπονται και άλλα πολλά…

    ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΜΠΟΥΝΙΑΣ

  19. Ο/Η Αρχειοφύλαξ λέει:

    ΛΑΟΣ κατά της Βίας.

    http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=244302

    Κύκλωμα παιδικής πορνογραφίας μέσω Ιντερνετ, αποτελούμενο από έναν καθηγητή Πανεπιστημίου, έναν πολιτευτή του ΛΑΟΣ, έναν φοιτητή και τρία άλλα άτομα εξαρθρώθηκε, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, με την σύλληψη των πέντε από αυτών ενώ ο έκτος αναζητείται.

    Σύμφωνα με τα στοιχεία της Αστυνομίας πρόκειται για έναν καθηγητή Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, έναν ιδιωτικό υπάλληλο ο οποίος ήταν υποψήφιος βουλευτής του ΛΑΟΣ στη Θεσσαλονίκη, έναν φοιτητή του Μετσόβιου Πολυτεχνείου και τρία άτομα από την Αθήνα.

    Οι αστυνομικοί της Ασφάλειας Αττικής εντόπισαν τα «ψηφιακά ίχνη» των δραστών και έτσι οδηγήθηκαν στα σπίτια τους στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη. Μετά από συντονισμένες ενέργειες έγινε παρουσία εισαγγελέα επέμβαση αστυνομικών, ταυτόχρονα στις δύο πόλεις και έτσι συνελήφθησαν οι πέντε δράστες. Ο έκτος σύμφωνα με πληροφορίες δεν βρέθηκε στο σπίτι του καθώς απουσιάζει σε διακοπές.

    Τρεις από τους συληφθέντες ομολόγησαν τη συμμετοχή τους στη διακίνηση παιδικής πορνογραφίας, ενώ οι δύο άλλοι αρνήθηκαν να μιλήσουν στους αστυνομικούς και ζήτησαν η υπόθεσή τους να εξεταστεί στα δικαστήρια.

    http://archive.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=05.11.2007,id=43974888

    Στέλεχός του χτύπησε αστυνομικό γιατί του… έκοψε κλήση

    ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

    Ο πρόεδρος της Νομαρχιακής Επιτροπής και υποψήφιος βουλευτής του ΛΑΟΣ στο Κιλκίς κατηγορείται ότι χτύπησε αστυνομικό, επειδή του έκοψε κλήση και αφαίρεσε τις πινακίδες από το διπλοπαρκαρισμένο αυτοκίνητό του!

    Πρόκειται για τον 47χρονο δικηγόρο …..ο οποίος, μετά τη δημοσιοποίηση του θέματος, υπέβαλε την παραίτησή του στο κόμμα, που θα συζητηθεί όταν τελεσιδικήσει η υπόθεση.

    Στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές ήταν δεύτερος σε σταυρούς προτίμησης στον Νομό Κιλκίς, όπου το ΛΑΟΣ συγκέντρωσε 3.510 ψήφους, αλλά δεν εξέλεξε βουλευτή.

    Σε βάρος του σχηματίστηκε δικογραφία για «αντίσταση κατά της Αρχής», «απλές σωματικές βλάβες» και «παρεμπόδιση ελέγχου». Οδηγήθηκε στον εισαγγελέα, που άσκησε σε βάρος του ποινική δίωξη και στη συνέχεια έδωσε εντολή να αφεθεί ελεύθερος.

    Το περιστατικό εκτυλίχθηκε στον χώρο στάθμευσης σούπερ μάρκετ του Κιλκίς, το περασμένο Σάββατο. Την Αστυνομία ειδοποίησε γυναίκα-ιδιοκτήτρια αυτοκινήτου, που ήταν παρκαρισμένο έξω από το πολυκατάστημα και «δεν μπορούσε να βγει». Μέσω του Κέντρου Αμεσης Δράσης της Αστυνομίας κλήθηκε ο 28χρονος αστυνομικός της Τροχαίας Κιλκίς να διευθετήσει το περιστατικό διπλοπαρκαρίσματος.

    Ο αστυνομικός βεβαίωσε παράβαση και αφαίρεσε τις πινακίδες κυκλοφορίας από το αυτοκίνητο του πολιτευτή του ΛΑΟΣ, ο οποίος κάποια στιγμή έφτασε στο σημείο να επιτεθεί στον τροχονόμο, σύμφωνα με την Αστυνομία.

    Β.ΠΑΠ.

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 05/11/2007

  20. Ο/Η Οβίδιος λέει:

    Oι μεταμορφώσεις του Καρατζαφέρη

    http://www.iospress.gr/megalo1998/megalo19980228.htm
    Η Νέα Ελπίδα του ναζισμού

    «Ελάτε (εσείς της Χρυσής Αυγής) στη διανομή της εξουσίας.»
    (Γιώργος Καρατζαφέρης, Tele-City 16/1/98)

  21. Ο/Η laskaratos λέει:

    Αγαπητέ Σοφιστή,
    νομίζω πως αρκετοί σοβαροί άνθρωποι έχουν καταθέσει στο μπλογκ σου τα σχόλιά τους και με έχουν καλύψει σε μεγάλο βαθμό.

    Να νου επιτρέψεις μερικές επισημάνσεις:
    1. Σε παραπέμπω σε σχόλιό μου που προηγήθηκε του δικού σου:

    «Ασφαλώς κανείς μας δεν είναι μέσα στο μυαλό του ποιητή και καμμιά φορά ούτε ο ίδιος ο ποιητής δεν ξέρει τι θέλει να πει. Δίνει έτσι εργασία σε φιλόλογους, σχολιαστές, δοκησίσοφους, αργόσχολους και λοιπούς που ψάχνουν να απαντήσουν το αιώνιο ερώτημα: ‘Τι θέλει να πει ο ποιητής”.»

    2. Επιμένω όπως πολλοί και πολύ πιό έγκυροι από εμένα στο βία με την ένοια της βιαιότητας.

    3.Δέχομαι πως μπορεί να κάνω λάθος και να εννοείται από τον ποιητή, βιασύνη, σπουδή, όχι επειδή το είπε ο ταχυδακτυλουργός του πατριαρχικού περιστεριού, αλλά επειδή υπάρχουν φιλολογικές ερμηνείες που το ισχυρίζονται.

    4. Επιμένω πως οφείλουμε και την πολιτική οπτική που κραυγάζει υπέρ της επαναστατικής βίας που αναδύεται από τον Ύμνο, σε τόση μάλιστα δόση που να τον καθιστά παρεξηγήσιμο (Σφαγή Τριπολιτσάς).

    5. Πήρα θέση όπως κι εσύ κι όπως κάθε πολίτης δικαιούται μόνο για ένα λόγο. Δεν είμαι φιλόλογος αλλά είμαι πολίτης. Αρνούμαι το δικαίωμα στους
    ΛΑΤΡΕΙΣ ΚΑΙ ΥΜΝΗΤΕΣ ΤΗΣ ΠΙΟ ΑΔΙΚΗΣ ΒΙΑΣ, ΣΤΟΥΣ ΠΛΑΣΙΕ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ, ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ, ΤΟΥ ΑΝΤΙΣΗΜΗΤΙΣΜΟΥ, ΤΗΣ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑΣ, ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΟΛΗΨΙΑΣ, ΤΗΣ ΠΙΟ ΒΑΘΕΙΑΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ, ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΙΚΩΝ ΧΑΜΑΙΛΕΟΝΤΙΚΩΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΝ
    να κρτικάρουν έναν πολιτικό και ένα κόμμα που τα στελέχη του έδωσαν το πιό βροντερό πατριωτικό και δημοκρατικό ΠΑΡΟΝ στην Κατοχή και στη Δικτατορία και που σήμερα δίνουν τη μάχη για τη διεύρυνση των δημοκρατικών ελευθεριών, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των κοινωνικών κατακτήσεων, με όλα τα λάθη που μπορεί κανείς να τους καταλογίσει.

    6.Αντιλαμβάνομαι πως η δημοσκοπική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ (που και σήμερα διατηρείται σε λογικά και πολυ αξιόλογα ποσοστά-8,5%, + 3,5% δηλαδή, του έδωσε η έγκυρη Public issue) ενόχλησε πολλούς και διάφορους και παρακολουθήσαμε να ξετυλίγεται μια πολύ άνιση και ανέντιμη συγχορδική μονοφωνία εναντίον του από τα ΜΜΕ χωρίς να του παρέχεται η στοιχειώδης ισηγορία. Μπορούμε και μπορείτε να κάνουμε κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ σε πολλά ζητήματα. Πολιτική όμως κριτική με έντιμους όρους.

    7. Το θέμα είναι πως δήθεν οι κουκουλοφόροι και οι μπαχαλάκηδες υποθάλπονται λεκτικά από τον ΣΥΡΙΖΑ. Το θεωρώ αστείο.
    Οι κουκουλοφόροι παραμένουν σκανδαλωδώς και ΥΠΟΠΤΑ ασύλληπτοι, από την Αστυνομία τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ, που δεν αξιώθηκε να συλλάβει ΕΝΑΝ και να τον καταδικάσει.
    Ιστορική μνήμη διαθέτω μπόλικη, ξέρω για τον αστυνομικό διευθυντή Καραθανάση που πουλούσε Ριζοσπάστη, για τους νέους της ΕΡΕΝ που ξήλωναν πεζοδρόμια ως οικοδόμοι της ΕΔΑ, για τον συνταγματάρχη Γιώργο Παπαδόπουλο που έκανε σαμποτάζ στα τανκς του Έβρου για να ενοχοποιήσεις τους αναρχοκομμουνιστές.

    Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μόνο κόμμα που αποπειράθηκε όχι μόνο να καταδικάσει αλλά και να ερμηνεύσει την κοινωνική βία που ξέσπασε το Δεκέμβρη. Μπορεί να κριθεί πάνω σε αυτή τη βάση, πως δεν ήταν πειστικός ή δεν τα κατάφερε να ευαισθητοποιήσει την κοινωνία και να την στρέψει σε κοινωνιολογικές και λιγότερο αστυνομικές αναλύσεις.

    Τα υπόλοιπα και μάλιστα ΕΚ ΣΤΟΜΑΤΟΣ ΚΟΡΆΚΟΥ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ
    είναι εκ του πονηρού.

  22. Ο/Η sofistis λέει:

    Αγαπητέ κε Λασκαράτε,
    Επειδή βλέπω ότι επιμένετε πολιτικά (θα προτιμούσα να μιλήσουμε φιλολογικά) επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίζω απλώς ότι ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο ο Αλαβάνος και ο Τσίπρας.. Σε αυτόν τον χώρο ξέρετε, η διαφορετική άποψη, τυπικά τουλάχιστον, είναι θεσμοθετημένη.. Χαιρετώ και καλή ανά(σ)ταση!

  23. Ο/Η omadeon λέει:

    Ενα από τα καλύτερα ποστ για το θέμα, είναι αυτό.

    Σκέφτομαι σοβαρά να… μαζέψω ΟΛΟΥΣ εκείνους που… τον ήπιαν (τον πικρό καφέ της «βιασύνης» ΧΩΡΙΣ βία, ούτε καν ζαχαρίνη) και να τους μοιράσω Λεκτικό Υδροκυάνιο σε ειδικό υβριστικό ποστ, όπου θα βγάζω πολύ βιαστικά τα… βίαια απωθημένα μου κατά των ΑΞΕΣΤΩΝ ΘΕΤΙΚΙΣΤΙΚΩΝ και ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΚΩΝ κατακερματιστικών (της διάνοιας) μεθόδων ερμηνείας της ποίησης (και του κόσμου γενικότερα).

    Ως προγραμματιστής Η/Υ… μόχθησα πολύ, για να απαλλαγώ από τον πολύ εξειδικευμένο ΜΥΩΠΙΚΟ θετικισμό που αναλύει τη μικρή λεπτομέρεια και δεν βλέπει το ΣΥΝΟΛΟ, την Οντολογική Δομή. Ευτυχώς… οι τελευταίες εξελίξεις στον ίδιο το χώρο μου, η μέθοδοι της Τεχνητής Νοημοσύνης για Ανάλυση Φυσικής Γλώσσας δικαιώνουν… αναφανδόν την ΠΟΛΥΣΗΜΙΑ των ΝΟΗΜΑΤΩΝ και τον… Αλαβάνο. Διότι, αν μία λέξη έχει ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ και εμφανιστεί σε μία πρόταση η οποία περιέχει κάποιες άλλες, το τελικό (κύριο) νόημα της λέξης εξάγεται μέσα από ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΝΝΟΙΩΝ. Π.χ. μία αγγλική φράση που αναφέρεται στην πολιτική και περιέχει τη λέξη «party» αναγκαστικά θα οδηγήσει στην ερμηνεία «κόμμα» για το «party» (αντί για πάρτυ διασκέδασης). Παρομοίως, ένας στίχος που περιέχει σπαθιά κοφτερά και τρομερά και περιέχει την ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΗ και ΠΟΛΥΣΗΜΑΝΤΗ λέξη «βία» ή «βιά» είναι ΠΟΛΥ ορθό να συνεπάγεται μια ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ των εννοιών (στο στίχο) που οδηγεί σε ενίσχυση της ερμηνείας «βία» αντί για «βιασύνη».

    ΟΛΑ αυτά που σας παράθεσα κκ Ροίδη/Λασκαράτο (και ελπίζω να μη σας μπέρδεψα με τεχνικούρες, άθελά μου…) αποτελούν ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ ΣΩΣΤΟ γεγονός της Λογικής, ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ. Το αντίθετο θα ήταν να δεχτούμε π.χ. ότι και… «1 + 1 = 3». Ε, όχι, ΦΤΑΝΕΙ πια το παράλογο, ο ανορθολογισμός.

    Ανθρωποι που συστρατεύτηκαν με τον Καρατζαφύρερ (ή που έσπευσαν να καταδικάσουν τον Αλαβάνο) κατατάσσονται λογικά στην κατηγορία των ΑΧΡΗΣΤΩΝ και ΒΛΑΒΕΡΩΝ ΔΙΑΝΟΙΩΝ, που… μολύνουν το Οντολογικό Σύμπαν με ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ και λογικά απαράδεκτες μεθόδους. Και… ως γνωστόν ναι μεν η Λογική δεν είναι τα πάντα, δεν διέπει όλα τα πράγματα ούτε και οδηγεί από μόνη της σε δημιουργικότητα, αλλά προκειμένου να πάει ο Νους ΠΕΡΑ από τη Λογική, προκειμένου να φτάσει π.χ. στη σουρεαλιστική φαντασία ή στην έννοια του δημιουργικού παράδοξου, ΟΦΕΙΛΕΙ ο Νους ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΣΕΒΑΣΤΕΙ τη Λογική, προκειμένου (μετά) να την ξεπεράσει.

    ΑΥΤΟ είναι άλλωστε και ο ρόλος της ποίησης, το να περάσει μηνύματα που ΔΕΝ περνάνε μόνο μέσω της λογικής, αλλά ο σεβασμός της λογικής είναι ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ για να γίνει αυτή η
    (υπερ-)λογική διαδικασία νοητή.

    Κηρύσσω πανηγυρικώς ΠΑΡΑΛΟΓΟΥΣ και ΑΧΡΗΣΤΟΥΣ, εν προκειμένω, όσους συντάχθηκαν με τη βιασύνη… τόσο βιαστικά.

  24. Ο/Η omadeon λέει:

    Υ.Γ. Και… εν προκειμένω, ΑΝ κανείς παρόλ’ αυτά επιμένει (όπως ο ποιοτικός μπλόγκερ σοφιστής)… Ας σκεφτεί το εξής.
    ΑΝ (λέμε) το θέμα είναι ΤΟΣΟ αμφιλεγόμενο (που βασει όσων σας εξήγησα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ, είναι ξεκάθαρο)… τότε…
    ΠΩΣ περιμένουν, ΠΩΣ απαιτούν από έναν πολιτικό (ή οποιονδήποτε άλλον μορφωμένο πολίτη) να… συνταχθεί με ΜΙΑ άποψη σε τέτοιο βαθμό ώστε να αποκτάει το ΔΙΚΑΙΩΜΑ να τον ΒΡΙΖΕΙ και τον καταδικάζει η άλλη?

    Δηλαδή, εφόσον
    ΕΓΚΥΡΟΙ λόγιοι και σπουδαστήρια Ελληνικής δικαιώνουν την ερμηνεία της «βίας», ΑΚΟΜΗ και αν η ερμηνεία αυτή δεν ήταν σωστή (λέμε τώρα – χάριν «εις άτοπον απαγωγής») ΠΩΣ τολμάνε κάποιοι άλλοι να βρίζουν κάποιον που ΠΙΣΤΕΨΕ ΕΓΚΥΡΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ και απόψεις?

    Αν το θέμα σηκώνει «debate» τότε ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ είναι να συκοφαντούν και να βρίζουν την άποψη με την οποία διαφωνούν.

    Αλλά δυστυχώς… ζούμε σε μία ΧΩΡΑ ΣΥΚΟΦΑΝΤΩΝ.
    Ελλάς Ελλήνων ΠΑΡΑΛΟΓΩΝ συκοφαντών.

  25. Ο/Η undantag λέει:

    Παρακολούθησα τη συζήτηση (της Βουλής, εδώ και αλλού) με ενδιαφέρον: δεν είναι δα και λίγο στο βρωμερά γήινο χώρο της ελληνικής πολιτικής να ασχολούνται, έστω ερασιτεχνικά, με αιθέρια, φιλολογικά θέματα! Η τελευταία φορά, αν δεν απατώμαι, που έγινε αυτό, ήταν με τους «έχοντας και κατέχοντας» (beatos possidentes) του πχιοτικού Κ. Σημίτη.

    Ας μην είμαστε ελιτιστές, ο καθένας δικαιούται να έχει γνώμη για το «τι θέλησε να πει ο ποιητής», κάτι που, όπως σωστά ελέχθη ανωτέρω, μόνο ο Σολωμός ξέρει. Και ο καθένας αναπόφευκτα φορτίζει ένα λογοτεχνικό κείμενο με τις δικές του ιδεοληψίες.

    ΔΕΝ τρέφω αισθήματα σεβασμού για τον κο Καρατζαφιόζη. Εκτιμώ τον κο Αλαβάνο κατά τι περισσότερο. ΟΜΩΣ θεωρώ ότι η (αχρείαστη) αναφορά του τελευταίου στον Εθνικό Ύμνο – την οποία, για να μην παρεξηγηθώ, είχε ΚΑΘΕ δικαίωμα να κάνει – εν τέλει κουβάλησε νερό στο μύλο της Α…δεξιάς. Διότι ξύπνησε αμέσως τα εθνικιστικά αντανακλαστικά του Καμποτζιανού Προέδρου, και του έδωσε (ακόμη μια) ευκαιρία για δεκάρικους λόγους και φτηνές εθνικίστικες πλειοδοσίες. Που – επειδή είναι απλούστερες, λογικοφανείς και κολακευτικές για το μέσο ελληνάρα – περνάν πιο εύκολα. Και αυτό είναι ατυχές στην τωρινή συγκυρία.

  26. Ο/Η Θρακιώτης Δημοκράτης λέει:

    Κύριε Λασκαράτε αναφερθήκατε στον Φον Γιοσμά του οποίου ο γιός είναι υποψήφιος με το κόμμα Καρατζαφέρη. Απλή σύμπτωση που δεν σημαίνει ντε και καλά κάτι. Σας αποστέλλω κομμάτι από άρθρο της Καθημερινής για την περίπτωση. Όποιος θέλει το βρίσκει από μηχανή αναζήτησης, δεν ξέρω πως μπαίνει το λινκ:

    Hμερομηνία δημοσίευσης: 04-11-07

    Οι «άνθρωποι-σκιές» του δωσιλογισμού
    Στο φως οι συνεργάτες των στρατευμάτων κατοχής που διέφυγαν στο εξωτερικό ακολουθώντας τα γερμανικά στρατεύματα

    Του Τακη Καμπυλη

    Η περίπτωση του Ξενοφώντα «Φον» Γιοσμά

    Μία δημοσιογράφος σε τοπική εφημερίδα του νομού Ροδόπης αναρωτήθηκε φέτος, λίγο πριν από τις εκλογές, αν ο εκ των υποψηφίων του ΛΑΟΣ στην περιοχή είχε σχέση με τον (συνεπώνυμό του) Ξενοφώντα «Φον» Γιοσμά, έναν εκ των γνωστότερων δωσιλόγων της Κατοχής, του οποίου το όνομα είχε εμπλακεί μετέπειτα και στη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Είχε. Είναι γιος του και η απορία της δημοσιογράφου, σύμφωνα τον Στράτο Δορδανά, είναι χαρακτηριστική του τρόπου λειτουργίας της μνήμης επί της Ιστορίας.

    Στα βήματα του Γιοσμά μπορεί κανείς να παρακολουθήσει την εξέλιξη ενός μεγάλου κομματιού του δωσιλογισμού στην Ελλάδα τόσο ως βιογραφία όσο και ως πολιτική διαχείριση της εμφυλιακής και κυρίως της μετεμφυλιακής μνήμης.

    Από την ΕΟΝ του Μεταξά και το ελληνοαλβανικό μέτωπο βρέθηκε, το 1943, στις Αντικομμουνιστικές Ομάδες Ασφαλείας, που υποστηρίχθηκαν από τους Γερμανούς. Η δράση του ως «καπετάν Παρμενίων» ήταν τέτοια που τον ανάγκασε να ακολουθήσει, το 1944, τους Γερμανούς με την υποχώρηση. Τρία χρόνια έζησε με πολλούς άλλους δωσίλογους στη Γερμανία, ενώ από το 1945 είχε καταδικαστεί στην Ελλάδα ερήμην σε θάνατο. Το 1947 επιστρέφει στην Ελλάδα. Οχι μόνο δεν εκτελείται αλλά και σύντομα αποφυλακίζεται. Το 1950, με το σχετικό διάταγμα του βασιλιά Παύλου, του απονέμεται χάρη και η ποινή του μετατρέπεται σε 20ετή κάθειρξη. Ωστόσο, τρία χρόνια μετά αποφυλακίζεται και μέχρι το 1961 είναι πρόεδρος σχολικής εφορείας στην Ανω Τούμπα Θεσσαλονίκης!

    Η Τούμπα, εκεί όπου σήμερα είναι το γήπεδο του ΠΑΟΚ, διεκδικήθηκε ως οικόπεδο από τον Οικοδομικό Συνεταιρισμό Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης, τον οποίο έχει ιδρύσει ο Γιοσμάς. Πίσω από τον συνεταιρισμό βρίσκεται ο Σύνδεσμος Αγωνιστών και Θυμάτων Εθνικής Αντίστασης, με ιδρυτή τον Γιοσμά, του οποίου έμβλημα είναι ο Σιδηρούς Σταυρός της Βέρμαχτ. Εκεί βρίσκουν στέγη διάφοροι «γερμανοντυμένοι» του Πούλου, αλλά και μια νέα γενιά μεταξύ των οποίων οι Κοτζαμάνης και Εμμανουηλίδης (μάλιστα ο Γιοσμάς βοήθησε τον Κοτζαμάνη να αποπληρώσει το γνωστό τρίκυκλο).

    Οι σχέσεις του Γιοσμά με το επίσημο κράτος ήταν τέτοιες που –όπως λέει ο Στράτος Δορδανάς– εκλήθη το 1963 από τον αρχηγό της Χωροφυλακής Μήτσου να βοηθήσει αυτός και οι άντρες του στα μέτρα ασφαλείας κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του στρατηγού Ντε Γκωλ στη Θεσσαλονίκη.

    Μετά τη δολοφονία Λαμπράκη, ο Γιοσμάς συνελήφθη με εντολή του Χρήστου Σαρτζετάκη αλλά στη δίκη δεν στοιχειοθετήθηκε εις βάρος του άλλη κατηγορία πέραν της «διατάραξης της κοινής ειρήνης». Πέθανε το 1975 στο νοσοκομείο Αγιος Δημήτριος της Θεσσαλονίκης.

    7 διαστάσεις της ένοπλης συνεργασίας

    Αναμφίβολα, η πλέον πολυσυζητημένη μορφή συνεργασίας με τους ναζί είναι η ένοπλη. Ομως, όπως λέει ο επίκουρος καθηγητής Νίκος Μαραντζίδης (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας), «αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύει ο μέσος φιλίστορας, η ένοπλη συνεργασία στην Ελλάδα δεν υπήρξε ένα περιθωριακό φαινόμενο». Η μελέτη του δωσιλογισμού απαιτεί μια προσέγγιση ικανή να εξηγήσει, εμπειρικά τουλάχιστον, τις διαστάσεις του φαινομένου, όπως τις αναλύει ο Ν. Μαρατζίδης.

    -Πρώτη διάσταση, η έκταση του δωσιλογισμού. Η συνεργασία με τις κατοχικές αρχές καλύπτει ένα ευρύτατο πλέγμα κυμαινόμενων συμπεριφορών και έλαβε σημαντικές διαστάσεις, συμπεριλαμβανόμενου και του σκληρού της πυρήνα, της ένοπλης συνεργασίας. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, τα Τάγματα Ασφαλείας (Τ.Α.) και άλλοι ανάλογοι σχηματισμοί ενέταξαν στις τάξεις τους 17 με 23 χιλιάδες άνδρες. Αν προστεθούν σ’ αυτά η Χωροφυλακή (που συμμετείχε σε επιχειρήσεις εναντίον του ΕΛΑΣ και υπήρξε στόχος του), οι διάφορες τοπικές πολιτοφυλακές και φρουρές χωριών που οπλίστηκαν από τους Γερμανούς, παραστρατιωτικοί, άτακτοι κ.ά., οι αριθμοί αυξάνονται δραματικά.

    -Δεύτερον, η πολιτική και κοινωνική σύνθεση του δωσιλογισμού. Ως προς τις πολιτικές προτιμήσεις της ηγεσίας, διαθέτουμε πρόσφατα ερευνητικά πορίσματα, σύμφωνα με τα οποία η πλειοψηφία των περίπου 1.000 αξιωματικών που στελέχωσαν τα Τ.Α. είχε βενιζελικό φρόνημα. Για τις πολιτικές προτιμήσεις των οπλιτών δεν γνωρίζουμε κάτι συγκεκριμένο. Προφανώς υπήρξαν αντικομμουνιστές, αλλά το ερώτημα είναι αν συμμετείχαν στα σώματα αυτά επειδή ήταν αντικομμουνιστές ή αν έγιναν αντικομμουνιστές λόγω της συμμετοχής τους σε αυτά – και τι σήμαινε ακριβώς ο αντικομμουνισμός γι’ αυτούς.

    -Τρίτον, οι πολιτικοί στόχοι του δωσιλογισμού. Τι επεδίωκαν εκείνοι που συνεργάστηκαν ένοπλα με τους Γερμανούς;

    -Τέλος, η μεταπολεμική αντιμετώπιση του δωσιλογισμού και των δωσίλογων από τις αντίπαλες παρατάξεις, τόσο κατά τη διάρκεια του πολέμου όσο και μεταπολεμικά. Υπήρξαν τέσσερις κατηγορίες δωσίλογων:

    α) Η πρώτη περιλάμβανε τους πρώην υπουργούς των δωσίλογων κυβερνήσεων.

    β) Η δεύτερη, τα Τάγματα Ασφαλείας, άλλα σώματα ασφαλείας και εξοπλισμένες άτακτες ομάδες από τους Γερμανούς.

    γ) Η τρίτη περιλάμβανε πράκτορες της Γκεστάπο, Ελληνες ναζί και καταδότες, και τέλος

    δ) Η τέταρτη κατηγορία ήταν αυτοί που συνεργάστηκαν με τις βουλγαρικές αρχές κατοχής.

    Μόνο οι δύο τελευταίες κατηγορίες αντιμετωπίστηκαν με αυστηρότητα (αν και ελάχιστοι εκτελέστηκαν, κυρίως γιατί οι περισσότεροι καταδικάστηκαν ερήμην). Τα Δεκεμβριανά επηρέασαν τη στάση του πολιτικού κόσμου απέναντι στους πρώην συνεργάτες. Ο πολιτικός κόσμος εγκατέλειψε τις αρχικές του προθέσεις για παραδειγματική τιμωρία των δωσίλογων. Ως συνέπεια των παραπάνω ένας μεγάλος αριθμός πρώην συνεργατών ενσωματώθηκε στον «εθνικό κορμό» και αξιοποιήθηκε σε διάφορες υπηρεσίες.

  27. Ο/Η περιστρεφόμενος δερβίσης λέει:

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που μου γνωρίσατε τον ‘βαψομαλλιά’, ομολογώ ότι δεν τον ήξερα και τώρα καταβροχθίζω όλο το αρχείο του και γελάω τρανταχτά. Μου άρεσε πολύ που παραθέσατε ολόκληρες παραγράφους για να εκφράσετε μετά την δυσαρέσκειά σας για το ύφος και το επίπεδο. Μου θύμισε το ανέκδοτο με την μεσήλικη δεσποινίδα που κάλεσε την αστυνομία για να καταγγείλει ότι το απέναντι κάνει έρωτα με ανοιχτό παράθυρο (αν ανεβείτε στην ντουλάπα θα τους δείτε). Όσο για τον Καρατζαφέρη, όσο υπάρχουν αγράμματοι κομπλεξικοί με προβλήματα στυτικής δυσλειτουργίας (ή αντίστοιχα ανοργασμικότητας) θα βρίσκει πάντα κοινό.

  28. Ο/Η χαρη λέει:

    κύριε Ροΐδη

    να επανέλθω κι εγώ, για λίγο, μια που συνεχίζεται η συζήτηση, πέρα από τα «ιστορικά» που έθιξα (πανάλαφρα) την προηγούμενη φορά, και στα «φιλολογικά» (ας πούμε), και

    όχι, δεν θα ασχοληθώ με το αν ο σολωμός έγραψε «βία» ή «βιά» (στο κάτω-κάτω τα χειρόγραφά του (πάνε χρόνια που) έχουν εκδοθεί σε τέλεια φωτογραφική αναπαραγωγή – και το πρόβλημα λύνεται αμέσως – ακόμα και αν δεν εμπιστεύεται κανείς την προεδρία τής δημοκρατίας)

    και ούτε θέλω να το παινευτώ ότι εγώ από έφηβη ήξερα – δεν θυμάμαι ποιος μού τό ‘πε είν’ η αλήθεια, πάντως δεν τό ‘μαθα στο σχολείο – ότι τού μάντζαρου δεν τού ‘βγαινε η μουσική παρά μόνο αν ο τόνος κατέβαινε στο «βιά», κι αυτός είν’ ο υπεύθυνος λοιπόν για τη μετατροπή – χάρηκα όμως που είδα ότι το επισήμαναν κι άλλοι –

    ούτε θέλω να ξαναπώ τώρα αυτά που είπα (στις 10 τού μήνα) (αν θυμάμαι καλά) σε άλλο μπλογκ, ότι δηλαδή είτε βία είτε βιά πούμε, έχουμε να κάνουμε ουσιαστικά με την ίδια λέξη (και νομίζω έφερα για παράδειγμα την ροή τών νοημάτων από «βία» σε «βιασύνη» σε «βιάζομαι» σε «βιάζω» και σε «βιασμός» – μάλιστα δε η, ηθελημένη πιστεύω εγώ, χρήση απ’ τή μεριά τού σολωμού αυτής τής αμφισημίας μού θύμισε και μια αμφισημία τού ηράκλειτου από τό «βίος στο «βιός» (μπλογκ «η σπηλιά τού νοσφεράτου» – δυστυχώς δεν μπορώ να βάλω λινκ), όμως

    ένα άλλο «φιλολογικό» πρόβλημα μέ απασχολεί:

    η ιδέα ότι βγαίνοντας απ’ το σχολείο δεν μαθαίνουμε απολύτως τίποτα – και δεν μάς μένει και τίποτα, ακόμα κι αν κάτι μάθουμε – είτε πολυτονικό διδασκόμαστε είτε μονοτονικό – και η (φριχτή) ιδέα ότι όλες οι προφητείες τής έρημης τής σχολής τής φραγκφούρτης βγαίνουν αληθινές με μεγάλη και βιασύνη και βία και βιά: μόνο από τήν τηλεόραση μορφωνόμαστε πλέον: κι αν ένα θέμα δεν το θέσει κάποιος εκεί, δεν υπάρχει.

    Τόσα χρόνια δηλαδή δεν μάς πείραζε που ο ύμνος εις την ελευθερίαν περιέγραφε (εξαπανέκαθεν που λέμε) σκηνές απείρου βίας – τώρα τό μάθαμε. Τον τραγουδάγαμε στα γήπεδα ειρηνικόν – η βία και η βιά ακολουθούσαν – ερήμην όμως τού ποιητή. Ο ποιητής πρέπει να παίζει πεντόβολα όταν οι άλλοι σφάζονται, και να μη βλέπει πουθενά βίες και βιές παρά μόνο βιολιά και βιολοντσέλα. Την βία πάντως δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να την ξέρει: μόνο εμείς πρέπει να την ξέρουμε – αλλά παίζοντας μόνο κι εμείς: ποδόσφαιρο. Να δούμε τί άλλο θα μάς μάθουν οι τριακόσιοι.

    υ.γ.: και με την ευκαιρία να διορθώσω και δύο λαθάκια βέβαια που μού ξεφύγανε, πάνω στην τούρλα τού σαββάτου: ασφαλώς η στροφή που ανέφερα ότι τραγουδούσαν στη νομική το 73 δεν είναι η τρίτη, αλλά η τέταρτη τού εθνικού μας ύμνου (τραγουδούσαν – τα παιδιά – μέ πληροφορούν – προηγουμένως φυσικά και την τρίτη)
    και βέβαια: ήταν όλα σιωπηλά

    ευχαριστώ για την φιλοξενία – πάντα χαίρομαι την επικοινωνία μαζί σας

  29. Ο/Η laskaratos λέει:

    Περιστρεφόμενε Δερβίση,
    σε ευχαριστώ.
    Το ανέκδοτο με τη μεγαλοκοπέλα-παλιός όρος, τον χρησιμοποιούσε η μακαρίτισα η μάνα μου-που χρησιμοποιείς το έχω επικαλεστεί κι εγώ δυο φορές σε αυτό το μπλογκ και περιγράφει ανάγλυφα την υποκρισία της κοινωνίας μας.
    Είναι αλήθεια πως κι εγώ μαζοχίζομαι βάζοντας συχνά κείμενα ακροδεξιά, θρησκοληπτικά κλπ και δίνω και λινκ για βιτσιόζους αναγνώστες όπως εγώ που το τραβάει ο οργανισμός τους να ενοχληθούν και ταυτόχρονα να γελάσουν.

    Εσύ βέβαια αναφέρεσαι στον πλακατζή βαψομαλλιά
    http://vapsomalliades.blogspot.com
    που τον αδίκησα κατάφωρα, μη βάζοντας ένα λινκ, αφού τον αντέγραψα από πατριωτικό φόρου που ίσως τον χρησιμοποίησε στα ενδοσυντροφικά μαχαιρώματά του με τον κ.Καρατζαφέρη.
    Το μπλογκ του μου το ύστησε ο καλός μου φίλος Θ. Κ. που τον ευχαριστώ και από εδώ για τη διαδικτυακή βοήθεια που μου έχει προσφέρει.

    Έκανα κι εγώ λίγο για την πλάκα μας, το δικηγόρο του διαβόλου, χάριν του γραφικού αλλά επικίνδυνου και αμαθέστατου αρχηγού του Λάος, που δίνει ρεσιτάλ κουτοπονηριάς με καραγκιοζίστικα καμώματα, αβανταριζόμενος προκλητικά από δημοσιογράφους των ιδιωτικών καναλιών.

    Με την ευκαιρία να ευχαριστήσω τους φίλους που συχνά σχολιάζουν επαινετικά ή συνεισφέρουν θαυμάσια σχόλια μερικές φορές μικρά αριστουργήματα, ζητώντας ειλικρινά συγνώμη που από έλλειψη χρόνου δεν απαντάω, ενώ απολαμβάνω τα γραπτά τους.
    .

  30. Ο/Η Dr.Φον Βούχτεν, Σεξολόγος λέει:

    Αχ αυτοί οι ρατσιστές, οι πατριώτες, οι εθνικιστές, οι θεοφοβούμενοι, οι ακροδεξιοί, οι καθώς πρέπει, οι λαικιστές, οι Ταρτούφοι. Ευτυχώς που στην Ελλάδα δεν έχουμε τέτοιους, είμαστε εντάξει προς το παρόν, αλλά στην Ευρώπη, να οι πομπές τους.

    http://www.protothema.gr/content.php?id=16990
    Ο Γεργκ Χάιντερ είχε διπλή ζωή. Από τη μία σύζυγος της Κλάουντια, πατέρας της Ούλρικε και της Κορνηλίας και από την άλλη παθιασμένος εραστής του εκπροσώπου του κόμματός του, Στεφάν. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν τα αυστριακά μέσα ενημέρωσης μετά το αυτοκινητιστικό δυστύχημα που του στέρησε τη ζωή τα ξημερώματα της 11ης Οκτωβρίου. Αφορμή των δημοσιευμάτων που ακολούθησαν τον θάνατο του ηγέτη του ακροδεξιού κόμματος ΒΖΟ (Συμμαχία για το Μέλλον της Αυστρίας), στάθηκαν οι αποκαλυπτικές δηλώσεις του Στεφάν Πέτσνερ. «Ηταν ο άνδρας της ζωής μου. Είχαμε μια σχέση που ξεπερνούσε την φιλία. Ο Γεργκ κι εγώ νιώθαμε μια μαγνητική έλξη», είπε σε συνέντευξη στο αυστριακό ραδιόφωνο ο 27χρονος δημοσιογράφος και εκπρόσωπος τύπου του κόμματος. Οι αποκαλύψεις για την κρυφή ζωή του χαρισματικού ηγέτη του ξενοφοβικού κόμματος της Αυστρίας, συγκλόνισαν τους φανατικούς οπαδούς του Χάιντερ. Ωστόσο δεν είναι λίγοι εκείνοι που γνώριζαν για την ομοφυλοφιλία του αυστριακού ηγέτη, ενώ ο ίδιος δεν είχε ποτέ αρνηθεί ή επιβεβαιώσει τις φήμες σχετικά με την διπλή ζωή του. Σε προεκλογική συγκέντρωση μάλιστα είχε δημοσίως καταδικάσει τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις, προσπαθώντας να προσεγγίσει ακόμα πιο συντηρητικούς οπαδούς. Δέκα χρόνια πριν, εκπρόσωπος της μεγαλύτερης κοινότητας ομοφυλοφίλων στην Βιέννη, είχε υποστηρίξει πως κρατούσε στα χέρια του τις αποδείξεις της ομοφυλοφιλίας του Χάιντερ. Αυτή όμως είναι η πρώτη φορά που ο τύπος της γειτονικής Γερμανίας αναρωτιέται ανοιχτά για την διπλή ζωή του 58χρονου Χάιντερ. Από την λαική Bild μέχρι και την συντηρητική Welt, οι περισσότερες εφημερίδες κάνουν λόγο για τις ομοφυλοφιλικές του τάσεις. Ακόμα και η αριστερή Tageszeitung, λέει πως στην Αυστρία αυτό ήταν ένα θέμα ταμπού, όμως πλέον θα πάψει να είναι «αν ο Πέτσνερ συνεχίσει να συμπεριφέρεται σαν χήρος».

    Η Κριστιάν, αδερφή του Στεφάν Πέτσνερ, δήλωσε στο γερμανικό περιοδικό Madonna «ο Στεφάν περνούσε τρία τέταρτα του χρόνου του με τον Γεργκ. Ακόμα και τα σαββατοκύριακα και στις γιορτές. Πολλές φορές η Κλάουντια ζήλευε, γιατί ο Στεφάν περνούσε περισσότερο χρόνο με τον άνδρα της από ότι εκείνη. Οι δυο τους είχαν τόσο στενή φιλία και με τον τρόπο τους αγαπιόντουσαν».

    Απαρηγόρητος ο Στεφάν στην κηδεία του αγαπημένου του, που πραγματοποιήθηκε στην πόλη Κλάγκενφουρτ, πρωτεύουσα της Καρινθίας, κρατούσε το κεφάλι του σφιχτά ανάμεσα στα χέρια του, λίγα μέτρα από την οικογένεια του Χάιντερ.

    Δύο εβδομάδες από τον θάνατό του, έπειτα από πρόσκρουση του πολυτελούς αυτοκινήτου του Volkswagen Phaeton και αφού φέρεται να είχε καταναλώσει μεγάλη ποσότητα αλκοόλ, ακόμα περισσότερες αποκαλύψεις ρίχνουν φως στη ζωή και τον θάνατο του κυβερνήτη της Καρινθίας. «Η σύζυγός του δεν είχε αρνηθεί την πραγματικότητα. Εκείνη τον αγαπούσε ως γυναίκα, εκείνος την αγαπούσε ως άνδρας, εγώ τον αγαπούσα με ένα εντελώς διαφορετικό και προσωπικό τρόπο κι η Κλάουντια το καταλάβαινε αυτό, πολλές φορές μάλιστα κοιμόμουν στο σπίτι τους κι εκείνη το γνώριζε», δήλωσε ο Στεφάν προσπαθώντας να συγκρατήσει τα αναφιλητά του.

    Σενάρια

    Τα σενάρια γύρω από τον θάνατό του πληθαίνουν. Πολλοί μιλούν για υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, αφού ο Χάιντερ και ο Στεφάν είχαν διασκεδάσει στο κοσμοπολίτικο κλαμπ «Le Cabaret». Λέγεται μάλιστα πως κατά τη διάρκεια της βραδιάς, οι δύο τους είχαν λογοφέρει έντονα, με αποτέλεσμα ο Χάιντερ να φύγει από το κλαμπ μόνος του, αρνούμενος τον επίσημο οδηγό του και προτιμώντας να οδηγήσει μόνος του. Λίγη ώρα μετά ο Χάιντερ φέρεται να πήγε σε ένα γκεί μπαρ της περιοχής, αλλά έφυγε γρήγορα γιατί ήθελε να είναι ξεκούραστος καθώς το σαββατοκύριακο θα γιόρταζε τα 90α γενέθλια της μητέρας του. Αμέσως μετά μπήκε στο αμάξι του, οδηγώντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα που έφτασε τα 170 χιλιόμετρα και υπό την επήρεια αλκοόλ, έχασε τον έλεγχο και προσέκρουσε σε στηθαίο και ανατράπηκε. Μάλιστα σύμφωνα με την εξέταση αίματος που πραγματοποιήθηκε, το ποσοστό αλκοόλ που βρέθηκε άγγιξε τα 1,8 γραμμάρια οινόπνευμα ανά λίτρο ενώ το επιτρεπτό όριο είναι 0,5.

    Αλλα σενάρια θέλουν τον ηγέτη του ΒΖΟ, πριν οδηγήσει, να κατανάλωσε εν αγνοία του, σταγόνες από το ηρεμιστικό και υπνωτικό «K.-o.-Tropfen», το οποίο προκαλεί υπνηλία και αμνησία, ενώ έχει χρησιμοποιηθεί σε υποθέσεις βιασμού.

    Από την άλλη δημοσιεύματα αυστριακών εφημερίδων, κάνουν λόγο πως αιτία της πρόσκρουσης του αυτοκινήτου του ήταν τα συνεχή τηλεφωνήματα που δεχόταν από τον Στεφάν έπειτα από την λογομαχία τους, τα οποία τον έκαναν τον να χάσει τον έλεγχο του αυτοκινήτου του.

    Την ίδια στιγμή οπαδοί του ακροδεξιού κόμματος, υποστηρίζουν πως δεν πρόκειται για δυστύχημα αλλά για δολοφονία.

    Επειτα από όλα αυτά τα σενάρια, η χήρα του Χάιντερ, Κλάουντια σταμάτησε τη διαδικασία αποτέφρωσης της σωρού του, για να ξεκαθαρίσει η αιτία θανάτου του συζύγου της. Η Κλάουντια δεν πιστεύει πως ο Χάιντερ είχε καταναλώσει αλκοόλ, ενώ υποστηρίζει πως δεν έγινε εξέταση αίματος.

    Αποπομπή

    Λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του θανάτου του Χάιντερ, την ηγεσία του κόμματος ανέλαβε ο Στεφάν Πέτσνερ, με αποτέλεσμα να γίνει ο νεότερος αρχηγός κόμματος στην ιστορία της χώρας. Ωστόσο, την περασμένη εβδομάδα και μετά τις αποκαλύψεις του γύρω από την σχέση του με τον θανόντα, τα στελέχη του ΒΖΟ, τον απέπεμψαν με συνοπτικές διαδικασίες. Την ηγεσία ανέλαβε ο 53χρονος Γκότφριντ Ντέρφλερ με 19 ψήφους, έναντι των 17 που έλαβε ο Ρέινχαρντ Ρορ του ακροδεξιού Κόμματος της Ελευθερίας, με το οποίο θεωρείτο σίγουρη η ένωση με το ΒΖΟ.

  31. Ο/Η omadeon λέει:

    Κύριε Ροίδη μάλλον πήγε ένα σχόλιό μου στο σπαμ. To ξαναστέλνω ελαφρώς ΔΙΟΡΘΩΜΕΝΟ (με αυτή την ευκαιρία).

    Καλημέρα,
    Προχθές, μέσα σε παρεμφερή συζήτηση σε άλλο μπλογκ μια σοβαρή (κατά τα άλλα) σχολιάστρια (δεν έχει σημασία ποια)… με εκνεύρισε λιγάκι γιατί είπε «είστε κολλημένοι όλοι εσείς της ΟΜΑΔΑΣ ΤΡΙΑΡΙΔΗ». Αρνήθηκα εμφατικά (και επιμένω) πως ΔΕΝ ανήκω σε κάποια τέτοια «ομάδα», ενώ θεωρώ την… ίδια -μάλλον- κολλημένη σε κάποιες… Καραμπελικές παρωπίδες! 🙂

    Ομως, η αλήθεια είναι το ότι ΣΥΜΠΑΘΩ τη δουλειά του Τριαρίδη, η οποία ΑΦΟΡΑ το ποστ. Κι έχω πολλούς μήνες να τηλεφωνηθώ με τον ίδιο, τον ευαίσθητο αυτό άνθρωπο, του οποίου το μόνο έγκλημα είναι ο υπερβολικός ανθρωπισμός. Υπέστη ανελέτητο κυνηγητό στη χώρα μας (για τις απόψεις του) αφού απειλήθηκε, βρίστηκε, έχασε δουλειές, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΗΚΕ από παντού, και άλλα δεινά, απίστευτα για μια χώρα όπου ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ πως όλοι οι «διαφωνούντες» είναι ΟΚ.

    Σε άλλα μπλογκ ΑΠΕΦΥΓΑ, να αναφερθώ στον Τριαρίδη, γιατί αυτό ίσως οδηγούσε σε ακραίες… εκτροπές συζητήσεων. Μάλιστα δεν θα το έκανα ΟΥΤΕ εδώ, ΑΝ ΔΕΝ ανακάλυπτα -στο μεταξύ- κάποιες ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ ότι ο ίδιος ο Σολωμός (κάποια εποχή αργότερα) ΜΑΛΛΟΝ άρχισε να ΜΕΤΑΝΙΩΝΕΙ για ορισμένα χαρακτηριστικά της ποίησής του, δηλαδή κυρίως τη… βία (ή το βαθμό έκφρασής της)!

    Γνώμη μου είναι ότι αξίζει να διαβαστεί ΞΑΝΑ ο Τριαρίδης, με βάση ΑΥΤΟ το ενδεχόμενο, διότι καθίσταται ΠΟΛΥ πιθανό ότι ο Σολωμός κάποτε _μετάνιωσε_ για ορισμένους στίχους του και προσπάθησε ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ να μειώσει το ποσοστό της βίας στην ιταλική μετάφρασή του, αποδεχόμενος το ιταλικό αντίστοιχο του «βιασύνη» (όπως τσαμπουνάνε κάποιοι… Αλαβανο-κυνηγοί).
    -ΑΝ ισχύει αυτό, έχουμε ΠΟΛΛΑ να μάθουμε ακόμη.

    Το ερευνώ. Θα μάθω τις απόψεις του ΙΔΙΟΥ του Τριαρίδη σε λίγο, αλλά επειδή είναι επείγον θέμα, δίνω προς το παρόν link στο παρεξηγημένο έργο του:
    http://www.triaridis.gr/keimena/keimD035.htm

  32. Ο/Η Νοσφεράτος λέει:

    επειδή η συζητηση αυτή μαλλον θα κρατησει επ’ απειρον

    http://nosferatos.blogspot.com/2009/04/blog-post_8184.html

    και παιδιά : Μη τα παιρνετε ολα ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ
    καλό Πάσχα

  33. Ο/Η Τα πάντα όλα λέει:

    Εδώ είναι το σχόλιο του Σολωμού:
    http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=32&author_id=47

    »Λάβε την καλοσύνην, Διδάσκαλε, να γύρης τ’ αυτιά σου εδώ πάνου, και μέτρα. Kάθε συλλαβή είναι ένα πόδι, και για μας και για αυτούς, όποιος και αν είναι ο στίχος όμως εσύ δεν ηξεύρεις να τα μετράς. Tο φωνήεν, με το οποίον τελειώνει η λέξη, χάνεται εις το φωνήεν, με το οποίον η ακόλουθη αρχινά όμως το προφέρω, επειδή έτσι με συμβουλεύει η τέχνη της αληθινής αρμονίας. Tο ια (βία), το εει (ρέει), το αϊ (Mάϊ) και τα εξής, όταν δεν είναι εις το τέλος του στίχου, δεν κάνουν παρά μία συλλαβή. Tο τιμή είναι ομοιοτέλευτο με το πολλοί, το κακός με το τυφλός, το εχθές με το πολλές. Tούτοι οι κανόνες έχουν κάποιες εξαιρέσεις, τες οποίες όποιος έχει καλά θρεμμένη με τους Kλασσικούς την ψυχήν του βάνει εις έργον, χωρίς τόσο να συλλογίζεται, εις την ίδιαν στιγμήν εις την οποίαν μορφώνει την ύλη. Πίστευσέ μου, Διδάσκαλε, η αρμονία του στίχου δεν είναι πράγμα όλο μηχανικό, αλλά είναι ξεχείλισμα της ψυχής μ’ όλον τούτο, αν φθάσης να μου αποδείξης ότι σφάλλω τους στίχους, θέλει γράψω των Iταλών και των Iσπανών, να τους δώσω την είδησιν, ότι τους έσφαλαν έως τώρα και αυτοί, και μη φοβάσαι να σου πάρω για την εφεύρεσιν το βραβείον, γιατί θέλει σε μελετήσω. Aλλά ποίος σου είπε να τσακίσης την λέξη θερι- σμένα; (στρ. 51) – Ποίος μου τόπε; το απόκρυφο της τέχνης μου και το παράδειγμα των μεγάλων. Άμετρα είναι τα παραδείγματα τέτοιας λογής, και θέλει σου τα αναφέρω όλα ένα ένα, όταν ανανοηθώ πως έχω καιρόν να χάσω. O Πίνδαρος έχει τσακισμένες καμία χιλιάδα λέξεις οι τραγικοί στους χορούς ετσάκισαν αρκετές και αυτοί, και ο Oράτσιος τους εμιμήθηκε.»

    Ο Σολωμός δεν μιλάει για το νόημα του βία ή ρέει ή μάι, αλλά για το μέτρο και την αρμονία που έχουν στο ποίημα. Το πως πρεπει να διαβαστεί το ποίημα, όχι το τί σημαίνει. Η μήπως ήταν και το ρέει ρεεί και το μάι μαί; Αυτό είναι εύκολο να το καταλάβει κανείς απο το κείμενο. Το οτι είναι βία σαν λέξη είναι σίγουρο. Ο Καρατζαφέρης είχε δηλώσει πως είναι βια και όχι βία, που είναι λάθος. Το ποιά απο τις δύο έννοιες έχει είναι υπο συζήτηση. Ακόμα και αν σημαίνει βιασύνη, υποδηλώνει ορμή, δύναμη, βία. Το άν είναι ένα κειμενο επαναστατικής βίας ο εθνικός ύμνος το βλέπει και το κρίνει ο κάθε ένας, αρκεί να τον διαβάσει όλο.

  34. Παράθεμα: Τα Θεοφάνεια του Καρατζαφέρη « Ροΐδη Εμμονές

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.