Θέμος Κορνάρος: Σχόλια-προσφορά των αναγνωστών στο blog για τη ζωή του

kornaros_6

(Διαβάστε το Πρώτο, το Δεύτερο, το Τρίτο, το Τέταρτο και Πέμπτο Μέρος) Από τον ιστότοπο του Νίκου Σαραντάκου (courtesy of)

Σχόλια των αναγνωστών:

Λασκαράτος
Εποχή άφησε και το «Αγύρτες και κλέφτες στην Εξουσία», με το οποίο κατήγγειλε τον μητροπολίτη Μεσολλογγίου Ιερόθεο ως σαδιστή (βασάνιζε σκύλους κρεμώντας τους από τις σκάλες του μητροπολιτικού μεγάρου κλπ) και ως συνεργάτη των αρχών Κατοχής, επιχαίροντα για εκτελεσμένους πατριώτες στο μνημόσυνό τους!!!.
Ο δεσπότης τον οδήγησε στα δικαστήρια. Δεν έχω πρόχειρο το βιβλίο, ίσως ο κ.Σαραντάκος να το έχει-αλλά θυμάμαι πως στα προλεγόμενα αναφερόταν πως την ώρα που ο δεσπότης μπήκε στο δικαστήριο, έπεσε κάτω η εικόνα του Χριστού. Δεν υπαινίσομαι θαύμα, αλλά το δικαστήριο όφειλε ως ελληνορθόδοξο να προβληματιστεί. Νομίζω πως ο Κορνάρος καταδικάστηκε όπως συνέβη και με το βιβλίο του για το Όρος. Αντιγράφω από το ποστ που προανέφερα:
«...Ο κομμουνιστής συγγραφέας Θ. Κορνάρος,  πήγε στο όρος ως εργάτης και μετέφερε τα όσα έζησε στο βιβλίο του “Άγιον όρος, οι Άγιοι χωρίς μάσκα“. Το βιβλίο του κατασχέθηκε από την Εισαγγελεία. Στις 15 Γενάρη του 1934, ο Φώτος Πολίτης, τον υπερασπίζεται με επιφυλλίδα του στην “Πρωϊα“: “Όσοι ενδιαφέρονται λοιπόν πραγματικά για την θρησκεία…αντί να ζητήσουν την κεφαλήν του Κορνάρου επί πίνακι, θάπρεπε να εξακριβώσουν τις καταγγελίες του και να ασκήσουν αυστηρόν έλεγχο εκεί που πρέπει“. Επαινετικά επίσης έγραψαν για το βιβλίο, και οι Πέτρος Χάρης, Κωστής Μπαστιάς, Λιλή Ιακωβίδη (”Αθ.Νέα”, 5-5-’33, “Καθημερινή”, 2-4-’33, και με επιστολή της υπό ημερομηνία 15-4-’33, η ποιήτρια, δημοσιευμένη στο βιβλίο “Ένα μήνα με τους άνδρες….”.). Ο Κορνάρος δημοσίευσε στο βιβλίο αυτό, υπό τον τίτλο “Πνευματική παραγωγή του όρους”, την ερώτηση που σύμφωνα με το εξομολογητάριο του αγ.Νικοδήμου, πρέπει να απευθύνεται στους υποψήφιους για χειροτονία: “Ο υποψήφιος διάκονος πρέπει να ερωτηθή, εάν ανθρωπίνη φύσις, τριβήν εποιήσατο περί την οπισθίαν οπήν, ή εάν εισήλθεν εν αυτή και συνάμα ροήν εποιήσατο…”. Όπως συμπληρώνει ο Κορνάρος είναι “θαύμα” το φαινόμενο να μην τρέμουν τα πόδια του υποψήφιου στο άκουσμα αυτής της περικοπής….»

###

Φιλόλογος
ΘΕΜΟΣ ΚΟΡΝΑΡΟΣ
Γεννήθηκε στο χωριό Σίβα Μεσαράς της Κρήτης το 1907 και πέθανε το 1970. Μεγάλωσε στη φτώχεια. Άφησε το χωριό του για να δουλέψει ως εργάτης όταν κτιζόταν το Εθνικό Θέατρο. Στα θεμέλια της οικοδομής τον είδε ο Φώτος Πολίτης όταν μια μέρα πήγε για να επιθεωρήσει τις εργασίες και τον ξεχώρισε καθώς είχε ένα βιβλίο ανάμεσα στο λιγοστό ψωμί του.
Ύστερα από λίγο τον παρουσίασε στο αναγνωστικό κοινό ως νέο πεζογράφο. Στην Κατοχή συνελήφθη και βασανίσθηκε από τους Γερμανούς στο Στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Για το βιβλίο του «Αγύρτες και κλέφτες στην εκκλησία» τιμωρήθηκε με δύο χρόνια φυλακή. Μετά τη απελευθέρωσή του εξορίσθηκε λόγω των αριστερών επαναστατικών του απόψεων. Ταξίδεψε στις σοσιαλιστικές χώρες καταγράφοντας με ιδεολογική μονομέρεια τα όσα είδε. Στα κείμενά του ο κόσμος είναι χωρισμένος στα δυό, σε καλούς και κακούς, σε πατριώτες και προδότες.
Ως συγγραφέας παίρνει θέση για να δικαιώσει τους καλούς και να στηλιτεύσει τους κακούς. Γράφει με πάθος, αλλά με ειλικρίνεια προκειμένου να επικρατήσει η αλήθεια. Στέκεται επιδεικτικά κοντά στον αδικούμενο και στο φτωχό. Δημοσιογραφεί αγγίζοντας την τέχνη. Εχθρός του είναι η απάνθρωπη κοινωνία. Περιγράφει με ρεαλισμό, που ορισμένες φορές περνάει στα όρια της ωμότητας, όπως είναι το βιβλίο του για τη ζωή των λεπρών.
Έργα του:
Έρωτας η αναισθησία, 1929
Το Άγιον Όρος, 1933
Σπιναλόγκα, 1933
Ο αλήτης, 1935
Καλοί και κακοί, 1940
Δε θα πεθάνουμε, 1943
Ο δαίμονας, 1940
Ο σταυρωμένος λαός μας, 1945
Αγύρτες και κλέφτες στη εξουσία, 1945
Με τα παιδιά της θύελλας, 1955
Στάχτες και φοίνικες, 1957

###

Μούτρο
“…Το 1959 συμπληρώθηκαν 10 χρόνια από τη νίκη της επανάστασης στην Κίνα. Στα γραφεία της ΕΔΑ ήλθε μια επίσημη πρόσκληση για τη συμμετοχή ελληνικής αντιπροσωπείας στους εορτασμούς στο Πεκίνο. Ήμουν τότε διευθυντής της “Αυγής” και θα πήγαινα στην Κίνα. Μαζί μου ήλθε και ο Θέμος Κορνάρος…
…Την επομένη που φθάσαμε στο Πεκίνο θα συναντούσαμε το Μάο. Μας πήγαν σε μια παγόδα και περιμέναμε. Σε μια στιγμή η πόρτα του γραφείου του Μάο άνοιξε και ο αρχηγός της Κίνας έκανε την επιβλητική του εμφάνηση, περιστοιχιζόμενος από τους στενούς συνεργάτες του και μια ομάδα φρουρών. Προχώρησε προς το κέντρο της αίθουσας και ετοιμαζόταν να πει δυο λόγια χαιρετιστήρια, οπότε, ξαφνικά, πετάχτηκε ένα μαυροτσούκαλο αιλουροειδές, έσπασε τον κύκλο των φρουρών και χύμηξε στον Μάο. Τον αγκάλιασε σφιχτά απ’ το λαιμό, τον φιλούσε και κράυγαζε σε μιαν ακατάληπτη γλώσσα, δύσκολα κατανοητή ακόμα και απ’ τους Έλληνες: “Κουμπάρε Μάο!”

Ήταν ο Θέμος! Όλοι φοβήθηκαν τη συνέχεια. Οι φρουροί, κατάπληκτοι, δεν πρόλαβαν να επέμβουν. Ο Μάο περίμενε ατάραχος, μόνο προσπαθούσε να καταλάβει τι έγινε και να ξεκλειδώσει χωρίες βίαιες κινήσεις το αγκάλιασμα του Θέμου από το λαιμό του. Πού όμως! Ο Θέμος, σε κατάσταση αλλοφροσύνης μιλούσε ακατάπαυστα με τη βαρια κρητική προφορά του, που τώρα δεν την καταλάβαινε κανείς απολύτως. Του έλεγε για την αγάπη που έτρεφε ο λαός μας γι’ αυτόν και για τα έργα του, και δώστου ματς-μουτς. Επιτέλους, κάποτε ο Θέμος ηρέμησε, ο Μαύρος κάλεσε έναν αξιωματούχο και εξήγησε πως το αιλουροειδές ήταν Έλληνας αντιπρόσωπος, ο συγγραφέας Θέμος Κορνάρος και πως ήθελε απλώς να δείξει την αγάπη του. Ο Μάο άκουσε τις εξηγήσεις, αγκάλιασε τον Θέμο, άρχισε να του μιλάει στα κινέζικα, ενώ ο Θέμος απαντούσε στα κρητικά. Σε λίγο δόθηκαν από το μικρόφωνο οι απαραίτητες εξηγήσεις και η κατάσταση ηρέμησε, ώσπου έφυγαν οι προσκαλεσμένοι.

Στο ξενοδοχείο εμείς και όλοι οι άλλοι υποδεχτήκαμε τον Θέμο με ζητωκραυγές και χειροκροτήματα.
“Καλά, τι του ‘λεγες και τι σου έλεγε;” ήταν η εύλογη απορία όλων.
“Δυο ποιητές μπορούν και καταλαβαίνονται και μόνο από τα μάτια. Δεν χρειάζεται άλλη γλώσσα”.

Το γεγονός προκάλεσε κατάπληξη. Την άλλη μέρα το περιέγραφαν οι κινέζικες εφημερίδες με τίτλο “Κουμπάρε Μάο!” δίνοντας πληροφορίες για την ικανοποίηση του Μάο και την αγωνία της φρουράς ασφαλείας.”

(Από το βιβλίο του Λεωνίδα Κύρκου)

###

Μούτρο
Μάρκος Αυγέρης:
Στα δυο τελευταία χρόνια, μη βρίσκοντας καμμιά εργασία, είχε εξαφανιστεί από την πνευματική κίνηση και πό τους κύκλους των γνωστών του, γιατί η φτώχεια και η στέρηση τον ταπείνωναν τόσο, που ντρεπόταν να παρουσιάζεται στους κύκλους των λογίων. Έκρυβε από τους γνωστούς του με επιμέλεια πού κατοικούσε. Έμενε σ’ ένα υγρό και ανήλιαγο υπόγειο και ‘κει πέθανε.

Έλλη Αλεξίου:
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του υπήρξαν δραματικά. Παραπαίοντας μέστα στα βράχια της έσχατης ένδειας και ανασφάλειας, το είχε ρίξει στην απομόνωση. Απέβαλε την έφεση στο γράψιμο, απέβαλε την υπερηφάνειά του, ράκος ψυχικό, φυτοζωούσε εκποιώντας ό,τι είχε και δεν είχε: βιβλία και κειμήλεια και δωράκια αγαπημένα αντί πινακίου φακής, μόνο και μόνο για να μην πεθάνει από ασιτία.

Λιλίκα Νάκου:
Ο Κορνάρος πρώτα απ’ όλα ήταν άνθρωπος. Είχε καρδιά. Δεν ήταν από τους ξερούς εγκεφαλικούς συγγραφείς. Και αυτό ήταν το γόητρό του για όσους τον αγαπούσαν. Η τελευταία του απόπειρα να διαδώσει το φτηνό βιβλίο, τι άλλο ήταν από την επιθυμία του να ανοίξει τα μάτια του πολύ κοσμάκη και να τον μάθει ν΄αγαπά το βιβλίο.

Νίκος Μαρκάκης (συνταξιούχος δημοσιογράφος του ΔΟΛ):

Δεν μου λες, κουμπάρε, πόσα χρόνια πέρασες στις φυλακές και τις εξορίες, τον ρώτησα κάποτε. Και η απάντησή του:
Δεν στάθηκα ποτέ να μετρήσω. Δεν είχα καιρό για τέτοια ψιλοπράματα. Μα σαν πήγα στην Κίνα μου το είπε ο Μάο. Μόλις μπήκα και τον χαιρέτησα, μου λέει κρατώντας το χέρι μου: “Σύντροφε, έχεις κάνει φυλακές και εξορίες περισσότερο χρόνο από μένα. Έχεις κάνει εικοσιτέσσερα χρόνια και οχτώ μήνες”. Τότε τόμαθα κουμπάρε, μου λέει και χαμογελά σβηστά.

###

Μούτρο
Μεγάλο θόρυβο που συγκλόνισε τη διεθνή κοινή γνώμη, προκάλεσε η επιστολή του Θέμου Κορνάρου προς τον Αϊνστάϊν, από τον “βράχο της εξορίας” (Άη Στράτη) το καλοκαίρι του 1953. Στο γράμμα διεκτραγωδούσε τα δεινά των κρατουμένων στο στρατόπεδο και την κτηνώδη συμπεριφορά των φρουρών του.

Τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής του ζούσε πουλώντας τσιγάρα. Στις σημειώσεις που κρατούσε βρέθηκε ένας κατάλογος με ονόματα φίλων του και η μάρκα των τσιγάρων που προτιμούσε ο καθένας. Ο Τάδε 15 κουτιά τσιγάρα Καρέλια φίλτρο πολυτελείας, ο Τάδε 20 κουτιά Άριστα Ματσάγγου φίλτρο, ο Τάδε 10 κούτες Άσσος φίλτρο…΄Ένας φίλος του από τη Θήβα του αγόραζε -για να τον ενισχύσει- αρκετές κούτες τσιγάρων. Μια μέρα στη Θήβα πήγε και περίμενε τον φίλο του στο δασύλλιο. Εκεί τον πήρε ο ύπνος. Το πρωϊ τον βρήκαν πεθαμένο, προφανώς από το κρύο και την υγρασία. Ο φίλος του, που εργαζόταν στον Δήμο, για ν’ αποφύγει τυχόν σκάνδαλο, τον πήρε και τον κατέβασε νεκρό στην Αθήνα, στο σπίτι του. Εκεί, μετά από δυο μέρες τον βρήκαν ξυλιασμένο!!!

Ελάχιστοι πληροφορήθηκαν και έδωσαν το “παρών” στην κηδεία του στις 24-4-1970. Τρία χρόνια αργότερα (20-4-1974) έγινε ανακομιδή των οστών του που μεταφέρθηκαν στον τάφο της αδελφής του Σοφίας, στις Μοίρες Ηρακλείου. Η αδελφική φιλοξενία κράτησε 32 ολόκληρα χρόνια. Το απόγευμα της Κυριακής 10-9-2006, με μέριμνα του Πολιτιστικού Συλλόγου Σίβα (γενέτειρας του Θέμου) έγινε η δεύτερη και τελευταία μετακομιδή των οστών του σ’ έναν απέριττο τάφο, προσφορά της Κοινότητας Σίβα. Και στην κεντρική πλατεία του χωριού του δεσπόζει η ορειχάλκινη προτομή μου.

Θέμο, ένα μεγάλο “ευχαριστώ” απ’ όλους μας για το “Άγιο Όρος”, για τη “Σπιναλόγγα”, για τους “Αγύρτες”, για το “Στρατόπεδο του Χαϊδαριού” και για όλα τα βιβλία σου που μας διαμόρφωσαν σαν πολίτες…

###

Λασκαράτος
ΗΤΑΝ ένας 80άρης, και «βάλε», σύντροφος που προχώρησε τη συζήτηση για όλα αυτά τα δυσώδη, για την μπόχα, που μας βγαίνει απ’ όλες τις μεριές. Κι εκεί πάνω στη συζήτηση, πέταξε το λόγο του. Θύμισε τον κουμπάρο, που δεν ήταν άλλος από το Θέμο Κορνάρο.

Ο ΘΕΜΟΣ Κορνάρος, ο κουμπάρος όπως ήταν ο χαιρετισμός του γενικά προς όλους γνωστούς κι άγνωστους, γεννημένος στη Μεσαρά της Κρήτης είχε πάρει δραστήριο μέρος στην ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση ενάντια στους χιτλερικούς κατακτητές. Επεσε στα χέρια τους και τον βασάνισαν με αφάνταστο τρόπο, τον άφησαν σχεδόν μισοπεθαμένο όταν τελικά τον μετέφεραν στο Χαϊδάρι.

ΑΛΛΑ από τη φοβερή αυτή δοκιμασία ο Κορνάρος μας έδωσε το βιβλίο του «Στρατόπεδο Χαϊδαρίου», για το οποίο ο Κ. Βάρναλης θα γράψει πως είναι «το πιο ώριμο και το πιο ενδιαφέρον έργο του και από την άποψη του γραψίματος και από την άποψη του θέματος». Είναι «ένα βιβλίο γραμμένο με πόνο, βάσανα και αίμα ενός ολόκληρου λαού», θα γράψει στο «Ρ» ο Τάκης Αδάμος.

ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ του «Αγύρτες και κλέφτες στην εξουσία» δημοσιεύονται δύο διηγήματα αφιερωμένα στον κλήρο. Στο πρώτο για να καυτηριάσει την αντεθνική δράση ενός ανώτερου κληρικού (του μητροπολίτη Ιερόθεου Μεσολογγίου). Στο δεύτερο για να προβάλει και να εξάρει την αγάπη για την πατρίδα και το πνεύμα αυτοθυσίας του κατώτερου κλήρου.

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ στενή του μητροπολίτη με τους ξένους καταχτητές καταπίεζε και λήστευε τους αγρότες της περιφέρειας. Στην επιμνημόσυνη ομιλία του για τους 120 πατριώτες που εκτελέστηκαν στο Αγρίνιο τη Μεγάλη Παρασκευή του 1944 τέλειωνε με τούτα τα λόγια: «Ομολογώ όμως ότι καλώς έπαθον διότι ήσαν προπαγανδισταί του κομμουνισμού».

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ του Μεσολογγίου και οι δικαστικοί μηχανισμοί της εξουσίας τελικά καταδίκασαν σε δυο χρόνια φυλάκιση τον Κορνάρο. Τα «Ελεύθερα Γράμματα» στο πρωτοσέλιδο άρθρο τους, 1η Οκτώβρη 1946 ανάμεσα στ’ άλλα γράφουν: «… Σε όποιο άλλο μέρος της Ευρώπης κι αν ζούσε όχι μόνο η διανόηση του τόπου του θα ήταν περήφανη γι’ αυτόν μα και το κράτος θα τον θεωρούσε σαν έναν από τους πνευματικούς ήρωές του. Εδώ όμως;

ΕΔΩ όμως βρίσκεται στις φυλακές γιατί είχε τη “λόξα” να κατηγορήσει όσους συνεργάστηκαν με τον εχθρό. Αυτό και μόνο το γεγονός μαρτυρά σε ποιο εθνικό βάραθρο έχουμε πέσει».
Του
Νίκου ΚΑΡΑΝΤΗΝΟΥ

###

Μούτρο
Ιδού κι ένα ποίημα του Γιάννη Ρίτσου για τον Θέμο Κορνάρο:

Κουμπάρε, ευχαριστούμε…
…Όλοι ρωτάνε για σένα κουμπάρε.
Οι ελιές ανθίζουν και σε χαιρετάνε.
Οι πορτοκαλιές φυλάνε τα πιο καλά φεγγάρια τους να φέγγουνε
τη θύμησή σου.
Όλος ο λαός κρατάει μ’ ευλάβεια μεσ’ στα δυο φύλλα
της καρδιάς του τ’ όνομά σου,
Όπως εσύ κρατάς στα δυνατά σου χέρια το ευαγγέλιο της πατρίδας.
…Πολύ θα τόθελα να σεργιανούμε λεύτεροι στον κόσμο.
Χωρίς να γδέρνονται τα γόνατά μας στα συρματοπλέγματα.
Χωρίς να σκοντάφτουμε στα πεσμένα δοκάρια των ίσκιων.
Κουμπάρε, των βουνών και των πουλιών και των φτωχών ανθρώπων.
Τα χρόνια σου περνάνε από διωγμό σε διωγμό,
Απ’ το Χαϊδάρι στα μπουντρούμια του Μεσολογγιού,
Απ’ τη Μακρόνησο στον Άϊ Στράτη.
Δίπλα στο θάνατο με μια μπουκιά χαμόγελο στο στόμα σου,
Με δυο αστραπές απόφαση στη νύχτα των ματιών σου…
…Ποτέ κανείς δεν είδε τη ματιά σου μεσίστια,
Ποτέ η ματιά σου δεν ήταν πιο κάτω απ’ το μπόϊ του έθνους…
Σα θάρθει η ώρα θα σου πούμε πόσο σ’ αγαπήσαμε.
Την είδαμε αυτή την αγάπη.
Κουμπάρε που στεφάνωσες την καλωσύνη με το θάρρος,
Εσύ που πιάνεις το γονατισμένο φως απ’ τις μασχάλες,
Κι αναστηλώνεις απ’ τη λάσπη την ελπίδα…
…Όλα τα γράμματά σου τα παίρνουμε, κουμπάρε,
Τα βρίσκουμε κάθε πρωϊνό ριγμένα κάτ’ απ’ την πόρτα μας,
Ριγμένα με το χέρι του ήλιου. Σ’ ευχαριστούμε.
Μην πικραθείς που ’ναι τα μάτια μας κλαμένα.
Είναι απ’ τη χαρά μας που σ’ έχουμε κουμπάρο.
Ευχαριστούμε…

###

Eωσφόρος

«Εκκληση για τη σωτηρία του Θέμου Κορνάρου»
(Αύγουστος 1955)

«Γρηγορείτε, αδερφοί, γρηγορείτε!
Εσείς της τέχνης οι μαστόροι –
εσείς που ξέρετε
του κοντυλιού τα μάγια –
εσείς που δίνετε
στην πέτρα ανάσα και χαμόγελο –
και σεις
αρχόντοι των χρωμάτων –
γητευτές
των ήχων, των ρυθμών –
εσείς της κίνησης
οι δαμαστές –
οι χρυσικοί του λόγου.
Εσείς της επιστήμης, της σοφίας
οι κλειδοκράτορες –
εσείς των αριθμών
οι πουλόγοι –
εσείς οι κυνηγοί
των μυστικών της πλάσης –
οι σποριάδες
του νέου φωτός πάνω στα χώματα της νύχτας.
Εσείς οι κηπουροί του στοχασμού
εσείς ξεχερσωτές και ζευγολάτες
μέσα στου νου τα δάση –
λατρευτές
του λογικού –
της σκέψης ρυμοτόμοι.
Σεις της πατρίδας οι εραστές –
της ιστορίας
εσείς λειτουργητές –
εσείς που μείνατε
μεσ’ στ’ άγιο τούτο χώμα ριζωμένοι
σαν τα δεντρά –
εσείς που μείνατε δεμένοι
με τούτο το λαόν, όπως στο δέντρο του
όπως στη ρίζα του μένει δετό το φύλλο.
Γρηγορείτε, αδερφοί, γρηγορείτε!»

###

Μούτρο
Παραθέτω την προσθήκη στη δεύτερη έκδοση (Εκδόσεις Α. Καραβία 1946) του Θέμου Κορνάρου:

ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ 13 ΧΡΟΝΙΑ
Για το Άγιον Όρος έχουν γραφτεί κι άλλα βιβλία, που ασχολούνται με τους καλλιτεχνικούς θησαυρούς και την ομορφιά του τοπίου.
Τούτο το βιβλίο βγήκε πρώτη φορά, στοα 1933 μ’ αποκλειστικό σκοπό να κάνει γνωστή κι άλλη μια πλευρά της παράξενης αυτής πολιτείας: Τη ζωή του ζωντανού ανθρώπου.

Είναι το πρώτο μου βιβλίο. Δεν του κάνω καμμιά προσθήκη και καμμιά διόρθωση. Από την πλευρά της τέχνης, δεν το λογαριάζω φιλολογικό κείμενο, αλλά βιβλίο μάχης. Γι’αυτό τ’ αφήνω όπως πρωτογράφτηκε. Από την πλευρά της ουσίας δε μπορώ ν’ αφαιρέσω τίποτα, γιατί πραγματικά τίποτα δεν άλλαξε στην πολιτεία του Άθω. Αντίθετα, μέσα στις άλλες ρυπαρότητες προστέθηκαν και οι επίσημες υποδοχές των γερμανών, με εξαπτέρυγα και εικόνες!…

Τιμητική εξαίρεση κάνω στους ελάχιστους μοναχούς που πήραν μέρος στον αγώνα, και πύκνωσαν την αντιπροσωπεία των ζωντανών κληρικών στην αντίσταση του Έθνους. Απ’ αυτούς ελπίζουμε τον ηθικό καθαρμό του Όρους, που δε μπόρεσε και δε θέλησε μήτε η επίσημη Πολιτεία μήτε η κεφαλή της ορθόδοξης εκκλησίας.

Σ’αυτούς τους τίμιους Κληρικούς, που άρπαξαν τ’άρματα και πήραν θέση πλάϊ στον αγωνιζόμενο Λαό, τό ‘χω αφιερώσει με σεβασμό το βιβλίο αυτό.

Ξαναβγαίνει, ύστερ’ από 13 χρόνια, όχι για να ξαναβγεί, αλλά για δυό σοβαρούς λόγους:
α) Ανησυχούμε για τους ανεκτίμητους θησαυρούς του Όρους, ύστερ’ από το πέρασμα των γερμανών, και τις αβρότητες της “Ιερής Σύναξης” προς αυτούς.
β) Εϊναι απαράδεχτος ο διωγμός των τίμιων ιερωμένων που αγωνίστηκαν, και η ασυδοσία κοινών προδοτών που λυμαίνονται την πλούσια χώρα του Άθω.

Η καινούργια έκδοση, είναι μια υπόμνηση προς τους υπευθύνους.
Θ.Κ.

——————————-

Το ιστολόγιο «Ροΐδη Εμμονές» ευχαριστεί τους σχολιαστές-αναγνώστες για την προσφορά τους για τη ζωή και το έργο του Θέμου Κορνάρου,  και  τη συμβολή τους στον εμπλουτισμό της  Ελληνόφωνης «βιβλιογραφίας».

.

ρο

Advertisements
This entry was posted in Μορφές, βιβλία/ανάγνωση, θρησκεία/κλήρος, κοινωνία/πολιτική. Bookmark the permalink.

9 Responses to Θέμος Κορνάρος: Σχόλια-προσφορά των αναγνωστών στο blog για τη ζωή του

  1. Ο/Η DrMirabilis λέει:

    Εχει γίνει ανατύπωση των έργων του?

  2. Ο/Η Εφραίμ λέει:

    http://www.palaiobibliopolio.gr/%CE%91%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CE%98%CE%AD%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%9A%CE%BF%CF%81%CE%BD%CE%AC%CF%81%CE%BF%CF%85-%CF%84%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CE%B9-p-8505.html

    Απαντα Θέμου Κορνάρου 10 τόμοι
    (2180P) 115.00EUR 150.00EUR

    Εκδότης: Εκδόσεις Αριάδνη – Χρόνος

    Αμεσα Διαθέσιμο.
    Αποστολή σε 1-2 ημέρες

  3. Ο/Η espectador λέει:

    Σας ευχαριστουμε ολους και σενα Ροιδη για την τοσο ουσιαστικη συμβολη σου!

  4. Ο/Η Μούτρο λέει:

    «…Χτυπούνε το κουδούνι κι έρχεται ο βασανιστής με τις κάτασπρες, πλαδαρές σάρκες. Κάτι του λένε και φεύγει, για να γυρίσει αμέσως πηδηχτός, πολύ σβέλτος, σχεδόν χαρούμενος, επειδή ξαναρχίζει τη δουλειά.
    Άψε-σβύσε, μου έχει φορέσει μια σιδερένια κορώνα, με λογώ-λογιών εξαρτήματα κι ελατήρια. Έχει πέντε πράματα σα βίδες, που έχουνε κάτι σα φελλούς στο μέσα μέρος. Στο μέρος π’ αγγίζει το κεφάλι. Μια στο μέτωπο και μια πίσω. Μια στο κάθε μηνίγγι κι άλλη στην κορυφή.
    Κάνει ένα βήμα πίσω, σαν τεχνίτης, μισοκλείνει τα πουλίσια ματάκια του και προσέχει την εφαρμογή. Είναι, φαίνεται, ευχαριστημένος. Τώρα ασχολείται να ενώσει τις παράξενες βίδες με κάτι ηλεκτροφόρα σύρματα, που καταλήγουνε και γίνονται ένα πριν φτάσουνε σε μια πρίζα. Με σιμώνει στον τοίχο. Ενώνει τη συσκευή με το ρεύμα. Κι όλες οι βίδες μαζί στρίβουνε με μια δαιμονισμένη ταχύτητα. Μου περνά η ιδέα, πως δεν πρόκειται για βίδες, παρά για καρφιά που τρύπησαν το κεφάλι και τώρα στροφογυρίζουνε κι ανακατεύουν τον εγκέφαλο. Έχω την εντύπωση, πως οι πόροι του κεφαλιού άνοιξαν, μεγάλωσαν, και τα μαλλιά δεν κρατιούνται πια από πουθενά και φεύγουνε…
    Τίποτ’ άλλο δε θυμούμαι. Μόνο πως κάποια στιγμή, πολύ μικρή στιγμή, εγνώρισα το μέρος που έμενα. Το κελλί μου. Αλλά ήταν αδύνατο να ξεκαθαρίσω ποιός είμαι. Ποιό ήταν τ΄’ όνομά μου!…»
    Από το βιβλίο του Θέμου Κορνάρου «Στρατόπεδο του Χαϊδαρίου»

    Διαβάζοντας κανείς αυτό το απόσπασμα, θα νομίσει πως είναι μια φανταστική αφήγηση ή, τέλος πάντων, πως πρόκειται για μια περιγραφή ενός βασανιστηρίου στο οποίο υποβλήθηκε κάποιος άλλος.
    Ας δούμε όμως τι λέει ο συγγραφέας Γιάννης Μαγκλής, αναφερόμενος στον Θέμο Κορνάρο:
    «…Ήταν μόνος κι ερχότανε συχνά στο σπίτι μου για συντροφιά και παρηγοριά στις δύσκολες στιγμές του. Τον ρώτησα, κάποτε, για την προέλευση τους ουλής του στο μέτωπο και μου απάντησε πως ήταν ίχνος των βασανιστηρίων που του προξένησαν οι δήμιοι μέσα στις φασιστικές φυλακές.
    -Είναι από το στεφάνι. Το σφίξανε λίγο περισσότερο, το λάστιχο φαίνεται πως ήταν παλιό, έσπασε και το έμβολο χώθηκε στο κρανίο…

  5. Ο/Η Μούτρο λέει:

    Και για να τελειώσουμε αυτό το αφιέρωμα στον Θέμο Κορνάρου, παραθέτω τον πρόλογο από το βιβλίο του «Στάχτες και Φοίνικες»:

    «Αιώνες φοβερίζαν τον άνθρωπο, με μια φλεγόμενη κόλαση των Ουρανών, αν δεν σταματούσε να πάσχει και να ερευνά για την αλήθεια.
    Του τη ζωγραφίζανε, του την κάνανε ποίημα και παραμύθι, κι έγινε τρόμος την ημέρα κι εφιάλτης στ’ όνειρο. Τη συνήθισε…
    Τίποτα δεν ήταν δυνατό να σβήσει τη λαχτάρα του για τα μυστικά του κόσμου, για τα όσα σκέπαζε η νύχτα της άγνοιας. Πάντα ονειρεύεται και θέλει τα κλειδιά του Σύμπαντος και τους θρόνους των Θεών.
    Έδωσε μάχες και κέρδισε νίκες. Άρπαξε, με το σπαθί στο χέρι, από τα δόντια των στοιχειών κι από την επικράτεια της νύχτας, μυστικά για την αρρώστια, πολύτιμες θροφές κρυμμένες, τρόπους να πορπατά στις στράτες τ’ ουρανού και στους βυθούς του πόντου, τρόπους να ζυμώνει ελπίδες και τέχνες να υφαίνει ελευτερία.
    Πανικόβλητοι μετατπίζονταν οι Θεοί, από τό ‘να πάτωμα του Ουρανών στο άλλο, μπρος στην επιδρομή του παράδοξου κουρσάρου, που δίψαε να ευρύνει, στιγμή με στιγμή, το χώρο της ελευτερίας, να μπολιάζει τη νύχτα με φως και να φορτώνει την ιστορία μ’ αλήθεια.
    Του είπανε πως πρέπει νά ‘χει σύμμαχο το Δαίμονα, στην αποκοτιά του να ψαχουλεύει τις βουλές του Θεού και τους νόμους μιας «απαρασάλευτης-αιώνιας τάξης…».
    Δεν άκουσε: -«Θεός είναι η αλήθεια», αποκρίθηκε. Και συνέχιζε να σκάβει και να πολεμά, να τραγουδά και να πετάει. Ν’ αγαπά την αλήθεια.
    Του κατεβάσανε την πυρωμένη κόλαση στη γη και του είπανε: -«Στην άλλη μπάντα της είναι η αλήθεια για όλα τ’ ανθρώπινα. Μα κανένας δε μπορεί να διαβεί ζωντανός, γιατί μέσα στη φλόγα της δεν αντέχουνε μήδε τα πιο γερά ατσάλια, μήτε κι οι διαμαντόπετρες οι πιο σκληρές. Κάθισε φρόνιμα…»
    -«Θα περάσω!…» είπε απλά, και χίμηξε να εξευτελίσει την επικράτεια του τρόμου…
    Πέρασε! Σα βρέθηκε στην αντίπερα όχθη εμήνυσε:
    -«Μόλις περάσαμε την αναμμένη κόλαση ξυπόλητοι. Πατούμε τώρα σ’ ένα βράχο που απλώς είναι πυρωμένος, μα δε φλέγεται. Από ‘κεί σας γράφουμε τις παρατηρήσεις μας από τη σύγκρουση του περήφανου Ανθρώπου με τη μεθυσμένη Βία στην αλωνίστρα του κιντύνου.»

  6. Ο/Η Π. Ι. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ λέει:

    ΕΣΚΕΜΕΝΕΣ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ ΑΠΟ ΑΝΗΘΙΚΑ ΚΟΥΜΜΟΥΝΙΑ. Ο ΘΕΜΟΣ ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΙΑΣ ΕΥΓΕΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ( ΑΠΟΦΕΥΓΩ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΩ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ) Η ΟΠΟΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕ ΣΕ ΚΛΙΝΙΚΗ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΣΩΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΚΗΔΕΥΤΙΚΕ ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΖΥΓΟΥ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΤΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑι ΤΩΝ ΔΗΘΕΝ ΟΜΟ’Ι’ΔΕΑΤΩΝ ΤΟΥ

    • Ο/Η Ιφιγένεια λέει:

      Απάντηση στο σημείωμα του Π.Ι. Ιωαννίδης .
      Είμαι εγγονή του Θέμου και αναζητώ στοιχεία για τη ζωή του. Αν θέλετε παρακαλώ πολύ επικοινωνήστε μαζί μου. Ιφιγένεια 6959 999 836

    • Ο/Η Κακαβάνης Ηρακλής λέει:

      Κύριε Ιωαννίδη, ο Θέμος Κορνάρος πέθανε στα 1970. Στη χώρα υπάρχει η Χούντα. Οι σύντροφοί του είτε είναι πολιτικοί πρόσφυγες, είτε εξόριστοι, είτε στην παρανομία. Ολοι οι σύντροφοί του, και είμαι σε θέση να το ξέρω προσωπικά αυτό, έτρεφαν βαθύ σεβασμό και αγάπη για τον Θέμο. Ο ίδιος ήταν τόσο περήφανος ως άνθρωπος που στις μέρες της ένδειας απέφευγε τους γνωστούς και συντρόφους. Επειδή για το τέλος του Κορνάρου αμφισβητείτε την παραδομένη μαρτυρία από φίλους του που βρέθηκαν στον τάφο του στο πρώτο μνημόσυνο λίγο καιρό μετά το θάνατό του, οφείλετε να καταθέσετε τη μαρτυρία σας, αν όχι δημόσια, τουλάχιστον στην εγγονή του. Φαντάζομαι ότι η εγγονή του Θέμου έχει κάθε δικαίωμα να μάθει την αλήθεια και ανα χρειάζεται θα τηρήσει την απαραίτητη εχεμύθεια. Αν δε στέκει η μαρτυρία σας, παρακαλώ διψεύστε την.

  7. Παράθεμα: ποίημα Ρίτσου για Κορνάρο | ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s