H Μαύρη Εκκλησία επιτίθεται στο Δάσκαλο Δελμούζο

(Με την ευκαιρία των αγιασμών στα σχολεία του Ελλαδιστάν)

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,

Ο Δελμούζος με τη γυναίκα του

Ο Δελμούζος με τη γυναίκα του

Στον Βόλο, μια πόλη που είχε ισχυρό εργατικό κίνημα αναπτύχθηκαν συχνά αντιθέσεις ανάμεσα σε φωτεινά πνεύματα και στην Μαύρη Εκκλησία, η οποία καραδοκούσε για να πνίξει κάθε δημοκρατική φωνή. Δεν αναφέρομαι μόνο στην σκοτεινή περίοδο που δεσπότης ήταν ο λάτρης της ντόλτσε βίτα Χρήστος Παρασκευαϊδης (γνωστός με το επαγγελματικό ψευδώνυμο Χριστόδουλος). Όχι πως δεν συγκρούστηκε κι αυτός με φωτισμένους δασκάλους της σατραπείας του. Στις 12-12-’97, ο διευθυντής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Μαγνησίας Απ. Λαζάρου, βασιζόμενος σε υπουργική εγκύκλιο απαγορεύει την είσοδο εξομολόγων στα σχολεία. Ο Παρασκευαϊδης (17.12.’97) ωρύεται, βρίζει τον δάσκαλο «Γκιουλέκα», απειλεί θεούς και δαίμονες. Αρωγός του ο σοσιαλιστής σύζυγος της κας Λούκας Κατσέλη (του νέου προγράμματος ΠΑΣΟΚ) Γ. Αρσένης που στις 18-12-’97 εκδίδει εγκύκλιο, με την οποία εξηγεί πως ο Ιερός Σατράπης δικαιούται προνομιακή μεταχείριση. («Ιός», 25-5-’98). Έπρεπε να έλθει η κα Μ.Γιαννάκου της ΝΔ (!) για να καταργήσει οριστικά αυτά τα γιουρούσια του κλήρου σε ανυποψίαστους μαθητές.

Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα. Πάνω από την πόλη, στο Πήλιο, γεννήθηκε το 1891 ο Κορδάτος. Στα 1920 ύστερα από καταγγελία ανώνυμου «πατριώτου», ερευνήθηκε με εισαγγελική παραγγελία το σπίτι του στην Ζαγορά, για «κατάσχεσιν…αθεϊκών και μαλλιαρών βιβλίων». Ο Ειρηνοδίκης που διεκπεραίωσε την βρωμοδουλειά αναφέρει: «Κατεσχέθησαν ποιήματα Σολωμού τινός γεγραμμένα εις γλώσσαν μαλλιαρήν» («Κ.Καθημερινή», Γ.Χρυσοβέργης, 9-5-’99). Τo 1924 εκδίδει την «Κοινωνική σημασία της επανάστασης του ’21», όπου αποκαλύπτει τον ρόλο των επισκόπων. Η Σύνοδος συζήτησε τον Οκτώβρη της ίδιας χρονιάς το ζήτημα. Ο Σπάρτης Γερμανός, ζητάει να καταγγελθή «εις την Αστυνομίαν…η διάδοσις του βιβλίου αυτού». Το 1925 ξεσπούν τα «Μαρασλειακά». Οι θρησκευτικές οργανώσεις καταγγέλουν το Μαράσλειο Διδασκαλείο και την «Παιδαγωγική Ακαδημία» που οι καθηγητές τους ακολουθούν «υλιστικές» και «αντεθνικές» μεθόδους. Μεσουρανεί η δικτατορία του Πάγκαλου και οι δάσκαλοι Γληνός, Δελμούζος, Βάρναλης, Παπαμαύρος, Ιορδανίδης και Ρόζα Ιμβριώτη απολύονται. Η υπόθεση απασχόλησε τον Ιανουάριο του 1926 την Σύνοδο. Ο Κυθήρων Δωρόθεος διαπιστώνει πως οι Αρχιερείς «επιτελούσι το καθήκον των κατά του μαλλιαρισμού, του αθεϊσμού και του κομμουνισμού«. Ο Αθηνών Χρυσόστομος αποφαίνεται πως «Οι περί ών πρόκειται θελήσαντες να δημιουργήσωσι γλώσσαν δημοτικήν, ηρνήθησαν τον πολιτισμόν του παρελθόντος«. Ο Ηλείας Αντώνιος, υπέβαλε τον Φλεβάρη υπόμνημα στην Σύνοδο, στο οποίο κατηγορεί τους Δελμούζο και Γληνό, ότι τόλμησαν να προσλάβουν τον «κεκηρυγμένο κομμουνιστή αναρχικό και άθεο» Βάρναλη, τον «αναρχικό» Ιορδανίδη και την «κεκηρυγμένη κομμουνίστρια» Ιμβριώτη. (Καραγιάννη Γ. «Εκκλησία και Κράτος. 1833-1977». Εκδ. «Ποντίκι», 1997) Αργότερα, ο Αντώνιος συνεργάστηκε με το Ε.Α.Μ., για να νιώσει στο πετσί του τον τυφλό αντικομμουνισμό της Εκκλησίας, αφού καθαιρέθηκε για την πατριωτική του δράση. Ο Δελμούζος κλήθηκε το 1928 από τη Σύνοδο σε απολογία «επί διαδόσει αθεϊστικών ιδεών…». Επέστρεψε το έγγραφο της Συνόδου με την επιγραφή «Απαράδεκτον».

Οι περιπέτειες του Δελμούζου είχαν παρελθόν. Οραματιστής παιδαγωγός με λαμπρές σπουδές στη Γερμανία, από τους ιδρυτές του περίφημου «Εκπαιδευτικού Ομίλου«, διευθυντής του «Ανώτερου Παρθεναγωγείου Βόλου» τόλμησε να εφαρμόσει πρωτοπόρες μεθόδους και να δίνει διαλέξεις στα «Εργατικά κέντρα», Βόλου και Λάρισας. Επέσυρε την μήνιν του δεσπότη Γερμανού Μαυρομμάτη, που είχε μπει στο σχολείο σαν κλέφτης από την πίσω πόρτα ζητώντας από την επιστάτρια να τον οδηγήσει στην αίθουσα διδασκαλίας της «ύποπτης» καθηγήτριας Χριστάκου. Εκεί διαπληκτίσθηκε μαζί της, εκείνη αρνήθηκε να του φιλήσει το χέρι κι αυτός έφυγε φωνάζοντας: «γερμανικό και φράγκικο το κάνατε το σχολείο». Στη συνέχεια κατηγόρησε μεταξύ άλλων τον Δελμούζο για προσβολή της θρησκείας, για διάδοση σοσιαλιστικών ιδεών, για ανεπίτρεπτη οικειότητα με τις μαθήτριες και άλλα ευτράπελα.. Το φερέφωνο του δεσπότη ο δημοσιογράφος Κούρτοβικ καταγγέλει στον κίτρινο «Κήρυκα»: «Ο ιερεύς Πολυμέρου», κατέθεσε πως ο Δελμούζος «ηρνείτο να ασπασθή τον σταυρόν», ο

ο Βόλος σε επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ου αι.

ο Βόλος σε επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ου αι.

«γαλακτοπώλης Κοτίνας, διαβαβαιοί» πως «ο κ.Δελμούζος δεν νηστεύει», οι δάσκαλοι «αρχίζουν να γδύνωνται εμπρός στα κορίτσια» για να τους δείξουν «πως τρίβονται οι όρνιθες». Ακολούθησαν ψηφίσματα προς την Σύνοδο, όπου καταγγελόταν «η διαστροφή» «κατά της ορθοδόξου πίστεως και της ελληνικής γλώσσης». Στις 2 Μαρτίου του 1911, ο Δεσπότης φανατίζει επευφημούμενος τον όχλο από το μπαλκόνι της Επισκοπής και οι διαδηλωτές σύμφωνα με το ρεπορτάζ του «Κήρυκα» «εζήτησαν να μεταβούν να καύσουν το Παρθεναγωγείον…..ηθέλησαν να καύσουν την οικίαν» του δάσκαλου, αλλά πληροφορήθηκαν ότι τα «εφύλασσε δύναμις στρατού». Τελικά το εκπαιδευτήριο έκλεισε και διατάχθηκαν ανακρίσεις κατά των Δελμούζου, Κορδάτου, Βάρναλη, των ιδρυτών του Πανεργατικού Συλλόγου και άλλων, ώστε να αποκαλυφθεί ποιοί δίδασκαν στην δημοτική, ποιοί είχαν σοσιαλιστικές ιδέες κ.λ.π. Η υπόθεση παραπέμφθηκε στο Κακουργοδικείο Ναυπλίου τον Απρίλη του 1914 και οδήγησε στην αθώωση των κατηγορουμένων. Μεταξύ των μαρτύρων υπεράσπισης οι Ν.Πολίτης, Χ.Τσούντας, Δ.Γληνός, Κ.Τριανταφυλλόπουλος. Μεταξύ των μαρτύρων κατηγορίας, διάφοροι τοπικοί παράγοντες, όπως ο πρόεδρος του «Σωματείου Τριών Ιεραρχών», ο παντοπώλης Σαπουνάς και ο δεσπότης.

Από την κατάθεση του πρώτου: «…κάμνω εις το σωματείον αυτό συχνά διαλέξεις περί αθανασίας της ψυχής….είς γλώσσαν καθαρεύουσαν, την οποίαν θεωρώ σωτήριαν διά το Έθνος. Ομολογώ ότι δεν έχω επιστημονικην κατάρτισιν, αλλά δεν μπορώ να εννοήσω αυτήν την μαλλιαρήν, δηλαδή αθεϊαν, αναρχισμόν και τα τοιαύτα». Ο μπακάλης, αφού γνωμάτευσε πως στο σχολείο «εδίδασκον τα θεία μαλλιαρά», κατηγόρησε τον δάσκαλο πως ναι μεν είχε «εις την σάλα τον Εσταυρωμένο», αλλά «από κάτω ήταν ένας καπουτσίνος και έπαιζε βιολί». Ο Δελμούζος διευκρίνησε πως επρόκειτο για τον περίφημο «ερημίτη» του Μπαίκλιν.

Καταθέτει ο Γερμανός: «Επληροφορήθην από τον ιεροκήρυκα Πολύκαρπον» ότι ο Δελμούζος «δεν εδίδασκε θαύματα». Για κάποιον ασθενή των Πράξεων των Αποστόλων που θεραπεύτηκε ο δάσκαλος «είπεν» «έγινε καλά» αντί του ορθοδόξου «εγένετο θαύμα». Είπε για τον Χριστό «έκοψε το ψωμί» «ενώ εάν το εδίδασκε καθηγητής της Θεολογίας, θα έλεγεν ότι ετελέσθη συνοπτικώς το μυστήριον της Ευχαριστίας».
Ο κ.Εισαγγελεύς: «Γνωρίζετε εάν εδίδασκεν ότι ο Θεός είναι ένα αγγούρι..»
Δεσπότης: «Βεβαίως…»
Δ: «Μου είπε η κα Μεσολωρά ότι…ούτε μεταλαμβάνει…».
Δελμούζος: «Μπορεί να τα βεβαιώση αυτά η κα Μ..»
Δ.: «Δυστυχώς απέθανε…».
Δ.: «Μία μαθήτρια μοί είπεν…»
Εις.: «Ποία…»
Δ.: «Η Παχύ»
Σε παρατήρηση του κατηγορούμενου ότι τέτοια μαθήτρια δεν υπήρξε,
Δ: «ίσως να ήτο και άλλη..»

Αργότερα ο Γερμανός αποχώρησε από την επίσημη Εκκλησία και ηγήθηκε των παλαιοημερολογιτών, όπου είχε τη ευκαιρία να χειροτονήσει επίσκοπο Βρεσθένης τον αγράμματο αγιορείτη Ματθαίο Καρπαθάκη, ιδιοκτήτη οίκου ανοχής (Από τα πρακτικά της Δίκης του Νταχάου της Μονής Κερατέας και της ακόλαστης ηγουμένης Οσίας Μαριάμ-26.1.1953). Το χωνευτήρι της κρατικής Εκκλησίας, δέχτηκε ξανά τον Γερμανό όταν αυτός κουράστηκε από τις περιδιαβάσεις στις ρωμαϊκές Καλένδες και στις ειδούς του Μαρτίου και τον κήδεψε με τιμές.

Ξαναβρίσκουμε τον Δελμούζο το 1928 καθηγητή της Φιλοσοφικής Σχολής Θεσσαλονίκης, πεδίου σύγκρουσης δημοτικιστών και γλωσσαμυντόρων. Σε επιστολή του στον Αλέκο Ζάννα (1926), ο Δελμούζος καταγγέλει τον μητροπολίτη της πόλης, που «πρωτοστάτησε» μαζί με αντιδραστικούς καθηγητές του κλίματος της δικτατορίας Πάγκαλου, στην προσπάθεια ακύρωσης του διορισμού δημοτικιστών, που τους κατηγορούσαν πως είναι «κοσμοπολίτες, άθεοι, μασόνοι, κομμουνιστές…» (Ευ.Παπανούτσου: «Αλ.Δελμούζος» Μορφ.Ιδρ.Εθν.Τραπέζης-1984).

ο δεσπότης Γερμανός

ο δεσπότης Γερμανός

Το κλίμα της δίωξης καθενός που ενοχλούσε την Εκκλησία, εντείνεται, με μπόλικη δόση κομμουνιστοφοβίας, προετοιμάζοντας την δικτατορία Μεταξά. Στις 22-11-1932 δικάζεται (και αθωώνεται) στην Καρδίτσα το Δ.Σ. της Λαϊκής Βιβλιοθήκης «Αθηνά», κατηγορούμενο πως δάνειζε σε νέους «άσεμνα….κομμουνιστικού περιεχομένου και προσβάλλοντα την Χριστιανικήν θρησκείαν» βιβλία. Το 1937, ο Αβροτέλης Ελευθερόπουλος, πρύτανις του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, απολύθηκε. Στην απόφαση εκτόπισής του που επακολούθησε αναφέρεται «πως κατέχεται υπό ιδεών… αντιθέτων προς πάσαν έννοιαν περί Θεού και θρησκείας…». Στην διαμαρτυρία του πρύτανι προς τον υπουργό Παιδείας Γεωργακόπουλο και προς τον βασιλιά Γεώργιο, η απάντηση ήταν «Τι να κάνουμε, οι παπάδες! Αυτοί ανακατεύονται εδώ παντού και είναι όλοι εναντίον σας…» (Β.Νέτας-«Ελευθεροτυπία 7-12-’03). Είχε ήδη επιβληθεί η Δικτατορία και η ελλαδική Ορθοδοξία είχε αποθρασυνθεί, υμνώντας τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ στο επίσημο όργανό της το περ. «Εκκλησία» προσβλέποντας σε αυτούς ως Σωτήρες:. «Από της καταστροφής εσώθησαν τα κράτη της Ιταλίας και τελευταίον της Γερμανίας δια της ανακηρύξεως δικτατοριών…» (Σ.Μαρκέτος, «Αυγή», 9.4.2006).

Advertisements
This entry was posted in «Ιερές» Υποκρισίες, «Ιερή» Εξουσία, Γράμμα από το Ληξούρι, θρησκεία/κλήρος. Bookmark the permalink.

24 Responses to H Μαύρη Εκκλησία επιτίθεται στο Δάσκαλο Δελμούζο

  1. Ο/Η Νέστορας λέει:

    Ευχαριστώ για το κείμενο…

    Με εκτίμηση

  2. Ο/Η Dionysos λέει:

    Η συντήρηση και η ολιγαρχία ιστορικά είχε την ιεραρχία της εκκλησίας σαν επίσημο όργανο και εκφραστή της. Στις ιστορικές μνήμες που μας περιγράφετε τους βλέπουμε και παρακρατικούς, και μπαλκονάτους επιβητορες κάθε προόδου και δικολάβους συκοφάντες και σε ρόλο επικοινωνιολόγων δημοσιογράφων στη προοπτική της τότε ΅Νεας Τάξεως΅ Τώρα που η αντιδραση έχει …..πολλά ποδάρια (εκδότες, εργολάβους,συμβούλους κα ) ο ΅οικος του Θεού Βατοπέδι΅το ρίχνει και σε εκτεταμένο ξέπλυμα βρώμικου χρήματος εκτός από ανοικειες ανταλλαγές με τις πάπιες της Λίμνης Βιστονίδας. Αντιπαροχή λεγόταν ιστορικά η πράξη, έδινες ένα οικόπεδο και σου χαρίζαν ανέκαθεν ΖΩΗ ΣΤΟ ΚΟΥΤΙ. Η του κουτιού όπως σου λεγαν. Είναι χρήσιμο να μελετάμε σήμερα Ιμβρυώτη, Σκλάβο, Δελτούζο, Γληνό, Βάρναλη ,Ιορδανίδη ανθρώπους φωτισμένους και τυραννισμένους για τις πρωτοπορείες τους.

  3. Ο/Η περιούσιος λέει:

    Το παρελθόν της Εκκλησίας της Ελλάδος αποδεικνύει, δυστυχώς, ότι η έξαρση του φανατισμού και του συντηρητισμού επί ημερών του μακαριστού Χριστόδουλου δεν ήταν τυχαία.

  4. Ο/Η Rodia λέει:

    Ισως να καταλαβαίνει το τέρας ότι βρισκεται στα τελευταία του και για τούτο οι σπαραγμοί και τα ουρλιαχτά είναι τόσο δυνατά. Σφίγγεται πάνω στους εξουσιαζόμενους όπως ο πνιγμένος πάνω στο σωτήρα του. Ας το αφήσουμε να πνιγεί πια…
    Κάποτε έγραφα για απλοϊκούς παπάδες θύματα των επισκόπων, για αγρότες παπάδες, για το δικαίωμά τους να επαγγέλονται αυτά που πιστεύουν, κλπ κλπ. Σήμερα, έχω αλλάξει γνώμη. Καμιά ανοχή στη βλακεία. Πλημμυρίσαμε βλάκες.
    ..και.. «η βλακεία είναι μια ρωγμή στο κρανίο, από όπου η κακία δεν αργεί να περάσει από εκεί»… και να μπει στο μυαλό -εννοείται.

  5. Ο/Η doctor λέει:

    Τρομερό και εκπληκτικό. Και να σκεφτείς ότι ακόμη το παπαδαριό έχει δύναμη…

    doctor

  6. Ο/Η ellinaki λέει:

    @ Rodia

    Δυστυχώς, ο εξορθολογισμός του ρόλου του Παπαδαριού σε πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα φάινεται να είναι μακρία. Όσο βλέπουμε φαινόμενα όπου και τα πέντε κοινοβουλευτικά κόμματα «χαϊδεύουν» τα αφτιά του Κλήρου, τόσο πιο μακριά βρισκόμαστε.

    Δεδομένου ότι ο διαχωρισμός Κράτους – Εκκλησίας, φαίνεται να βγαίνει στην επικαιρότητα πιο συχνά, θα έπρεπε έστω μία σημαντική μερίδα του Πολιτικού Κόσμου να τάσεται υπέρ αυτής της ιδέας. Αντιθέτως, ακόμα και μικρά μέτρα που πάνε αντίθετα στη θέληση της Εκκλησίας (βλ. Σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης), τροποιούνται συνεχώς μέχρι να είναι ευχαριστημένο και το Παπαδαριό.

    Άρα έχουμε δρόμο ακόμα, όσο παράλογο και αν ακούγεται αυτό στα δικά μου και δικά σας αφτια.

  7. Ο/Η Ανορθόδοξος λέει:

    Φίλε Λασκαράτο
    Τα γεγονότα που μας ανέφερες έχουν έντονη οσμή μεσαίωνα και μας φέρνουν στη μνήμη την ιερά εξέταση, παρόλο που συνέβησαν πριν από μόλις μερικές δεκαετίες… Να τα βλέπουν αυτά κάποιοι «προοδευτικοί» θεολόγοι, που θέλουν να μας πείσουν οτι ο Χριστιανισμός είναι η θρησκεία της ανεκτικότητας!

  8. Ο/Η pirinotriftis λέει:

    doctor:
    Όχι μόνο δύναμη (έχει το παπαδαριό) αλλά ασκεί εξουσία κανονικά. Τα δικαστήρια κι οι νόμοι παρακάμπτονται για όποιον έχει γνωστό υψηλόβαθμο παπά. Η δημοκρατία (φαυλοκρατία) που βιώνουμε είναι άμεσα εξαρτώμενη από την πολιτική δύναμη των «παπάδων» η οποία πηγάζει από τη διαχείριση της ψήφου των Ελλήνων παπαδολατρών ψηφοφόρων.
    Rodia:
    Το «τέρας» δεν βρίσκεται στα τελευταία του και δεν θα πνιγεί τόσο εύκολα. Δες ποιοι βρίσκονται στην εξουσία και τι σχέση έχουν μαζί του και δες και ποιοι περιμένουν να τους διαδεχθούν….

  9. Ο/Η parisbrouzos λέει:

    Θα ‘θελα να ‘ξερα που βρίσκεις αυτές τις λεπτομέρειες!
    Χαρά στο κουράγιο σου.

  10. Ο/Η argosholos λέει:

    Η εκκλησία ασκει εξουσία γιατί αυτή είναι η εξουσία: είναι το ελληνικό βαθύ κράτος, που δύσκολα θα αποκολληθεί από το κοσμικό κράτος. Όχι για κάποιο σκοτεινό λόγο, αλλά επειδή λόγω της τεράστιας περιουσίας, των ιδρυμάτων και των προσώπων που εμπλέκονται με αυτά (από εθελοντές νοσοκόμους γηροκομείων που ξεσκατίζουν γέροντες και ταίζουν απόρους μέχρι μεγαλοσυμβολαιογράφους, δικαστικούς και μάνατζερ) ελέγχει και επηρεάζει τους υποψήφιους βουλευτές και κατ’επέκταση τα κόμματα. Ασκεί επιρροή στις προαγωγές αξιωματικών, ΔΕΠ, δικαστικών δηλαδή σε όλο το φάσμα της κρατικής εξουσίας. Και στη συνέχεια οι δικαστικοί κτίζουν εκκλησίες σε χώρους δικαστηρίων, οι αξιωματικοί καλούν παπάδες σε κάθε τελετή…Ακόμα και στα πιο «τεχνοκρατικά» πανεπιστήμια (ιατρική, πολυτεχνείο..) η επιρροή της εκκλησίας είναι έκδηλη μέσω των καθηγητών.

  11. Ο/Η salvatore1789 λέει:

    Μπράβο ρε θηρίο. Που τα βρήκες? Ειλικρινά με αφήνεις έκπληκτο. Υποβάλλω τα σέβη μου. Εισαι Θεός. Θα σου χτίσω εκκλησία…
    Να σημειώσω μόνο πως τα περιστατικά που αναφέρεις δεν είναι μεμονομένα. Η ιστορία της πάλης των Δασκάλων, Γλυνού, Δελμούζου Κακριδή, Τριανταφυλλίδη κ.α. υπέρ της δημοτικής γλώσσας απέναντι στον καθαρευουσιάνικο συντηρητισμό είναι η ιστορία της πάλης του Φωτός έναντι του ελληνοχριστιανικού σκοταδισμού.
    Αν ξέραμε πόσο πάλεψαν κάποιοι με προσωπικές θυσίες και αγώνες για να μιλάμε σήμερα ελληνικά, δεν θα επιτρέπαμε στον οποιοδήποτε να τολμά να μιλάει για αλλοίωσή της γλώσσας μας. Και μάλιστα οργανώνοντας και ιδρύματα προστασίας της, οι ΚΟΥΙΣΛΙΓΚ!!!!!!!!!
    Και πάλι μπράβο

  12. Ο/Η Rodia λέει:

    Ενημερώνω, αν δεν το έχεις δει –>>
    http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=12.09.2008,id=97943512

  13. Ο/Η omadeon λέει:

    έξοχο ποστ, για το Δελμούζο ήξερα από παλιά, αλλά όχι τόσα πολλά… Πανεπιστήμιο άτυπο ιδρύσατε κ.κ. Ροίδη Λασκαράτο.

    Διεισδυτική σε γενικό επίπεδο κι η ενόραση της Ροδιάς:

    «Κάποτε έγραφα για απλοϊκούς παπάδες θύματα των επισκόπων, για αγρότες παπάδες, για το δικαίωμά τους να επαγγέλονται αυτά που πιστεύουν, κλπ κλπ. Σήμερα, έχω αλλάξει γνώμη. Καμιά ανοχή στη βλακεία. Πλημμυρίσαμε βλάκες.
    ..και.. “η βλακεία είναι μια ρωγμή στο κρανίο, από όπου η κακία δεν αργεί να περάσει από εκεί”… και να μπει στο μυαλό -εννοείται.«

    Πράγματι έτσι είναι, κι εγώ το νιώθω. Μάλιστα ΔΕΝ ήταν έτσι, μέχρι πολύ πρόσφατα. Η βλακεία ΗΤΑΝ συγχωρητέα (και ενίοτε αθώα). Τώρα, σχεδόν ποτέ δεν είναι. Εδω και μερικά χρόνια (πόσα? είναι συναρπαστικό) η βλακεία κατέστη μορφή Διανοητικής Οκνηρίας που ΠΑΝΤΑ δρα σε βάρος άλλων (και πάντα για κακό σκοπό). ΤΙ το προκάλεσε αυτό;

    Για σκεφτείτε το, είναι μπροστά στα μάτια μας,
    Οπως τα αυτοκίνητα στο δρόμο, με το που πολλαπλασιάστηκαν τόσο, δημιούργησαν πρόβλημα… Ετσι και η βλακεία σήμερα

    ΤΙ πολλαπλασιάστηκε λοιπόν? ΤΙ άλλαξε στον κόσμο και έκανε τη βλακεία ΜΗ συγχωρητέα (όπως την αφηρημάδα του οδηγού ενός αυτοκινήτου… θανατηφόρα μερικές φορές);

    Η ΓΝΩΣΗ και η ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ πολλαπλασιάστηκαν και συνέχεια αυξάνουν με ρυθμούς απλησίαστους.

    Η βλακεία, εν προκειμένω, είναι ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ του ίδιου του Ανθρώπινου Γένους, μπροστά στη μάχη με τα Βουνά της Γνώσης (που με δυσκολία ανεβαίνουμε).

    Ο βλάκας δεν είναι απλός βλαξ, είναι μερμήγκι και κουνούπι. Για ΠΑΤΗΜΑ μόνο…. (γιατί είναι και φορέας ασθενειών του Νου)

  14. Ο/Η laskaratos λέει:

    Αγαπητοί Ροδιά και Omadeon,
    συμφωνώ μαζί σας. Η βλακεία είναι επικίνδυνη, συχνότατα οφείλεται σε αδιαφορία για τα συμβαίνοντα λόγω εγωκεντρισμού ή παλιανθρωπιάς. Ο βλαξ κάνει μεγάλο κακό, όχι μόνο με την ψήφο του, με χίλιους τρόπους.

  15. Ο/Η omadeon λέει:

    Κάνει και κακό ο βλάκας διότι… κάνει το βλάκα (στον ίδιο του τον εαυτό). Πολύ συχνά δεν βλέπει το ολοφάνερο (εξού και τα περί βλακείας, δεν είναι θέμα «I.Q.» – άλλωστε κυκλοφορούν και πολλοί παντελώς ηλίθιοι με… υψηλό «Ι.Q.» ΚΑΙ με… ντοκτορά).

    Αποτελεί μύθο και η μυθοποίηση της εξυπνάδας. Αύριο θα υπάρχουν υπολογιστές πολύ πιο έξυπνοι από μας, χωρίς την παραμικρή όμως συνείδηση.

    Το να μην είσαι βλάκας σημαίνει να μην αρνείσαι την αλήθεια, να μην εθελοτυφλείς, να μην μπλοκάρεις τη λογική και τη Γνώση… από κει και πέρα, είναι θέμα Ανοιχτότητας του Νου, όχι πολυπλοκότητας στη σκέψη. Ακόμη κι ένα μέτριο σε δείκτη ευφυίας άτομο μπορεί να είναι πανέξυπνο με αυτή την έννοια, αν διατηρεί ανοιχτό Νου.

  16. Παράθεμα: Ο μεσαιωνικός οχετός του Παλαιοημερολογιτισμού (1) « Ροΐδη Εμμονές

  17. Παράθεμα: Τρεις Ιεράρχαι εις λιτανείαν (του Βώλου) – [1] « Ροΐδη Εμμονές

  18. Ο/Η Inioxos λέει:

    Από την δίκη του Ναυπλίου το 1914 ο επίσκοπος Δημητριάδος Γερμανός Μαυρομάτης κατηγορεί τον Δελμούζο ότι στο μάθημα των θρησκευτικών είπε ότι ο Χριστός έκοψε το ψωμί αντί να πει έκλασε το ψωμί . Δηλαδή χρησιμοποιούσε γλώσσα μαλλιαρή.

    • Ο/Η 40 χρόνια φούρναρης λέει:

      ἀχράντοις καὶ ἀμωμήτοις χερσί, εὐχαριστήσας καὶ εὐλογήσας, ἁγιάσας, κλάσας, ἔδωκε τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ μαθηταῖς καὶ ἀποστόλοις, εἰπὼν.

      • Ο/Η Σ. Βασδέκης λέει:

        Όταν άκουσε μια γριούλα το «…αναβάς δε και κλάσας τον άρτον..» η οποία ήξερες τι πάει να πει άρτος, αμέσως μόλις ξεπέρασε το σοκ αναφώνησε «μόσχος η πορδούλα σου Χριστούλη μου».

  19. Ο/Η Red λέει:

    Τα Μαρασλειακά: Με αφορμή ένα βιβλίο της Μ. Ρεπούση
    Φεβ 4, 2014

    Του Ηρακλή Κακαβάνη
    Αναδημοσίευση από το ΠΡΙΝ, Κυριακή, 02/02/2014

    […….]

    Στις αρχές του 1924 κυκλοφορεί το βιβλίο του Γιάνη Κορδάτου “Η κοινωνική σημασία της επανάστασης του 1821” στη συγγραφή του οποίου, όπως καταγγέλλει η «Εστία» (16/11/24) συνεργάστηκε ένας δάσκαλος (ο Κώστας Βάρναλης; ο Παναγής Δημητράτος; Κάποιος άλλος;). Μέχρι τότε η ιστορία και η διδασκαλία της υπηρετούσε τη Μεγάλη Ιδέα της άρχουσας τάξης δημιουργώντας συνείδηση αυτοθυσίας και ηρωισμού για το τρισχιλιετές μεγαλείο της Ελλάδας (βλέπε επέκταση των συνόρων). Ο Κορδάτος καταρρίπτει τους εθνικιστικούς μύθους περί έθνους, ξεσκεπάζει το ρόλο των κοτζαμπάσηδων και της Εκκλησίας στην Επανάσταση και λέει ότι η Επανάσταση είναι γέννημα της ανάπτυξης της ελληνικής αστικής τάξης.

    Σε πολιτικό επίπεδο την κυβέρνηση Γονατά διαδέχονται από το Γενάρη του 1924, οι σύντομες κυβερνήσεις των Βενιζέλου, Καφαντάρη, Παπαναστασίου (κήρυξε έκπτωτη τη δυναστεία των Γλύξμπουργκ), Σοφούλη και από 15 Οκτώβρη 1924 μέχρι τον Ιούνη του 1925 η κυβέρνηση του Ανδρέα Μιχαλακόπουλου. Η κυβέρνηση αυτή εκπροσωπούσε τη συντηρητικότερη μερίδα της βενιζελικής παράταξης. Είχε την εμπιστοσύνη του αγγλικού κεφαλαίου και της ντόπιας ολιγαρχίας, ιδιαίτερα των τραπεζιτών. Βασική επιδίωξη αυτής της κυβέρνησης να φορτώσει όλα τα βάρη της σταθεροποίησης της οικονομίας στις πλάτες του λαού. Οι εργαζόμενοι αψηφώντας την τρομοκρατία και την καταστολή πραγματοποιούν πανελλαδικές κλαδικές απεργίες, διαδηλώσεις και συλλαλητήρια με οικονομικά κυρίως αιτήματα. Επίσης, με την καθοδήγηση του ΚΚΕ αναπτύσσεται και το αγροτικό κίνημα. Για να αντιμετωπίσει το κύμα αγώνων εργατών και αγροτών η κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου προχωρά σε διωγμούς και συλλήψεις κομμουνιστών και στελεχών εργατικών σωματείων.

    Πολλοί πολιτικοί παράγοντες απέδιδαν τα αίτια των λαϊκών αγώνων σε κομμουνιστικό δάκτυλο και μιλούσαν για κίνδυνο του καθεστώτος από τον κομμουνισμό. Στις 9 Ιούνη 1924 ο στρατηγός Γ. Κονδύλης παραιτήθηκε από την κυβέρνηση Παπαναστασίου (από υπουργός Στρατιωτικών) γιατί ο πρωθυπουργός δεν υιοθετούσε την άποψή του για τον κομμουνιστικό κίνδυνο.

    Στις 6 Ιούλη 1924 ξεκινά το πρώτο συνέδριο της Ένωσης Ιδιοκτητών όπου με αφορμή την αγροτική μεταρρύθμιση των κυβερνήσεων, υπό την πίεση των αγροτών, έθεταν ως βασικό στόχο την άμυνα έναντι του κομμουνισμού. Διάφοροι ρήτορες χτύπησαν και το μαλλιαρισμό ως κομμουνισμό.

    Σχεδόν ταυτόχρονα έχουν ξεκινήσει και τα δημοσιεύματα για την κομμουνιστική απειλή, όπως για παράδειγμα στο «ΕΜΠΡΟΣ» «Ο μπολσεβικισμός ένα Ελλάδι» όπου ο πανεπιστημιακός Νεοκλής Καζάζης ανακατεύει την υποτιθέμενη ευθύνη των κομμουνιστών για την Μικρασιατική καταστροφή18, το βιβλίο του Κορδάτου και το γλωσσικό για να προκαλέσει την παρέμβαση των αρμοδίων (και να τρομάξει την κοινή γνώμη):

    «Εν τη περισπουδάστω εκθέσει του στρατηγού Τρικούπη περί των αιτιών της στρατιωτικής απεργίας εν Μικρασία αναγιγνώσκω τα επόμενα ηθικά αίτια μεταξύ των άλλων: ‘’Ουκ ολίγων συνετέλεσεν εις την καταστροφήν αφ’ ενός μεν η εν Ελλάδι μπολσεβίκικη προπαγάνδα, ήτις δι’ επιστολών προς οπλίτας προσεπάθει να επιτύχη την διάλυσιν του στρατού, και αφ’ ετέρου η εν Αθήναις εκδιδομένη εφημερίς ‘’Ριζοσπάστης’’ ης η κυκλοφορία δεν επιτρέπετο εις το στράτευμα διαβιβάζετο όμως η εφημερίς αυτή εις τον στρατόν του μετώπου δια του εχθρικού στρατού είτε δι’ αεροπλάνων, είτε δι’ εχθρικών περιπολιών αίτινες κατά την νύκτα προχωρούσαι μέχρι των ημετέρων συρματοπλεγμάτων άφινον ολόκληρα δέματα της εφημερίδος ‘’Ριζοσπάστου’’ (…)

    Αλλά και μετά την κατάπαυσιν του πολέμου, μετά την ολοσχερή κατάρρευσιν των εθνικών δυνάμεων, την ατίμωσιν της Ελλάδος, εξακολουθεί αναπτυσσόμενη η αυτή μπολσεβίκικη ιδεολογία της περιφρονήσεως παντός εθνικού ιδεώδους (…) Πλήρης αδιαφορία της Πολιτείας και της κοινωνίας.

    Εκ της αδιαφορίας τούτης η μπολσεβίκικη ιδέα κατέστη θρασύτατη (…) Μου κατηγγέλθη (…) η εμφάνισης βιβλίου (…) φέρει τον τίτλον ‘’Η κοινωνική σημασία της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821’’ (…).
    ‘’Εν τω Υπουργείω των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως ελλοχεύει ο εχθρός’’. Επιβεβαίωσε μου τούτο και ο Μητροπολίτης (…)
    Ολιγοστά εκ του ριζοσπαστικού τούτου δημοσιεύματος όπερ παραδίδω εις την δια των πραγμάτων και ουχί δια των λίγων ετυμηγοριών των εν Ελλάδι δασκάλων και διανοουμένων αφού αδρανεί, συμμεριζομένη ίσως τας ιδέας ταύτας η Πολιτεία (…)».

    Ακολουθεί η παράθεση στοιχείων από το βιβλίο ικανά να τρομάξουν τους αναγνώστες και συνεχίζει ο Καζάζης:«προς τοις άλλοις διδάσκει ο συγγραφεύς ότι η γλώσσα του λαού είνε η πραγματική εθνική, ιστορική και ζωντανή γλώσσα, η γραφομένη η των λογίων είνε η αστική γλώσσα, προωρισμένη εις την πνευματικήν αποτύφλωσιν του λαού όστις θα φωτισθή και θα διαπαιδαγωγηθή μόνον δια της γλώσσης αυτού και της κομμουνιστικής ιδεολογίας.

    Αρκούν τα ολίγα αύτα προς απόδειξιν του ισχυρισμού μου ότι ο Μπολσεβικισμός εγκατέστη εν Ελλάδι και εγκατέστη κυρίως δια επί των Εκκλησιαστικών και της Δημόσιας Εκπαιδεύσεως υπουργείου (…).
    Η πρώτη εκδήλωσις της λαοσωτηρίου ταύτης παλιγεννησίας υπήρξεν η εθνική καταστροφή της Μικράς Ασίας, η ελληνική αποψίλωσις της Θράκης. Επρωτοστάτησε μεταξύ των άλλων αλιτηρίων και ο μπολσεβίκος ‘’Ριζοσπάστης’’ ου ο αρχισυντάκτης ο συγγραφεύς του βιβλίου.
    Αλλ’ έως πότε θα περιοριζόμεθα μόνον εις λόγους και εις θρηνωδίας κατά των υπαίτιων της εθνικής σκοτοδίνης;».

    Την ίδια μέρα το κύριο άρθρο του «Εμπρός» 19 είναι αφιερωμένο στον κίνδυνο που διατρέχει η ιδιοκτησία από τους κομμουνιστές: «Η μία κοινωνική τάξις ωθείται κατά της άλλης. Οι εργάται κατά του εργοδότου. Οι αγρόται κατά του γαιοκτήμονος. Οι ενοικιασταί εναντίον του ιδιοκτήτου. Τα πληρώματα των πλοίων κατά των εφοπλιστών (…) Το πρόγραμμα τούτο εφαρμόζεται σήμερον καθ’ όλην την απειλητικήν αυτού έκτασιν».

    Αυτά τα δημοσιεύματα μαζί με τους εργατικούς αγώνες που βρίσκονται σε εξέλιξη αναστατώνουν τα συντηρητικά στοιχεία της εποχής και όχι μόνο. Ακολουθούν και άλλα σχετικά δημοσιεύματα όπου προειδοποιούν την κυβέρνηση για τον κίνδυνο του κομμουνισμού (π.χ. Εστία 14/11/24 – είναι οι μέρες που βρίσκεται σε εξέλιξη η απεργία των καπνεργτών στην Καβάλα) είτε τίθεται το ζήτημα του γλωσσικού μπολσεβικισμού: «Το σχολείον πρέπει να εξυγιανθεί εκ του μαλλιαρού μπολσεβικισμού. Ο ίδιος θα εκδηλωθεί αύριον κατά της ιδιοκτησίας, καθ’ όλων των αστικών ιδρυμάτων» 20. Ο υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως στην κυβέρνηση Σοφούλη (24 Ιούλη 1924 έως 7 Οκτώβρη 1924) Θ. Βελλιανίτης έστειλε εγκύκλιο στα σχολεία για να σταματήσουν οι κομμουνιστικές τάσεις των μαθητών. Το ίδιο έπραξε αργότερα και ο Ιωάννης Μανέτας που διατέλεσε υπουργός από το Μάρτη του 1925.

    Η εκκλησία ως πιο «ευαίσθητη» στα ζητήματα γλώσσας, έθνους, παιδείας ήταν η πρώτη που αντέδρασε, αφού το βιβλίο του Κορδάτου μεταξύ άλλων είχε και αρνητικές αναφορές στο ρόλο του Πατριαρχείου και του ανώτερου κλήρου. Αυτά αναστάτωσαν τους πιστούς και ξεσήκωσαν θύελλα διαμαρτυριών από τα χριστιανικά σωματεία, που ζητούσαν την παραπομπή του συγγραφέα στη Δικαιοσύνη. Έτσι τον Οκτώβρη του 1924 ασχολείται η Ιερά Σύνοδος με το βιβλίο του Γιάνη Κορδάτου. Στη συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου διαπιστώνεται ότι «Κομμουνιστάς παντού έχομεν». Κάποιο μητροπολίτες ζητούν δυναμικά μέτρα όπως ο Μονεμβασίας Γερμανός: «Δεν άκουσα όμως εν άλλο μέτρο, ότι δηλαδή διά του υπουργού δέον να καταγγελθή εις την Αστυνομίαν, συμφώνως τω Καταστατικώ Νόμω, η διάδοσις του βιβλίου αυτού» 21.

    Τελικά αποφασίζεται ν’ ανατεθεί στο θεολόγο Π. Τρεμπέλα η συγγραφή μελέτης με την οποία θα αναιρεί τις θέσεις του Κορδάτου. Η μελέτη αυτή εκδόθηκε με τον τίτλο «Ο ιστορικός υλισμός εξ απόψεως φιλοσοφικής», το Μάη του 1925 και διακινήθηκε μέσω των εκκλησιών της χώρας.

    Στο μεταξύ, από τον Οκτώβρη του 1923 είχε αρχίσει να λειτουργεί το Μαράσλειο Διδασκαλείο προσαρτημένο στην Παιδαγωγική Ακαδημία και από τις 5 Νοέμβρη 1924 η Παιδαγωγική Ακαδημία. Και τα δύο στεγάζονται στο κτήριο του Μαρασλείου (όπως και τα προσαρτημένα πρότυπα δημοτικά) και οι μαθητές της Παιδαγωγικής δίδασκαν ως δόκιμοι στο Μαράσλειο και εκείνοι του Μαράσλειου στα πρότυπα δημοτικά της Παιδαγωγικής.

    Ο Βάρναλης μόλις έχει γυρίσει από την υποτροφία στο Παρίσι και διορίζεται καθηγητής στην Παιδαγωγική Ακαδημία όπου διδάσκει το μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Δεν πέρασε απαρατήρητο από τους θεματοφύλακες «των ιερών και οσίων του έθνους».

    «Μίαν καλήν πρωίαν που λέει ο λόγος αρχίζει, ποιος άλλος, η ‘‘Εστία’’ (δε λογαριάζουμε το θόρυβο που έκαναν πότε πότε τα λαχανόφυλλα της αντίδρασης με τους κουλουμβάκηδες συντάχτες τους) αρχίζει τους ακροβολισμούς. Ο λόγος για το Βάρναλη. Ακούς εκεί ο αθεόφοβος να γράψει πως η πατρίδα είναι πόρνη!

    Να με ποιους ανθρώπους συνεργάζεται ο ‘’Εκπαιδευτικός Όμιλος’’, η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, ο Γληνός, ο Δελμούζος. Γιατί ξέχασα, να μας διορίστηκε (sic), ένας από τους πιο προοδευμένους διανοητικούς κι ένας απ’ τους σημαντικώτερους ποιητές και κριτικούς που έχει ο τόπος μας, διορίστηκε με χίλιες δυσκολίες στην Παιδ. Ακαδημία» 22.

    Έγραφε συγκεκριμένα η «Εστία» στις 10 Νοέμβρη του 1924 (πέντε μόλις μέρες μετά την έναρξη των Μαθημάτων στην Παιδαγωγική Ακαδημία) αφού πρώτα κατήγγελλε το Εκπαιδευτικό Συμβούλιο για τρομοκρατία: «Αλλά δεν προέβη εις καμμίαν ενέργειαν το Εκπαιδευτικόν Συμβούλιον εναντίον ενός καθηγητού της Παιδαγωγικής Ακαδημίας διορισθέντος διά να καταρτίση καλλίτερον τους δημοδιδασκάλους που θα διδάξουν τα Ελληνόπαιδα και ο οποίος εις ένα ποίημά του υβρίζει με την μεγαλειτέραν δυνατήν δριμύτητα την Ελληνικήν πατρίδα και την σημαίαν μας.

    Ιδού μερικοί στίχοι από το ποίημα αυτό:

    εγώ ’μαι η ιερή Πατρίδα
    που με την ειρήνη θανατώνω
    την ψυχή και το πνεύμα των ανθρώπων,
    σκεπάζοντάς τους με σκοτάδια και κουρέλια
    και δίνοντας τους λίγες λέξεις,
    και να πεθαίνουνε για λέξεις.
    Είμαι η ιερή Πατρίδα, που διδάχνω,
    το μίσος, την κλοπή, το φόνο,
    σειώντας ένα πανί χρωματιστό
    μπροστά στα μάτια που τα τυφλώνω με χίλιους τρόπους

    Αλλ’ όπως ανωτέρω αναφέρομεν, αι καταδιώξεις του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου δεν στρέφονται κατά των αρνουμένων και περιφρονούντων τα εθνικά ιδεώδη, αλλ’ εναντίον εκείνων ακριβώς οι οποίοι τα σέβονται.

    Οι αποτελούντες την κλίκαν έχουν πεισθή ότι δύνανται διά της βίας να επιβάλουν τας απόψεις των εις τον Ελληνικόν Λαόν. Τονίζεται αυτό και εις μίαν αρκετά απειλητικήν επιστολήν την οποίαν ελάβομεν επί του προκειμένου…».

    Κοινωνικό σκάνδαλο. Καθηγητής της παιδαγωγικής Ακαδημίας βρίζει την πατρίδα και την Παναγία. Όλες οι άλλες εφημερίδες τρέξανε να κρατήσουνε το «ίσο» στην «Εστία». Ήταν μια πρώτης γραμμής ευκαιρία για δημοκοπία και μεγάλωμα της κυκλοφορίας. Αγανακτισμένοι από τους κομμουνιστικούς στίχους, σπεύσανε με επιστολές στον Τύπο και οι εκπρόσωποι του πνευματικού κατεστημένου.

    Η απάντηση του Δελμούζου στην «Εστία» (16/11/1924) δυνάμωσε την αγανάκτηση: «Ο καθένας μας μπορεί ατομικά να έχη οποιαδήποτε πολιτική πίστη θέλει, ακόμα και αναρχικός να είνε, και σε σύλλογο αναρχικό να ανήκη, και θεωρητικά στην εξωσχολική του δράση να γράφη ακόμα υπέρ του αναρχισμού.
    Πώς μπορεί να συμβιβάση σε τέτοια περίπτωση τη δική του πίστη με το έργο του διδασκαλείου, αυτό είνε ζήτημα δικής του συνειδήσεως. Σε αυτό δεν είμαστε εμείς που θα ελέγξωμεν».

    Και συνεχίζει η «Εστία»: «Τοιούτους καθηγητάς, με σαφώς αναρχικάς και κομμουνιστικάς ιδεολογίας, έχει σήμερον το Μαράσλειον Διδασκαλείον, όπως –φευ!– τους έχει όλος ο επίσημος εκπαιδευτικός κλοιός. Και οι καθηγηταί ούτοι δεν παύουν να εκφράζουν δημοσία, κατά τρόπον προκαλούντα κοινόν σκάνδαλον, τας ιδεολογίας των αυτάς.

    Τοιούτοι διδάσκαλοι όμως είνε αδύνατον να αναπτύξουν εις τα παιδιά όχι μόνον εθνικήν, αλλ’ ουδέ καν την Ελληνικήν απλώς αντίληψιν. Δεν δύναται να ομιλήση εις τα παιδιά περί Ελληνικής Επαναστάσεως ο διδάσκαλος ο οποίος συνειργάσθη με τον κ. Κορδάτον εις την σύνταξιν του βιβλίου του περί της Ελληνικής Επαναστάσεως […] Δεν δύναται παρά να κλονίση εκ βάθρων κάθε ηθικήν αρχήν του μαθητού ο διδάσκαλος ο οποίος εις τα ποιήματά του χαρακτηρίζει ως απάνθρωπον δόγμα την θρησκείαν μας…» 23.

    «Η ‘’Εστία’’ σύντροφοι, ήταν τότες όργανο του Μιχαλακόπουλου, φιλελεύθερου ‘’φίλου’’ της μεταρρύθμισης. Στη Γερμανία έφαγε ψωμί κι αλάτι που λέει ο λόγος, με κάποιον από τους κορυφαίους της ‘’μεταρρύθμισης’’. Απ’ εκεί τούταξε λαγούς με πετραχήλια. Φτάνει να έρτη στην εξουσία! Και ήρτε. Οι κακές οι γλώσσες λεν, πως ήταν κιόλας κατά παραγγελία του φιλελεύθερου, του μεταρρυθμιστή, του δημοκράτη Μιχαλακόπουλου, τα φαρμακωμένα κείνα άρθρα της ‘’Εστίας’’.

    Τι συμβαίνει λοιπόν! Οι ‘’κορυφαίοι’’ έτριβαν τα μάτια τους! Μα γιατί αυτό το κακό. Η ‘’Εστία’’ δικό μας, φιλελεύθερο – γνήσιο μάλιστα – δημοκρατικό φύλλο! Ήταν η εποχή που ο Μιχαλακόπουλος ερωτοτροπούσε με τον Τσαλδάρη, το Μεταξά, το Δεμερτζή. Η συμφιλίωση αρχίζει να γίνεται το πιο φλογερό σύνθημα της ημέρας. Και οι παραχωρήσεις της αντίδρασης άρχισαν κιόλας. Ένα από τα ολοκαυτώματα που πετούσε απ’ τη στιγμή εκείνη η φιλελεύθερη – δημοκρατική παράταξη στο στόμα του μεγαθηρίου τη συμφιλίωσης ήταν η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, οι προσπάθειες δηλαδή του Εκπαιδευτικού Ομίλου (…)» 24.

    Αρχές του 1925 ο Βάρναλης τιμωρήθηκε με εξάμηνη παύση. Ο κομμουνιστικός κίνδυνος όμως συνέχιζε να υπάρχει. Ο υλισμός που είχε περάσει την πόρτα της Λογοτεχνίας και της επιστήμης τώρα χτυπούσε την πόρτα της Εκπαίδευσης. Το χτύπημα της θύρας της εκπαίδευσης έγινε δυνατότερο όταν ο κομμουνιστής δάσκαλος και διευθυντής των πρότυπων δημοτικών σχολείων που ήταν προσαρτημένα στο Μαράσλειο, θέτει σε συνεδρίαση του Εκπαιδευτικού Ομίλου, στα τέλη του 1924, το εξής ερώτημα: πιστεύει ο Όμιλος πως μπορεί με τα μέσα που εργάζεται και μέσα στο αστικό πλαίσιο να επιτύχει μια βαθιά, αληθινή μεταρρύθμιση στην ουσία της Παιδείας;

    Ο Κώστας Βάρναλης με τη γυναίκα του, ποιήτρια Δώρα Μοάτσου«Απ’ όλες τις μεριές ακούστηκε η τρομερή λέξη… κομμουνιστής! Εκείνο ήταν σύντροφοι. Καβαλίκεψαν τότε οι κορυφαίοι το βήμα κι άρχισαν να χύνουν τους μύδρους και τις κατάρες ενάντια στο ’’νεοελληνικό κομμουνισμό’’, στο ανεδαφικό αυτό κατασκεύασμα που νομίζει πως αύριο κιόλας θα επικρατήσει και θα εφαρμόσει τα εκπαιδευτικό του πρόγραμμα και έτσι προσδέχεται τον Όμιλο που πάει εξελεχτικά. Και άλλα και άλλα… Καμιά αντιλογία εννοείται δεν επιτράπηκε, ούτε να εξηγήσει το ερώτημά του ο άνθρωπος κατόρθωσε, αν και υποσχέθηκαν πως θα δεχτούν πλατιά συζήτηση πάνω στο ερώτημα που, όπως παραδέχτηκαν, είχε βασική σημασία. Μίλησαν οι ίδιοι δυο τρεις βραδιές κατά σειρά κι αφού τα είπαν και ξεθύμαναν, πήραν του Ομίλου το κλειδί στην τσέπη κι άφηκαν τα μέλη απ’ έξω να βολοδέρνονται με τις απορίες που τους γέννησε κείνο το απλό ερώτημα» 25.

    Την άποψη του Ιορδανίδη υποστήριξε και η Ρόζα Ιμβριώτη, ενώ ο Δ. Γληνός πρότεινε να οριστεί μια ειδική βραδιά για να συζητηθεί το συγκεκριμένο θέμα.

    Στις 22 Μάρτη 26 του 1925 μια δασκάλα, από την αριστερή πτέρυγα του Εκπαιδευτικού Ομίλου, που δεν είναι ακόμα κομμουνίστρια, «άνοιξε την πόρτα» της Εκπαίδευσης στις κομμουνιστικές ιδέες. Τολμά να διδάξει την ιστορία μέσα από τις πηγές στο πνεύμα του υλισμού που εισήγαγε ο Κορδάτος.

    Τις ίδιες μέρες είναι έντονη η αγανάχτηση στους προοδευτικούς ανθρώπους της εποχής για την τιμωρία του Βάρναλη. Την 1η Απρίλη 1925 δόθηκε στη δημοσιότητα «Μια διαμαρτυρία διά τον κ. Βάρναλην πολιτευτών, λογίων και καλλιτεχνών» της Αθήνας (την υπογράφει και ο Κ. Παλαμάς). Ακολούθησε στις 13 του ίδιου μήνα η διαμαρτυρία των διανοουμένων της Αλεξάνδρειας την οποία υπογράφει και ο Κ.Π. Καβάφης.

    Η Ρ. Ιμβριώτη – δίδασκε φιλοσοφία της Ιστορίας – εξηγεί στο συμβούλιο των καθηγητών πώς διδάσκει την Ιστορία: «Στην τελευταία τάξη του Διδασκαλείου την ιστορία της επαναστάσεως του ’21, την εξετάζω υπό το βασικό πρόβλημα ότι η επανάστασις του ’21 είνε σκέψη και εκτέλεση και αποτέλεσμα της εξεγέρσεως της Αστικής τάξεως, επηρεασθείσης από την εξέγερση ομοίων τάξεων της Δύσεως». «Μα πώς κυρία Ιμβριώτου τα διάφορα στρατιωτικά γεγονότα π.χ. τις στρατιωτικές μάχες – το Μεσολόγγι – τους ελεύθερους πολιορκημένους του Μεσολογγίου θα τα παρέλθετε; Κάτι τέτοια γεγονότα, όπως το στρατηγικό σχέδιο των Τούρκων κλπ., θα τα παρασιωπήσετε;» ρωτά ο Δελμούζος. «Όχι βέβαια τη μάχη της Τριπολιτσάς, το Μεσολόγγι… αλλά όλα τα διάφορα πολιτικοστρατιωτικά γεγονότα εξετάζονται υπό το βασικό πρόβλημα…» 27.

    Η συνεδρίαση επαναλαμβάνεται στις 9 Απρίλη για να υπογραφούν τα πρακτικά. Σε αυτή τρεις καθηγητές (Δημητρακόπουλος – Κάρμας – Γεννηματάς 28) έρχονται προετοιμασμένοι και αποφασισμένοι, με σαφή στόχευση (στη συνεδρίαση της 22ης Μάρτη δε συμμετείχαν καθόλου στη συζήτηση). Δεν ενεργούν αφ’ εαυτών. Δεν είναι η αντίδραση τους αποτέλεσμα προσωπικής πικρίας. Αυτό επιβεβαιώνουν οι μετέπειτα κινήσεις τους.

    Οι τρεις κατηγορούν την Ιμβριώτη για παραποίηση και αντεθνική διδασκαλία της ελληνικής Ιστορίας και ζητούν να ξεκαθαρίσει ο καθένας από το προσωπικό τι πιστεύει και τι ιδεολογία έχει 29. Το ζήτημα πέρασε στις εφημερίδες στο γνωστό μοτίβο περί άθεων, μαλλιαρών και κομμουνιστών που υπονομεύουν τα θεμέλια της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας: «δεν μένει πλέον παρά να αναρτηθεί εις την μετώπην του Μρασλείου η εικών του Λένιν. Θα ήτο τούτο μία ένδειξις σεβασμού προς τον αείμνηστον Μαρασλήν του οποίου την οικογένειαν έδιωξαν απηνώς οι Μπολσεβίκο»30, «Εν Ελλάδι ιδρύσαμεν παιδαγωγικήν ακαδημίαν προς διάδοσιν το κομμουνισμού» 31 κ.ά.

    Στο στόχαστρο οι γνωστοί για την κομμουνιστική ιδεολογία τους Βάρναλης, Ιορδανίδης και δευτερευόντως η Ιμβριώτη και ο Παπαμαύρου, υποδιευθυντής της Μαράσλειου και διευθυντής του προοδευτικού – κομμουνιστικού για την αντίδραση – περιοδικού «Εργασία». Η κατηγορία προς τον Δελμούζο και τον Γληνό ότι μετέτρεψαν την Παιδαγωγική Ακαδημία σε άντρο κομμουνιστών.

    Ειδικά για τον Ιορδανίδη που τον «βάραινε» η κατηγορία ότι δε δίδασκε τα θρησκευτικά στις πρώτες τάξεις του δημοτικού, ο Δελμούζος κατηγορούνταν ότι ο Δελμούζος προσέλαβε και διατηρούσε επί δύο χρόνια στο Διδασκαλείο έναν γνωστό και συνεπή στις ιδέες του κομμουνιστή, και συμπλήρωναν, του οποίου η σύζυγος δουλεύει στη σοβιετική πρεσβεία. «Και πέραν τούτου βλέπομεν ακόμη τον κ. Δελμούζον να διατηρεί επί διετίαν ως διευθυντήν των προτύπων των Μαρασλείων έτερον κομμουνιστήν ανωμολογημένης παρθενίας, τον σύντροφον Ιορδανίδην, εξαναγκαζόμενος εις παραίτησιν μόνον όταν το σκάνδαλον εξερράγη παταγωδώς. Και τον βλέπομεν συνεργαζόμενον αδιαμαρτυρήτως εις άλλο ίδρυμα, την Παιδαγωγικήν Ακαδημίαν, με έτερον κομμουνιστήν, τον καθηγητήν Βάρναλη ή Δήμον Τανάλιαν, αξιόλογον και αυτόν υποκείμενον» 32.

    Στα τέλη Απρίλη του 1925 λαμβάνει χώρα στην Αίθουσα της Ακαδημίας το Εθνικό Συνέδριο με θέματα Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια, ιδιοκτησία, ηθική, εκπαίδευση, γλώσσα. Παρόντες άπασες οι πολιτικές, θρησκευτικές, οικονομικές και πνευματικές αρχές του τόπου. Συμμετέχοντες και ομιλητές στο συνέδριο ό,τι καλύτερο διαθέτει η αντίδραση στα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Στο τμήμα της γλώσσας όπου επιβεβαιώθηκε ότι γλώσσα – έθνος και θρησκεία είναι άρρηκτα δεμένα, ο επιφανής γλωσσολόγος Χαζιδάκης κάλεσε την πολιτεία να επέμβει και να διώξει από το υπουργείο τους μαλλιαρούς που διαφθείρουν την εκπαίδευση. Εκεί έγινε και η καταγγελία για την τοποθέτηση του Ιορδανίδη στη συνεδρίαση του Εκπαιδευτικού Ομίλου στα τέλη του 1924 και το γεγονός ότι δε διδάσκει τα θρησκευτικά.

    «Ο λαός, ο εξαθλιωμένος οικονομικά και ηθικά από τις απανωτές εκστρατείες για τα συμφέροντα της ντόπιας και της ξένης κεφαλαιοκρατίας, και προπάντων από τη μικρασιατική καταστροφή, έδειξε μια περίεργη απάθεια σ’ όλες τις φωνές των πατριδοκαπήλων. Έδειξε λιγότερη αντιδραστική ζωτικότητα απ’ όσην στα Αθεϊκά του Βόλου, στην εποχή της ‘’Ανόρθωσης’’ (1910-1914). Σ’ αυτό ίσως να… φταίει και το ότι ‘’πεδίον της μάχης’’ ήτανε η πρωτεύουσα, η ‘’νικημένη’’ πρωτεύουσα με την απέραντη έχτασή της και τις χιλιάδες τους πρόσφυγες, που δεν ήτανε και τόσο μαθημένοι να παίρνουνε τα τέτοια ζητήματα πιο κατάκαρδα από την ατομική τους και οικογενειακή τους συμφορά. Όμως το κράτος ‘’συγκινήθηκε!’’» 33.

    Το Μάη του 1925 ο Δελμούζος ζητάει την απομάκρυνση των Δημητρακόπουλου – Κάρμα – Γεννηματά από το Μαράσλειο και ζητά την τιμωρία τους. Διατάσσονται ανακρίσεις, όμως το πόρισμα του Δ. Λάμψα που διεξήγαγε την έρευνα είναι απαλλακτικό των καταγγελιών, οι τρεις δάσκαλοι μετατίθενται. Το πολιτικό κλίμα όμως από τον Ιούνη αλλάζει και γίνεται δυσμενέστερο:

    «Σε πολιτικό επίπεδο έχει ήδη επέλθη αλλαγή. Η κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου παρά τα μέτρα που έλαβε δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει την απαραίτητη σταθερότητα για την άρχουσα τάξη. Και καθώς οξύνθηκαν οι κοινωνικές αντιθέσεις και οι αντιθέσεις στο ίδιο το στρατόπεδο της άρχουσας τάξης ο στρατηγός Θ. Πάγκαλος ανέτρεψε την κυβέρνηση και σχημάτισε δική του με δημοκρατικό μανδύα» 34.

    «Το Μιχαλακόπουλο τον διαδέχεται η διχτατορία το Πάγκαλου. Ο Πάγκαλος, ο από πεποίθεση δημοτικιστής (…) βρίσκοντας έτοιμο το έδαφος συμπληρώνει το έργο του προκατόχου: Κλείνει την Ακαδημία, παύει το Δελμούζο απ’ το Μαράσλειο, καθαρίζει το υπουργείο απ’ τους δημοτικιστές και αρχίζει ένα φοβερό διωγμό ενάντια στους δημοτικιστές δασκάλους. Η λέξη μαλλιαροκομμουνισμός πήρε κι έδωκε!

    Οι κορυφαίοι εξακολουθούν νη μην καταλαβαίνουν τίποτε. ‘’εξ οικείων τα βέλη’’ – δηλ. ‘’οι δικοί’’ μας μας χτυπούν! Μα πώς γίνεται! Διάολε, φαίνεται πως κάνουμε κάπιο λάθος! Βάλαμε κομμουνιστές στο Μαράσλειο και στην Ακαδημία. Αυτοί φταιν! Αυτοί ανατίναξαν το ‘’έργο μας’’ στον αέρα! Κακιά η ώρα που τους συναντούσαμε! Αυτοί μας τορπίλισαν!» 35.

    Ο Δελμούζος και ο Γληνός απολύθηκαν για «λόγους οικονομίας», ο Ιορδανίδης εξαναγκάστηκε σε παραίτηση, η Ιμβριώτη, ο Ιορδανίδης και ο Παπαμαύρος απολύθηκαν στο πλαίσιο των πειθαρχικών διώξεων, και ο Βάρναλης, που… τόλμησε να «βρίσει» την πατρίδα, τιμωρήθηκε εκτός από την εξάμηνη απόλυση και με δυσμενή μετάθεση. Και για την πορεία του ΕΟ τα γεγονότα αυτά ήταν καθοριστικά. Όπως και για τους κορυφαίους του Ομίλου.

    Η υπόθεση όμως δε σταμάτησε εκεί. Συνεχίστηκε με τη συγκρότηση επιτροπών από το υπουργείο, με έγγραφο της Ιεράς Συνόδου στο υπουργείο και τη διενέργεια έρευνας, με δημόσιες συγκεντρώσεις και με τη Γενική Ασφάλεια να αναθέτει στον αντεισαγγελέα να ερευνήσει την υπόθεση από «κομμουνιστικής απόψεως». Ακολούθησαν ανακρίσεις, που ολοκληρώθηκαν το Νοέμβρη του 1926 με το απαλλακτικό πόρισμα του αρεοπαγίτη Γ. Αντωνακάκη, ο οποίος μετά από διεξοδικές ανακρίσεις κονιορτοποίησε τις κατηγορίες.

    Το πόρισμα Αντωνακάκη δεν ικανοποίησε την αντίδραση, η οποία επί δεκαπέντε ημέρες προσπαθούσε με συνεχή δημοσιεύματα να το αναιρέσει και να αποδείξει ότι «επεδιώκετο η διαφθορά εις το Μαράσλειον υπό της σπείρας των θεοκομμουνιστών».

    Από το 1924 είχε υποβληθεί στην Ιερά Σύνοδο κατηγορία από τον Α.Π. Κουτουρέλη, προεδρεύοντα των οργανώσεων Χριστιανική Ένωση Σωματείων, Εκτελεστική κατά Αθέων και Μαλλιαρών Επιτροπή Πειραιά και Αντικομουνιστική Πανελλήνια Ένωση. Στις 30 Μάρτη 1926 λαμβάνουν πρόσκληση οι Βάρναλης, Δελμούζος, Γληνός, Ιμβριώτη, Καζαντζάκης να απολογηθεί για την κατηγορία της υπονόμευσης «της ορθοδόξου ημών πίστεως και διαδόσεως αθεϊστικών θεωριών και δοξασιών εν γένει». Φυσικά κανείς τους δεν παρουσιάζεται, ούτε στην απολογία ούτε στη δίκη που θα γίνει.

  20. Ο/Η Αισθαντική κυρία που διαβάζει ποίηση λέει:

    http://www.kathimerini.gr/553474/opinion/epikairothta/politikh/ta-a8eika-toy-voloy-se-parwdikh-anaparastash
    ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

    Τα «Αθεϊκά» του Βόλου σε παρωδική αναπαράσταση
    ΠΟΛΙΤΙΚΗ 26.01.2014

    Παρότι θα το επιθυμούσαν αρκετοί, και πρώτοι όσοι πιστεύουν το δόγμα του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου ότι είμαστε «ο ευλογημένος του Κυρίου λαός», δεν είμαστε χώρα θεοκρατική. Δεν είμαστε όμως και μια πολιτεία όπου, επιτέλους, κράτος και Εκκλησία χώρισαν τις εξουσίες τους. Εξ ου και η σύγχυση ρόλων, η εισπήδηση της Εκκλησίας σε εδάφη της πολιτείας, η ύπουλη ταύτιση του πατριώτη με τον πιστό. Και μάλιστα με τον πιστό ορθόδοξο χριστιανό. Αν είσαι Ελληνας υπήκοος και συγχρόνως πιστός Εβραίος / μουσουλμάνος / παλαιοημερολογίτης / καθολικός, τότε είσαι εν μέρει Ελλην και εν μέρει ύποπτος. Κι αν δηλώσεις άθρησκος, άθεος ή αδιάφορος για το επέκεινα, όσοι συνηθίζουν (από ψυχική στενότητα, πνευματική ανεπάρκεια ή επαγγελματική διαστροφή) να ανακαλύπτουν παντού «εχθρούς της Ορθοδοξίας και του Γένους», θα σε αναθεματίσουν. Και ξέρουμε πως οι λέξεις είναι βαρύτερες από τις πέτρες.

    Δεν είμαι σίγουρος πάντως για το τι θα πάθαινε όποιος δήλωνε δεϊστής ή, με ξενική προφορά, ντεϊστής. Ισως του έλεγαν πως είναι τρελός για δέσιμο (ή ντέσιμο) ή πως η σέχτα του είναι χειρότερη και από τις «τροτσικιστικές», που έγιναν εθνικός εφιάλτης από τον καιρό που δικαζόταν η «17Ν» και ο στυγνός κ. Χριστόδουλος Ξηρός δεν είχε ακόμη αυτοβαφτιστεί Τσεβάρης Καρακολοκοτρώνης. Διότι η «δυσνόητη» λέξη «δεϊστής» (αυτός που πιστεύει στην ύπαρξη δημιουργού Θεού, αλλά αρνείται την επίδρασή του στην ιστορία και τη φύση, συναρτά δε την ηθική με τη λογική και όχι με τον φόβο της τιμωρίας, άρα αδιαφορεί για θρησκείες και ιερατεία) συγκαταλέγεται στις ελλιπώς εκτελωνισθείσες. Μπορεί να μην έχουμε θεοκρατία, δεν είμαστε όμως ούτε χώρα του Διαφωτισμού, που έχει κηρυχθεί μιασμένος εθνικός εχθρός από μεγάλη μερίδα του ιερατείου και τμήμα της διανόησης. Δώσαμε φαίνεται τα Φώτα τον 5ο αιώνα π.Χ., αλλά σαν να μην απόμειναν πολλά εδώ. Και επιπλέον σαν να μην υπήρξε ο Κοραής.

    Κάθε τόσο λοιπόν ανακαλύπτουμε έναν μεταμφιεσμένο σατανά, μια δαιμονική θεατρική παράσταση, μια εωσφορική ιστοσελίδα, μια διαβολική καρναβαλική γιορτή. Και αρματωνόμαστε για νέες σταυροφορίες. Οπως έγινε με τον καταδικασθέντα «γέροντα Παστίτσιο» (που τον στόχευσαν πρώτα οι χρυσαυγίτες) ή με το θρησκευτικό φρόνημα του κ. Τσίπρα. Λες και στις εκλογές διαλέγουμε αρχιεπίσκοπο και όχι πρωθυπουργό, οπότε πρέπει να ξέρουμε πόσες φορές προσεύχονται ημερησίως οι υποψήφιοι. Ισως πιστέψαμε πως αυτός είναι ο τρόπος για να αποδείξουμε ότι κρατάμε από τους αρχαίους. Αφού κι εκείνοι, στην καρδιά του Χρυσού Αιώνα, ανακάλυπταν και δίωκαν ασεβείς και άθεους, όπως ο Αναξαγόρας, ο επικηρυχθείς Διαγόρας ο Μήλιος, με το παρωνύμιο «Αθεος», ο Πρωταγόρας (τα βιβλία του κάηκαν δημοσίως) και βέβαια ο Σωκράτης.

    Τα μεγέθη δεν συγκρίνονται φυσικά. Τα πάθη όμως μοιάζουν ίδια, αναλλοίωτα. Το πάθος του φανατισμού, της δεισιδαιμονίας, του μίσους για ό,τι διαφέρει, για ό,τι βρίσκεται έξω από τον ορίζοντά μας. Και το πάθος της κομματικής εκμετάλλευσης φυσικά. Εφόσον, όταν κάποιοι καταγγέλλονται σαν αθεϊστές και κάποιοι άλλοι επενδύουν σε μακριούς σταυρούς μπροστά στις κάμερες, δεν θέλει ρώτημα ποιους θα προστατέψει η «δεξιά του Κυρίου» ούτε πώς θα μοιράσει την επιρροή της μια Εκκλησία κοσμικότατα πολιτευόμενη, που διαθέτει πάντα τοποτηρητές στη Βουλή.

    Κάτι περισσότερο θα όφειλαν οι κοσμικοί και θρησκευτικοί ποιμένες σε έναν λαό (ένα μεγάλο τμήμα του έστω) που αιώνα τον αιώνα κατόρθωσε να θρησκεύει χωρίς να απαλλοτριώνει την ελευθερία του (την ερωτική λ.χ.), χωρίς να χάνει το χιούμορ του (το βλέπουμε όταν παλιά έθιμα τρέχουν σε νέα καλούπια), χωρίς να κρύβει τη δυσπιστία του ώρες ώρες· και χωρίς να στρέφεται με τα μοιρολόγια του εχθρικότατος προς τα ψυχρά ουράνια. Κατόρθωσε να εκκλησιάζεται, αλλά και να μετατρέπει τον ναό σε εκκλησία του δήμου. Και, όταν δεν τον πνίγουν οι ταγοί του με τα απαγορευτικά τους, να συναιρεί αρμονικά τις δύο παραδόσεις, «εθνική» και χριστιανική.

    Σαν παρωδία επαναλαμβάνεται η ιστορία. Αλλά και στην πιο θλιβερή παρωδία υπάρχουν στοιχεία πνευματικής τραγωδίας. Τα τωρινά «Αθεϊκά» δεν έχουν βέβαια τη σφοδρότητα των διαβόητων «Αθεϊκών» του Βόλου του 1911, που ακολούθησαν, ως προς τον σκοταδιστικό τους πυρήνα, τα «Ευαγγελι (α)κά» του 1901 και τα «Ορεστειακά» του 1903. Ο πυρήνας αυτός αναγνωρίζεται και στα σημερινά επεισόδια. Και τότε και τώρα εκδηλώνεται παταγωδώς η ανθρώπινη ιδιωτεία, οι δε ιερωμένοι, ταγμένοι στην αγάπη, καταντούν σπορείς μίσους. Αρχές Μαρτίου του 1911 λοιπόν, και μετά τη συστηματική διέγερση του πλήθους από δημοσιογράφους και ιερωμένους, έγινε συλλαλητήριο στον Βόλο με αίτημα την «άμεσον διάλυσιν» του Παρθεναγωγείου, «εν ω εξυβρίζετο η θρησκεία και η γλώσσα». Αντιγράφω το ρεπορτάζ τοπικής εφημερίδας από το (δίτομο) βιβλίο του Χαράλαμπου Γ. Χαρίτου «Το Παρθεναγωγείο του Βόλου» (Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας, 1989): «Οι ιερείς της πόλεώς μας εξεχύθησαν εις τας συνοικίας, εισερχόμενοι εις τα μπακάλικα και τες ταβέρνες, και συνιστώντες εις τους εν αυτώ να σπεύσουν εις το συλλαλητήριον, διότι, άλλως, καταστρέφεται η θρησκεία και ο εθνισμός. […] Οι διαδηλωταί εξαφθέντες εζήτησαν να μεταβούν να καύσουν το Παρθεναγωγείον. Πληροφορηθέντες όμως ότι τούτο φυλάσσεται υπό εφίππου δυνάμεως ηθέλησαν να καύσουν την οικίαν του κ. Δελμούζου».

    Ιδού ο σκανδαλοποιός: ο Αλέξανδρος Δελμούζος. Ο φωτισμένος νεωτεριστής και δημοτικιστής παιδαγωγός, διευθυντής του Ανωτέρου Παρθεναγωγείου Βόλου. Που σαν αντεθνικός, άθεος κτλ., τι έκανε τη μέρα εκείνη; «Το πρωί δίδαξα στην τάξη μου την “Ελληνίδα Μητέρα” του Σολωμού· ήταν το τραγούδι που έπρεπε τα παιδιά μου να πάρουν μαζί τους και το αισθάνθηκαν βαθιά». Τη διδασκαλία του Σολωμού δεν την κατέγραφε σαν έγκλημα το κατηγορητήριο κατά του Δελμούζου και των «συνεργών» του, μελών του Εργατικού Κέντρου Βόλου, κατά τα λοιπά όμως ήταν σαφέστατο: «Προσεπάθησαν διά ζώσης, διά διδασκαλίας και δι’ εντύπων φυλλαδίων να ελκύσωσι προσηλύτους […], διδάσκοντες ότι δεν υπάρχει Θεός, ότι η θρησκεία αποτελεί την άρνησιν της σκέψεως, ότι προπαντός πρέπει να εκριζωθή η ρίζα του κακού, η θρησκεία, ότι ο άνθρωπος εδημιουργήθη υπό πιθήκων, ότι ο θεός είναι αγγούρι, ότι η πατρίς είναι πόρνη και στρίγγλα μητριά και η θρησκεία μαστρωπός». Ενα χρόνο αργότερα το Κακουργιοδικείο Ναυπλίου αθώωσε τους θεομάχους και θρησκειοφάγους. Που τώρα, μετενσαρκωμένοι, εξυφαίνουν νέες συνωμοσίες…

  21. Παράθεμα: Μπέο ή ΣΥΡΙΖΑ να υποστηρίξει ο Δεσπότης; | Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

  22. Ο/Η laskaratos λέει:

    http://xavolos.blogspot.gr/2012/10/blog-post_30.html

    30/10/12
    Συνάντηση με τον Μητροπολίτη Ιγνάτιο

    Συνάντηση με τον Μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού πραγματοποίησε ο βουλευτής Μαγνησίας της Χρυσής Αυγής, Συναγωνιστής Παναγιώτης Ηλιόπουλος στο γραφείο του Μητροπολίτη.

    Μια συνάντηση που εκτός του εθιμοτυπικού της χαρακτήρα είχε και ουσιαστικό διάλογο για τα προβλήματα της Πατρίδος μας και των συμπολιτών μας που δοκιμάζονται αυτές τις ώρες από τους ξένους επικυρίαρχους της Ελλάδας.

    Κοινό σημείο αναφοράς ήταν η πάση θυσία ενότητα του Ελληνικού λαού που δεν πρέπει να πέσει για ακόμα μια φορά στην παγίδα του Εθνικού διχασμού. Ενός διχασμού που θα τερματίσει τις όποιες ελπίδες αισιοδοξίας έχουν απομείνει στον Περήφανο Έλληνα για ανάκαμψη και ευημερία.

    Ενωμένοι πρέπει να αδράξουμε τις ευκαιρίες που θα παρουσιαστούν το επόμενο διάστημα στον γεωστρατηγικό χάρτη της περιοχής.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s