Εξαδάκτυλε,
γράφεις “Εγώ, μιά και ρωτάς, θα προσπαθούσα να πείσω τον γερμανό φαντάρο πως τον περιμένει το παιδάκι του πίσω στην γερμανία”. Νομίζω θα ήταν πρακτικά κάπως δύσκολο.
Επίσης λες “Οι έλληνες πολέμησαν γιά λάθος λόγους και τον λάθος εχθρό. Δεν ήταν ο εχθρός τους ο γερμανός φαντάρος (να το δεχτώ) αλλά ο έλληνας γενίτσαρος. Αυτός που [...] στέριωσε με τις λόγχες των ξένων στρατιωτών”. Διακρίνω μία εχθρότητα ειδικά προς του Αγγλους. Δηλαδή τον Αγγλο εισβολέα δεν τον περίμενε το παιδάκι του; Γιατί δύο μέτρα και δύο σταθμά;

http://freeinquiry.gr/pro.php?id=381

ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΑΣ. ΒΟΥΛΓΑΡΟΚΤΟΝΟ

ΣΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ – KYNHΓΟ ΚΕΦΑΛΩΝ

Βίος και πολιτεία των

Γερμανού Καραβαγγέλη – Ίωνα Δραγούμη

Το άρθρο αυτό αποτελεί τo Kεφάλαιο ΣΤ΄ του Αφιερώματος:

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ: ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΟ… ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

-Τι είναι αυτές οι δάφνες και οι στέφανοι; με ρωτά ειρωνικά ο βεζύρης.

-Αυτές οι δάφνες και οι στέφανοι είναι, όπως σας είπα κι άλλοτε εντιμότατε, οι υπηρεσίες μου στην Εκκλησία, αλλά και στο Δοβλέτι, απάντησα κοφτά.

Μητροπολίτης Γερμανός Καραβαγγέλης

(Αντιγόνης Μπέλλου – Θρεψιάδη «Μορφές μακε-δονομάχων και τα Ποντιακά του Γερμανού Καρα-βαγγέλη», έκδ. «Α. Μαυρίδης», Αθήνα, 1984).

«Για εκείνον, που θέλει να μελετήσει την ιστορία του Μακεδονικού Αγώνα και ιδίως του Αγώνα της Δυτικής Μακεδονίας είναι απαραίτητο να γνωρίσει την εξαιρετική φυσιογνωμία του τότε μητροπολίτη Καστοριάς… και την επική, αλήθεια, μέσα στη βουλγαροπατημένη (σ.σ. κι όχι τουρκοπατημένη) Μακεδονία δράση του». (Από το βιβλίο της Αντιγόνης Μπέλλου – Θρεψιάδη «Μορφές μακεδονομάχων και τα Ποντιακά του Γερμανού Καραβαγγέλη», έκδ. «Α. Μαυρίδης», Αθήνα, 1984, σελ. 73) Αυτή είναι η επίσημα προπαγανδιζόμενη θέση για τον Γερμανό Καραβαγγέλη, ο οποίος φέρεται ως ένας εμπνευσμένος ιεράρχης, που αγωνίστηκε για τα εθνικά θέματα.

Η ιστορική αλήθεια όμως, είναι εντελώς διαφορετική. Το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης επιχείρησε να ανακόψει τη μαζική αποσκίρτηση των χριστιανικών πληθυσμών προς την πρόσφατα ιδρυθείσα Βουλγαρική Εξαρχία. Διόρισε λοιπόν μερικούς νέους δραστήριους μητροπολίτες σε πόλεις της Μακεδονίας με σαφή εντολή την -με κάθε μέσο εξαναγκασμού- επαναφορά των χριστιανών στο Πατριαρχείο. Ένας από αυτούς τους ήταν ο Γερμανός Καραβαγγέλης, ο οποίος σε νεαρά ηλικία διορίστηκε μητροπολίτης Καστοριάς.

Όταν γύρισε από τις πρώτες του περιοδείες, άρχισε αναφορές στο Ελληνικό προξενείο Μοναστηρίου και στην Αθήνα. Ζητούσε χρήματα, άνδρες και οπλισμό, ώστε δια της βίας να αναγκάσει τους κατοίκους της μητρόπολής του να αποσκιρτήσουν από την Εξαρχία. Η κυβέρνηση όμως, με πρόσφατη την καταστροφή του 1897, δεν συμμεριζόταν τις ιδέες του και προσανατολιζόταν προς την την απομάκρυνσή του από τη Μακεδονία θεωρώντας τον επικίδυνο.

Έτσι ο Καραβαγγέλης συνεργάστηκε αποκλειστικά με τους εθνικιστικούς κύκλους των Αθηνών – Θεσσαλονίκης – Μοναστηρίου (Παύλο Μελά, Ίωνα Δραγούμη κ.λπ.). Διαχειρίστηκε σημαντικά χρηματικά ποσά, έστησε ένα ολόκληρο δίκτυο πληροφοριοδοτών έχοντας δικούς του ανθρώπους να τον πληροφορούν για τις κινήσεις των Βουλγάρων και στα πιό απομακρυσμένα χωριά ακόμα και μέσα στην Εσωτερική Οργάνωση, συνεργάστηκε με τους Τούρκους και οργάνωσε συμμορίες Ελλήνων και εξαγορασμένων Βουλγάρων, που μοίρασαν την περιοχή της Καστοριάς κι ανελάμβαναν την «προστασία» συγκεκριμένων χωριών η κάθε μία. Με μαφιόζικες μεθόδους τρομοκρατούσαν τον τοπικό πληθυσμό υποχρεώνοντάς τους να επιστρέφουν στο Πατριαρχείο. (Αυτό ουσιαστικά ήταν ο πολυδιαφημισμένος «Μακεδονικός Αγώνας»). Ο Γερμανός Καραβαγγέλης είναι ο ηθικός αυτουργός πολλών αποτρόπαιων δολοφονιών στην περιοχή του.

«Ακτινοβολεί το όνομά του μέσα εις τους αιώνας του σκότους της ιστορίας μας από μεγάλας μορφάς της Εκκλησίας, από θεολόγους και διδασκάλους, από ποιμένας, αγωνιστάς και μάρτυρας. Ιερουσαλήμ και Ιορδάνης της φυλής!» (Από την ομιλία του Πολιτιστικού Συμβούλου του Υπουργείου Βορείου Ελλάδος, Κ. Τσούρκα, που εκφωνήθηκε κατά τις εορταστικές εκδηλώσεις μετακομιδής των λειψάνων του Γ. Καραβαγγέλη, που διοργάνωσε προ πεντηκονταετίας σύσσωμη η Ρωμιοσύνη της Βορείου Ελλάδος).

Στη φωτογραφία ο εν τη χλιδή διαβιών Γερμανός Καραβαγγέλης.

Ακτινοβολούσε σαν τους βασιλείς του… Ισραήλ

«Όταν έφτασα στο σπιτάκι της οδού Εσπερίδων, είδα το σαλονάκι του στολισμένο με λουλούδια και στη μέση ένα τραπέζι στρωμένο με κρυστάλλινα ποτήρια κι ασημικά. Το ένα νόστιμο φαγί διαδεχόταν το άλλο κι ο σερβιτόρος, που μας σερβίριζε μ’ όλους τους τύπους, σοβαρός και σιωπηλός, φορούσε άσπρα χιονάτα γάντια, σα να βρισκόμασταν σε κανένα πολύ επίσημο δείπνο. Μα δεν τόλμησα να τον ρωτήσω, εάν πάντοτε τον σερβίριζαν έτσι. Οπωσδήποτε αυτή η επισημότητα δεν θα ξένιζε κανένα, γιατί ταίριαζε στην αρχοντική κι επιβλητική του εμφάνιση». (Αντιγόνης Μπέλλου – Θρεψιάδη «Μορφές μακεδονομάχων και τα Ποντιακά του Γερμανού Καραβαγγέλη», έκδ. «Α. Μαυρίδης», Αθήνα, 1984, σελ. 81)

« -Έτσι όσοι με βλέπανε, με παίρνανε για στρατιωτικό ή αστυνομικό… είπε ο Γερμανός Καραβαγγέλης, που πάντα πήγαινε μαζί με τον «καλό Εμίν», τον «πιστό Τουρκαλβανό καβάση του… Έτσι θα μοιάζαν κι οι βασιλείς του Ισραήλ, όταν βγαίναν στον πόλεμο, σκέφτομαι… Σιγά – σιγά άρχισα να καταλαβαίνω, γιατί όλοι εκείνοι οι Τούρκοι κι Αλβανοί πασάδες, μπέηδες, διοικητές, τον βοηθούσαν τόσο πολύ… και καταντούσαν πολλές φορές τυφλά κι αφοσιωμένα όργανα κάτω από το σοφό κυβέρνημα των χεριών του… Κατόρθωνε, επιτυγχάνοντας μιά ή δυό συναντήσεις με Βουλγάρους κομιτατζήδες να τους μεταβάλλει σε πιστά κι αφοσιωμένα όργανα του Ελληνικού κομιτάτου…

» Σωρηδόν φτάναν κάθε μέρα στη μητρόπολη τα γράμματά τους κι οι αγγελιοφόροι του δεσπότη έτρεχαν προς όλες τις διευθύνσεις κομίζοντες χρήματα και γράμματα με παραγγελίες κι οδηγίες για δράση…

» Μέσα στην αγωνιώδη σιωπή επαναλαμβάνει σαν επωδό με τη βροντερή του φωνή: “Ουκ εκλείψει άρχων εξ Ιούδα και ηγούμενος εκ των μηρών αυτού, έως ου έλθη ω απόκειται, και αυτός προσδοκία εθνών”. Λόγια προφητικά για τους νικηφόρους μας πολέμους του ’12-’13». (Σ.σ. τι σχέση έχει ο Ιούδας με τους Βαλκανικούς Πολέμους;) (Αντιγόνης Μπέλλου – Θρεψιάδη «Μορφές μακεδονομάχων και τα Ποντιακά του Γερμανού Καραβαγγέλη», έκδ. «Α. Μαυρίδης», Αθήνα, 1984.)

Επωφελούμενος των διώξεων των Τούρκων εναντίον των Βουλγάρων μετά την αποτυχία της επανάστασης του Ήλιν-ντεν κατέστρεψε το Βουλγαρικό Γυμνάσιο της Καστοριάς, αλλά και τα σχολεία της υπαίθρου κι εξεδίωξε τον Βούλγαρο μητροπολίτη. «Το κλείνει και καταστρέφει τα πάντα εντός του Σχολείου». (Γ.Α.Λ., «Η εναντίον της Μακεδονίας Βουλγαροκομμουνιστική επιβουλή», Αθήνα, 1963). «Το Γυμνάσιο αυτό (σ.σ. αφηγείται ο ίδιος), είχε ριζώσει, αφού λειτουργούσε είκοσι χρόνια. Μετά την Βουλγαρική επανάστασι, επωφελήθηκα της οργής των Τούρκων, μπήκα μέσα και σκόρπισα ό,τι βρήκα. Έπιπλα, σκεύη, θρανία, όργανα διδασκαλίας, χάρτες, βιβλιοθήκες, εικόνες του Εξάρχου Ιωσήφ. Τέτοια ήτο η καταστροφή, που από τότε το σχολείο αυτό δεν ξανάνοιξε ποτέ. Μα και τα σχολεία της υπαίθρου τους τα έκαψαν όλα». («Μετακομιδή λειψάνων Γερμανού Καρα- βαγγέλη», Έκδ. «Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών», Θεσσαλονίκη, 1960, σελ. 38).

Στη σελίδα 47 των Απομνημονευμάτων του Γερμανού Καραβαγγέλη (έκδ. Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών») περιγράφεται πώς ο Κρητικός οπλαρχηγός, Μπούλακας, μπήκε στο χωριό Νεγκοβάνι και σκότωσε ένα ρουμανίζοντα ιερέα κι έναν αλβανίζοντα χότζα, για «όσα κακά είχαν κάνει στους πιστούς στο Πατριαρχείο ορθόδοξους χριστιανούς» κατ’ εντολή του Καραβαγγέλη.

«Η λειτούργησις εις κατεχομένας υπό Βουλγάρων τέως ορθοδόξους εκκλησίας, όπως εις Ζαγορίτσανην και εις άλλα σλαβόφωνα χωριά, τουθ’ όπερ επέτυχε δι’ απειλών και πειθαναγκασμού και μάλιστα καθ’ όν χρόνον υπήρχον κομιτατζήδες εις τα εν λόγω χωρία. Το απίστευτον αυτό γεγονός επτόησε τους εξαρχικούς και ανεπτέρωσε το εθνικόν φρόνημα των ορθοδόξων σλαβόφωνων χωρι- κών.» («Μετακομιδή λειψάνων Γερμανού Καραβαγγέλη», Έκδ. «Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών», Θεσσαλονίκη, 1960, σελ. 56).

Η ευλογία του Τούρκικου κανονιού

Ο Άγγλος δημοσιογράφος Henry Noel Βrailsford (1873-1958) είχε ηγηθεί μιάς δημοσογραφικής αποστολής στη Μακεδονία το 1903. Με την επιστροφή του στην Αγγλία εξέδωσε το βιβλίο «Macedonia. Its Races and Their Future» (Methuen & Co., London, 1906). Ας δούμε τί γράφει για τη συνάντησή του με τον Γερμανό Καραβαγγέλη: «We met once again, this time in the konak of the Turkish Kaimakam, and once more a photograph caught my eye. It showed the Turkish authorities standing in full-dress round a Turkish cannon, and in their midst, handsome, conspicuous, with an air of mastery and command, was the Archbishop himself. And then I remembered another tale, which told how his Grace had sent his bravoes to guide the Turkish troops in their work of massacre, and blessed the cannon that were to batter the Bulgarian villages to dust.»

Μετάφραση: «Συναντηθήκαμε άλλη μιά φορά, αυτή τη φορά στο κονάκι του Τούρκου Καϊμακάμη και για άλλη μιά φορά το μάτι μου έπεσε σε μιά φωτογραφία. Έδειχνε τις Τουρκικές Αρχές με τις στολές τους γύρω από ένα Τουρκικό κανόνι και ανάμεσά τους σε εμφανή θέση, όμορφος, με έναν αέρα δεξιοτεχνίας και διοίκησης ήταν ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος. Και τότε θυμήθηκα άλλη μιά ιστορία, η οποία έλεγε, πως ο μητροπολίτης είχε στείλει τα συγχαρητήριά του να οδηγούν τα Τουρκικά στρατεύματα στο έργο τους της σφαγής και ευλόγησε το κανόνι, που επρόκειτο να κάνει σκόνη τα Βουλγαρικά χωριά». [Henry Noel Βrailsford, «Macedonia. Its Races and Their Future» (Methuen & Co., London, 1906) σελ. 193].

Ο μητροπολίτης Γερμανός Καραβαγγέλης φωτογραφίζεται με Τούρκους στρατιωτικούς επ’ ευκαιρία της τελετής ευλογίας του Τούρκικου κανονιού. Δίπλα του στέκεται ο Τούρκος Καϊμακάμης και δεξιά ο Τούρκος στρατιωτικός Διοικητής. [Henry Noel Βrailsford, «Macedonia. Its Races and Their Future» (Methuen & Co., London, 1906), σελ. 193].

Πενήντα κομμάτια χρυσού για ένα Βουλγαρικό κεφάλι

Ο μακεδονομάχος Κ. Μαζαράκης – Αινιάν μας μεταφέρει μιά ακόμη λεπτομέρεια από το βίο και πολιτεία του Γερμανού Καραβαγγέλη, η οποία είναι μάλλον ανατριχιαστική. Ήταν τέλη Αυγούστου του 1903, όταν η επανάσταση του Ήλιν-ντεν είχε εκφυλισθεί, σε μιά συμπλοκή τραυματίστηκε «ο Ποπτράικωφ, κρύφτηκε αρχικά, αλλά ανακαλύφθηκε, τον σκότωσαν και ο Κώτας έστειλε το κεφάλι του στον Καραβαγγέλη». («Ο Μακεδονικός Αγώνας», έκδ. «Δωδώνη», Αθήνα, 1981, σελ. 56).

Η πληροφορία αυτή του μακεδονομάχου επιβεβαιώνει τον Άγγλο δημοσιογράφο H. Βrailsford, ο οποίος στη σελίδα 193 του προαναφερθέντος βιβλίου του «Macedonia. Its Races and Their Future» (Methuen & Co., London, 1906) γράφει: «But there, above my head, on the wall, in a conspicuous place, hung the photograph of a ghastly head, severed at the neck, with a bullet through the jaw, dripping blood. And then I remembered the tale. That head had belonged to a Bulgarian chief. A band of bravoes in the Archbishop’s pay had murdered him as he lay wounded in hiding. And the tale went on to tell how the murderers carried the bleeding trophy to the Palace, and how the Archbishop had had it photographed and paid its price in fifty pieces of gold».

Μετάφραση: «Αλλά εκεί, πάνω από το κεφάλι μου σε εμφανές σημείο του τοίχου, κρεμόταν η φωτογραφία ενός φρικτού κομμένου στο λαιμό κεφαλιού με μια σφαίρα στο σαγόνι, που έσταζε αίμα. Και τότε θυμήθηκα την ιστορία. Αυτό το κεφάλι ανήκε σε ένα Βούλγαρο αρχηγό. Μια ομάδα μπράβων πληρωμένων από τον αρχιεπίσκοπο τον είχε δολοφονήσει στην κρυψώνα του, ενώ ήταν ξαπλωμένος και τραυματισμένος. Και η ιστορία συνέχιζε να διηγείται, πώς οι δολοφόνοι μετέφεραν το αιμορραγούν τρόπαιο στο παλάτι και πώς ο αρχιεπίσκοπος το φωτογράφησε και το πλήρωσε με πενήντα κομμάτια χρυσού.» [Henry Noel Βrailsford, «Macedonia. Its Races and Their Future» (Methuen & Co., London, 1906), σελ. 193].

O Στέφανος Δραγούμης δίνει οδηγίες και συστατικά στον γιο του Iωνα, λίγο πριν αναχωρήσει για τη θέση του στο προξενείο Mοναστηρίου. Φωτογραφία τραβηγμένη από τον Παύλο Mελά.

Προς τα τέλη Nοεμβρίου 1902 ο Iων Δραγούμης, γυναικάδελφος του Mελά, διορίστηκε υποπρόξενος στο Mοναστήρι με σαφείς οδηγίες των ανωτέρων του «να μη γεννά ζητήματα». Αντίθετα, εκείνος άρχισε αμέσως πυκνή αλληλογραφία με τον Mελά ζητώντας οικονομική βοήθεια, ενώ ίδρυσε μυστικό σωματείο, την «Άμυνα». Ο Παύλος Μελάς ήταν ο σύνδεσμος της «Άμυνας» με τις παρακρατικές εθνικιστικές οργανώσεις της Αθήνας.

Από τον Βασίλειο Βουλγαροκτόνο, στον Ίωνα Δραγούμη

«Λίγες μέρες πριν φύγη ο Ίων, εστέκονταν μαζί με τον Παύλο και τη γυναίκα του μπροστά στο τζάκι της εισόδου. Οι δύο άνδρες εξακολουθούσαν την ομιλία, που είχαν πριν με το Στέφανο Δραγούμη στο γραφείο του· η γυναίκα, όπως και πριν, άκουε ορθή ζεσταίνοντας τα πόδια της στη φλόγα. Το θέμα της ομιλίας· Μακεδονία, Μακεδονία, Μακεδονία.

– Εσύ, Νάτα, τι λές; τη ρωτά ξαφνικά ο Ίων.

– Σκέπτομαι, του απαντά, και διερωτώμαι άν εμείς εδώ είμαστε τρελοί ή όλος ο άλλος κόσμος.

– Εμείς, λέγει ο Ίων, και καλά κάνομε – και τους πιάνουν και τους τρεις τα γέλια.

Μετά δυό – τρείς ημέρες έφυγε ο Ίων για το Μοναστήρι της Μακεδονίας. Είχε μόνη οδηγία των ανωτέρων του “να μή γεννά ζητήματα”» (Ναταλίας Μελά, «Παύλος Μελάς», έκδ. «Σύλλογος προς διάδοσιν Ελληνικών Γραμμάτων», «Δωδώνη», Αθήνα-Γιάννινα, 1992, σελ. 181).

* * *

aΟ Ίων Δραγούμης υπήρξε φανατικός εθνικιστής, που έπασχε από μεγα- λοϊδεατισμό. Ήταν αδελφός της γυναίκας του Παύλου Μελά, Ναταλίας. Ανέπτυξε μεγάλη εθνικιστική δράση, αλλά και μεγάλους έρωτες, όπως με την Πηνελόπη Δέλτα. Αρθρογραφούσε σε εφημερίδες με το ψευδώνυμο Ίδας. (Ο πατέρας του, Στέφανος, αρθρογραφούσε επίσης με ψευδώνυμο, το Γνάσιος Μακεδών. Με πολλά ψευδώνυμα έγραφε κι ο Γερμανός Καραβαγγέλης. Δυό – τρείς άνθρωποι είχαν γεμίσει με άρθρα τις εφημερίδες της εποχής και παρέσερναν τον λαό με τις νοσηρές εθνικιστικές τους παρακρούσεις).

Ο Ίων Δραγούμης είχε φτάσει στην πεποίθηση, ότι ο πραγματικός εχθρός μας δεν ήταν οι Τούρκοι, αλλά οι Βούλγαροι, με τους οποίους δήθεν μας χώριζαν διαφορές και αντιθέσεις, που είχαν πρωτοφανερωθεί στα βυζαντινά χρόνια και είχαν κορυφωθεί με τα εγκλήματα του Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου. Από το πνεύμα αυτό εμφορείτο ολόκληρος ο Ελληνικός εθνικισμός τα χρόνια του Μακεδονικού Αγώνα. Η Πηνελόπη Δέλτα έγραψε τότε το σχετικό πολυδιαβασμένο μυθιστόρημα «Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου».

Πλείστες οδοί των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης φέρουν τιμητικά το όνομα του εγκληματία πολέμου, Βασιλείου Βουλγαροκτόνου.

Ο τίτλος «Βουλγαροκτόνος» δεν τιμά τη σύγχρονη Ελλάδα. Είναι μιά βάρβαρη ονομασία, που δείχνει το χαμηλό ηθικό και πνευματικό επίπεδο των ξεπεσμένων μεσαιωνικών Ρωμιών, αλλά και το σύμφυτο με το Χριστιανισμό μίσος του ποιμνίου του. Ο Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος τύφλωσε 14.000 αιχμαλώτους πολέμου Βούλγαρους στρατιώτες αφήνοντας έναν μονόφθαλμο ανά εκατό, για να τους οδηγήσει οδικώς πίσω στη Βουλγαρία. Πρόκειται για ένα βάρβαρο και απεχθές έγκλημα πολέμου, που οι φανατικοί χριστιανοεθνικιστές το βρίσκουν διαχρονικά ως μία εξαίρετη πράξη. Ποτέ κανένας και σε καμμία χώρα βασιλιάς ή στρατηγός δεν έλαβε το απεχθές β΄ συνθετικό «-κτόνος», που σημαίνει φονιάς. Ας φαντασθούμε τον Μιλτιάδη π.χ. να ονομαζόταν Περσοκτόνος.

Οι αντιλήψεις αυτές ταλανίζουν ακόμα και στις ημέρες μας τους εγκεφάλους των σύγχρονων Ρωμιών. Στην εικονιζόμενη παραπάνω φωτοτυπία από οδικούς χάρτες βλέπουμε πολλές οδούς της σημερινής Αθήνας και Θεσσαλονίκης να φέρουν τιμητικά το όνομα του Βασιλείου Βουλγαροκτόνου.

Εθνικιστές του ορθόδοξου κόμματος μαζεύονται κάθε χρόνο την επέτειο του θανάτου του -εθνικιστή κι ορθόδοξου- Ίωνα Δραγούμη, για να τον τιμήσουν στο πεζοδρόμιο απέναντι από το Χίλτον εμπρός από μιά χριστιανοβυζαντινότροπη κολώνα, που έχουν στήσει. Ανάλογες εκδηλώσεις λαμβάνουν χώρα και στον ανδριάντα του στην πλατεία Μακεδονομάχων στη Θεσσαλονίκη.

Αργότερα ο Ίων Δραγούμης αναμίχθηκε στην πολιτική. Αντέδρασε στη συνθήκη των Σεβρών, κατηγορήθηκε πως υποκίνησε την απόπειρα δολοφονίας του Ελευθέριου Βενιζέλου στη Λυών το 1920 και τελικά δολοφονήθηκε γι’ αυτό το λόγο από αστυνομικούς στο κέντρο της Αθήνας. Ως ηθικός αυτουργός για τη δολοφονία του κατηγορήθηκε ο πρώην μακεδονομάχος Παύλος Γύπαρης, ο οποίος τότε ήταν το δεξί χέρι του Βενιζέλου.

Η σχιζοφρένεια της Ρωμιοσύνης στην αποθέωσή της…

Γιάννης Λάζαρης

http://freeinquiry.gr/pro.php?id=381

Η πατρίς ευγνωμονούσα.
Μετανοείτε και προσεύχεστε!

Απάντηση στό, “Ποιός κυβερνά αυτόν τόν τόπο?” Μά ποιό άλλος? τό παρακράτος που αυτός ο ίδιος εδημιούργησε, καί που ο ανόητος έχασε τόν έλεγχο του.

“…Και επειδή δημιουργήθηκε πολιτικός σάλος ο Παναγιώτης Πιπινέλης, για λογαριασμό των ανακτόρων και της ξένης κηδεμονίας, διατύπωσε ανοιχτά τη θεωρία: «Δικαίωμα του Βασιλέως είναι να διορίζει πρωθυπουργό ακόμη και τον κηπουρό του».”

«Καταγγέλλουμε την τρομοκρατική εμπρηστική επίθεση στο σπίτι των συντρόφου Γιάννη και Τρισεύγενης Γιαννατσή δραστήριων μαχητών στα ζητήματα πόλης και περιβάλλοντος.
Στις 3.30 τα ξημερώματα της Παρασκευής 20 Nοεμβρίου στην οδό Παλληνεων στα Άνω Πετράλωνα άγνωστοι, σπάζοντας την πόρτα εισόδου και έρριξαν εύλεκτο υλικό και βόμβα μολότοφ. Από την πυρκαγιά που προκλήθηκε λιποθύμησε από τις αναθυμιάσεις η κόρη τους., ενώ κινδύνευσε η ζωή της υπερήλικης γιαγιάς που είναι κατάκοιτη και ήταν αδύνατο να μεταφερθεί. Επίσης σημειώθηκαν σημαντικές υλικές ζημιές ,διακοπή ρεύματος και τηλεφώνων καθώς έλιωσαν οι εγκαταστάσεις Η φωτιά σβήστηκε από τρία πυροσβεστικά οχήματα και την αμέριστη βοήθεια της γειτονιάς
Το «περίεργο» είναι ενώ τα ΜΜΕ στις πρωινές ειδήσεις ανέφεραν το γεγονός ως «τρομοκρατική επίθεση» μόλις μαθεύτηκε πως ήταν στο σπίτι του Γιάννη και της Τρισεύγενης η είδηση θάφτηκε ως δια μαγείας.

Γνωρίζοντας το ήθος και την σημαντική δράση τους στα κοινωνικά κινήματα, και ιδίως στο κίνημα των κατοίκων των Πετραλώνων κατά των παράνομων κεραιών κινητής τηλεφωνίας ,κατά της εμπορευματοποίησης του Λόφου Φιλοπάππου αλλά και κατά της απόπειρας μετατροπής των Πετραλώνων σε «διασκεδασούπολη» προέκταση του Θησείου και του Γκαζιού ,θεωρούμε πως αυτή η επίθεση είναι επίθεση εναντίων όλων των κινήσεων πόλης και μας αφορά άμεσα.

Aς σημειωθεί ότι ο Γ. Γιαννατσής είχε δεχθεί δολοφονική επίθεση στο κεφάλι στο Γκάζι, τον Iούλιο του 2007, από ομάδα ροπαλοφόρων που ξεπήδησε μέσα από τις γραμμές της αστυνομικής δύναμης που επιτηρούσε διαμαρτυρία κατοίκων με αφορμή τον βαρύ τραυματισμό γυναίκας από τον Προαστιακό στην περιοχή.
Όλως τυχαίως η εμπρηστική δολοφονική επίθεση έγινε λίγα τετράγωνα από το σημείο που «άγνωστοι» έριξαν το βιτριόλι στην Κωνσταντίνα Κουνεβα και που η συλλογικότητα των Πετραλώνων είχε ενεργά σταθεί στο πλευρό της
Δεν θα επιτρέψουμε να «θαφτεί» αυτή η υπόθεση και να μπει στο αρχείο όπως έγινε με το βιτριόλι στην Κωνσταντίνα, τον εμπρησμό στην Γκιωνα η και την χειροβομβίδα στο στέκι μεταναστών

Καθώς οι υπόγειοι μηχανισμοί της πραγματικής τρομοκρατίας, της τρομοκρατίας του «βαθέος κράτους» και παρακράτους και των μπράβων μπαίνουν ξανά σε δράση η μόνη απάντηση είναι η αλληλεγγύη και η κοινή μας δράση
Απαιτούμε την άμεση αποκάλυψη και τιμωρία των ενόχων
Η τρομοκρατία δεν θα περάσει»
.

Μόνο οι τυφλοί ή οι εγκάθετοι των καθεστωτικών μηχανισμών (ιδιαίτερα τα «παπαγαλάκια» των ΜΜΕ) δεν βλέπουν, δεν θέλουν να δουν, το χειμαρρώδες ρεύμα που δημιουργείται υπέρ του Αντώνη Σαμαρά.

…
Δεν μπορούν, ούτε θέλουν να το διακρίνουν αυτό το «ρεύμα» γιατί είναι ανίκανοι να το εξηγήσουν: Είναι ανίκανοι να διακρίνουν τις εκρηκτικές διεργασίες που υπάρχουν στα σπλάχνα της ελληνικής κοινωνίας, διεργασίες που βρίσκουν έκφραση στο πρόσωπο του Σαμαρά.

Ο Αντώνης Σαμαράς, σε αυτή την καμπή της ιστορίας, γίνεται η ατομική προσφορά σε μια ομαδική ζήτηση: Στη «ζήτηση» της ελπίδας του ελληνικού λαού.

Στο πρόσωπο του Σαμαρά διαθλώνται, αυτή την ιστορική στιγμή, οι κοχλάζουσες αγωνίες του ελληνικού λαού, οι προσδοκίες και οι ελπίδες του.

Ο Αντώνης Σαμαράς προβάλλει, μέσα στο σκότος της κοινωνικής και εθνικής απελπισίας, σαν «σύμβολο» ή «οχυρό» αντίστασης του ελληνικού λαού στον εθνικό οδοστρωτήρα της Νέας Τάξης, σαν ένα «ΟΧΙ» στην εθνική μας ισοπέδωση.

Και αυτό ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ αν ο ίδιος πιστεύει σε αυτήν την ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, ανεξαρτήτως αν είναι διατεθειμένος να συγκρουστεί με τους «νταβάδες»: Ξένους και εγχώριους.

Ο Σαμαράς, αποτελεί την «ατομική ζήτηση» σε αυτή την «λαϊκή ζήτηση» της αντίστασης και της ελπίδας. Είναι τέτοιο το σκότος της απελπισίας της ελληνικής κοινωνίας, τέτοια η πνιγηρή πολιτική ασφυξία, τόσο αηδιασμένος ο ελληνικός λαός από όλα τα κόμματα και τόσο εφιαλτικά τσαλαπατημένος, που στο πρόσωπο του Σαμαρά αναζητά μια σανίδα σωτηρίας, ένα σωσίβιο ελπίδας…

Αυτούς τους πόθους του απελπισμένου, την ελπίδα του πνιγμένου συμβολίζει ο Αντώνης Σαμαράς.

Είναι ακριβώς αυτός ο συμβολισμός που βελονιάζει τις κοινωνικές διεργασίες, πυροδοτεί τα ανακλαστικά αφύπνισης και αντίστασης και αναπτύσσει αυτή την ισχυρή λαϊκή δυναμική στο «ρεύμα» Σαμαρά.

Και αυτή η δυναμική είναι ανατρεπτική και επαναστατική, ακριβώς γιατί αποτυπώνει τα εσωτερικά ρεύματα της κοινωνίας και τις εκρηκτικές λαϊκές διεργασίες.

Και είναι αυτή η κοινωνική δυναμική που έχει τρομάξει τους μηχανισμούς του καθεστώτος, οι οποίοι, με νύχια και με δόντια, αγωνίζονται να μην χάσουν τον έλεγχο της πολιτικής κατάστασης.

Μια νίκη, συνεπώς, του Αντώνη Σαμαρά αποτελεί εξαιρετικά σημαντική νίκη της ελληνικής κοινωνίας εναντίον των δόλιων «προστατών» της και δημίων της.

Μια νίκη του Αντώνη Σαμαρά, ανεξάρτητα από το τι πιστεύει πραγματικά ο ίδιος και πώς θα εξελιχθεί, αποτελεί ιστορικό γεγονός «ανατροπής»: Ισχυρό καταλύτη των πολιτικών εξελίξεων και αλλαγής συσχετισμών σε βάρος των ποικίλων και πολύχρωμων δυνάμεων που «συνωμοτούν» για τη διάλυση της ελληνικής κοινωνίας…

Είναι κρίσιμος αυτός ο «πόλεμος» στη Ν.Δ. για όλους μας…

Η ουσία βέβαια είναι πως ο Εθνάρχης του Κίουπκιοϊ, ούτε ζωγραφιστό δεν τον ήθελε τον Σαμαρά μετά τα κατορθώματά του στις μάχες του Σκρα και του Πόγραδετς.

Ο Κ.Καραμανλής δεν κυβέρνησε τη χώρα μόνο από το ‘74 και μετά. Έγινε πρωθυπουργός το 1955 με βασιλική εντολή και κυβέρνησε έως το 1963. Επί πρωθυπουργίας του λειτουργούσαν κανονικά τα στρατόπεδα εξορίας , στη συμφωνία της Ζυρίχης μπήκε από το πουθενά ο παράγοντας Τουρκία στο Κυπριακό Ζήτημα , το παρακράτος ανθούσε ( δολοφονία Λαμπράκη ) , ξεριζώθηκε ο ελλληνισμός της Πόλης κλπ κλπ κλπ . Να σημειώσουμε ότι το 1961 εκλέχτηκε με μεγάλη πλειοψηφία χάρη στη ψηφοφορία και των δέντρων .

Kόκκινε,
ασφαλώς το ΚΚΕ υπήρξε μια τιμητική εξαίρεση. Δεν παρασύρθηκε από τον συρφετό των “πατριωτών” και τήρησε στάση αξιοπρεπή.
Για να θυμόμαστε μέχρι που είχε φτάσει η αθλιότητα, όταν δημοκρατικά και αριστερά κόμματα ανέχθηκαν να συρθούν από έναν χουντικό φασίστα και προδότη των Ιερών του Κανόνων, τον υβριστή δεσπότη Παντελεήμονα, τον δίκην δημοσίου υπαλλήλου μετατεθειμένο στη Θεσσαλονίκη μοιχεπιβάτη του θρόνου της Θεσσαλονίκης που όπως και ο Άνθιμος εγκατέλειψε τη νύμφη επισκοπή του για μια πλουσιότερη μητρόπολη.:
“…ο Παντελεήμονας διαβάζει το ψήφισμα, όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται: “Τι έχουν να προσφέρουν τα Σκόπια εις την Αμερικήν και εις τον υπόλοιπον πεπολιτισμένον κόσμον, ει μη μόνον εγκληματίας και πάσης φύσεως διεστραμμένους ανθρώπους;”…

Αναλυτικότερα

Κυριακή 4 Μάη 1997
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Συλλαλητήρια του εθνικισμού και της “ονοματολογίας”

Την 5ετία 1991-1995 η Ελλάδα, των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, έζησε κάτω από το δηλητηριώδες σύννεφο του εθνικιστικού παροξυσμού, που η ολιγαρχία και οι αστικοί πολιτικοί φορείς επέβαλαν στον τόπο. Ενα “μαύρο” μέτωπο πατριδοκάπηλων υπερπατριωτών, αξιοποιώντας την πολιτική των κυβερνώντων και με “πανωφόρι” τα επίσημα κρατικά συνθήματα του τύπου “το όνομά μας είναι η ψυχή μας” και “η Μακεδονία είναι μία και ελληνική”,διέπρεψαν σε σοβινισμό, αιχμαλωτίζοντας τη χώρα στον αστερισμό της “ονοματολογίας”.Είναι η εποχή των εθνικιστικών συλλαλητηρίων, όπου κυβερνητικοί παράγοντες, κόμματα της αντιπολίτευσης, δημοτικοί άρχοντες και σεβάσμιοι δεσποτάδες “έσπερναν” το παραλήρημα της εθνικοφροσύνης.
Η Θεσσαλονίκη σε “παροξυσμό”

Η αρχή των συλλαλητηρίων έγινε το Φλεβάρη του 1992 στη Θεσσαλονίκη.Η συμπρωτεύουσα “ρυπαίνεται” από σωρό προπαγανδιστικού υλικού παρακρατικών και εθνικιστικών οργανώσεων, ενώ την ώρα της συγκέντρωσης τα μεγάφωνα δονούνται από κραυγές για τη Βόρεια Ηπειρο, την Κορυτσά, το Μοναστήριο, την Ανατολική Ρωμυλία, την Κωνσταντινούπολη και τις άλλες… “αλύτρωτες πατρίδες”.Ολα αυτά λέγονταν από ομιλητές, όπως ο Μητροπολίτης Παντελεήμων, οι οποίοι είχαν στο πλευρό τους βουλευτές όλων των κομμάτων – πλην του ΚΚΕ φυσικά – όπου, μεταξύ άλλων και ο Λ. Κύρκος του ΣΥΝ.

Το ΚΚΕ καταδικάζει με ανακοίνωσή του το όλο κλίμα, τονίζοντας ότι τέτοιες πρακτικές “καλλιεργούν την εθνικιστική ψύχωση και δεν εξυπηρετούν φυσικά τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και της χώρας”.

To ΠΑΣΟΚ παλλόταν από “πατριωτικό” φανατισμό: “Ενας σεισμός μεγάλης ψυχικής έντασης και πολλών ρίχτερ γίνεται αυτή την ώρα στη συμπρωτεύουσα”,έλεγε στη Βουλή ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ. Η ΝΔ, με αφορμή τη θέση του ΚΚΕ, εξέδιδε την ακόλουθη ανακοίνωση: “Τα υπολείμματα του ΚΚΕ είχαν την ευκαιρία να εξιλεωθούν για ένα θλιβερό παρελθόν. Δυστυχώς, δεν το έπραξαν”…

Οσο για το πώς είδε ο αστικός Τύπος το θέμα, το παράδειγμα του “Εθνους” είναι ενδεικτικό: “Εθνική πανστρατιά”, “Απάντηση σε όσους καπηλεύονται την κληρονομιά μας”,ήταν μερικοί από τους τίτλους της εφημερίδας την επόμενη μέρα.
Η συνέχεια στην Αθήνα

Η συνέχεια δόθηκε στην Αθήνα, στις 10 Δεκέμβρη του 1992.Μία μέρα πριν η “Ελευθεροτυπία” διαφημίζει το συλλαλητήριο με τίτλο: “Βροντερό “όχι” προς κλεπταποδόχους της ιστορίας μας”… Από την κυβέρνηση της ΝΔ, που “εξαίρει” την πρωτοβουλία των διοργανωτών και “κλείνει” τα σχολεία, μέχρι και την Αρχιεπισκοπή,που εκδίδει κάλεσμα σε όλες τις ενορίες να συμμετάσχουν, η παρουσία στο συλλαλητήριο καθίσταται, ουσιαστικά, υποχρεωτική…

Το ΚΚΕ καταδικάζει την όλη επιχείρηση, τονίζοντας ότι τροφοδοτεί τους εθνικιστικούς κύκλους. Ο ΣΥΝ “διατηρεί τις αντιρρήσεις του”, αλλά συμμετέχει με αντιπροσωπεία του… Το ΠΑΣΟΚ παίρνει μέρος με σύσσωμη την κοινοβουλευτική του ομάδα.

Την επόμενη του συλλαλητηρίου, ο “Ελεύθερος Τύπος” κυκλοφορεί με τον τίτλο “Και σαν πρώτα ανδρειωμένη”…,ενώ ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ Α. Τσοχατζόπουλος, δηλώνει: “Ο ελληνικός λαός απορρίπτει κάθε απόπειρα ιστορικής έκπτωσης και διαπραγμάτευσης… Η κυβέρνηση δεν μπορεί πια να το αγνοεί”.
Το ένα μετά το άλλο

Το Φλεβάρη του 1994, η Θεσσαλονίκη δονείται από συνθήματα του τύπου “Στα όπλα, στα όπλα να πάρουμε τα Σκόπια”,από τις ιαχές των συμμετεχόντων στο “ιερό συλλαλητήριο” του Μητροπολίτη Παντελεήμονα.

Η κυβέρνηση διατείνεται ότι “δε συμμετέχει σε κανένα συλλαλητήριο”! Στο μεταξύ, δεκάδες είναι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ (όπως ο σημερινός πρόεδρός της Κ. Καραμανλής) και της Πολιτικής Ανοιξης που… κοσμούν το συλλαλητήριο,την ώρα που ο Παντελεήμονας διαβάζει το ψήφισμα, όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται: “Τι έχουν να προσφέρουν τα Σκόπια εις την Αμερικήν και εις τον υπόλοιπον πεπολιτισμένον κόσμον, ει μη μόνον εγκληματίας και πάσης φύσεως διεστραμμένους ανθρώπους;”…

Οσο για τον Α. Τσοχατζόπουλο,και αφού το ΠΑΣΟΚ έχει κερδίσει τις εκλογές του 1993,δηλώνει: “Το συλλαλητήριο δείχνει… με ευθύνη της ορθοδοξίας… ότι οι Μακεδόνες παραμένουν ανυποχώρητοι στη διεκδίκηση των εθνικών τους δικαίων…”.
“Ξανά εδώ”…

Την ίδια μέρα, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ στο Δημοτικό Συμβούλιο της Θεσσαλονίκης αποφασίζουν νέο συλλαλητήριο! Ο δημοτικός σύμβουλος του ΚΚΕ διαφωνεί ανοιχτά,υπογραμμίζοντας ότι “οι λαοί των Βαλκανίων μπορούν να συμβιώσουν, εάν φύγουν από μέσα οι ξένες δυνάμεις, οι οποίες και υποκινούν αυτήν κατάσταση”.

Τελικά, το συλλαλητήριο πραγματοποιείται στις 31 Μάρτη.Η κυβέρνηση την επομένη “είδε” ότι η σύναξη συνέβαλε στην “υπεράσπιση της ειρήνης και της σταθερότητας” στην περιοχή…. Δεν “είδε” τα συνθήματα που κυριάρχησαν όπως: “Η λύση είναι μία, σύνορα με τη Σερβία”, “Διαλύστε το εργοστάσιο ηρωίνης που ονομάζεται Σκόπια”, “Στείλτε ψυχοφάρμακα στα Σκόπια” κλπ.

Από το πλήθος των δηλώσεων ξεχωρίζει πάλι αυτή του Α. Τσοχατζόπουλου που, για τις ανάγκες του “εμπάργκο”, το οποίο έχει ήδη επιβληθεί, υποστήριξε πως “η γενική συμμετοχή επιβεβαιώνει, ύστερα από πολλά χρόνια, ότι έχουμε εθνική πολιτική”. Οσο για τα “ΝΕΑ”,κυκλοφορούν με τίτλο “Ασπίδα ο Λαός της Μακεδονίας” και ρεπορτάζ του τύπου “Θύελλα χειροκροτημάτων για την εγγονή του Μελά”…
Και ο Λογοθέτης “μακεδονομάχος”…

Ο δήμαρχος Πειραιά Στ. Λογοθέτης… στις 3 Μάρτη,υπό τας ευχάς του Μητροπολίτη Καλλίνικου,στήνει συλλαλητήριο στον Πειραιά. Την ώρα των ομιλιών ουδείς, ούτε η κυβέρνηση διά του παριστάμενου υφυπουργού Εθνικής Οικονομίας Μ. Μπεντενιώτη, ούτε κάποιος εκ των παρισταμένων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και της ΠΟΛ. ΑΝ. θίγεται, όταν φασίστες της “Χρυσής Αυγής” φωνάζουν τα συνθήματα “Λαός – Στρατός – Εθνικισμός”, με φόντο τα πανό που γράφουν “σε μια Ελλάδα νέα στα Σκόπια η σημαία”… Το ΚΚΕ καταγγέλλει την εθνικιστική υστερία.

Ο κύκλος των μισαλλόδοξων συλλαλητηρίων κλείνει το Φλεβάρη του 1995 στη Θεσσαλονίκη.

http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=3622367&publDate=4/5/1997

http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/storyPlain.do?id=2806201&action=print

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΣΥΝ Κύρκο και (καιροσκοπική) χείρα κίνει

Επειδή η «αριστερή» υποκρισία περί το Σκοπιανό συνεχίζεται, επειδή με το «πες πες» κάποιοι πάνε να βγάλουν την ουρά τους απέξω, αναδημοσιεύουμε (τα καλά πρέπει να αναδημοσιεύονται) την πολύ εύστοχη επισήμανση του Π. Μεντρέκα, μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ, ο οποίος σε προχτεσινό άρθρο του στο «Ρ» υπενθύμισε τι έλεγε ο ΣΥΝ (εν γένει) και ειδικά ο Λεωνίδας Κύρκος, όταν ως βουλευτής του ΣΥΝ έτρεχε στο πρώτο σκοπιανοφαγικό συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης και κατηγορούσε τους «πλην Λακεδαιμονίων» κομμουνιστές που δε συμμετείχαν:

«Επρόκειτο για μια τεράστια λαϊκή εκδήλωση που τη χαρακτήριζε η έντονη ευαισθησία απέναντι σε οποιαδήποτε προσπάθεια αμφισβήτησης των συνόρων της ελληνικής Μακεδονίας, πλαστογράφησης της ιστορίας, υφαρπαγής της ιστορικής κληρονομιάς» (Λ. Κύρκος, «Αυγή», 15/2/1992).

*

Μάλιστα, σε εκείνη την ίδια δήλωση ο Λ. Κύρκος, ωραιοποιώντας επιπλέον τον εθνικιστικό χαρακτήρα της «λαοσύναξης», που δονούνταν από τις ιαχές «Φωτιά φωτιά στα σκοπιανά σκυλιά» (!), υποστήριζε:

«…Η εκδήλωση… δεν είχε τίποτα επιθετικό, εξτρεμιστικό…» («Σκοπιανό – Ο λαός μπορεί να βγάλει συμπεράσματα», «Ριζοσπάστης» 19/3/1996).

*

Οσο για την «Αυγή», απηχώντας τις θέσεις του ΣΥΝ για το συλλαλητήριο, έγραφε στο πρωτοσέλιδό της για τα όσα είχαν διαδραματιστεί μια μέρα πριν στη Θεσσαλονίκη:

«Εντυπωσιακό το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης. ΠΑΛΜΟΣ ΜΕ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ».

Και συνέχιζε:

«Με ωριμότητα, που έπεισε και τους πλέον δύσπιστους, αλλά και πατριωτικό παλμό, εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες από όλη τη Μακεδονία εξέφρασαν χτες σε μια συγκέντρωση με ιδιαίτερη μαζικότητα και ενωτικό χαρακτήρα την εθνική ευαισθησία τους και την αποφασιστικότητά τους να προασπίσουν την ακεραιότητα, την ιστορία και την πολιτιστική κληρονομιά του ελληνισμού…» («Αυγή», 15/2/1992).

***

ΥΓ: Αυτά. Κι αν χρειαστεί θα τα ανα-αναδημοσιεύσουμε…

http://www.femfox.gr/displayITM2.asp?ITMID=281190

Σλαβοβουλγαρική ιστορία
Χιλανδαρινός, Παΐσιος
Το βιβλίο αναφέρεται στη ζωή και το έργο του Βούλγαρου μοναχού Παϊσιου Χιλανδαρινού, ο οποίος το 1745 πήγε στο Αγιο Όρος, όπου έγραψε την πρώτη “Σλαβοβουλγαρική Ιστορία”, για το βουλγαρικό λαό, τους τσάρους, τους αγίους και για όλα τα βουλγαρικά έργα και γεγονότα, τα οποία συγκέντρωσε σε μια μικρή ιστορία προς όφελος του βουλγαρικού γένους. Στη συνέχεια, ο ίδιος την μεταφέρει στη Βουλγαρία, όπου γίνεται γνωστή από την πρώτη αντιγραφή του Σωφρόνιου. Πολλοί Βούλγαροι και ξένοι ιστορικοί έχουν μεταφράσει και μελετήσει το έργο του. Στην Ελλάδα κανείς δεν έχει ασχοληθεί διεξοδικά και ελάχιστοι αναφέρονται σ’ αυτό παρά μόνο αποσπασματικά. Σκοπός του βιβλίου είναι να γίνει γνωστός ο συγγραφέας και το έργο του στην ευρύτερη επιστημονική κοινότητα, όπως και σε κάθε άνθρωπο που ασχολείται με την ιστορία. Επίσης να ανατραπεί ο ισχυρισμός, ότι ο Παΐσιος είναι “μισέλλην”, γιατί πιστεύω, πως άδικα καλλιεργήθηκε αυτός ο χαρακτηρισμός, που δεν έχει καμία σχέση με τον σκοπό του Παΐσιου. Ο ίδιος ήθελε να ενισχύσει την εθνική συνείδηση των Βουλγάρων σε μια δύσκολη εποχή και όχι να φανατίσει το βουλγαρικό λαό εναντίον του ελληνικού. Επιπλέον οι αναγνώστες θα γνωρίσουν τις σχέσεις που είχαν οι Έλληνες και οι Βούλγαροι στη χρονική περίοδο που αναφέρεται μέσα από την οπτική του Παΐσιου.
Αρ. Σελίδων: 207 | Ημ. Έκδοσης: 2003

Εκδότης: Κυριακίδη Αφοί

Έχω υπόψιν μου ένα ντοκουμέντο για τη χουντική δραστηριότητα του Παντελεήμονα και άλλων δεσποτάδων του συναφιού του:

“Από τους μεγαλύτερους υμνητές της δικτατορίας, ο μέχρι το 1974 μητροπολίτης Σάμου Παντελεήμων ανακράζει: «Ζήθι έτη μαθουσάλεια Θεόπεμπτε Αντιβασιλεύ-πρωθυπουργέ».”

Η πηγή μου οι Ιοί της Ε.
http://archive.enet.gr/online/online_print?id=62735724