Υπάρχουν Εισαγγελείς και Ιατρικοί Σύλλογοι στην Ελλάδα;

Βατοπέδι-gate
Κάτι από… WaterGate;
Η περίεργη φήμη που θέλει τους φιλοξενούμενους της Μονής να είναι καταγεγραμμένοι από κρυφές κάμερες.

Μια περίεργη φήμη έχει διαδοθεί τις τελευταίες
ημέρες στο Άγιο Όρος και τους, πέραν αυτού,
εκκλησιαστικούς χώρους. Μια φήμη που έχει
στο επίκεντρό της τη Μονή Βατοπεδίου.
Οι φήμες που αρκετοί έχουν ακούσει, αλλά δεν θέλουν και να
πιστέψουν, κάνουν λόγο για βιντεοσκόπηση ανώτατου κυβερ-
νητικού παράγοντα (της εποχής που έγινε η βιντεοσκόπηση)
και εν ενεργεία κρατικού λειτουργού, τους οποίους συνδέει η
μεταξύ τους φιλία.
Και δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει κανείς περαι-
τέρω για τους επικίνδυνους δρόμους στους οποίους μπαίνει
ακόμη και η χώρα όταν διάλογοι δύο πολιτικών προσώπων με
καίριο πόστο στην κυβερνητική μηχανή γίνονται κτήμα τρίτων,

….Άλλοτε ο άνθρωπος ζούσε σε πλήρη αρμονία με τον δημιουργό. Αλλά μιά μέρα έκανε ένα λάθος ( το προπατορικό, κληρονομικό αμάρτημα). Διώχθηκε τότε από τον παράδεισο και εισήλθε στην ιστορία – μέσα σ’ αυτήν την ‘κοιλάδα των δακρύων’, όπου είναι αναγκασμένος να κερδίζει το ψωμί του με τον ιδρώτα του προσώπου του.
Αλλά χάρις στο χαρμόσυνο Άγγελμα, που είναι η έλευσις του Μεσσία (του Ιησού στο Χριστιανικό σύστημα) στη γη, μπορούσε πλέον να κάνη την ‘σωστή εκλογή’ και να εξασφαλίση την σωτηρία (ατομικά) για την αιωνιότητα. Στο τέλος των χρόνων, μετά τον τελικό Αρμαγεδδώνα, οι καλοί και οι κακοί θα διαχωρισθούν οριστικά οι μέν από τους δε. Η μεταϊστορική κατάσταση θα επαναφέρει την προϊστορική κατάσταση και θα είναι το τέλος της ιστορίας: η ιστορία θα κλείση, θα αποροφηθή, σαν μια παρένθεσις.
Από απόψεως δομής το σχήμα αυτό, προσγειωμένο με την αντικατάστασι του υπερπέραν με το εδώ, ξαναβρίσκεται, ακριβώς όμοιο, στην μαρξιστική θεωρία. Άλλοτε ο άνθρωπος ζούσε ευτυχισμένος στον αρχέγονο Κομμουνισμό (κοινοκτημοσύνη). Αλλά μια μέρα έκανε το λάθος. Και έγινε ο καταμερισμός της εργασίας, που επέφερε την ιδιοκτησία, την ιδιοποίηση των μέσων παραγωγής, την κυριαρχία ανθρώπου από άνθρωπο, την γέννησι των τάξεων.
Ο άνθρωπος εισήλθε στην ιστορία – μια ιστορία χαρακτηρισμένη από την σύγκρουσι, τις σχέσεις εξουσίας κ.λπ., των οποίων η ‘πάλη των τάξεων’ είναι η βασική κινητήριος δύναμις. Σε κάποια στιγμή όμως της ιστορικής πορείας η πιό εκμεταλλευμένη τάξις συνειδητοποιεί την θέσι της και από την στιγμή εκείνη αυτοεγκαθιδρύεται ως Μεσσίας συλλογικός της ανθρωπότητος.
Ο άνθρωπος μπορεί πλέον την ‘σωστή εκλογή’ και να εργαστή για την ταχύτερη εκπλήρωσι του αγώνος που άρχισε. Στο τέλος των χρόνων μετά την τελική μάχη οι καλοί και οι κακοί θα διαχωρισθούν οι μεν από τους δε. Η αταξική κοινωνία θα επαναφέρη – με την αφθονία επιπλέον – τις ευτυχισμένες συνθήκες του αρχέγονου κομμουνισμού. Οι θεσμοί θα εξαφανισθούν, το Κράτος θα γίνη άχρηστο. Θα είναι το τέλος της ιστορίας».
«… Στο δοκίμιό του για το ‘Εβραϊκό Πρόβλημα’ ο Κάρλ Μάρξ ισχιριζόταν ότι μόνο ο κομμουνισμός θα μπορούσε να πραγματοποιήση το ανθρώπινο υπόβαθρο του Χριστιανισμού με επίγειο τρόπο, υπογραμμίζοντας έτσι τις επαναστατικές ανεπάρκειες του χριστιανικού δόγματος (θρησκεία των δούλων, αλλά όχι επανάστασις των δούλων), καθώς και τις συγγένειες μεταξύ των δύο ‘προφητικών συστημάτων’ του πνευματικού και του επίγειου».
Και για να μην νομίζουν μερικοί ότι το θέμα αυτό έχει λήξει, ιδού τι διαβάζουμε: «Στις 26 Δεκεμβρίου 1977 η ‘ Νουβέλ Ομπσερβατέρ’ είχε ως τίτλο της πρώτης σελίδος της ‘ Ο Αβραάμ, ο άνθρωπος του έτους’. Ο Μπερνάρ Ανρί Λεβύ πηδούσε στο κινούμενο τραίνο (Σ.Μ., πρόκειται για γνωστό Εβραιογάλλο διανοούμενο, υμνητή του αναρχισμού και της ελλείψεως εξουσίας, που συμπεριλαμβάνεται στους ‘νέους φιλοσόφους’, οι οποίοι επιστρατεύτηκαν από την αριστερά εναντίον της Νέας δεξιάς, όπως αποκαλούν τη ομάδα G.R.E.C.E., της οποίας τα αρχικά στα γαλλικά σημαίνουν Ομάδα Αναζητήσεων και Μελετών για τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό).
Το τελευταίο του βιβλίο (του Λεβύ) δίνει μεγάλη έκτασι και θέσι ατον Αβραάμ, τον Μωϋσή, τον Ιακώβ και τους λοιπούς. Με μια πολύ απλή θέσι, που στηρίζεται σε ένα μοναδικό ισχυρισμό: ο ολοκληρωτισμός γεννάται από την ερείπωση του μονοθεϊσμού. Για να καταπολεμηθή ο ολοκληρωτισμός, αρκεί να επιστρέψει κανείς στον Νόμο (υπονοείται ο Νόμος του Ισραήλ). Ο μονοθεϊσμός λοιπόν θα ήταν το αιώνιο όχι, η απόλυτη ένστασις, η αρχή κάθε αντιστάσεως. Ο Λεβύ, νέος Μωϋσής, πήρε τον θεό σε στενογραφία…
Απ’ εκεί κι έπειτα είναι το μακελλειό. Σύμφωνα με τον Λεβύ απέναντι στον μονοθεϊσμό υπάρχουν τα ‘είδωλα’. Και τα είδωλα στην Ευρώπη είναι οτιδήποτε δεν προέρχεται από τον ιουδαιοχριστιανισμό ή προέρχεται ανεπαρκώς. Έτσι για μιά φορά ακόμη η Ευρώπη τίθεται υπό κατηγορίαν. Ένα μέρος του βιβλίου τιτλοφορείται ‘Αθήνα ή Ιερουσαλήμ’. Γιατί μεταξύ των δύο πρέπει να επιλέξη κανείς.
Έτσι ξαναβρίσκουμε την εποχή που οι μονοθεϊστές ιερείς γκρέμιζαν συθέμελα τους ναούς, ακρωτηριάζοντας τα αγάλματα, κρεούργησαν την Υπατία, αρνούνταν να υπηρετήσουν τον αυτοκράτορα και άνοιγαν τις πύλες της Ρώμης στους βαρβάρους. Δηλαδή ξαναβρίσκουμε κάποιο ‘συνεπή αντιφασισμό’ του Λεβύ, του οποίου η ευχή συνοψίζεται σε δύο λέξεις: ‘ Λησμονήστε την Αθήνα’. Ας λησμονήσουμε λοιπόν την Αθήνα. Ας διαγράψουμε το ελληνικό ‘ θαύμα’, γιατί δεν συμμορφώνεται με τον Δεκάλογο… Το θέατρο του Αισχύλου είναι, φαίνεται, μια απάνθρωπη κωμωδία… Η ελληνική πόλις είναι, μας βεβαιώνουν, ένα υπόδειγμα ‘ ολοκληρωτισμού’… Ας ξεχάσουμε τον Αριστοτέλη, τους προ-Σωκτατικούς, τους τραγικούς…».

*Mporei na htan a8eos alla ka8eta anti8etos ston e8nikismo k OXI antishmhths.

Αν θέλουμε να είμαστε όντως ειλικρινείς απέναντι στην ιστορία, πρέπει να παραδεχτούμε ότι ουδέποτε δοκιμάστηκαν σωστά Αριστερής φύσεως απόπειρες, και όταν κάποιες από αυτές έδειξαν να είναι στον σωστό δρόμο, καταπνίγηκαν. Δεν θεωρείτε προφανώς αριστερή απόπειρα την Σοβιετική Ένωση ή την Δημοκρατία του Βιετνάμ – και σίγουρα ξέρετε πως κατέληξε τόσο η Παρισινή Κομμούνα, όσο και το αναρχικό πείραμα της Ισπανίας.

Προφανώς πρέπει να ξεπεράσουμε τις παλιές τακτικές και να δημιουργήσουμε καινούργιες ευκαιρίες. Το παράδειγμα της αρχαίας Αθήνας είναι πολύ καλό, και νομίζω πως στην Σουηδία είναι όντως τα πράγματα όπως τα λέτε.

Η μόνη περίπτωση – κατ’ εμέ πάντα – να υπερβούμε τα παλιά μοντέλα, είναι η παιδεία. Σωστή παιδεία, ανοιχτόμυαλη, με σκοπό την καλυτέρευση της ζωής όλων και όχι κάποιων ολίγων, απαλλαγμένη από δεισιδαιμονίες και αγκυλώσεις, με σκοπό να κάνει τους ανθρώπους να σκέφτονται, να ψάχνουν και να αγαπούν την γνώση.
Δυστυχώς είναι τόσες πολλές οι προϋποθέσεις που πρέπει να υπάρξουν γιά να δημιουργηθούν απλά και μόνο οι βάσεις γιά κάτι τέτοιο, και θα θιχτούν τόσοι πολλοί “θεσμοί” με την δημιουργία τέτοιας παιδείας, που είναι συζητήσιμο το κατά πόσο θα αφεθούμε ελεύθεροι να την δημιουργήσουμε.

Απάντηση στο “πού” πρέπει να πάμε, έχω – απάντηση στο “πώς”, δυστυχώς, δεν έχω…

Μην είμεθα και μηδενισταί…

ΑΝΤΙΔΟΣΙΣ. ΕΝΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΤΩΝ ΑΘΗΝΑΙΩΝ
Ένα μέτρο με το οποίο κατέστησαν αδύνατη την φοροδιαφυγή των πλούσιων πολιτών οι Αθηναίοι. Ένα μέτρο που εάν εφαρμόζονταν σήμερα θα έλυνε το ζήτημα της φοροδιαφυγής των μεγάλων εισοδημάτων.
Οι Αθηναίοι υποχρέωναν τους πλουσιότερους των δέκα φυλών να κατασκευάζουν πολεμικά πλοία. Κάθε φυλή εξέλεγε 120 πρόσωπα μεταξύ των πλουσιοτέρων. Οι μισοί απ’ αυτούς που ονομάζονταν συμμορία, συνενώνονταν μ’ όλες τις συμμορίες των άλλων φυλών και διαιρούνταν, όλοι μαζί σε τέσσερις συμμορίες των 300 ατόμων η κάθε μια.
Οι εναπομένοντες μισοί των δέκα φυλών, που περιελάμβαναν τους λιγότερο πλούσιους, παρέμεναν επικουρικοί και συνεισέφεραν ανάλογα. Η κάθε μια από τις τέσσερις συμμορίες είχε δικό της στρατό και δικό της ρήτορα.
Πλούσιοι θεωρούνταν όσοι είχαν περιουσία δέκα ταλάντων.
Εάν κάποιος από τους πλούσιους, που τους υποδείκνυε η κάθε φυλή, ζητούσε την απαλλαγή του από την τριηραρχία (έξοδα κατασκευής, συντήρησης), με την δικαιολογία ότι δεν είναι πλούσιος, τότε δικαιούνταν ο οποιοσδήποτε άλλος πολίτης να δηλώσει αποδοχή του αξιώματος, υπό τον όρο να ανταλλάξει την περιουσία του με την περιουσία του ενιασταμένου. Η πράξη αυτή καλούνταν αντίδοσις.
Είναι ολοφάνερο ότι κανείς πλούσιος δεν θα ήταν πρόθυμος να ζητήσει απαλλαγή από την τριηραρχία, κινδυνεύοντας ν’ ανταλλάξει την περιουσία του με την περιουσία κάποιου, ο οποίος διέθετε μικρότερη από την δική του.
Η αντίδοση ίσχυε στην τριηραρχία, στην χορηγία, στην εστίαση και στην γυμνασιαρχία. Οι δημόσιες αυτές λειτουργίες ήταν ετήσιες και επομένως κάθε χρόνο γίνονταν αντιδόσεις.
Ο ενιστάμενος, αυτός δηλαδή που ζητούσε απαλλαγή, όφειλε να υποδείξει αυτόν που θεωρούσε πλουσιότερό του. Εάν ο τελευταίος αυτός αμφισβητούσε τον ισχυρισμό του ενισταμένου, ακολουθούσε δίκη, ειδική για την περίπτωση αυτή. Κατ’ αυτή ο καθένας τους ορκίζονταν ότι ορθώς και δικαίως αποφαίνονταν για την περιουσία του, και εντός τριημέρου υπέβαλλε λεπτομερή κατάστασή της. Μετά απ’ αυτό παραπέμπονταν η υπόθεση στο αρμόδιο δικαστήριο, στο οποίο γίνονταν συζήτηση περί της αξίας της περιουσίας, περί των βαρών της κλπ. (Δημοσθ. Προς Φαίν. 5).
Εν τω μεταξύ, καθένα από τους διάδικους προφυλακτικώς μπορούσε να κατάσχει την περιουσία του αντιδίκου του και να την σφραγίσει (Δημοσθ. Κατά Μειδίου 79). Η εναλλαγή της περιουσίας (αντίδοση) λάμβανε χώρα πριν από την έκδοση της δικαστικής απόφασης (Ισοκρ. περί αντιδόσεως 5).
Στην αντίδοση περιλαμβάνονταν η εναλλαγή όλης της περιουσίας, τα ζώα οι δούλοι (Λυσίου περί αντιδ. 1), οι αποκτήσεις (Δημοσθ. Κατ’ Αφόβου Β, 17), και τα χρήματα (Δημοσθ. Προς Λεπτίνη). Κατ’ εξαίρεση απαλλάσσονταν από την αντίδοση τα μεταλλεία («πλην των εν τοις έργοις τοις αργυρίοις»), οι κληρουχίες (Δημοσθ. Περι Συμμοτιών 16), τα κοινωνικά δηλαδή τα αδιαίρετα και οι περιουσίες που συνεπάγονται προσωποπαγείς υποχρεώσεις, όπως η διατροφή της μητρός.
Κατά την συζήτηση της αντίδοσης ήταν δυνατόν να συζητηθούν ορισμένες εξαιρέσεις των ανταλλακτέων.
Είναι αξιοθαύμαστη η απλότητα αλλά και η αποτελεσματικότητα του φορολογικού αυτού μέτρου. Παραδίδει η πολιτεία τους πλούσιους πολίτες στο έλεγχο της υποχρεωτικής ειλικρίνειας του καθενός, και προς την πολιτεία και προς στους ανθρώπους της ίδιας οικονομικής επιφάνειας. Από τις πολλές αναφορές σε συγκεκριμένα περιστατικά που διαθέτουμε, από τους ρήτορες της εποχής, είναι φανερό ότι η διαδικασία αυτή εφαρμόζονταν συχνά. Και ο Ισοκράτης και ο Δημοσθένης υπήρξαν αντίδικοι σε περιπτώσεις αντιδόσεων.

Βιβλιογραφία: «ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ».
Ι. Δ. Ζέπος

Αφού λοιπόν οι Αριστερής φύσεως απόπειρες απέτυχαν – ας είμαστε ειλικρινείς απέναντι στην ιστορία – δεν είναι φυσιολογικό να αναζητούμε λύσεις που να υπερβαίνουν τις παλιές τακτικές και να υπόσχονται πρακτικότερα και εφικτότερα αποτελέσματα; Απ΄ όσο μου έρχεται πρόχειρο στη μνήμη μου, νομίζω πως οι Σουηδοί έχουν κινηθεί με ικανοποιητική επιτυχία προς την κατεύθυνση αυτή. Προσωπικά δεν έχω κατασταλάξει σε κάποια άποψη. Αυτός είναι και ο λόγος που βασανίζω τους συνανθρώπους μου με τόσα ερωτήματα.

Αν το δεξί ποδάρι αρχίσει να βλέπει τον μικρόκοσμο του (αρχικά) ανθρωποκεντρικά, θα δεί πως ο “κατώτερος” δεν είναι όντως κάτι τέτοιο, θα δεί πως όλοι έχουμε τις ίδιες ανάγκες και θα αναγνωρίσει πως όλοι έχουμε τα ίδια δικαιώματα – να ζήσουμε, να ευτυχήσουμε, να δημιουργήσουμε – και θα μπορούσε ίσως να αρχίσει να γιατρεύεται από την ποδάγρα του κτηνώδους ατομικισμού που υποφέρει. Αν τώρα συνέχιζε στον μακρόκοσμο, θα έβλεπε πως δεν είναι το μόνο ποδάρι στον πλανήτη, πως υπάρχουν και άλλα ποδάρια που δικαιούνται εξίσου να ζήσουν με αξιοπρέπεια και άνεση, όπως αυτό. Θα καταλάβαινε πως το σύμπαν δεν γυρνά γύρω του, πως η πατούσα του πατάει δέκα πόντους χώμα και όχι έναν πλανήτη ολόκληρο και αποκτώντας επίγνωση του πόσο μικρό είναι σε κοσμικά πλαίσια θα καταλάβαινε πιά την ανάγκη να συνεργαστεί και να βοηθήσει/βοηθηθεί από τα άλλα ποδάρια. Αν το δεξιό ποδάρι τα έκανε όλα αυτά, μάλλον θα είχε γίνει πιά αριστερό ποδάρι, οπότε ερχόμαστε στην δικιά μου πίστη, πως μπορεί να έχεις δύο ποδάρια αλλά έχεις μόνο ένα κεφάλι.

Η “αριστερά”, κατά την γνώμη μου πάντα, δεν είναι ένα κόμμα ή μία πολιτική τοποθέτηση – είναι ένας τρόπος ζωής.
Ο “αριστερός” δεν καίει το δάσος γιατί είναι αυτό που θα κρατήσει ζωντανούς όλους μας, δεν κλωτσάει τον σκύλο γιατί αναγνωρίζει την αξία όλων των ζωντανών οντών, δεν πατάει πάνω στον αδύναμο γιατί καταλαβαίνει πως αυτό δεν κάνει τον κόσμο καλύτερο, δεν εκμεταλλεύεται τον φτωχό γιατί δεν θέλει να τον εκμεταλλεύονται και αυτόν, δεν βιάζει γυναίκες γιατί σιχαίνεται την επιβολή του δυνατού στον αδύνατο και δεν πουλάει παιδική πορνογραφία γιατί δεν θέλει να κερδίζει από τον πόνο του συνανθρώπου του. Αν όλα αυτά, μέχρι να τα καταλάβει σε βάθος ή να του γίνουν δεύτερη φύση, το ποδάρι αποφεύγει να τα κάνει απλά και μόνο γιά να μην κάνουν και σ’ αυτό τα ίδια, ίσως αυτό αποτελεί τη μόνη περίπτωση που ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

‘Εχουμε δημιουργήσει μιά κοινωνία που στηρίζεται στο κέρδος, γι’ αυτό και το δεξιό ποδάρι έχει τόση δύναμη, παρ’ όλη την ποδάγρα του, που ανέφερα παραπάνω. Καιρός να πάψουμε να σκεφτόμαστε με τα πόδια, θα έλεγα…

Και όσο γιά τον όρο “αριστεροί”, είναι απλά ένας τίτλος που κάποιοι δώσανε σε κάποιους άλλους επειδή κάθονταν στην αριστερή πλευρά του κοινοβουλίου – αν κάθονταν πάνω σε καρφιά, θα τους είχαν πει “φακίρηδες”… προτιμώ τον όρο “σκεπτόμενος άνθρωπος”, προσωπικά.

………………………….

Δυστυχώς δεν έχω τον χρόνο αυτές τις μέρες να διαβάσω το δεύτερο κείμενο σας – υπόσχομαι να προσπαθήσω το Σαββατοκύριακο.