Αποφάσεις Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για την Ελευθερία του Λόγου (Λιοναράκη – Βασιλάκη)

(επίσημες μεταφράσεις)

Υπόθεση Λιοναράκη:

http://elefhteriaekfrasis.wordpress.com/2008/02/15/yp_lionarakis/

Υπόθεση Βασιλάκη:

http://elefhteriaekfrasis.wordpress.com/2008/02/15/yp_vassilakis/

Κωδικός banner για όλους 

This entry was posted in Ελευθερία Λόγου/Έκφρασης. Bookmark the permalink.

33 Responses to Αποφάσεις Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για την Ελευθερία του Λόγου (Λιοναράκη – Βασιλάκη)

  1. Ο/Η zaphod λέει:

    Κόλαφος. Δεν νομίζω να αλλάξει τπτ στην νοοτροπία του κάθε δικομανή εύθικτου αλλά τουλάχιστον υπάρχει πλέον ένα ισχυρότατο δεδικασμένο

  2. Επιτρέψτε μου να φανώ απαισιόδοξος, διότι κάθε φορά που το Ευρωπαϊκό δικάστήριο μας καταδικάζει για παρόμοια ζητήματα, όλοι όσοι ενοχλούμαστε με τις αδικίες, πανηγυρίζουμε. Ταυτόχρονα ή λίγο μετα τους πανηγυρισμούς, μας εμφανίζεται κάποιο παρόμοιο θέμα άδικης δίωξης ή άδικης καταδίκης και φτου κι απ΄την αρχή.

    Μήπως θα΄πρεπε το κάθε κράτος να δικάζει υποθέσεις άλλων κρατών;
    Πχ. οι μηνύσεις και οι αγωγές που γίνονται στην Ελλάδα να δικάζονται στο… Μπερναμπούκο (που’ λεγε κι ο Ζαμπέτας), εμείς εδώ να δικάζουμε υποθέσεις της Ζουαζουλάνδης και πάει λέγοντας.
    Μια «ιδέα» είπα κι εγω, μη παρεξηγήσετε, είναι και περασμένη η ώρα…

  3. Ο/Η Λασκαράτος λέει:

    Kύριε Ροιδη,
    τείνω να συμφωνήσω με τον Αλ.Ανδρουλάκη πως δεν ιδρώνει εύκολα το αυτί πολλών εδώ στην Ελλάδα από τις αποφάσεις του ΕΔΔΑ με τις οποίες μάλιστα τις αδικές των ορθόδοξων πατριωτών πληρώνουν οι φορολογούμενοι. Σας παραπέμπω στις εν πολλοίς άγνωστες αλλεπάλληλες καταδίκες της χώρας μας ύστερα από προσφυγές των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά, μιας θρησκευτικής μειονότητας περίπου 50.000 Ελλήνων.
    Όποιος θέλεινα διαβάσει την πλήρη δημοσίευση-οι λεπτομέρειες έχουν τρομερό ενδιαφέρον-μπορεί να επισκεφθεί το σαιτ του Greek Helsinki

    http://www.greekhelsinki.gr/dikaiomatika/07/stiles/epwnymws/01.htm-20k

    Οι ελληνικές υποθέσεις των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά στο Στρασβούργο

    του Μπάμπη Ανδρεόπουλου ,
    Εκπροσώπου των Ελλήνων Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά

    Η σύγχρονη ιστορία των Μαρτύρων του Ιεχωβά στην Ελλάδα είναι κατά κύριο λόγο μια ιστορία διώξεων. Ακόμα και μετά τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας (2105, 2106/75) με τις οποίες οι Μάρτυρες του Ιεχωβά αναγνωρίζονται ως «γνωστή θρησκεία», με λύπη διαπιστώναμε ότι η ελληνική πολιτεία στον ευαίσθητο χώρο της θρησκευτικής ελευθερίας συνέχιζε να αθετεί συστηματικά κανόνες που επιβάλλουν το σεβασμό της θρησκευτικής συνείδησης του πολίτη, την κατοχύρωση του δικαιώματός του να επιλέγει ελεύθερα τη θρησκεία του και να την πρεσβεύει χωρίς να γίνεται θύμα διακρίσεων και μισαλλοδοξίας. Στοιχειώδης αυτοσεβασμός επέβαλε στους Μάρτυρες του Ιεχωβά να καταφύγουν στα αρμόδια όργανα Διεθνών Οργανισμών και ιδιαίτερα να προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), στο Στρασβούργο. Καταγράφουμε τον αγώνα για την κατάκτηση μερικών ελευθεριών……

    ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΟΚΚΙΝΑΚΗ (1993): ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΜΟΣ – ΑΡΘΡΟ 9 ΕΣΔΑ. Πρόκειται για Μάρτυρα του Ιεχωβά που είχε διωχθεί και καταδικαστεί με τον περιβόητο μεταξικό νόμο περί προσηλυτισμού (α.ν. 1363/38 και 1672/39). …………………………………….

    ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΜΑΝΟΥΣΑΚΗ ΚΑΙ ΛΟΙΠΩΝ (1996) ΠΕΝΤΙΔΗ ΚΑΙ ΛΟΙΠΩΝ (1997): ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΥΚΤΗΡΙΟΙ ΟΙΚΟΙ – ΑΡΘΡΟ 9 ΕΣΔΑ. Πρόκειται για Μάρτυρες του Ιεχωβά που είχαν διωχθεί και καταδικαστεί με τον ίδιο νόμο για παράνομη λειτουργία ευκτηρίου οίκου. ……………………………..

    ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΒΑΛΣΑΜΗ ΚΑΙ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΥ (1996): ΣΧΟΛΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ – ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ – ΑΡΘΡΟ 13 ΕΣΔΑ ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 9 ΚΑΙ 2 ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΠΡΩΤΟΚΟΛΟΥ. Aφορούν στην άρνηση μαθητών Μαρτύρων του Ιεχωβά να μετέχουν σε παρελάσεις του σχολείου στη διάρκεια εθνικής γιορτής. …………………..

    ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΟΥΛΟΥΜΠΑ, ΤΣΙΡΛΗ, ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ (1997): ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΦΥΛΑΚΙΣΕΙΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ ΓΙΑ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ – ΑΡΘΡΑ 5 ΚΑΙ 6 ΕΣΔΑ. Αναφέρονται σε παράνομες κρατήσεις θρησκευτικών λειτουργών των Μαρτύρων του Ιεχωβά, λόγω άρνησής τους να υπηρετήσουν στρατιωτική θητεία. Το ενδιαφέρον στις περιπτώσεις Κουλούμπα, Τσιρλή είναι ότι το Δικαστήριο επιδίκασε υψηλή αποζημίωση για τους 15 μήνες περίπου παράνομης κράτησής τους. 8.000.000 και 7.300.000 δρχ. αντίστοιχα συν 2.000.000 δρχ. για τα δικαστικά έξοδα. ………………………………………..

    ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΣΑΒΑΧΙΔΗ (1998): ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙΣ – ΑΡΘΡΑ 8 ΚΑΙ 9 ΕΣΔΑ. Πρόκειται για παρακολούθηση Μαρτύρων του Ιεχωβά από τις μυστικές υπηρεσίες στο Κιλκίς. ……………………………………………………….

    ΥΠΟΘΕΣΗ ΘΛΙΜΜΕΝΟΥ (1999): ΑΝΤΙΡΡΗΣΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ – ΑΡΘΡΑ 9 ΚΑΙ 14 ΕΣΔΑ. Στις 6 Απριλίου 2000 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι υπάρχει παραβίαση του άρθρου 9 (θρησκευτική ελευθερία) σε συνδυασμό με το άρθρο 14 (διακριτική μεταχείριση) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης. Η υπόθεση αυτή αφορά άρνηση της διοίκησης να προσλάβει Μάρτυρα του Ιεχωβά λόγω της μη στράτευσής του ως αντιρρησίας συνείδησης. ………………………………………………………………….

    ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ. Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι τόσο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, μέχρι σήμερα, όσο και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποτέλεσαν καταλυτικό παράγοντα για την πρόοδο των ζητημάτων της θρησκευτικής ελευθερίας στην Ελλάδα και γενικότερα την πρόοδο για τον σεβασμό των δικαιωμάτων του ανθρώπου και την προστασία των ατομικών ελευθεριών. Οι παραπάνω προσφυγές και οι αντίστοιχες αποφάσεις αποδεικνύουν ότι τα ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στο χώρο της θρησκευτικής ελευθερίας δεν είναι αποσπασματικά ούτε συμπτωματικά. Αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου και το αποκορύφωμα σειράς πολύχρονων δικαστικών αγώνων. Όλες αυτές οι υποθέσεις κρύβουν πίσω τους μια ιστορία διώξεων, φυλακίσεων, κακομεταχείρισης, μισαλλοδοξίας, προκατάληψης. Όμως είναι γεγονός ότι για πρώτη φορά γίνεται έκδηλη από την πλευρά της πολιτείας η προσπάθεια προσέγγισης των ζητημάτων που αντιμετωπίζουμε, με ευαισθησία και συγκατάβαση. Οι ελληνικές υποθέσεις στο Στρασβούργο για τα ζητήματα της θρησκευτικής ελευθερίας οδήγησαν την ειδική επιτροπή του ΟΗΕ για τα θρησκευτικά ζητήματα να ασχοληθεί με την περίπτωση της Ελλάδας. Η Έκθεση του Ειδικού Εισηγητή του ΟΗΕ για τη θρησκευτική μη ανοχή στην Ελλάδα (1996), που στηρίχθηκε στα συμπεράσματα των οργάνων του Στρασβούργου, τονίζει (παρ. 145): «…οι Μάρτυρες του Ιεχωβά σε ορισμένους τόπους αποτελούν θύματα πράξεων διακρίσεων, οι οποίες πρέπει να καταπολεμούνται από το Κράτος, δεδομένου ότι όσο απειλείται αυτή η κοινότητα, τόσο αυξάνει η ευθύνη του Κράτους». ……………………………………….

  4. Ο/Η roidis λέει:

    Βαδίζουμε βήμα-βήμα.
    Είμαι αισιόδοξος.

  5. Ο/Η rogouil λέει:

    Για ποιο πράγμα roidis είσαι αισιόδοξος; Δεν βλέπεις ότι οδεύουμε προς έναν καινούργιο σκοταδισμό; Από το νηπιαγωγείο μέχρι τα ΚΑΠΗ, ο σημερινός άνθρωπος λογοκρίνετε και καλύτερα είναι να μην μιλάς. Ευτυχώς βγήκαν και τα blog και μέσα από την ανωνυμία βγάζουμε τις πραγματικές μας σκέψεις.
    Εγώ είμαι απαισιόδοξος πάντως.

    Βέβαια αν πηγαίνω έτσι δεν θα κερδίσουμε τίποτα. Το ξέρω. Γιαυτό ας εκμεταλλευτούμε λίγο την ανωνυμία προς όφελός μας. Άποψή μου δεν θα κρατήσει και πολύ αυτή η ανωνυμία και η ελευθερία έκφρασης που μας παρέχει.

  6. Ο/Η Νοσφερ(ούτις) λέει:

    Συναντιουνται δυο μελη του Συλλογου Πεσσιμιστών Ελλάδας:
    – Πως εισαι ; Ρωταει ο Πρωτος..
    – Χαλια , Χάλια ….. απαντα ο Δεύτερος
    – Τυχεράκια!

  7. Αγαπητέ Ροϊδη, αλλού προχωράμε βήμα-βήμα, αλλού κάνουμε αλματα (;) προς τα πίσω. Δεν ξέρω αν η αιτία είναι ο τυποκτόνος νόμος Βενιζέλου ή η φάμπρικα των αγωγών, πάντως είναι πολλά τα κρούσματα αγωγών για δηκτική κριτική δια του τύπου.

    Δες στο μπλογκ του Γιάννη Χάρη, κάποια όχι πολύ παλιά δημοσιεύματά του για καινούργια φρούτα, όπως τη μήνυση συγγραφέα σε κριτικό λογοτεχνίας επειδή του έκανε κακή κριτική:

    http://yannisharis.blogspot.com/2008/02/blog-post_17.html

    και

    http://yannisharis.blogspot.com/2008/02/blog-post_1838.html

    Ο ΓΧάρης κάνει κι έναν παραλληλισμό με την υπόθεση Δ21.

  8. Ο/Η g10rt1n0s λέει:

    για να μην ξεχνιόμαστε…

    Σαν σήμερα το 1600 η καλή μας η εκκλησία, που τόσα έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα, έριχνε στην πυρά τον Τζορντάνο Μπρούνο…

    http://togulag.blogspot.com/

  9. Φίλτατε Ροΐδη.

    Όλο και περισσότερο εντυπωσιάζομαι τον τελευταίο καιρό που βλέπω λίγο παραπάνω τηλεόραση, με το πόσο συχνά και πόσο συστηματικά «κάποιοι» προσπαθούν να μάς παραπλανήσουν, συνήθως όχι λέγοντας ψέματα, αλλά μισές αλήθειες- αρκεί και παρααρκεί. Για παράδειγμα, μπαίνει ένας παππούς ανάποδα στον αυτοκινητόδρομο στα Τέμπη και σκοτώνεται, και ο Alter κραυγάζει για «το σφαγείο των Τεμπών».

    Οι υπεύθυνοι γι αυτού του είδους τη δημοσιογραφία έχουν κάνει και την ελληνική μπλογκοσφαίρα σαν τα μούτρα τους. Βγάζει ένας τριάντα δευτερόλεπτα από τη συνέντευξη του δεκαεφτάρη Τσίπρα στον αέρα, και πέφτουν όλοι να τον φάνε (τον Τσίπρα) γιατί υποστηρίζει τις κοπάνες. Πού είσαι παππού Μακιαβέλλι να δεις τους πνευματικούς σου απογόνους.

    Δυστυχώς σε αυτήν την περίπτωση νομίζω ότι εμπίπτει και όλη αυτή η φασαρία με την υπόθεση «Βασιλάκη κατά Ελλάδας». Συμπαθώ τον Μ. Βασιλάκη, αλλά πιό πολύ συμπαθώ την Αλήθεια. Και η αλήθεια είναι, απ’ όσο μπορώ να ξέρω και να κρίνω, η εξής:

    1. Ο Μ. Βασιλάκης τον καιρό του Οτσαλάν έγραψε κάποια άρθρα και μίλησε σε κάποιες ραδιοφωνικές εκπομπές συκοφαντώντας και προσβάλλοντας άδικα κάποιους ανθρώπους. Για τις πράξεις του αυτές ο ίδιος απολογήθηκε αργότερα, ισχυριζόμενος ότι παρασύρθηκε από κάποιους που αρνείται να κατονομάσει:

    «Αισθάνομαι την ανάγκη μετά από διάστημα πέραν της διετίας και συνεχείς δικαστικούς αγώνες να περατώσω μία σοβαρή εκκρεμότητα που ταλανίζει εμένα αλλά και άλλους.
    Όντως με τα α) τα τέσσερα δημοσιεύματά μου στην » Εξουσία » στις 21-2-99, 1-3-99 και 11-3-1999 με τίτλους » Συμμορίες και συμμωρίες Ι » » Συμμορίες και συμμωρίες ΙΙ «, «Συμμορίες και συμμωρίες ΙΙΙ » και » Το παρακράτος θεσμός ισχυρότερος του κράτους», β) με την συνέντευξή μου στον κ. Νικήτα Λιοναράκη στην εκπομπή του Α΄ Προγράμματος της Ε.ΡΑ. » Γειτονιές της Ελλάδας » στις 24-3-1999, κατόπιν προσυνεννόησης μαζί του για το περιεχόμενο αυτής, αφού άλλωστε γνώριζε την διένεξή μου με τον κ. Φαήλο Κρανιδιώτη και το » Δίκτυο 21 » και γ) με δήλωσή μου που δημοσιεύθηκε σε άρθρο της » Αυριανής » στις 3-10-1999, προσέβαλα την τιμή και την υπόληψη του κ. Φαήλου Κρανιδιώτη. Με τα δημοσιεύματα και τις δηλώσεις μου αυτές επετράπη δυστυχώς να αιωρούνται απαράδεκτες και αδικαιολόγητες από τα πραγματικά γεγονότα αμφισβητήσεις για την ακεραιότητα του χαρακτήρα, τον πατριωτισμό, την κοινωνική, πολιτική και επαγγελματική εντιμότητα και αξία του, ενώ συχνά στα άρθρα μου και στην παραπανω συνέντευξη μου στο Α΄Πρόγραμμα χρησιμοποίησα ύβρεις, όπως » παρακρατικός», » φωνασκούντες κακούργοι των media», ¨νευροπαθείς ψευδοπατριώτες’ κ.α., που αδίκησαν και πρόσβαλαν τον κ. Κρανιδιώτη, ενώ αναφέρθηκα σε γεγονότα που ήταν αναληθή ή ενέπλεξα τον κ. Κρανιδιώτη σε επιλήψιμες δραστηριότητες και ενέργειες , με τις οποίες ουδεμία σχέση είχε.

    Έκανα τις εν λόγω δημοσιεύσεις και δηλώσεις, μεσούσης της υπόθεσης Οτσαλάν, μετέχοντας σε ένα πολιτικό παιχνίδι παραπλάνησης και δημιουργίας αποδιοπομπαίων τράγων, που δημιουργήθηκε από κατευθυνόμενες και ψευδείς «πληροφορίες», τους διακινητές των οποίων κωλύομαι ν’ αποκαλύψω για ευνόητους λόγους αλλά και καλυπτόμενος από το δημοσιογραφικό απόρρητο……Ο τρόπος που χρησιμοποιήθηκα από τους αρχιτέκτονες αυτής της εκστρατείας λάσπης με τις κατευθυνόμενες ψευδείς «πληροφορίες» με το συκοφαντικό περιεχόμενο, στην οποία δυστυχώς δέχθηκα να συμμετάσχω τυφλωμένος από την πολιτική μου πίστη σε αυτούς, με εξέθεσε ανεπανόρθωτα και με υπέβαλε σε μια δικαστική περιπέτεια, στην πορεία της οποίας οι «φίλοι» μου, αφού υπέθαλψαν τα παραπάνω με εγκατέλειψαν»

    2. Για τα ανωτέρω ο Μ. Βασιλάκης υπέστη μια σειρά από μηνύσεις, στις οποίες όλοι οι μηνυτές δικαιώθηκαν και ο ίδιος καταδικάστηκε σε πρόστιμα και υποχρεώθηκε σε ανασκευαστικά δημοσιεύματα. Η ταλαιπωρία που όντως υπέστη δεν αφορά κάποια οργανωμένη «εκστρατεία» είς βάρος του, αλλά την ανικανότητα του δικονομικού συστήματος να συνεκδικάσει υποθέσεις που αφορούν το ίδιο άτομο και την ίδια πράξη, κάτι για το οποίο οι μηνυτές (και στη συνέχεια δικαιωθέντες) ΔΕΝ είχαν ευθύνη.

    3. Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που δικαιώνει τον Μ. Βασιλάκη (και πολύ καλά κάνει) ΔΕΝ αφορά τις αγωγές των παραγράφων 1 και 2. αλλά μιαν άλλη αγωγή, που υπέβαλε ο Κρανιδιώτης εναντίον του, σχετικά με μιαν ΑΝΑΦΟΡΑ του Μ. Βασιλάκη προς τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, στην οποία ζητούσε να ληφθούν μέτρα ενάντια στον (δικηγόρο και μέλος του Δ.Σ.Α.) Κρανιδιώτη.

    4.Διαπίστωσα και ο ίδιος την επιθετικότητα και τον τραμπουκισμό του Κρανιδιώτη στα σχόλια προηγούμενου άρθρου σου, αυτό όμως είναι έτερον εκάτερον, και δεν αναιρεί την ουσία των όσων έγραψα παραπάνω.

    Όλα τα υπόλοιπα είναι πολύ κακό για το τίποτα, και παιχνίδια ανάμεσα σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα, στα οποία καλό είναι να προσέχουμε να μην εμπλεκόμαστε και πολύ, τουλάχιστον όχι πριν αποκτήσουμε σαφή εικόνα για το τί περίπου συμβαίνει.

    Φιλικότατα
    Μιλτιάδης

  10. Ο/Η coolplatanos λέει:

    Αγαπητέ Ροίδη
    Θα συμφωνήσω εν μέρει με τον Μαύρο Γάτο. Πρόβαλα το θέμα από τη σελίδα μου, δεν έχω καμία ιδιαίτερη εκτίμηση σε κινήσεις τύπου Δικτύου 21 και δεν μου αρέσει καθόλου η δικομανία των Ελλήνων γενικότερα. Δεν λαμβάνω υπόψη τη «δήλωση μετανοίας» του κυρίου Βασιλάκη που μπορεί να έγινε κάτω από συνθήκες ιδιαίτερης πίεσης όπως ενημερώθηκα διαβάζοντας προσεκτικά όλα τα σχόλια και τα ποστ που ανέβασες. Ωστόσο διαφωνώ με την οξύτητα του δημόσιου πολιτικού λόγου γενικότερα -δεν έχω παρακολουθήσει την υπόθεση Βασιλάκη παρά μέσα από το δικό σου ιστολόγιο, μου ήταν άγνωστη- διότι καθόλου δεν βοηθά τον δημόσιο διάλογο για οποιοδήποτε θέμα. Ανακεφαλαιώνω για να γίνω περισσότερο κατανοητή: Δεν εξετάζω ποια είναι η πλήρης αλήθεια στη συγκεκριμένη υπόθεση εφόσον δεν την έχω παρακολουθήσει όταν εξελισσόταν ώστε να μπορώ να βγάλω κάποια περισσότερο σαφή συμπεράσματα ως προς την ποιότητα των γεγονότων.
    Δεν έχω αμφιβολίες για το Νικήτα Λιοναράκη διότι τυγχάνει να τον γνώριζα, όμως για τον κύριο Βασιλάκη δεν μπορώ να έχω άποψη. Ομως νομίζω ότι όταν διαιωνίζονται παρελθοντικοί χαρακτηρισμοί και ετικέτες ο δημόσιος διάλογος και ο πολιτικός βίος αυτού του τόπου δεν εξελίσσεται. Θα φέρω ένα αφελές παράδειγμα, αλλά ενδεικτικό. Οταν κάναμε μαθήματα ψυχολογίας περί επικοινωνίας στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας ένα δείγμα κακής επικοινωνίας ήταν να ρωτάει ο σύζυγος τι σύζυγο που είναι οι κάλτσες και εκείνη να κάνει ιστορική αναδρομή για όλη τους τη σχέση, αντί να απαντήσει απλά που είναι οι κάλτσες και άλλη στιγμή να συζητήσει για τα κακά της σχέσης τους στην ιστορική της πορεία. Κάτι ανάλογο γίνεται και στον δημόσιο λόγο στην ελληνική πραγματικότητα. Διαρκώς αναμασώνται παρελθοντικές καταστάσεις με ιδιαίτερη οξύτητα χωρίς να είναι δυνατόν ποτέ να βρεθεί ένα ελάχιστο πλαίσιο συμφωνίας για σοβαρή συζήτηση ανάμεσα στους ομιλητές. Αποτέλεσμα: Τέλμα και μόνιμη στασιμότητα σε αυτό τον τόπο και μηδενική συνεννόηση μεταξύ των διαφόρων αντιμαχόμενων ομάδων. Αυτό ήθελα να παρατηρήσω σαν γενικό συμπέρασμα σε σχέση με τη συγκεκριμένη υπόθεση που για μένα αντανακλά γενικότερα το που αναλώνουμε τις δυνάμεις μας ως κοινωνία. Τα ίδια πράγματα που διάβασα ότι είπε ο κύριος Βασιλάκης στην τότε εξελισσόμενη υπόθεση θα μπορούσε νομίζω να τα υποστηρίξει με λιγότερο οξύ λόγο. Αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα και να μην υποστεί όλη αυτή την ταλαιπωρία και η άλλη πλευρά να μην έχει βρει πατήματα να προχωρήσει σε μηνύσεις. Θα μου πείτε γιατί να περιορίσει την οξύτητα του λόγου του; Χάρη του διαλόγου σε αυτό τον τόπο θα σας απαντήσω και χάρη του μέτρου στο δημόσιο διάλογο. Λιγότερη δραματικότητα επιτέλους! Παίζουμε ένα διαρκές δημόσιο θέατρο με τραγωδίες. Νισάφι πια! Δεν το λέω για σας αγαπητέ Ροίδη, αλλά για την κατάσταση που επικρατεί εδώ.
    Διότι από τη μία οκ, θετική η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για την ελευθερία του λόγου και υπό αυτή την έννοια ανέβασα σχετικό ποστ, αλλά από την άλλη έχει αρκετό δίκιο ο Μαύρος Γάτος όταν μιλάει για «παιχνίδια ανάμεσα σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα». Παιχνίδια που μας κουράσανε πια!

  11. Ο/Η Lambros Tsouknidas λέει:

    Αγαπητέ Ροϊδη,
    έχοντας ήδη επικρίνει την εναντίον σας επίθεση, θέλω να σταθώ λίγο στην ουσία της απόφασης, πέρα από την υπόθεση Βασιλάκη, όσον αφορά την ελευθερία του λόγου και την προστασία της γενικότερα.
    Το σημαντικό στοιχείο της απόφασης, κατά την άποψή μου έγκειται στο γεγονός ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι «τα όρια της αποδεκτής κριτικής ως προς έναν πολιτικό, στον οποίο γίνεται αναφορά με την ιδιότητα αυτή, είναι ευρύτερα από εκείνα έναντι ενός απλού ιδιώτη: αντίθετα με τον δεύτερο, ο πρώτος εκτίθεται αναπόφευκτά και ενσυνείδητα σε έναν προσεχτικό έλεγχο των πράξεων και των χειρονομιών του, τόσο από τους δημοσιογράφους όσο και από το σύνολο των πολιτών. Αυτός πρέπει συνεπώς να επιδεικνύει μεγαλύτερη ανοχή. Η αρχή αυτή δεν εφαρμόζεται μόνον στην περίπτωση του πολιτικού, αλλά επεκτείνεται σε οποιοδήποτε πρόσωπο που μπορεί να χαρακτηριστεί ως δημόσιο πρόσωπο, δηλαδή σε οποιοδήποτε άτομο, το οποίο, με τις πράξεις του υπάγεται στη δημόσια σφαίρα».
    Σημαντική επισήμανση που κατοχυρώνει τον κριτικό λόγο και το δικαίωμα άσκησης δημοσίου ελέγχου. Θεωρώ, όμως, πως πρέπει να συνυπολογιστεί με το γεγονός ότι στη δημοσιογραφία (όπως και στη Blogόσφαιρα) γινόμαστε μάρτυρες ενός αφόρητου (και διόλου αθώου) κιτρινισμού. Θεωρώ, επομένως, πως για να μην πάει χαμένη η ουσία της απόφασης, για να μην πνιγεί στα κύματα αγανάκτησης που σηκώνει ο κιτρινισμός (και το κλίμα εκβιασμών μέσω κάποιων μηχανισμών δημοσιότητας) θα πρέπει να αναληφθούν πρωτοβουλίες, και νομοθετικού περιεχομένου, από την ΕΣΗΕΑ και από τους πολιτικούς φορείς που ενδιααφέρονται για την ελεύθερη κυκλοφορία των ιδεών και των πληροφοριών, ώστε να κατοχυρωθεί τόσο η ελευθερία του λόγου όσο και ο σεβασμός στην προσωπικότητα του κάθε πολίτη αλλά και πολιτικού, ο σεβασμός στις στοιχειώδεις αρχές δεοντολογίας για την αποκάλυψη της αλήθειας.
    Ειδικά τώρα που το Διαδίκτυο έχει επεκτείνει τις δυνατότητες κυκλοφορίας της δημόσιας πληροφορίας, το στοίχημα είναι κρίσιμο: πρέπει να διαφυλαχθεί αυτή η δημόσια πληροφορία τόσο από όσους θα ήθελαν να φιμώσουν το Λόγο όσο και από εκείνους που παραπληροφορούν στο όνομα της ελευθερίας -θεωρώ πως είναι δυο όψεις του (ολο)ιδιου νομίσματος. Τους τελευταίους μήνες γινόμαστε μάρτυρες όλο και πιο συχνά αυτού του «παιχνιδιού» που φοβάμαι πως αν δεν αντιμετωπιστεί από όσους θέλουν την ελευθερία του κριτικού λόγου, θα οδηγήσει σε μέτρα -που θα γίνουν αποδεκτά- που, στο όνομα της αντιμετώπισης του υπαρκτού κιτρινισμού, θα οδηγούν σε φίμωση κάθε προσπάθειας άσκησης δημοσίου ελέγχου.

  12. Από την όλη συζήτηση θα ήθελα να σταθώ σε τρία πράγματα:

    Η ρίζα του κακού βρίσκεται στον διαβόητο «νόμο Βενιζέλου». Ο νόμος αυτός ΣΤΗΝΕΙ ΣΤΟ ΕΔΩΛΙΟ ΤΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ όποιον ‘προσβάλλει’ κάποιον άλλον, χωρίς να εξετάζεται αν υπάρχει ή όχι βάση στην προσβολή. Με βάση το νόμο αυτό, ο οποιοσδήποτε έχει τον τρόπο και το χρόνο μπορεί να σέρνει κάποιον στα δικαστήρια για όλη του τη ζωή. Αν εγώ π.χ. πω τον κλέφτη «κλέφτη», μπορεί ο κλέφτης να με τσακίσει στις μηνύσεις, κι αυτός, και η κουνιάδα του, και η συμπεθέρα του και ο παπάς της ενορίας του. Τί κι αν τελικά αθωωθώ, χίλιες φορές, αν καταφέρω ν αποδείξω χίλιες φορές ότι ο κλέφτης είναι όντως κλέφτης; Ποιός μπορεί ν’ αντέξει ένα τσουβάλι αγωγές και να μην εξοντωθεί;

    Η δεύτερη ρίζα του κακού βρίσκεται στο «γεγονός ότι τα εθνικά δικαστήρια ουδόλως διέκριναν μεταξύ «πραγματικών περιστατικών» και «αξιολογικών κρίσεων», αλλά διερεύνησαν μόνον αν οι εκφράσεις που χρησιμοποιήθηκαν από τον προσφεύγοντα ήταν ικανές να θίξουν την προσωπικότητα και την επαγγελματική και προσωπική υπόληψη του ενάγοντος. Στην πράξη, προκειμένου να αξιολογήσουν την πρόθεση του προσφεύγοντος, δεν τοποθέτησαν τις επίδικες εκφράσεις μέσα στο πλαίσιο της υπόθεσης. « (από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που δικαιώνει τον Μ. Βασιλάκη)

    Είναι πραγματικά τρομακτικό αυτό το γεγονός. Σημαίνει ότι όχι μόνο όποιος «προσβληθεί» αν τον πω «βλάκα» μπορεί να με πάει (με το νόμο Βενιζέλου) στο δικαστήριο, αλλά επιπλέον το δικαστήριο δεν θ ασχοληθεί καθόλου με το ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΩΣ ΒΛΑΚΑΣ και θα με καταδικάσει απλά και μόνο επειδή «τον έβρισα».

    Τρίτη ρίζα του κακού, είναι ότι αν πω ότι «οι Κρητικοί είναι τσιγγούνηδες», δεν θα πάω μία φορά στο δικαστήριο αλλά χιλιάδες, αφού ο κάθε Κρητικός, μπορεί να μού κάνει χωριστή αγωγή, που θα εκδικαστεί χωριστά. Μπορείτε να φανταστείτε τί σημαίνει αυτό.

    Συμπέρασμα.

    Είναι αναμφισβήτητο ότι ο Μ. Βασιλάκης στήθηκε στον τοίχο με εντελώς αθέμιτο τρόπο, για μια δημοκρατική κοινωνία, με την άσκηση δικαστικών αγωγών εναντίον του με αμφιλεγόμενο πάτημα , με πολλαπλές δικαστικές αγωγές για το ίδιο αμφιλεγόμενο θέμα, και με δικαστές που αγνόησαν τα δεδομένα σε σχέση με τους ισχυρισμούς του.

    Είναι μια θεμελιακή ανωμαλία σ’ ένα κράτος δικαίου να ισοπεδώνεται ένας πολίτης γιατί είπε τη γνώμη του. Μέσα σ αυτά τα πλαίσια, είναι πολύ πιθανό ο Μ. Βασιλάκης να ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΕ να υπογράψει το κείμενο που παρέθεσα πριν. Αν κρίνω από την απαράδεκτη συμπεριφορά του Κρανιδιώτη σε προηγούμενη συζήτηση στο ιστολόγιο του Ροϊδη, τότε γίνεται ακόμα πιό πιθανό η συγκεκριμένη ‘δήλωση μετανοίας» να είναι προϊόν βίας.

    ‘Οσον αφορά όμως τα συγκεκριμένα γεγονότα και πρόσωπα, αυτά όλα μένουν ν’ αποδειχτούν, τουλάχιστον για εμένα, και για όλους όσοι βρισκόμαστε έξω από τον κυκεώνα των σχετικών γεγονότων. Εκείνο που με καίει εμένα σαν πολίτη, είναι οι τρεις βασικές ανωμαλίες που επεσήμανα.

    Και το τελικό συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι όχι, ΔΕν έχουμε ελεθυθερία έκφρασης σε αυτήν την χώρα.

    Από την άποψη αυτή, μακάρι η υπόθεση Βασιλάκη και η δικαίωσή του από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο να κάνει τη διαφορά, και να φέρει την αλλαγή.

    Τί γίνεται όμως με την Δικονομία; Τί γίνεται με το Νόμο Βενιζέλου;

  13. Ο/Η Αντώνης Αϊβαλιώτης λέει:

    Κι εσύ, ω Μαύρε Γάτε;

    Διακινεί ακόμη και ο Μαύρος Γάτος (!) το κατάπτυστο πράγματι κωλόχαρτο «Δήλωση Μετανοίας» προς τον Φαήλο. Αυτό που μόνο οι ακροδεξιοί και φασίστες διακινούν κάνοντας πως δεν καταλαβαίνουν υπό το κράτος ποιων θηριωδών εκβιασμών το υπέγραψε ο Βασιλάκης.

    Μόνο ηλίθιοι ή κακοήθεις δεν καταλαβαίνουν τη σημασία του, δεν βλέπουν το αποκρουστικό περιεχόμενό του, καθώς μόνο επί Στάλιν είχαμε τέτοιες «ομολογίες». Σε άλλο δικονομικό σύστημα θα ήταν κατηγορούμενοι ως εκβιαστές με αυτό και μόνο το βρωμόχαρτο, ως προϊόν αφόρητων εκβιασμών. Μπορεί να βρει κανείς μετά το Μακρονήσι αντίστοιχο κωλόχαρτο επί δημοκρατίας; Ούτε επί χούντας δεν υπεγράφη τόσο βάρβαρη δήλωση μετανοίας.

    Παπαγαλίζει ο Μαύρος Γάτος ένα προς ένα τα επιχειρήματα του Φαήλου, χωρίς να σκέπτεται και χωρίς να ντρέπεται. Τον Τραμπούκο τον βλέπει αλλά δεν αλλάζει γνώμη: «Διαπίστωσα και ο ίδιος την επιθετικότητα και τον τραμπουκισμό του Κρανιδιώτη … αυτό όμως είναι έτερον εκάτερον, και δεν αναιρεί την ουσία των όσων έγραψα παραπάνω.», γράφει.
    Αυτό το χαρτί υπογράφτηκε για να μην εκτελέσει την απόφαση των 55.000.000, υπόθεση για την οποία –πολύ αργά είναι αλήθεια, αλλά δικονομικά δεν γίνεται αλλιώς–, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δικαίωσε τον Λιοναράκη και τον Βασιλάκη, υπόθεση η οποία ήταν η πρώτη που έχασε ο Βασιλάκης. Ωστόσο το κωλόχαρτο εξακολουθεί να το διακινεί όχι πια αποκλειστικά μέσω των ακροδεξιών, αλλά και κάποιων ευυπόληπτων πλην κακόπιστων ή επιπόλαιων σαν τον Μαύρο Γάτο.
    Όσον αφορά το επιχείρημα του Φαήλου, που παπαγαλίζει ο Μαύρος Γάτος, ότι τάχα η υπόθεση αφορά μια αναφορά για την… ψιλοάσχετη αγωγή κάποιου… φίλου του Δικτύου, τον πληροφορούμε ότι είναι μια αναφορά με συνολική καταγραφή των αγωγών που υπέβαλαν από κοινού και με οργανωμένο τρόπο ο Πρόεδρος του «Δικτύου 21» Φαήλος και ο Αντιπρόεδρος του «Δικτύου 21» Καραχάλιος. Ότι καταχρηστικά, εκβιαστικά, με στόχο την κατατρομοκράτηση και εξόντωση του Βασιλάκη και άλλων δημοσιογράφων υπέβαλαν πανομοιότυπες αγωγές, ενώ τρομοκρατούσαν με εξώδικα όσους τολμούσαν να του συμπαρασταθούν. Δηλαδή πρόκειται για μια συνολική αποτίμηση της υπόθεσης που έκανε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και απεφάνθη υπέρ του Βασιλάκη. Δηλαδή όχι μόνο του είχαν –οργανωμένα– υποβάλει αυτή τη σωρεία των πανομοιότυπων αγωγών, αλλά θεωρούσαν συκοφαντία και να αναφέρει το γεγονός, και η ελληνική δικαιοσύνη τους δικαίωσε ως προς αυτό!

    Όσον αφορά την άλλη αγωγή (εναντίον Βασιλάκη, Λιοναράκη, ΕΡΤ), αυτές τις εκφράσεις που διατύπωσε ο πρώτος, κατά τον Φαήλο και τους λειτουργούς της ελληνικής Δικαιοσύνης ήταν συκοφαντικές, όμως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι ήταν δικαίωμα του Βασιλάκη να τις εκφράσει, ότι τις εκφράσεις «παρακράτος», «ο παρακρατικός Φαήλος Κρανιδιώτης», «νευροπαθείς ψευδοπατριώτες» και «θορυβούντες κακούργοι» ήταν δικαίωμά του να τις διατυπώσει.

    Τι έκανε, ω κακόπιστοι, ο Βασιλάκης, από το να ξεχέσει όσους «ιδιώτες» αναμείχθηκαν στην υπόθεση Οτσαλάν, παρά την αντίθετη θέληση της νόμιμης κυβέρνησης και οι οποίοι αυτενεργούσαν; Ήταν τόσο τρομερό έγκλημα για να δικαστεί 40 φορές, ξανά και ξανά με την ίδια κατηγορία; Δολοφόνησε κανέναν; Την πολιτική εκτίμησή του διατύπωσε –με λέξεις, με λόγια– και απηύθυνε οξείς χαρακτηρισμούς στους δράστες. Ίσα ίσα, αυτοί οι τύποι με το κωλόχαρτο που του υφάρπαξαν τον δολοφονούν ηθικά κάθε μέρα από παντού, τον δολοφονούν εδώ και οκτώ χρόνια. Ποιανού ειδεχθούς εγκληματία υπάρχουν τα προσωπικά δεδομένα στο Ίντερνετ και η υπόθεση παραποιείται με τόσο τραμπούκικο τρόπο;

    Από την ποίηση που μεταφράζει ή γράφει ο Μαύρος Γάτος θεωρεί κανείς πως έχει ευαισθησία. Και έχει. Αλλά δεν αρκεί μόνο η ευαισθησία, χρειάζεται και λίγο μυαλό. Στοιχειώδες μυαλό για να διακρίνεις τον Τραμπούκο από τον Πολιτισμένο Άνθρωπο. Και υπάρχουν πολλοί και απλοί τρόποι, αρκεί να μην είσαι τόσο επιπόλαιος. Κάποτε θα ντρέπεται γι’ αυτά που έγραψε. Μεταξύ της γνώμης λ.χ. του Μίκη Θεοδωράκη και του Φαήλου, επιλέγει τον Φαήλο! Ο Μίκης πολλές φορές παρενέβη δημοσίως σ’ αυτή την υπόθεση, μέχρι και κατέθεσε στο δικαστήριο υπέρ του Βασιλάκη. Ο Γάτος όμως υιοθετεί όσα λέει ο Φαήλος και το κείμενό του είναι γεμάτο ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ. Π.χ. κάθε λέξη στο σημείο (2) του κειμένου του είναι ψέμα και συνιστά συκοφαντική δυσφήμηση του Βασιλάκη, ο οποίος όμως δεν κάνει αγωγές ή μηνύσεις, άρα μπορεί να είναι ήσυχος ο εν λόγω κύριος Γάτος και να γράφει εκ του ασφαλούς όσες ανακρίβειες, κακοήθειες ή ανοησίες γουστάρει. Αυτά όλα τα παραβλέπει ο Μαύρος Γάτος, για να κλείσει με μια ακόμη ανοησία: «Όλα τα υπόλοιπα είναι πολύ κακό για το τίποτα, και παιχνίδια ανάμεσα σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα, στα οποία καλό είναι να προσέχουμε να μην εμπλεκόμαστε και πολύ, τουλάχιστον όχι πριν αποκτήσουμε σαφή εικόνα για το τί περίπου συμβαίνει.». Ε ας αποκτήσει πρώτα εικόνα του τι συνέβη και μετά να λέει τις ανοησίες που καταντούν κακοήθειες.

    ΥΓ. Προς Μαύρο Γάτο: Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο απεφάνθη ότι είχε δίκιο ο Βασιλάκης, ότι είχε δίκιο ο Λιοναράκης και κακώς πλήρωσε επειδή δεν διέκοψε τον Βασιλάκη, ο οποίος είχε δίκιο σ’ αυτά που έλεγε, σύμφωνα πάντα με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Τα χρήματα της αποζημίωσης θα τα πληρώσει το ελληνικό κράτος. Ο κυρ Φαήλος, που είναι Πρόεδρος του «Δικτύου Πατριωτικής Αφύπνισης – Δίκτυο 21», δηλαδή ο μεγαλύτερος Πατριώτης, θα επιστρέψει τα χρήματα που ενθυλάκωσε ως δήθεν προσβληθείς;

  14. Ο/Η roidis λέει:

    Διαβάστε αυτό Με Προσοχή.

    Δήλωση μετανοίας

    Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΣΑΚΥΡΑΚΗ*

    Η πρόσφατη δήλωση μετανοίας του Μ. Βασιλάκη για τα δημοσιεύματά του αναφορικά με το Δίκτυο 21 θέτει δύο τεράστια ζητήματα. Το πρώτο σχετίζεται με την αξιοπρέπεια του ανθρώπου και θα μπορούσε να συνοψιστεί στο ερώτημα «επιτρέπονται σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία δηλώσεις μετανοίας»; Το δεύτερο σχετίζεται με την ελευθερία του Τύπου και θα μπορούσε να συνοψιστεί στο ερώτημα «επιτρέπονται σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία εξοντωτικές ποινές εναντίον των δημοσιογράφων ή του Τύπου»;

    Η δήλωση μετανοίας δεν είναι αναγνώριση λάθους ή δημόσια έκφραση συγγνώμης. Ο όρος παραπέμπει στην προσφιλή στους κομμουνιστές και τους φασίστες πρακτική, που εξανάγκαζε τους αντιπάλους να ομολογήσουν σημεία και τέρατα. Μοναδικό σκοπό είχε τη διαπόμπευση και την ηθική εξόντωση του αντιπάλου. Δεν έφτανε να πέσει το κεφάλι του Μπουχάριν, έπρεπε να δηλώσει κιόλας ότι ήταν πληρωμένος πράκτορας του ιμπεριαλισμού. Η δήλωση μετανοίας δεν έχει ως σκοπό, ούτε την αναγνώριση λάθους, ούτε τη μεταμέλεια του θύματος αλλά την ηθική του καταρράκωση.

    Το Σύνταγμά μας αλλά και ο πολιτισμός μας απαγορεύουν τόσο τη φυσική όσο και την ηθική εξόντωση του ανθρώπου. Δηλώσεις, επομένως, μετανοίας, δεν ανέχεται η ελληνική έννομη τάξη κι αν τέτοια είναι η δήλωση Βασιλάκη, οι διωκτικές αρχές οφείλουν να επέμβουν για τη διερεύνηση του όλου θέματος και για την προστασία του θύματος, τη στιγμή μάλιστα που τα ίδια τα δικαστήρια «χρησιμοποιήθηκαν» για τον εξαναγκασμό αυτής της δήλωσης.

    Γιατί αυτή δεν μοιάζει με ένα συνήθη συμβιβασμό, ο οποίος με αντάλλαγμα την παραίτηση από την αποζημίωση απαιτεί τη δημόσια αναγνώριση δημοσίευσης ανακριβών ή συκοφαντικών στοιχείων. Διότι ο Βασιλάκης φέρεται να ομολογεί και άλλα σοβαρά για έναν δημοσιογράφο «εγκλήματα», πλην της συκοφαντίας. Φέρεται να παραδέχεται ότι εν γνώσει του και «τυφλωμένος από την πολιτική του πίστη» συμμετείχε σε «πολιτικό παιχνίδι παραπληροφόρησης και αποδιοπομπαίων τράγων», ότι χρησιμοποιήθηκε από «αρχιτέκτονες» «σε εκστρατεία λάσπης με κατευθυνόμενες και ψευδείς «πληροφορίες» με συκοφαντικό περιεχόμενο» κ.λπ. Οι σοβαρότατες αυτές ομολογίες γίνονται όμως χωρίς να διευκρινίζεται ποιοι ήταν οι αρχιτέκτονες της λάσπης και τι παιχνίδι έπαιζαν, ποια ήταν τα μέσα που μετήλθαν και ποιες οι επιδιώξεις τους. Χωρίς αυτά τα στοιχεία η δήλωση μοιάζει με το «ναι, υπήρξα μιαρό έμμισθο όργανο του ιμπεριαλισμού αλλά δεν σας λέω, ούτε ποιοι με χρησιμοποίησαν, ούτε γιατί το έκαναν».

    Επί πλέον οι ομολογίες αυτές γίνονται υπό την απειλή εξοντωτικών ποινών ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων. Κι εδώ ερχόμαστε στο άλλο θέμα. Είναι νοητό να απειλούνται εξοντωτικά πρόστιμα κατά των δημοσιογράφων και των μέσων ενημέρωσης; Αν απαντήσουμε θετικά, ουσιαστικά αποδεχόμαστε τη δυνατότητα φίμωσης του Τύπου για κάθε ενδεχόμενο παράπτωμά του. Αν οι συνέπειες για τυχόν ανακρίβειες ή για οξύτατα έως υβριστικά σχόλια ισοδυναμούν με το κλείσιμο μιας εφημερίδας, τότε δεν υπάρχει ελευθερία του Τύπου. Ο δημοσιογράφος δεν μπορεί να εργάζεται παρέα με δικηγόρο για κάθε λέξη που γράφει.

    Τα παραπάνω ισχύουν ιδιαίτερα στο πεδίο του δημόσιου διαλόγου. Η δημοκρατία είναι το πολίτευμα που ευνοεί τον ελεύθερο και ζωηρό διάλογο και τα σχόλια για δημόσια πράγματα και πρόσωπα είναι συχνά οξύτατα και καυστικά. Η ανοχή τέτοιων σχολίων είναι σύμφυτη με την ελευθερία του λόγου και τη δημοκρατία. Τα δημόσια πρόσωπα άλλωστε απολαύουν πολλών προνομίων και έχουν δυνατότητες άμυνας. Στις εξαιρετικές περιπτώσεις, που θα κριθεί αναγκαία η προσφυγή στη Δικαιοσύνη, η επανόρθωση δεν μπορεί να ξεπερνά την αποκατάσταση της αλήθειας και να παίρνει τη μορφή εξοντωτικής ποινής, που θέτει σε κίνδυνο τη λειτουργία του Τύπου.

    Πρόσφατα π.χ. η «Ελευθεροτυπία» αντιμετώπισε αγωγή με αίτημα αποζημίωσης 5 δισ. δραχμές. Είναι φανερό ότι η επιδίκαση ενός τέτοιου ποσού μπορεί να είχε ως συνέπεια ακόμα και το κλείσιμο της εφημερίδας. Ανεξαρτήτως, επομένως, του βασίμου ή μη της αγωγής, η επιδίκαση εξοντωτικής χρηματικής ποινής δεν συμβιβάζεται με την ελευθερία του Τύπου. Η υπόληψη ενός δημοσίου προσώπου δεν προστατεύεται όσο η ελευθερία του Τύπου και υπάρχουν χιλιάδες άλλα αποτελεσματικά μέσα για την αποκατάσταση της υπόληψης από την εξοντωτική κύρωση.

    Στην περίπτωση Βασιλάκη δεν υπήρξε μια μόνον αγωγή με αίτημα υπέρογκη αποζημίωση αλλά σωρεία αγωγών. Οχι μόνον το Δίκτυο 21 αλλά και μέλη του άσκησαν αγωγές για τα ίδια δημοσιεύματα, θεωρώντας ότι οι αναφορές στο σωματείο τους τα θίγει προσωπικά. Κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει ατομική αξίωση αποζημίωσης από δυσφημιστικά σχόλια που έχουν ως στόχο μια ομάδα ανθρώπων. Δεν θεωρώ π.χ. ότι όλοι οι Τούρκοι ατομικά έχουν αξίωση αποζημίωσης από το μέλος του Δικτύου 21 κ. Ν. Σαρρή, ο οποίος έγραψε για αυτούς ότι «αν δεν είναι σαρκοβόρα ζώα, είναι πάντως ζώα».

    Τελικά με ομαδικές αγωγές και υπό την απειλή αποζημιώσεων εκατοντάδων εκατομμυρίων ο δημοσιογράφος Μ. Βασιλάκης εξαναγκάσθηκε σε μια εξοντωτική δήλωση, που έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας δήλωσης μετανοίας. Ακόμη κι αν δεχθούμε ότι τα δημοσιεύματά του υπήρξαν δυσφημιστικά, η όλη υπόθεση αποτελεί πρωτοφανές πλήγμα κατά της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της ελευθερίας του Τύπου.

    Σημείωση. Με τον κ. Γ. Τριάντη δεν μπορεί να υπάρξει σοβαρή συζήτηση. Η ιδεολογία του είναι πέραν του καλού και του κακού (το δε οργίλο λογοτεχνίζον ύφος του αντάξιο πρωτολείων Βουλής των Εφήβων υπανάπτυκτης χώρας). Δεν με εξέπληξε, επομένως, που θεωρεί ως απολύτως φυσιολογικό ότι εξαναγκάστηκε ένας δημοσιογράφος «να καταπιεί τη γλώσσα του». Δεν θα με εξέπληττε, ούτε αν ζητούσε να την κόψουν. Δεν με εξέπληξε επίσης ότι πατάει τον ηττημένο συνάδελφό του αποκαλώντας τον «ο εν λόγω υβριστής». Θα ήθελα μόνον να σημειώσω ότι με τα δικά του μέτρα περί ελευθερίας του Τύπου («…ελευθερία του εκφράζεσθαι, στοιχειώδης άμυνα υβριζομένων και γραφιάδων, μηνύσεις κ.ά.») αποκαλώντας τον Μ. Βασιλάκη υβριστή υβρίζει, διότι καμιά καταδίκη δεν προσδίδει για πάντα ένα μειωτικό χαρακτηρισμό. Αντίθετα, με τα δικά μου μέτρα περί ελευθερίας του Τύπου ο κ. Γ. Τριάντης έχει δικαίωμα στην κακεντρέχεια, μπορεί ελεύθερα να γράφει για «υβριστές», «άθλιους», «πουλημένους» και «ξεβρακωμένους». Μόνη θεμιτή συνέπεια είναι η ανυποληψία.

    *Επ. καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Παν. Αθηνών

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 22/11/2001

    http://www.enet.gr/online/online_hprint?q=&id=67041228

  15. «Αυτό που μόνο οι ακροδεξιοί και φασίστες διακινούν κάνοντας πως δεν καταλαβαίνουν υπό το κράτος ποιων θηριωδών εκβιασμών το υπέγραψε ο Βασιλάκης.

    Μόνο ηλίθιοι ή κακοήθεις δεν καταλαβαίνουν τη σημασία του»

    Κύριε «Αϊβαλιώτη»

    Αν και δεν έχω συνηθίσει να με αποκαλούν ηλίθιο και κακοήθη, ή έστω – «χαριστικά» – επιπόλαιο, δεν θα σάς απειλήσω ούτε κι εγώ με μήνυση, γιατί δεν είμαι Φαήλος. Δεν είμαι όμως ούτε εμπαθής όπως εσείς. Γιατί αν δεν είναι εμπάθεια το σηκωμένο δάχτυλο που κραυγάζει ότι «μόνο οι ακροδεξιοί και φασίστες» διακινούν ένα κείμενο που δεν έχει αμφισβητηθεί επίσημα η αυθεντικότητά του από εκείνον που το υπέγραψε, τουλάχιστον όχι ακόμα, τότε εγώ είμαι ο Αδόλφος Χίτλερ, ή έστω ο Χαζούλης Νάνος, ΟΚ.

    Από την άλλη, αν ο κος Βασιλάκης, με τόσο πολλούς και τόσο επιφανείς πνευματικούς ανθρώπους να τον υποστηρίζουν ανοιχτά, αναγκάστηκε να υπογράψει παρόμοια αίσχη, ό,τι συνθήκες κι αν αντιμετώπισε, δεν είναι και προς τιμήν του. Εγώ δεν ξέρω αν θα είχα το κουράγιο να μην υπογράψω, δεν κάνω σε καμμιά περίπτωση το μάγκα. Αλλά όχι να μάς περνιέται και σαν αυτονόητος ένας τέτοιος συμβιβασμός, κι όποιος δεν τον θεωρεί δεδομένο να κατηγορείται ως ηλίθιος και κακοήθης.

    Κύριε Αϊβαλιώτη, είναι φανερό ότι η έντονη εμπάθειά σας και η κεκτημένη σας ταχύτητα σάς εμποδίζουν να συζητήσετε κόσμια, χωρίς να προσφεύγετε σε βαριούς χαρακτηρισμούς. Αλλά εμείς δεν είμαστε τραμπούκοι σαν τον Φαήλο, για να «διαλεγόμαστε» με απειλές. Είμαστε δημοκρατικοί άνθρωποι. Αφήστε με λοιπόν να κάνω και κανένα λάθος, χωρίς να πέσετε να με φάτε. Σκεφτείτε και πως τα πράγματα ίσως δεν είναι και τόσο αυτονόητα για όλους, ούτε και τόσο μονοσήμαντα όσο εσείς τα θέλετε.

    Τέλος , επιμένω στα τρία σημεία που επισημαίνω στο δεύτερο σχόλιό μου: Επαίσχυντος νόμος Βενιζέλου, ανθρωποφάγα δικονομία, στρεβλή κρίση δικαστών. Αυτές οι διαπιστώσεις είναι η ουσία, αυτό που αξίζει να μείνει από την όλη ιστορία, αυτά που αξίζει ν αγωνιστούμε για ν’ αλλάξουν. Για να πάμε μπροστά.

  16. Ο/Η xasodikis λέει:

    Κύριε Ροΐδη

    Ο «τυποκτόνος νόμος Βενιζέλου» δεν είναι τυποκτόνος και δεν είναι του Βενιζέλου. Είναι ο νόμος 1178 που υπήρχε από το 1981 και στον οποίον ο Βενιζέλος επέφερε κάποιες τροποποιήσεις το 1994-1995, πιο σημαντικές από τις οποίες ήταν η επέκταση του πεδίου εφαρμογής από τον έντυπο στον ηλεκτρονικό τύπο και η πρόβλεψη κατωτάτων ορίων στις επιδικαζόμενες αποζημιώσεις.

    Πριν από την εφαρμογή του νόμου 1178, σε πολλές εφημερίδες υπήρχε ένας υπάλληλος με αντικείμενο εργασίας να… πηγαίνει κατηγορούμενος στα δικαστήρια! Ήταν ο περίφημος «υπεύθυνος για το νόμο»: όποτε η εφημερίδα δημοσίευε κάτι συκοφαντικό ή δυσφημιστικό, και ο θιγόμενος έκανε μήνυση, ο εν λόγω υπάλληλος πήγαινε παρέα με τον συντάκτη στο δικαστήριο, «έτρωγε» μια ποινή φυλάκισης (συνήθως ολίγων μηνών), η εφημερίδα την εξαγόραζε και όλα καλά-όλα ωραία. Για όλους, εκτός από τον θιγόμενο.

    Με τον νόμο 1178, καθιερώθηκε αντικειμενική ευθύνη του ιδιοκτήτη του εντύπου για κάθε συκοφαντικό δημοσίευμα, και παράλληλα εξειδικεύτηκε και η δυνατότητα του θιγομένου να απαιτήσει με αγωγή (πέρα και ανεξάρτητα από την τυχόν μήνυση) και χρηματική ικανοποίηση για αποκατάσταση της ηθικής του βλάβης (δηλαδή της προσβολής της τιμής του). Η οποία, πάντως, δυνατότητα ούτως ή άλλως υπήρχε τουλάχιστον από την εισαγωγή του Αστικού Κώδικα, τη μακρινή δεκαετία του ’40. Ο νόμος του 1981 κατάργησε την εξής μπαγαποντιά: εκεί που προηγουμένως υπήρχε μόνο ο συντάκτης και ένας «υπεύθυνος για το νόμο» χωρίς προσωπική περιουσία, ο οποίος απλά μάζευε εξαγοράσιμες ποινές φυλάκισης, ενώ ο ιδιοκτήτης, ο εκδότης κλπ. πραγματικά υπεύθυνοι ουσιαστικά δεν είχαν καμία κύρωση (πέρα από το να πληρώνουν τις ποινές -ψίχουλα…), τώρα ο νόμος τους κατέστησε a priori υπεύθυνους για ό,τι δημοσιεύεται στο έντυπο. Και πλέον ο θιγόμενος έχει τη δυνατότητα να αξιώσει αποζημίωση από κάποιον που έχει λεφτά να πληρώσει, και όχι από τον κάθε κακομοίρη υπάλληλο όπως πριν.

    Αυτό, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις του Τύπου το ονομάζουν «τυποκτόνο νόμο», αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα μέτρο περιορισμού της ασυδοσίας. Θέλεις κύριε να συκοφαντείς; Πολύ ωραία -αλλά θα πληρώσεις. Ότι μπορεί να γίνεται κατάχρηση του μέτρου, όπως και κάθε μέτρου, μπορεί (βλ. βιομηχανία αγωγών), αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η λογική του μέτρου δεν είναι σωστή.

    Και πού κολλάει ο Βενιζέλος σε όλα αυτά; Απλούστατα, ο Βενιζέλος επέκτεινε το μέτρο (που μέχρι τότε είχε εφαρμογή μόνο στα έντυπα) και σε τηλεοράσεις-ραδιόφωνα -και πολύ καλά έκανε. Επιπλέον, όρισε κάποια κατώτατα όρια αποζημίωσης (10 εκατομμύρια δραχμές για ημερήσεις εφημερίδες Αθηνών-Θεσσαλονίκης, 2 εκατομμύρια για τις άλλες), προφανώς εκτιμώντας ότι α) από τη μία, είναι άλλο να σε συκοφαντεί μια εφημερίδα και άλλο ο γείτονας στο καφενείο, και επομένως πρέπει να γίνει ένας (πρακτικός οικονομικός) διαχωρισμός, β) από την άλλη, εφημερίδα από εφημερίδα διαφέρει: άλλο τα Νέα των δεκάδων χιλιάδων φύλλων ημερησίως, άλλο ο Κήρυκας της Πετρομαγούλας που πουλάει 62 αντίτυπα την εβδομάδα.

  17. Ο/Η xasodikis λέει:

    Να λάβουμε υπ’ όψη μας επίσης:
    α) Ότι η ηθική βλάβη είναι ένα μέγεθος που αποτιμάται γενικά στο ελληνικό δίκαιο, δεν πρόκειται για εξαίρεση: αποζημίωση για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης επιδικάζεται σε μια μεγάλη γκάμα υποθέσεων, από τροχαία ατυχήματα μέχρι ακάλυπτες επιταγές. Και δεν υπάρχει συγκεκριμένος τιμοκατάλογος -είναι στην κρίση του δικαστή.
    β) Ότι -γενικά μιλώντας- η ελευθερία του λόγου δεν είναι απεριόριστη. Υπάρχει μια σειρά από θεμιτούς περιορισμούς, αναγκαίους για την ορθή λειτουργία της δημοκρατίας, ελευθερία του λόγου δεν σημαίνει «γράφω ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι χωρίς να φοβάμαι τις συνέπειες».
    γ) Ότι ο καθένας μπορεί να προσφύγει στα δικαστήρια και να ζητάει ό,τι κατεβάσει η κούτρα του -αυτό δεν σημαίνει και πως θα λάβει ό,τι ζητήσει. Για παράδειγμα, η αρνητική καλλιτεχνική κριτική (που την αναφέρει πιο πριν ο κ. Σαραντάκος) ρητά εξαιρείται από τον ορισμό της δυσφήμησης.
    δ) Ότι οι αγωγές για 5 δισεκατομμύρια, όπως αυτή που αναφέρει ο κ. Τσακυράκης, ασκούνται για εντυπωσιασμό και όχι γιατί υπάρχει έστω και μία περίπτωση στο εκατομμύριο να επιδικαστεί τέτοια αποζημίωση. Κατά πρώτον, ο νόμος ορίζει ότι, για την επιμέτρηση της χρηματικής ικανοποίησης, λαμβάνεται υπ’ όψη και η κοινωνική και οικονομική κατάσταση των διαδίκων (άρα μια εφημερίδα με κεφάλαιο, π.χ., ένα δισ. δεν μπορεί να καταδικαστεί να πληρώσει πέντε, γιατί προφανώς θα χρεωκοπήσει). Κατά δεύτερον, για να μπορέσει να εισπράξει 5 δισ. αυτός που τα ζητάει, πρέπει να προκαταβάλλει σε τέλη δικαστικού ενσήμου… 35.000.000 δραχμούλες. Να είστε βέβαιοι ότι οι δικηγόροι που παίρνουν στα χέρια τους τέτοιες εξωφρενικές αγωγές, ελάχιστα στενοχωριούνται…

  18. Ο/Η xasodikis λέει:

    Για την υπόθεση Βασιλάκη:
    α) Ένα θέμα είναι η παραβίαση του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ (δικαίωμα σε δίκαιη δίκη): Σε αυτό το Στρασβούργο δικαίωσε τον Βασιλάκη, με το σκεπτικό ότι ο Άρειος Πάγος κακώς απέρριψε την προσφυγή του (αναίρεση, επί το δικονομικώς ακριβέστερον) ως αόριστη, δηλαδή για τυπικούς λόγους και χωρίς να την εξετάσει στην ουσία της. Αυτό είναι γνωστό πρόβλημα, έχουν γίνει στο παρελθόν καταγγελίες και από τους δικηγορικούς συλλόγους για κατάχρηση της «αοριστίας» από τον ΑΠ, επίσης έχουν υπάρξει και άλλες αποφάσεις του ΕΔΔΑ σχετικά, αλλά στην Αλεξάνδρας δεν ιδρώνει το αυτί τους.
    β) Δεύτερο θέμα είναι αν παριαβιάστηκε η ελευθερία του λόγου του Βασιλάκη. Και εδώ, το ΕΔΔΑ έκρινε μόνο σε σχέση με την υπόθεση της πειθαρχικής αναφοράς που υπέβαλε ο Βασιλάκης κατά του Καραχάλιου στον ΔΣΑ, την απέρριψε ο τελευταίος, και στη συνέχεια ο Καραχάλιος έκανε αγωγή στον Βασιλάκη. Το Στρασβούργο δικαίωσε τον Βασιλάκη κρίνοντας ότι σε αυτήν τη συγκεκριμένη πειθαρχική αναφορά δεν υπήρχε κάτι το επιλήψιμο, και ότι, ακόμη και αν χρησιμοποίησε «οξείες εκφράσεις» ο σκοπός του δεν ήταν παράνομος ούτε δυσφημηστικός.
    γ) Τρίτο θέμα, ή μάλλον ομάδα θεμάτων, είναι αυτά που έχουν το πιο πολύ ενδιαφέρον (για μένα τουλάχιστον): ο ρόλος του τύπου ως «σκύλου-φύλακα» της κοινωνίας, η διάκριση ανάμεσα σε αξιολογικές κρίσεις και πραγματικά γεγονότα, το πότε ένα πρόσωπο πρέπει να θεωρείται «δημόσιο» (και επομένως, είναι υποχρεωμένο να ανέχεται δριμύτερη κριτική), και ποια είναι τα όρια έκφρασης αξιολογικών κρίσεων: εδώ χρειάζεται περισσότερη μελέτη και περίσκεψη, η απόφαση Βασιλάκη έρχεται σαν συνέχεια μιας σειράς άλλων αποφάσεων του ΕΔΔΑ που χρονολογούνται από τη δεκαετία του ’90 (so much for the conspiracy theories…), στις οποίες και παραπέμπει, και δεν αποτελεί «πλήρη δικαίωση» του Βασιλάκη ότι «είχε δίκιο σ’ αυτά που έλεγε»: του αναγνώρισε -και αυτό δεν είναι λίγο- το δικαίωμά του να τα πει, όχι το δίκιο του. Αλλά αυτά θα τα ξαναπούμε αφού μελετήσουμε προσεκτικά και τις δύο αποφάσεις, και ίσως και μερικές άλλες.

    Είναι ίσως περιττό να πω ότι η περιώνυμη «δήλωση μετανοίας» Βασιλάκη κακώς μνημονεύεται από όποιους μνημονεύεται και δεν αποτελεί επιχείρημα (όχι για μένα, τουλάχιστον).

  19. Κύριε Χασοδίκη, τα λέτε πολυ ωραία και κυρίως πολύ ήρεμα, εύγε. Να σας επισημάνω ότι και για αρνητική λογοτεχνική κριτική έχει γίνει αγωγή όχι μόνο πρόσφατα (βλ. τα λινκ του Χάρη) αλλά και πολύ παλιότερα. Την υπόθεση έχει απαθανατίσει ο Ψαθάς στο Η Θέμις έχει κέφια, αλλά φαίνεται να είναι αληθινή. Σε πρώτο βαθμό ο ευθυμογράφος Γιαννουκάκης καταδικάστηκε επειδή ειρωνευόμενος ένα ποίημα του Σκαρίμπα (το 1938) έγραψε ότι ο ποιητής αξίζει τουφέκισμα με γιαούρτι. Σαν δικηγόρος που είστε φαντάζομαι ότι θα έχετε το βιβλίο, αλλιώς θα πρέπει να περιμένετε καμιά δεκαριά μέρες που θα βάλω στη σελίδα μου το κομμάτι.

    Κατά τα άλλα, κι εγώ δεν δίνω καμιά βαρύτητα στη δήλωση μετανοίας Βασιλάκη -κι ο Γαλιλαίος είχε υπογράψει κάτι ανάλογο.

    Ωστόσο, μου προκαλεί ρίγος η εμπάθεια και η βιαιότητα της απάντησης του κ. Αϊβαλιώτη, ο οποίος γενικά με τα ως τώρα μηνύματά του μου έχει δημιουργήσει αλγεινή εντύπωση, αφού κατεπανάληψη προσφεύγει σε ad hominem επιθέσεις και σε ανοίκειους χαρακτηρισμούς και μάλιστα χωρίς λόγο, αφού δεν έχει -τωρα!- απέναντί του κάποιον «αντίπαλο».

  20. Ο/Η Αντώνης Αϊβαλιώτης λέει:

    Αν είχα δει το ποστ Νο 12 του Μαύρου Γάτου είναι προφανές ότι δεν θα έγραφα όσα έγραψα στο Νο 13. Ίσως και να γράφτηκαν-στάλθηκαν ταυτοχρόνως. Είναι κακός σύμβουλος πάντα η βιασύνη.

  21. Ο/Η roidis λέει:

    Θα έλεγα όλοι μας να χαμηλώσουμε λίγο τους τόνους, γιατί η εικόνα δεν είναι η πρέπουσα και· αξιόλογα σχόλια όπως…

    Αυτό του φίλου Μαύρου Γάτου για την τροποποίηση του νόμου 1178 από τον Βενιζέλο, καθώς και…

    Τα τρία περιεκτικά σχόλια του Χασοδίκη… Χάνονται και μένουν οι θόρυβοι.

    Δεν είναι σωστό, γιατί έχουν λεχθεί και αναπτυχθεί πολλές γόνιμες απόψεις. Μην ξεχνάμε επίσης το δίδαγμα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.

    Ήρεμα λοιπόν ώστε και ο περαστικός αναγνώστης να βγει τελικά κερδισμένος.

  22. Σαυτό που λέει ο κ. Αϊβαλιώτης έχει δίκιο -και εδώ η δικλείδα (ή δικλίδα αν προτιμάτε) ασφαλείας που έχει επιλέξει ο ιστολόγος, δηλαδή να μην εμφανίζεται το μήνυμα αμέσως, εκθέτει τους σχολιαστές -χωρίς να το επιδιώκει κανείς αυτό, εννοείται.

  23. Ο/Η roidis λέει:

    Φίλε Σαραντάκο,
    Αν διαχειριζόσουν ένα μπλογκ με τέτοιο περιεχόμενο σαν το δικό μου, θα έβλεπες τι «Γαλλικά» θα μάζευες κάθε ώρα…Υπολόγισε τώρα πόσες ώρες έχει η μέρα, και πόσες η εβδομάδα. Πάνω από 1 χρόνο τα σχόλια ήταν ελεύθερα, εγώ ξέρω πολύ καλά τι τράβηξα, όπως και κάποιοι παλαιοί μπλόγκερ που το έζησαν μαζί μου…

    Δυστυχώς. Δεν γίνεται αλλιώς.

  24. Δεν διαφωνώ, πρέπει να έχεις συγκεντρώσει ολόκληρη την Ακαντεμί Φρανσέζ 🙂 Αναγκαίο κακό η μοντερασιόν.

    Για να ευθυμήσουμε, και επειδή το υποσχέθηκα σε δέκα μέρες στον φίλτατο Χασοδίκη αλλά οι εθελοντές μου ώρες-ώρες σταχανοβίζουν, ορίστε το ευθυμογράφημα του Ψαθά για μια «αθέμιτη κριτική»:

    http://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/psaqas_aqemith.html

  25. Ο/Η Αντώνης Αϊβαλιώτης λέει:

    1. Είμαι φίλος του Βασιλάκη και έχω παρακολουθήσει από κοντά την απίστευτη αυτή περιπέτεια. O συνταγματολόγος της συμφοράς Ευ. Βενιζέλος χειροτέρεψε τον νόμο του 1178/1981. Θέσπισε με τον 2328/1995 κατώτερα όρια για κάθε καταδίκη: 10 εκατ. δρχ. για εφημερίδα, 50 εκατ. για ραδιόφωνο, 100 εκατομμύρια για τηλεοράσεις.
    Δηλαδή, αν κάποιος πει Βλάκα τον Ευ. Βενιζέλο, θα τον πληρώσει αναλόγως με το μέσον από το οποίο το αποκάλεσε, 10, 50 ή 100 εκατομμύρια. Αν τον λέει Βλάκα με μια ντουντούκα επί 8 ώρες στην Πλατεία Συντάγματος, στην έξοδο του Μετρό, σε δεκάδες χιλιάδες δηλαδή ανθρώπους, θα πληρώσει μόνο κάτι ψιλά.
    Επιπλέον ως επιπόλαιος και αδίστακτος που είναι (ο Ευ. Βενιζέλος) εξίσωσε τις οικονομικές δυνατότητες του Μέσου με εκείνες του δημοσιογράφου. Έτσι ο Φαήλος, σε μια μόνο δίκη, είχε απαιτήσεις από τον Βασιλάκη και τον Λιοναράκη 150.000.000 και τα ελληνικά δικαστήρια του επιδίκασαν 55.000.000. Δηλαδή οι λειτουργοί της λεγόμενης «δικαιοσύνης» θεωρούσαν ότι ο Βασιλάκης ή ο Λιοναράκης είχαν την οικονομική επιφάνεια της ΕΡΤ, άρα μπορούσαν να δώσουν από 55.000.000 στον θιγέντα.

    2. Θέλω να παρατηρήσω ότι ακόμη και ο «xasodikis» δεν είναι αρκετά ενημερωμένος γι’ αυτά τα θέματα και ορισμένες φορές μου φαίνεται ότι αυτοσχεδιάζει. Όμως τα βασικά σημεία της υπόθεσης υπάρχουν στις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που είναι πάντα στο http://elefhteriaekfrasis.wordpress.com/ Καλό θα είναι όσοι σχολιάζουν να διαβάσουν τουλάχιστον τα περασμένα με κίτρινο σημεία των δύο (2) αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, το ζουμί τελοσπάντων.
    Η μεν απόφαση «Βασιλάκη κατά Ελλάδας» αφορά το σύνολο των πανομοιότυπων αγωγών (γιατί γι’ αυτές διαμαρτυρόταν, και αυτές –όλο το πακέτο– κατέθεσε μαζί με την αναφορά του στον ΔΣΑ). Επίσης αφορά όχι μόνο την ελληνική δικαιοσύνη που κρίνει έτσι όπως περιέγραψε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, αλλά ακόμη αφορά και τον ΔΣΑ που απέρριψε την αναφορά του. Που δεν έβαλε ένα φρένο στα δύο μέλη του (Πρόεδρο Φαήλο και Αντιπρόεδρο Καραχάλιο του «Δικτύου 21»), που αποδεδειγμένα επιχειρούσαν την εξόντωση ενός ανθρώπου και την τρομοκράτηση όσων του συμπαραστάθηκαν. Δηλαδή δεν έμεινε ανθρώπινο δικαίωμά του που να μην καταπατήθηκε από τους διώκτες του, αλλά με τη συνέργεια του ΔΣΑ και λειτουργών της ελληνικής «δικαιοσύνης». Πλην του δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης, πλην του δικαιώματος της πρόσβασης στη δικαιοσύνη, καταπατήθηκε και το δικαίωμα του αναφαίρεσθαι. Αν τολμήσει ένας έλληνας πολίτης να προσφύγει παραπονούμενος στον ΔΣΑ κινδυνεύει να τον καταδικάσει η ελληνική «δικαιοσύνη». Όλοι οι θεσμικοί παράγοντες εξάντλησαν τη βαρβαρότητά τους πάνω στον Βασιλάκη, συμπεριλαμβανομένου και του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.
    Αλλά ας ρίξει ο «xasodikis» και όσοι ειλικρινά σαν αυτόν φαίνεται να ενδιαφέρονται μια ματιά στην υπόθεση Λιοναράκη (που κι αυτή ουσιαστικά είναι υπόθεση Βασιλάκη). Τι λέει η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου:

    7. Ο Ε.Β. [Μανώλης Βασιλάκης] άσκησε κριτική σε αυτούς που υιοθέτησαν μία «υπερπατριωτική προσέγγιση» στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και, μεταξύ αυτών, στα πρόσωπα που είχαν λάβει μέρος στην υπόθεση Οτσαλάν. Δήλωσε ξεχωριστά:

    «Το παρακράτος πρέπει να εξαρθρωθεί. O Ν.[Ναξάκης], ο Λ.[Λυκουρέζος], ο Φ.Κ. [Φαήλος Κρανιδιώτης], ο παρακρατικός Φ.Κ., δεν μπορούν να κυβερνούν τη χώρα, δεν είναι η Ελλάδα. Αυτοί είναι, όπως θα το διατύπωνε ο Β.Γ. [Βλάσης Γαβριηλίδης], οι “φωνασκούντες κακούργοι” του τύπου και τώρα των μέσων ενημέρωσης. Θα μπορούσαμε να πούμε σήμερα “νευροπαθείς ψευδοπατριώτες”, σύμφωνα με τους όρους που χρησιμοποιούνταν [εκείνη την εποχή]».

    Το Πρωτοδικείο αποφάσισε ότι «ο ενάγων υπέστη ηθική ζημία, η οποία ανέρχεται σε 50.000.000 δραχμές, ποσό που άλλωστε είναι το ελάχιστο της αποζημίωσης και θεωρείται λογικό από το δικαστήριο (…)» (απόφαση αρ. 3830/2001).

    Το Εφετείο έκρινε ότι «Κατά τη διάρκεια της εν λόγω εκπομπής, ο τέταρτος εναγόμενος [Ν. Λιοναράκης] δεν υπέδειξε στον πέμπτο εναγόμενο [Μ. Βασιλάκη] την απρέπειά του, δεν του ζήτησε εξηγήσεις σχετικά με τους υβριστικούς χαρακτηρισμούς ή την ανάκλησή τους ακόμη».
    Και γι’ αυτό «Το Εφετείο Αθηνών αύξησε την αποζημίωση σε 55.000.000 δραχμές».

    Ο δε Άρειος Πάγος απέρριψε την αίτηση αναιρέσεως ως απαράδεκτη…

    Και έρχεται το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και λέει προς όλους:

    49. Σε ό,τι αφορά το είδος των διαμφισβητούμενων λόγων, το δικαστήριο θεωρεί ότι οι όροι «παρακράτος», «φωνασκούντες κακούργοι του Τύπου» και «νευροπαθείς ψευδοπατριώτες» είναι αξιολογικές κρίσεις, οι οποίες δεν επιδέχονται αποδείξεως και δεν αποτελούν γεγονότα, των οποίων η υλικότητα μπορεί να αποδειχθεί. Ακόμα περισσότερο, ο Ε.Β. [Μανώλης Βασιλάκης] ανέφερε ρητά ότι οι όροι «φωνασκούντες εγκληματίες του τύπου» και «νευροπαθείς ψευδοπατριώτες» είχαν ήδη χρησιμοποιηθεί από έναν άλλο δημοσιογράφο, ο οποίος το 1894 χαρακτήρισε έτσι τους οπαδούς της «Μεγάλης Ιδέας», σχέδιο που τερματίστηκε το 1922 με την ήττα του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία. Είναι προφανές κατ’ αυτό τον τρόπο, ότι με την χρήση των δύο όρων ο Ε.Β. [Μανώλης Βασιλάκης] εννοούσε να καταδείξει παραλληλία μεταξύ της πολιτικής κατάστασης της εποχής και εκείνης που επικρατούσε στην Ελλάδα το 1922.

    50. Εντούτοις, οι επίδικοι χαρακτηρισμοί δεν στερούνταν ολοκληρωτικά πραγματικής βάσης. Αντιθέτως, ο Φ.Κ. [Φαήλος Κρανιδιώτης] είχε συναντήσει τον κ. Οτσαλάν κατά την παραμονή του στην Κένυα για να του παραδώσει μηνύματα και έγγραφα και, μετά την σύλληψη του κ. Οτσαλάν από τις τουρκικές υπηρεσίες, είχε δώσει πολλές συνεντεύξεις για το θέμα αυτό στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης. Σε τελευταία ανάλυση, δεν διαφεύγει από το δικαστήριο ότι οι εγχώριες δικαστικές αρχές δεν έκαναν καμία διάκριση μεταξύ «γεγονότων» και «αξιολογικών κρίσεων», αλλά αναζήτησαν αποκλειστικά, αν οι όροι που χρησιμοποιήθηκαν από τον Μ.Β. [Μανώλη Βασιλάκη] μπορούσαν να προσβάλουν την προσωπικότητα και την υπόληψη του ενάγοντος.

    Τέλος, όσον αφορά την «Δήλωση Μετανοίας» που υπέγραψε ο Βασιλάκης είναι ένα καταπληκτικό ΙQ test. Εκτός του ότι βέβαια δείχνει τη βαρβαρότητα των διωκτών και των τρισβάρβαρων λειτουργών της λεγόμενης δικαιοσύνης.

  26. Ο/Η Lambros Tsouknidas λέει:

    Με αφορμή τα σχόλια 16 και 17 του «Χασοδίκη» θα ήθελα να πάω λίγο παραδίπλα: στα πρόστιμα που υποβάλλονται στα κανάλια για κατακίτρινες εκπομπές.
    Θα ήθελα να επισημάνω ότι πολλές φορές το ύψος του προστίμου (και ασχέτως του αν και τι καταβάλλεται τελικά) είναι χαμηλότερο από τα διαφημιστικά έσοδα που εισφέρουν αυτές οι εκπομπές με αποτέλεσμα η ασυδοσία -που επίσης καταργεί την ελευθερία του λόγου- να συνεχίζεται, να φουντώνει. Μήπως, επομένως, το ύψος του προστίμου θα έπρεπε να οριστεί ως ποσοστό επί των διαφημοστικών εσόδων;

  27. Παράθεμα:

  28. Ο/Η xasodikis λέει:

    @Αντώνης Αϊβαλιώτης

    Έχετε δίκιο ότι ισχύουν και αυτά τα κατώτατα όρια αποζημίωσης (των 50 και 100 εκατομμυρίων) για ραδιόφωνα και τηλεοράσεις πανελλήνιας εμβέλειας. Παρέλειψα να το σημειώσω, όπως και ότι υπάρχει και πιο λεπτομερής «τιμοκατάλογος» για τοπικούς σταθμούς.
    Όμως:
    α) Αν κάποιος λέει βλάκα τον Βενιζέλο «με μια ντουντούκα επί 8 ώρες στην Πλατεία Συντάγματος», δεν είναι σίγουρο ότι θα πληρώσει μόνο κάτι ψιλά. Θα πληρώσει όσα κρίνει ο δικαστής. Στην περίπτωση των ΜΜΕ, αυτό που κάνει ο νόμος είναι να θεσπίζει κατώτατα όρια για τον δικαστή, τα οποία οφείλει αυτός να σεβαστεί (εκτός αν ο θιγόμενος ζητήσει λιγότερα).
    Τα όρια αυτά εσείς τα θεωρείτε εξοντωτικά, απ’ όσο καταλαβαίνω. Εγώ δεν θα διαφωνήσω, αλλά ούτε θα συμφωνήσω μαζί σας. Σκεφτείτε τι αντίκτυπο έχει η από τηλεοράσεως μετάδοση μιας συκοφαντίας, με δυνητικό ακροατήριο εκατομμυρίων ανθρώπων. Σκεφτείτε επίσης ότι, με τον ίδιο νόμο, το ελάχιστο μετοχικό κεφάλαιο των τηλεοπτικών εταιρειών ορίζεται στο 1 δισ. δραχμές. Τα ποσά είναι πολύ μεγάλα, αλλά χωράει πολλή συζήτηση αν είναι δικαιολογημένα ή όχι.
    β) Δεν εξίσωσε ο Βενιζέλος τις οικονομικές δυνατότητες του Μέσου με εκείνες του δημοσιογράφου. Αυτές τις εξισώνει ο Αστικός Κώδικας με την έννοια της «εις ολόκληρον ενοχής», την οποία θα μου επιτρέψετε να μην αναπτύξω. Για να σας δώσω όμως ένα αντίστοιχο παράδειγμα θα σας πω ότι, σε περίπτωση τροχαίων ατυχημάτων, ο νόμος ορίζει ανώτατο όριο αποζημίωσης για σωματικές βλάβες και θάνατο το ποσό των 500.000.000 δραχμών (που από του χρόνου θα γίνει 2,5 δισ.). Το οποίο υποχρεούνται (θεωρητικά) να καταβάλλουν εξίσου ο οδηγός και η ασφαλιστική του εταιρεία, αλλά στην πράξη το πληρώνει πάντα η τελευταία. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και στα μήντια.
    γ) Ξαναλέω το ιστορικό της υπόθεσης, και διορθώστε με αν κάπου κάνω λάθος: ο ΜΒ υπέβαλε πειθαρχική αναφορά στον ΔΣΑ κατά Κρανιδιώτη-Καραχάλιου με το σκεπτικό ότι επεδίωκαν την εξόντωσή του μέσω διαδοχικών αγωγών. Ο ΔΣΑ απέρριψε την πειθαρχική αναφορά, και ο Καραχάλιος άσκησε αγωγή κατά του ΜΒ για συκοφαντική δυσφήμηση. Την αγωγή έκανε δεκτή η ελληνική δικαιοσύνη, ο ΜΒ προσέφυγε στο ΕΔΔΑ και δικαιώθηκε με το σκεπτικό ότι (μέσες άκρες): 1) η αναφορά του ήταν θεμελιωμένη σε κάποια πραγματική βάση, 2) υποβλήθηκε σε αρμόδιο όργανο στα πλαίσια νόμιμου σκοπού, 3) οι εκφράσεις που χρησιμοποίησε, αν και οξείες, βρίσκονται πάντως μέσα σε επιτρεπτά πλαίσια, 4) ο σκοπός του ήταν να παραπονεθεί και όχι να δυσφημήσει, 5) ο θιγόμενος είναι και πολιτικό πρόσωπο, και άρα οι εκφράσεις σε βάρος του μπορεί να είναι και λίγο πιο αιχμηρές. Εγώ αυτά κατάλαβα, με μια πρώτη ανάγνωση, και επιφυλάσσομαι να αναθεωρήσω μετά από περαιτέρω μελέτη.

    Δεν λέει πουθενά το ΕΔΔΑ ότι ο ΔΣΑ έπρεπε να δεχτεί ή να αρνηθεί την αναφορά, ούτε ήταν αυτό το ζήτημα. Λέτε επίσης: «Αν τολμήσει ένας έλληνας πολίτης να προσφύγει παραπονούμενος στον ΔΣΑ κινδυνεύει να τον καταδικάσει η ελληνική δικαιοσύνη». Και απαντώ: βεβαίως! Αν η αναφορά περιλαμβάνει συκοφαντικούς ισχυρισμούς, υπάρχει δυσφήμηση, το ίδιο ισχύει και για τις αναφορές στον Εισαγγελέα, σε οποιαδήποτε δημόσια αρχή, για τις συζητήσεις στα καφενεία και για τα ραβασάκια στο κομμωτήριο της γωνίας. Αν οι συκοφαντικοί ισχυρισμοί περιέλθουν σε γνώση οποιουδήποτε τρίτου, έστω και ενός, υπάρχει δυσφήμηση. Ο νόμος αυτός (Ποινικός Κώδικας) είναι παμπάλαιος, γιατί σας κάνει εντύπωση;

    Και για να τελειώνω: εγώ δεν είμαι φίλος του Βασιλάκη, όπως δεν είμαι οπαδός του Βενιζέλου ή απολογητής του ΔΣΑ. Είμαι ένας καλόπιστος τρίτος, με κάποια επιστημονική νομική κατάρτιση δεκαπέντε ετών, και προσπαθώ να βγάλω συμπεράσματα από τα μαδριγάλια μιας υπόθεσης, της οποίας γνωρίζω μόνον μερικές πλευρές. Σχολιάζω με βάση αυτά που ξέρω ήδη και με βάση τον νόμο, αν εσείς θεωρείτε ότι αυτοσχεδιάζω, δικαίωμά σας. Εγώ διατηρώ το δικαίωμα να αναθεωρήσω τις όποιες απόψεις μου αφού μελετήσω εκτενέστερα το θέμα, τόσο τις δύο αποφάσεις του ΕΔΔΑ (πλήρεις, όχι μόνο τα κίτρινα), την παλαιότερη νομολογία του, αλλά και κάποια άλλα έγγραφα της υπόθεσης Βασιλάκη, που τυχαίνει να έχω στην κατοχή μου. Αν αργήσω να το κάνω και το θέμα μπαγιατέψει, λυπάμαι, αλλά υπάρχει ξέρετε και το μεροκάματο…

  29. Ο/Η xasodikis λέει:

    Και για να διευρύνουμε λίγο τον προβληματισμό μας σχετικά με τα όρια της ελευθερίας του λόγου και της ελευθερίας του Τύπου… Ας ξεχάσουμε για πέντε λεπτά τη συγκεκριμένη υπόθεση, και ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας:
    Έστω ότι ένας Δαιμόνιος Ρεπόρτερ της όποιας εφημερίδας μεγάλης κυκλοφορίας δημοσιεύει ένα κείμενο στο οποίο αναφέρει ότι: «ο γνωστός δικηγόρος κ. Χασοδίκης είναι σεσημασμένο λαμόγιο που έχει απασχολήσει συχνά τη δικαιοσύνη, έχει καταδικαστεί τέσσερις φορές για απάτες και εκβιασμούς και προκαλεί απορία το πώς του επιτρέπουν να συνεχίζει να ασκεί το δικηγορικό επάγγελμα».
    Έστω ότι τίποτε από αυτά δεν είναι αλήθεια.
    Έστω ότι το δημοσίευμα του Δαιμόνιου Ρεπόρτερ το παίρνουν τα ραδιόφωνα, οι τηλεοράσεις, ο Αδέκαστος Χίος και ο Δημοσιογράφος Ταρζάν και το κάνουν βούκινο ανά την επικράτεια.
    Ο κ. Χασοδίκης καταστρέφεται επαγγελματικά και οικονομικά, οι πελάτες του παίρνουν δρόμο εν ριπή οφθλαμού, και όλοι οι φίλοι και γνωστοί του τον κοιτάνε με μισό μάτι («μωρέ, λες..; Και δεν του φαινότανε…»).

    Εκεί που λέει «Χασοδίκης» βάλτε το ονοματεπώνυμό σας, και μετά απαντήστε με το χέρι στην καρδιά:
    α) Ποιο ποσό θα θεωρούσατε «εύλογη αποζημίωση» για τη ζημιά που υποστήκατε; Και
    β) Θα σας καιγόταν καρφάκι αν οι δικαστικές σας αξιώσεις ενδεχομένως κατέστρεφαν οικονομικά τον Δαιμόνιο Ρεπόρτερ που σας ξεφτίλισε στο πανελλήνιο;

    Μην ψάξετε αναλογίες και διαφορές με την υπόθεση Βασιλάκη. Το παράδειγμα είναι υποθετικό, αλλά ίσως μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τη σκοπιμότητα του «τυποκτόνου νόμου Βενιζέλου».

    Κύριε Ροΐδη, με προτρέψατε να γράφω όσο θέλω, κι εγώ το πήρα τοις μετρητοίς… Ζητώ συγγνώμη αν το παράκανα 🙂

  30. Ο/Η Αντώνης Αϊβαλιώτης λέει:

    Είμαι βαθύτατα συγκινημένος από τις προσπάθειες τόσο του «xasodiki» όσο και ορισμένων άλλων θαμώνων ή εισβολέων στην παρούσα ιστοσελίδα να ξανακάνουν τις δίκες επί των οποίων απεφάνθη το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου δύο (2) φορές ή να διαστρεβλώσουν το νόημά τους (εννοείται οι δεύτεροι).

    Θα το επαναλάβω: όπως και η «δήλωση μετανοίας» του Βασιλάκη, έτσι –και μάλιστα με πιο κραυγαλέο τρόπο– οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που δικαιώνουν τους Βασιλάκη και Λιοναράκη αποτελούν ένα τρομερό IQ test για αρκετούς από τους προχειρολόγους σχολιαστές τους. Αυτοί ας έχουν εμπιστοσύνη στην ελληνική «δικαιοσύνη», ας σέβονται και ας τιμούν τη «δικαιοσύνη» με έμβλημα τον Καλούση, τον Γιοσάκη, την Τόνια Ηλία κ.ά.τ. αγλαΐσματα, το Δικαστικό Κύκλωμα (που ανοήτως όλοι σχεδόν αποκαλούν… «Παραδικαστικό»!), και με άγνωστο αριθμό λειτουργών της να είναι μέλη του «Δικτύου 21».

    Όπως σημειώνει στον επίλογο του βιβλίου του «Η Μάστιγα του Θεού» ο Μ. Βασιλάκης (σελίδα vi), ο Αντιπρόεδρος του Φαήλου έγραφε στις προτάσεις του προς το δικαστήριο ότι:
    «Τα μέλη του Δικτύου 21 είναι επίλεκτα μέλη της ελληνικής κοινωνίας, πανεπιστημιακοί, στρατιωτικοί των ανωτάτων βαθμίδων (ε.α.), δικαστές, δικηγόροι» κ.λπ., επισημαίνοντας για να μη διαφύγει της προσοχής των ευλαβών και πατριωτών δικαστών επιπλέον ότι με μηνύματά του έχει συμμετάσχει στις «επί θεμάτων εθνικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος» εκδηλώσεις τους «ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλος». Ακόμη έγραφε ότι στις εκδηλώσεις τους «συμμετέχουν κορυφαίες πολιτικές και πνευματικές προσωπικότητες», ανάμεσα στους οποίους ανέφερε τους Στ. Παπαθεμελή, Ν. Κουρή, Μ. Έβερτ, Β. Πολύδωρα κ.ά. (Οι κορυφαίες πολιτικές προσωπικότητες είναι προφανώς οι δυο πρώτοι, οι κορυφαίες πνευματικές είναι οι δυο δεύτεροι).

    Για τους στρατιωτικούς διευκρίνιζε ρητώς ότι είναι (ε.α.), δηλαδή εν αποστρατεία. Δεν σημείωνε όμως το ίδιο για τους αδέκαστους.

    Ο Βασιλάκης στην επόμενη σελίδα (vii) παραθέτει αναλυτικά όλα τα στοιχεία τονίζοντας: «Το σημειώνω εάν θελήσει κάποιος έντιμος λειτουργός της Δικαιοσύνης να ερευνήσει αυτή την υπόθεση, ότι δηλαδή είναι μέλη του “Δικτύου 21” εν ενεργεία δικαστές».

    Ερώτηση: Ποιοι εν ενεργεία δικαστές είναι ή ήταν μέλη του «Δικτύου 21»;

  31. Αν και ο αγαπητός ιστολόγος ανέβασε άλλο θέμα, φρέσκα κουλουρια που λέμε, θα επανέλθω σε μια παρωνυχίδα της υπόθεσης Βασιλάκη. Στο άρθρο του Δ. Γουσέτη στην Αυγή υπάρχει μια φράση, ότι:

    «το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι τα σχόλια για υποθέσεις δημοσίου ενδιαφέροντος, όσο δριμεία ή καυστικά και να είναι, προστατεύονται από την ελευθερία της έκφρασης».

    Την ίδια φράση αναδημοσιεύει στο άρθρο του στην Καθημερινή ο Π. Μανδραβέλης.
    Η φράση αναδημοσιεύτηκε περαιτέρω σε ιστολόγια.

    Επί της ουσίας συμφωνώ με τη φράση αλλά επειδή βρήκα ότι παρουσιάζει γλωσσικό ενδιαφέρον (ο καθένας έχει τις πετριές του)
    την έψαξα περισσότερο και δεν τη βρήκα -εκτός βέβαια αν το Αλζχάημερ έχει προχωρήσει- στην φερόμενη ως επίσημη μετάφραση που κυκλοφόρησε σε ιστολόγια (επίσημη κατά το ότι είναι από τη μεταφραστική υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών, όχι κατά το ότι προέρχεται από το ΕΔΔΑ που δεν διαθέτει μεταφραστική υπηρεσία)

    Επίσης δεν τη βρήκα (μπορεί να υπάρχει, αλλά δεν μπόρεσα να τη βρω) στο γαλλικό κείμενο των αποφάσεων Λιοναράκη-Βασιλάκη. Προσέχω ότι ο κ. Γουσέτης δεν έχει τη φράση σε εισαγωγικά στο άρθρο του, άρα δεν πρόκειται για ακριβή παράθεση, αλλά και πάλι δεν βρήκα ποια φράση της απόφασης Λιοναράκη αντιστοιχεί στην επίμαχη φράση.

    Επειδή εδώ πολλοί έχουν διαβάσει την απόφαση και ασφαλώς κάποιοι απ΄αυτούς θα χειρίζονται και τη γαλλική γλώσσα, θα σας χρωστούσα χάρη αν μου υποδεικνύατε ποια φράση της απόφασης του ΕΔΔΑ έχει αποδοθεί ως

    «το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι τα σχόλια για υποθέσεις δημοσίου ενδιαφέροντος, όσο δριμεία ή καυστικά και να είναι, προστατεύονται από την ελευθερία της έκφρασης».

    Κατά τα άλλα, ένα μάλλον άσχετο με την ουσία του θέματος σχόλιο είναι το εξής:
    http://www.sarantakos.com/language/kotsanologio32.html

    νσ

  32. Ο/Η roidis λέει:

    Φίλε Σαραντάκο,
    ο καθένας έχει δικαίωμα στα βίτσια του, στα φετίχ του και στη διατήρηση του καρούμπαλου στο κεφάλι, εγώ κοιτώ άλλα, εσείς άλλα, ο παραπέρα άλλα. Γι αυτό και η ζωή έχει το ενδιαφέρον της. Στο σάιτ σας, προτιμώ πάντως τα λογοτεχνικά κείμενα που φιλοξενείτε και γι αυτό και είμαι από τους τακτικότερους αναγνώστες του Τόπου σας κι ας μην το ξέρετε.

    Αλλά είπαμε ο καθένας κοιτά αυτό που νομίζει σημαντικό. Άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας, δια να χαριτολογήσωμε…

  33. Ο/Η xasodikis λέει:

    Κύριε Σαραντάκο

    Πολύ ενδιαφέρον το σχόλιο και πολύ σωστή η προτροπή σας για το «στρωτό άλλο». Παρέλειψα και να σας ευχαριστήσω για το ευθυμογράφημα του Ψαθά (εσάς ή τους σταχανοβίτες σας :).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.