Από βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, που προήλθανε από ατύχημα στη Δραπετσώνα κατά τα γυρίσματα του τελευταίου μέρους της ανολοκλήρωτης πλέον Τριλογίας του, πέθανε αργά το βράδυ σε νοσοκομείο του Φαλήρου ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. Με έργο που χωρίζονταν πάντα ανεπίσημα σε τριλογίες, ο σημαντικότερος Έλληνας σκηνοθέτης είχε τιμηθεί με το Αργυρό Λιοντάρι στη Βενετία για το Τοπίο στην Ομίχλη (1988) με το οποίο τερμάτισε τη “Σιωπή” του, και με Χρυσό Φοίνικα στις Κάνες για τη Μια Αιωνιότητα και Μια Μέρα (1998) με την οποία κλείσανε τα “Σύνορα” του, αλλά σημάδεψε αιώνια τον ελληνικό κινηματογράφο με το κυριολεκτικά “Ιστορικό” έργο του, τις Μέρες του ’36 (1972), τον Θίασο (1975) και τον Μεγαλέξαντρο (1980). [mftm]
Περισσότερα: Στάχτες και Wikipedia
«Το μετέωρο βήμα του πελαργού».
Ο Χομεϊνί της Μακεδονίας
το φθινόπωρο του 1990, τότε που είχε ανοίξει ιερό πόλεμο, πραγματική ελληνορθόδοξη «τζιχάντ», εναντίον του «αντεθνικού και βλάσφημου» έργου του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Στην Αθήνα η υπόθεση είχε περιγραφεί περίπου ως γραφική και γελοία. Το γεγονός είναι, όμως, ότι ο μητροπολίτης είχε κατορθώσει να επιβάλει ένα κλίμα πραγματικής τρομοκρατίας στην περιοχή, με τις απειλές και τους αφορισμούς όσων συμμετείχαν στο γύρισμα και το συνεχές σαμποτάρισμα των σκηνών. Μπορεί, τελικά, η ταινία να γυρίστηκε, αλλά στην περιοχή, ακόμα και σήμερα, παραμένει απαγορευμένη. Ούτε στιγμή δεν διανοήθηκαν οι αρχές της πόλης να διατηρήσουν ένα μέρος των όμορφων σκηνικών που είχε κατασκευάσει ο Μικές Καραπιπέρης στον Σακουλέβα. Τον Νοέμβριο του 1992 επιχειρήθηκε η προβολή του «Πελαργού» στην Πτολεμαϊδα. Με παρέμβαση του Καντιώτη, ο δήμαρχος αντέδρασε και η προβολή ματαιώθηκε. Όσο για τον Φλωριναίο που είχε κρεμάσει στο σπίτι του τα υβριστικά πανό της μητρόπολης κατά Αγγελόπουλου (που έδειχναν τον σκηνοθέτη να «τα πιάνει» από την ΕΟΚ και να στεφανώνεται από τον διάβολο) κι αυτός αθωώθηκε από το Εφετείο.
http://www.iospress.gr/ios2000/ios20000116a.htm
Η παραπομπη σας “ευκαιρίας δοθείσης” στον ανθελληνα Ιό και στο δικτυο σιχαμερών χαφιέδων και πρακτορων που τον πλαισιωνουν (ξερετε εσεις) είναι υβριστική για το πρόσωπο του Αγγελόπουλου ο οποίος δεν ηταν ούτε άπατρις ούτε ανθελληνας.
Υπαρχουν καποια όρια στο πότε και που μπορει να κανει κανεις σιχαμερή προπαγάνδα ή αντιπροπαγάνδα.Και ο Καντιωτης -μπορει βλακωδως- έκρινε σκοπιμο να προστατεψει μια περιοχή η οποία βριθει πρακτορων και παρακρατικών και σε μια εποχή που ελαχιστα χιλιομετρα πιο πανω έπεφταν οι πρωτες ντουφεκιές.
ΝΤΡΟΠΗ!
ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ, ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΦΛΩΡΙΝΑ
Ο μητροπολίτης που αφόρισε Αγγελόπουλο – Μαστρογιάνι
Της ΒΕΝΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
«Τι φοβερή φωνή που έχει. Τι ένταση για γέρο άνθρωπο! Θα μπορούσε να παίξει δραματικούς ρόλους με απαιτήσεις», δήλωνε στην «Ε», στις 17 Δεκεμβρίου του 1990, ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι.
16/12/1990: Εξω από τη Μητρόπολη Φλώρινας οι πιστοί του Καντιώτη καταδικάζουν τον «άθεο»και «ακόλαστο» Θόδωρο Αγγελόπουλο (φωτογρ.: Χ. Μπίλιος)
Δεν έκανε κομπλιμέντα σε κάποιο Ελληνα συνάδελφό του ο Ιταλός σταρ, που είχε έρθει στην Ελλάδα για να πρωταγωνιστήσει στο «Μετέωρο βήμα του πελαργού» του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Για τον τότε μητροπολίτη Φλωρίνης Καντιώτη εξέφραζε ευγενικά την άποψή του. Κι ας τον είχε μόλις αφορίσει, μαζί με τον σκηνοθέτη, τους ηθοποιούς και τεχνικούς της ταινίας, αλλά και τους δύστυχους ντόπιους, που θα έκαναν στα γυρίσματα κάνα μεροκάματο.
Γνωστή η ιστορία. Αν σήμερα μας φαίνεται απίστευτη, στην Ελλάδα του 1990 ο πρώην μητροπολίτης, που πέθανε το Σάββατο σε ηλικία 104 χρόνων, είχε εγκαθιδρύσει στην επικράτειά του φονταμενταλιστικό καθεστώς, πολύ πριν η λέξη «Ταλιμπάν» μπει στο λεξιλόγιό μας. Κάποια στιγμή έμπλεξε στα δογματικά δίχτυα του και ο διεθνής Ελληνας σκηνοθέτης, που δεν είχε σκοπό για χάρη του να πάψει να γυρίζει ταινίες στη Φλώρινα.
Το χρονικό του αφορισμού είναι το εξής:
Για όλα φταίει το σενάριο
Ο Μαστρογιάνι, με τα ρούχα του ρόλου του, περπατάει απτόητος στη Φλώρινα κάτω από το πλακάτ του Καντιώτη (φωτογρ.: Χ. Μπίλιος)
Με κάποιο μυστήριο τρόπο έφτασε στα χέρια του Καντιώτη το σενάριο της ταινίας. Κάτι το μήνυμά της (Ελληνας πολιτικός εγκαταλείπει τη Βουλή και εξαφανίζεται στα σύνορα της χώρας, άγνωστος μεταξύ αγνώστων, σε καταυλισμό παράνομων μεταναστών), κάτι μια ερωτική σκηνή μεταξύ νεαρής μετανάστριας και Ελληνα δημοσιογράφου (που τελικά δεν γυρίστηκε ποτέ), ο Καντιώτης, που εκτός από θρήσκος ήταν και εθνικιστής και έβλεπε παντού Σκοπιανούς πράκτορες, εξεμάνη με τον Αγγελόπουλο. Τον απείλησε αμέσως με αφορισμό.
Ο σκηνοθέτης ήξερε, φυσικά, τι σημαίνει να γυρίζεις ταινίες σε δυσκολότερες εποχές – στον «Θίασο» επί χούντας είχε την αστυνομία στο κατόπι του. Αλλα δεν άφησε έτσι την υπόθεση. Δημιούργησε διεθνές θέμα. Ο Ακίρα Κουροσάβα από την Ιαπωνία τού έστειλε μήνυμα συμπαράστασης. Δόθηκε συνέντευξη Τύπου στην Αθήνα, πολύ πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα. Στο πλευρό του Αγγελόπουλου, εκτός από τον σταρ Μαρτσέλο, στάθηκαν σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ και η Αριστερά (στην κυβέρνηση ήταν τότε ο Μητσοτάκης, στο υπουργείο Πολιτισμού ο Τζαννής Τζαννετάκης). Μελίνα, Γιώργος Παπανδρέου, Λαλιώτης, Μπένος, Κύρκος, Κωνσταντόπουλος, Δαμανάκη, Λιάνης, όλοι έδωσαν το «παρών». Πίσω στη Φλώρινα οι κομματικές οργανώσεις των αριστερών κομμάτων προσπαθούσαν να κρατήσουν ψηλά την αξιοπρέπεια της ντόπιας κοινωνίας, που ήδη είχε πληρώσει βαρύ φόρο στη μισαλλοδοξία του μητροπόλιτη της.
Καμπάνες, σημαίες και συλλαλητήριο
Οταν ο Αγγελόπουλος, μέσα Δεκεμβρίου του 1990, ανέβηκε στη Φλώρινα για γυρίσματα, το κλίμα ήταν εφιαλτικό. Η πόλη είχε γεμίσει μαύρες σημαίες, πλακάτ και καρικατούρες, στις οποίες ο σκηνοθέτης κρατούσε σε σακούλι τα 600 εκατ. που είχε πάρει από την ελληνική Πολιτεία και την Ευρώπη του Διαβόλου, και οι λέξεις «αναρχία, ανθελληνισμός, αθεΐα, ακολασία» τον περιέβαλαν. Καμπάνες χτυπούσαν πένθιμα. Σημαίες ανέμιζαν. Εμβατήρια ακούγονταν. Αυτοκίνητα με ντουντούκες γυρνούσαν στους παγωμένους δρόμους και καλούσαν τον κόσμο σε συλλαλητήριο και στην τελετή αφορισμού στη μητρόπολη.
Το απόγευμα της 16ης Δεκεμβρίου χίλια άτομα, ανάμεσά τους και πολλοί νέοι, μαζεύτηκαν μπροστά στον μητροπολιτικό ναό της Φλώρινας, σε απόσταση λίγων μέτρων από το εντυπωσιακό σκηνικό που είχε ήδη στήσει ο αείμνηστος Μικές Καραπιπέρης, και άκουσαν τον παραληρηματικό λόγο του Καντιώτη. «Θα πέσουν κεραυνοί», φώναζε με όλη τη δύναμή του ο 84χρονος τότε μητροπολίτης. Το κρύο ήταν αφόρητο, αλλά το μίσος που ένιωθες στην ατμόσφαιρα σε περόνιαζε περισσότερο. Λίγες ώρες νωρίτερα, ένας αποφασιστικός Αγγελόπουλος είχε διασχίσει, πάντως, την άδεια πόλη συνοδευόμενος από συνεργάτες του και πολλούς δημοσιογράφους, Ελληνες και ξένους, για να πάει σε μια αντι-συγκέντρωση δημοκρατίας και ελευθερίας που είχε οργανωθεί στον κινηματογράφο «Ελληνίς».
Ο Τεό και οι άνθρωποί του στη Φλώρινα αντεπιτίθενται: από αριστερά προς τα δεξιά: Α. Σακελλαρίου, Δ. Πουλικάκος, Μ. Καραπιπέρης, Γρ. Πατρικαρέας, Μ. Μαστρογιάνι, Δ. Χρυσικού
Μεσαιωνική τελετουργία
Την επόμενη μέρα είχε σειρά ο «αφορισμός-πακέτο», όπως ευφυώς έγραφε το πρωτοσέλιδο της «Ε». Ας σημειωθεί ότι έγκυροι πανεπιστημιακοί θεολόγοι είχαν αποφανθεί ότι ήταν και αφορισμός-παρωδία, αφού ο Καντιώτης δεν είχε τη σύμφωνη γνώμη των 2/3 της Ιεραρχίας. Οχι, φυσικά, ότι αν ήταν έγκυρος θα είχαν… πιάσει τόπο όλα αυτά τα ανατριχιαστικά «ιερά κείμενα», που άκουσα να διαβάζει ο Καντιώτης από τον άμβωνα, κρυμμένη πίσω από μια κολόνα του ναού κι ενώ οι πιστοί έψελναν ομαδικά «αφορεσμένοι, αφορεσμένοι». Τουλάχιστον ο Καντιώτης τούς έδωσε ένα περιθώριο. Αν μετάνιωναν μέσα σε δύο χρόνια, ο αφορισμός τους θα ήρετο. Απ’ ό,τι ξέρουμε, όλοι τους το ίδιο αγύριστο κεφάλι κράτησαν. Ανάμεσά τους και ο 86χρονος Κων. Παπαλαζαρίδης, κομπάρσος στην ταινία. Οταν λίγους μήνες αργότερα έφυγε από τη ζωή, ο παπάς του χωριού του αρνιόταν να τον θάψει.
Κι ενώ στη Μητρόπολη Φλώρινας εκτυλισσόταν το θρησκευτικό θρίλερ, ο Αγγελόπουλος, ο Αρβανίτης, ο Μαστρογιάνι, ο Γρηγόρης Πατρικαρέας, η Δώρα Χρυσικού και όλοι οι άλλοι είχαν πιάσει δουλειά στο γειτονικό και χιονισμένο Αμύνταιο. «Αφορισμός κάτω από τέτοιους όρους είναι τιμή», δήλωνε ο σκηνοθέτης.
Η ταινία γυρίστηκε κανονικά, ταξίδεψε στις Κάνες και σε όλο τον κόσμο. Η αμέσως επόμενή του, το διάσημο και αριστουργηματικό «Βλέμμα τού Οδυσσέα», που πήρε και το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στις Κάνες, ξεκινούσε με μία από εκείνες τις μεγαλειώδεις σκηνές που μόνον ο Τεό μπορεί να γυρίσει. Μια αναπαράσταση του συλλαλητηρίου τού Καντιώτη στη Φλώρινα. *
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=197613
Αντίχριστε φασίστα perikli σου αφιερώνω τηνπαρωδία “Ο χορός των τραμπούκω”, από το 8:02
-Γύρνα ξανά στην παλιά σου φωλιά βασιλιά-
Εισαι ΠΟΛΥ μικρη και τιποτενια για να πεις εσυ, η μεταλλαξη του Γκεμπελς, εμενα αντιχριστο και φασιστα. Τις ταμπελιτσες και τα ποικιλοχρωμα αστερακια, τριγωνακια κλπ να τις κολλατε μεταξυ σας στη κλαδικη χαφιέδων και λοιπων παρασιτων για να κανετε και εξασκηση γιατι που ξερεις, η securitate μπορει να επανιδρυθει σε πανευρωπαϊκο επίπεδο και ενας κουκουλοφορος με εξειδικευση στην εκδοση πολιτικων φρονηματων βασει εγχειριδιου παντα βρισκει δουλεια.
Το παρεακι σας καλα εφαγε τοσα χρονια γλυφοντας την εξουσια και την παραεξουσια
http://www.ert.gr/kiononia/item/2477-Sto-aytofwro-gia-ofeiles-o-S-Fyntanidhs
“Στο πλευρό του Αγγελόπουλου, στάθηκαν σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου, Λαλιώτης κλπ”.
Τωρα αυτό το εβαλες για καλό ή για να αμαυρισεις τη μνημη του εκλιποντα;
Οι πραγματικοί αριστεροι παντως δεν συνεργαζονται με την νεοφιλελευθερη γιαφκα και μαλιστα σε εποχες μνημονίου. Και ίσως γι αυτό να τους παίρνει ο Θεός ξαφνικά για να σωθει η υστεροφημία τους.
Αυτα προς το παρον.
ΥΓ Τωρα που η Ελευθεροτυπία παει για λουκετο παρατηρειται και το εξης φαινομενο. Τα ποντικια, όταν μεινουν χωρις φαγητό, αρχιζει και δαγκάνει το ενα το άλλο.
Θόδωρου Αγγελόπουλου: “Ο Mελισσοκόμος”-1986
Ελένη Καραϊνδρου: “Το βαλς του γάμου”
Πέθανε κάνοντας αυτό που αγαπούσε να κάνει.
Είναι το μόνο παρήγορο για το α-νόητο τέλος του.
Προσπάθησε με καθαρό βλέμμα να δει τον Κόσμο
και να δώσει το δικό του νόημα στο Α-νόητο Τέλος
όπως και στην Α-νόητη Αρχή των Πραγμάτων.
Η Μικρότητα των λιγότερο καθαρών βλεμμάτων δεν έχει θέση εδώ.
τόσο άδικα, στο καθήκον του ως το τέλος…
Ο Θ. Αγγελόπουλος ήταν μεγάλος ποιητής,
διότι, ο κινηματογράφος ήταν απλά το εργαλείο
που χρησιμοποίησε για να εκφραστεί ποιητικά.
Αυτό που δεν ξέρω,
αν ο διεθνούς φήμης καταξιωμένος αυτός
καλλιτέχνης Θ. Αγγελόπουλος,
άφησε κάποιο κενό στην μίζερη αυτή χώρα
(απόκομμα του Βαλκανιστάν),
για τους πολλούς και άσχετους,
μάλλον δεν άφησε ουδένα κενό.
Το σίγουρο είναι πως ο Αγγελόπουλος στο έργο του,
ξεπέρασε κάθε έννοια χρόνου και χώρου ……
Μεγάλη η απώλεια !
Οι πολλοί και άσχετοι ποτέ δεν σήμαιναν κάτι,
παρά για τους ίδιους.
Ο Θ.Αγγελόπουλος αν λείπει έστω και σε ΕΝΑΝ!
σημαίνει πολλά!
Και λείπει σίγουρα σε πάνω από έναν στους τόπους που αγάπησε,
το Βαλκανιστάν και το Ελλαδιστάν ειδικότερα
κι ακόμα πιο πέρα.
chapeau! Εύγε…
Μπραβο!
Δυο στιγμες της ζωής μου που τις θυμαμαι ακόμα και δακρυζω:
Η πρωτη φορά που άκουσα το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ
Και Η πρωτη φορά που ειδα τον ΘΙΑΣΟ..
Γειάσου μεγαλε Ανθρωπε…Θα σε θυμόμαστε…..
[...] from one of his films “The Travelling Players” reminded me from a favorite Greek blog “Roides Obsessions” (only in Greek). It describes a scene where a young girl sings naked in front of a Greek Sneak [...]
http://agrimologos.com/2012/01/25/25-1-12b/
Η Ελλάδα του Καντιώτη, και η άλλη, αυτή του Αγγελόπουλου
Ιανουαρίου 25th, 2012 Comments Off
In Memoriam
Δυστυχώς η σημερινή ξεχωριστή για σας ημέρα, κύριε Ροΐδη, συνέπεσε με δυσάρεστες ειδήσεις…
Στο Αθηνόραμα κάποιες “σινεφίλ” ταινίες παίρνουν είτε 1 αστεράκι είτε 5 αστεράκια. Χωρίς μέση οδό. Είτε όλοι γούσταραν, είτε όλοι δεν.
Ο Θ.Αγγελόπουλος ήταν γενικώς σε αυτή την κατηγορία. Ολες οι απόψεις που έχω ακούσει ήταν ή του ύψους ή του βάθους. Ουχί περιέργως -καθότι και αλλαχού τυγχάνω sui generis- εγώ βοσκούσα κάπου στην μέση.
Αν για τους καλούς ηθοποιούς ισχύει ότι το όνειρό τους είναι να πεθάνουν στο σανίδι εν ώρα παράστασης (μόνο για τον φίλτατο Μ. Χρυσομάλλη τυγχάνει να γνωρίζω), τότε φαντάζομαι πως το όνειρο των σκηνοθετών είναι να πεθάνουν εν ώρα γυρισμάτων…Από αυτή την άποψη, τιμή σε αυτόν.
Αν πίστευα πως υπάρχει μετά θάνατον ζωή, θα έλεγα “καλό ταξίδι”. Αρκούμαι στο “Αιωνία του η μνήμη”, καθώς έχω ενηλικιωθεί θαρρώ…
Votre Excellence, Monsieur le Compte:
Ο Χρυσομάλλης πέθανε σε παρασταση αλλά όχι τη δική του. Ειχε παει να επισκεφθεί δεν θυμαμαι ποιό θιασο και πεθανε πριν αρχισει η παρασταση…
Ο αριστερός και άθεος Θ. Αγγελόπουλος κηδεύτηκε χριστιανικότατα χοροστατούντων δύο (2) Αρχιεπισκόπων. (Έλλειπε ο άγιος Φλωρίνης για να άρει τον αφορισμό του Καντιώτη). Τι τραγωδία, Θεέ τους! μ.μαρ.
Κύριε Μαραβέλια,
κατά σύμπτωση μόλις επέστρεψα από συνάντηση με φίλο μου και μου έθεσε αυτό ακριβώς το θέμα.
Θυμίζω πως το ίδιο συνέβη και με τον Β.Ραφαηλίδη, όχι όμως με τον “δεξιό” Ρένο Αποστολίδη.
Μπορεί κανείς να αποδώσει αυτή την αναντιστοιχεία σε αμέλεια των νεκρών που πιστεύουν πως ειδικά ο εαυτός τους θα αργήσει πολύ να πεθάνει, μπορεί να την αποδώσει κανείς σε ασυνέπεια ή φοβία ή κρυφή στρεβλή θρησκευτική τους πίστη, μπορεί τέλος να τη χρεώσει στους συγγενείς.
Στη δεύτερη περίπτωση που ο αριστερός διανοούμενος κηδεύεται θρησκευτικά λόγω της πίστης του, προκειται για απόλυτα καταδικαστέο και θλιβερότατο φαινόμενο, γιατί διαπράττει το βαρύτατο ατόπημα της θεομπαιξίας σε βάρος του ίδιου του του θεού. Ασφαλώς ο μέσος άνθρωπος δεν γνωρίζει και μορεί να δικαιολογηθεί αλλά ένας στοχαστής δεν μπορεί στα σοβαρά να πιστεύει στο θεό της Εκκλησίας των μιτροφόρων σατραπών του δικέφαλου όρνεου, που ευλογεί άδικους πολέμους, τυραννίες, πραξικοπήματα, κοινωνικές αδικίες, φυλετικά μίση και αγιοποεί κακούργους όπως οι Ρωμανώφ, ο Μ.Κωνσταντίνος κλπ
Η στάση αυτή γίνεται ιδιαίτερα επιβαρυντική γιατί αποκοιμίζει την κοινωνία η οποια σου λέει αφού βρε παιδί μου ο τάδε κηδεύτηκε θρησκευτικά πάει να πει κτλπ.
Τώρα αν η Εκκλησία αυτή σε έχει κιόλας καταραστεί κι εσύ ζητάς τις ευλογίες της, εντάξει γλυτώνεις τη μεταθανάτια γελοιοποίηση, γιατί ξέρεις ότι η ομερτά, οι αγιοποιήσεις και οι συνωμοσίες της σιωπής είναι καθεστώς στην Αριστερά, γιατί έτσι πολλοί καραγκιόζηδες εξαγοράζουν με τη σιωπή τους και τη σιωπή των άλλων για ελόγου τους, όταν σημάνει και η δική τους καμπάνα που θα τη χτυπήσει ευλαβικά ο άγιος Αττικής ή ο πατήρ Ρασπούτιν, αναλόγως, όποιος τους λάχει.
Ο Δαλιανίδης χωρίς να έχει ούτε πολοστυμόριο της Τέχνης του Αγγελόπουλου κηδεύτηκε πολιτικά.
Βλέπετε υπάρχουν πολλών λογιών χαρακτήρες κι εγώ όπως και εσείς από ότι αντιλαμβάνομαι, με όλο το σεβασμό στο μεγάλο έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου και στην πολιτιστική και πολιτική του συνεισφορά, εκτιμώ το δεύτερο. Να το πω λίγο απλοϊκά είναι θέμα αυτού που ο λαός λέει λεβεντιά.
Αλλά τίποτα πια δεν με εκπλήσσει, η Αριστερά στην Ελλάδα είναι γνωστή κουρελού σήμερα η οποία καλύπτει πολλές παλιανθρωπιές και στεγάζει πολλούς παλιανθρώπους,τυχοδιώκτες και μωροφιλόδοξους, και που είμαστε ακόμη τώρα που φουσκώνουν τα πανιά της (και με τη δική μου ψήφο σε κάποιο από τα παρακλάδια της, αναγκαστικά, το μη χείρον κλπ), θα ανέβουν στην αριστερή σκηνή πολλοί φασουλήδες.
Ήδη πολλοί έχουν πάρει θέση και αδημονούν.
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=12255
Η ασέβεια
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Ωραία, λοιπόν, τώρα που πέρασε μια βδομάδα και η συμβατική υποχρέωσή μας να μετράμε τα λόγια μας ενώπιον του νεκρού, δηλαδή να είμαστε υποκριτές, έληξε, θέλω να σας πω ότι συμφωνώ με τον Δανίκα. Όχι για την ουσία αυτών που έγραψε (που λίγη σημασία έχει αν συμφωνώ) αλλά για το δικαίωμά του να γράψει για τα κουσούρια του Αγγελόπουλου τη μέρα του θανάτου του. Αλλάζει κάτι; Κάτι που ισχύει μια βδομάδα μετά ισχύει και όταν ο χαμός είναι πρόσφατος. Πρόκειται περισσότερο για σύμβαση και λιγότερο για ουσία. Πόσω μάλλον που ήταν ένα μικρό υστερόγραφο σε ένα υμνητικό δισέλιδο. Το δικαίωμα αυτό ο Δανίκας το έχει γιατί πληροί την κυριότερη προϋπόθεση-είναι από αυτούς που γνωρίζουν για τι μιλούν. Εμένα με ενόχλησαν μόνο οι θαυμαστικοί υπερθετικοί αυτών που δεν γνωρίζουν. Είναι η συνήθης κακόηχη ομοφωνία των ασχέτων που φτηναίνουν κάθε ξόδι.
Όποτε πεθαίνει ένας σημαντικός Έλληνας συνωστίζονται όλοι οι πικραμένοι να μπουν στο κάδρο. Να συνεισφέρουν την αυθυποβολιμαία συγκίνησή τους στον κοινό θρήνο με μεγαλόστομες κενολογίες που προδίδουν την άγνοιά του. Αλλά έχουμε μάθει αυτό να το δεχόμαστε, να κάνουμε εκπτώσεις στις μπαρούφες που ακούγονται φτάνει να είναι υμνητικές, γιατί μας παραλύει η στιγμή της αναχώρησης του ανθρώπου και γιατί απέναντι στον θάνατο είμαστε όλοι ίσοι. Απέναντι στον θάνατο ναί, όχι απέναντι στον νεκρό. Τον νεκρό λίγοι μπορούν να τον αποχαιρετήσουν δημόσια με τον τρόπο που του αξίζει. Και είναι προτιμότερο να τον αποχαιρετούν ολόκληρο, όχι σε φέτες, τα καλά τώρα τα κακά αργότερα -η τιμή στον εκλιπόντα πρέπει να αποδίδεται πλήρης. Οι υπόλοιποι οφείλουμε να περιοριστούμε στην ιδιωτική μας, αυθεντική ή όχι συγκίνηση.
Ακούσαμε συνοφρυωμένο πολιτικό αρχηγό (εγνωσμένης, από άλλες περιπτώσεις, μόρφωσης) να αναφέρεται στο «Μετέωρο βήμα του Πλούτωνα» (πού το βρήκε;), συγκλονισμένη νεαρή ρεπόρτερ, προφανώς για λόγους οικειότητας με τον εκλιπόντα να τον αποκαλεί «Θοδωρή», ακούσαμε για την «τραγική απώλεια του μεγάλου μας ηθοποιού που μας κάνει όλους φτωχότερους». Βρε, βγάλτε το σκασμό. Δεν είστε ειδήμονες επειδή είδατε στα νιάτα σας τον «Θίασο». Δεν μπορεί να συμμετέχει στο δημόσιο κατευόδιο κάποιος που λέει «ο σωρός του κυρίου Αγγελόπουλου». Και δεν άκουσα κανέναν να διαμαρτύρεται για όλους αυτούς που στην πραγματικότητα είναι αυτοί που ασεβούν, όλοι τάβαλαν με τον Δανίκα που απέδωσε το μέγεθος της απώλειας με γνώση, έστω προσθέτοντας τα κουσούρια, με γνώση κι αυτά.
Δεν βλάπτει η αυτοσυγκράτηση, δεν είναι απαραίτητο να μιλά για τον νεκρό δημόσια όποιος βρίσκει ένα μικρόφωνο ή ακόμα χειρότερα να ψάχνει να βρει ένα μικρόφωνο για να μιλήσει. Σαν εκείνον τον διοικητή του ΕΚΑΒ που διέταξε ΕΔΕ για την μισάωρη καθυστέρηση του ασθενοφόρου. Πόσες φορές στη θητεία του άργησε το ασθενοφόρο μισή ώρα και πόσες ΕΔΕ έχει διατάξει μέχρι τώρα;΄Η τις άλλες φορές δεν θα είχε τη ευκαιρία να δει τη μούρη του στα δελτία ειδήσεων;
«Σεισμός» στο Διαδίκτυο για το… βλέμμα του Δανίκα στον Αγγελόπουλο
Ο μεγάλος άνδρας της Τέχνης και του Πολιτισμού Θεόδωρος Αγγελόπουλος έφυγε πρόωρα, σκορπώντας θλίψη στο ελληνικό έθνος που έχασε τον σημαντικότερο πρεσβευτή του πολιτισμού του. Ο Δημήτρης Δανίκας, δημοσιογράφος των «Νέων» αποχαιρέτησε τον δημιουργό της Τέχνης με ένα άρθρο – αφιέρωμα που μόνο υμνιστικό δεν το χαρακτηρίζει κανείς. Προσδίδοντας στον Έλληνα σκηνοθέτη τους χαρακτηρισμούς «τσιγκούνης, αλαζόνας με αισθητικές εμμονές», ο γνωστός δημοσιογράφος προκάλεσε την κατακραυγή τόσο των επωνύμων όσο και του απλού κόσμου που έδειξε την αντίθεσή του μέσα από τα social media.
Αναλυτικά, το γεγονός προκάλεσε την έντονη αντίδραση του γιου του Χάρρυ Κλιν και σκηνοθέτη, Νίκου Τριανταφυλλίδη, ο οποίος χαρακτήρισε με σκληρά λόγια και εκφράσεις τον δημοσιογράφο στην προσωπική του σελίδα στο twitter: «Σιχαμένο σκουλήκι, ποταπό ανθρωπάκι, τρισάθλιε καμποτίνε Δανίκα!», έγραψε συγκεκριμένα o σκηνοθέτης.
«Η συκοφαντία συνήθως χτυπάει τους άξιους ανθρώπους, όπως τα σκουλήκια ρίχνονται επάνω στα καλύτερα φρούτα!» έγραψε ένας θαυμαστής του Αγγελόπουλου στο facebook δείχνοντας με τον τρόπο αυτό την αντίθεσή του στο προσβλητικό κατά γενική ομολογία κείμενο του Δανίκα.
Και η εφημερίδα Lifo όμως «έριξε» τα πυρά της στον γνωστό δημοσιογράφο με δημοσίευση αιχμηρού άρθρου του Άρη Δημοκίδη που φέρει τον τίτλο «Παρακαλείται ο Δημήτρης Δανίκας να κοιταχτεί πρώτα στον καθρέφτη».
Τα αρνητικά σχόλια για το κείμενο του κ. Δανίκα δεν έχουν τέλος από τους χρήστες στο Facebook, που μίλησαν για «κακό timing», ενώ και στο Twitter η είδηση προκάλεσε την οργή πολλών χρηστών με χαρακτηριστικά σχόλια όπως:
«Η χώρα εδώ και χρόνια έχει γεμίσει από γραφικούς που περιφέρουν τη δήθεν αιρετικότητά τους ως εξυπνάδα: Δανίκας, Μπουτάρης, Ανδρουλάκης».
«Απαράδεκτος ο Δανίκας σήμερα ΣΤΑ ΝΕΑ για τον Θ.Αγγελόπουλο. Εμπαθής κ ασεβής».
«Ο Δανίκας τον θαυμάζει τον Αγγελόπουλο. Απλά τον εκνευρίζει που ο κόσμος θαυμάζει περισσότερο τον Αγγελόπουλο από τον Δανίκα.»
Τα σχόλια συνεχίστηκαν και σήμερα στο twitter με ιδιαιτέρως «καυστικά» σχόλια από τη μεριά των χρηστών.
«Αναρωτιέμαι αν ο #Danikas είχε το θάρρος/θράσος να γράφει έτσι όσο ζούσε ο #Aggelopoulos ή βρήκε ευκαιρία σήμερα μόνο» γράφει ένας χρήστης για να λάβει την απάντηση άλλων χρηστών:
«Ο Δανίκας έχασε κάθε ίχνος αξιοπρέπειας όταν έβαλε 7 στο Twilight οπότε ο επικήδειος μου φάνηκε πολύ φυσιολογικός #danikas»
«Για την ιστορία, ο Δανίκας έχει εκθειάσει το υποκριτικό ταλέντο του Σάκη Ρουβά!»
Ακολουθεί το πλήρες κείμενο του Δημήτρη Δανίκα για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο με τον τίτλο «Τα κουσούρια του», όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Τα Νέα»:
«Δεν θέλω να υπογράψω αγιογραφία, αλλά όλη την αλήθεια. Οπως την έζησα και την άκουσα από τους συνεργάτες του. Στα γυρίσματα για τον «Μεγαλέξαντρο» πάνω στα βουνά και τα χιόνια το συνεργείο τρέμει από το κρύο και από την πείνα. Η τροφοδοσία της παραγωγής, που την είχε αναλάβει η Φοίβη, μέλλουσα κυρία Αγγελοπούλου, γινόταν με το σταγονόμετρο. Ετσι κάποιοι από το συνεργείο έγραψαν στον τοίχο «Ο Θόδωροςκαι η καταραμένη Φοίβη». Τρία λοιπόν τα κουσούρια του: η παροιμιώδης τσιγκουνιά του.Η αθεράπευτη αλαζονεία του. Πράγμα που τον έκανε να μιλάει σχεδόν περιφρονητικά όχι μόνο για τους έλληνες συναδέλφους του, αλλά και για αρκετούς μεγάλους. Και το τρίτο η εμμονή του στο ίδιο αισθητικό μοτίβο. Με αποτέλεσμαοι τελευταίες του ταινίες, αποχυμωμένες από ζωντάνια και ουσία, να θυμίζουν, ως σχήμα, την προσωπική του αισθητική. Ομως ουδείς, ακόμα και ένας Τεό, αλάνθαστος»!
Από το newpost.gr
Κύριε χ.ε. μαραβέλια, συμφωνώ με την παρατήρησή σας. Μάλιστα επιμένω ότι ο αριστερός άνθρωπος διαθέτει ποσόν δεισιδαιμονίας, μεταθανάτιου φοβίας και των λοιπών συναφών ανεπαρκειών, όχι μόνον το ίδιο με τον δεξιό τοιούτο αλλά πιθανόν και μεγαλύτερο.
Οι αριστεροί δε, προκειμένου να δικαιολογήσουν τα θρησκευτικά ατοπήματα των ομοϊδεατών τους, ξεπερνούν σε σοφιστείες ακόμη κι αυτούς τους απατεώνες τους χριστιανούς θεολόγους.
Αν και περιττό, θέλω να τονίσω την σταθερή και ξεκάθαρη επιτιμητική στάση των Ροϊδη και Λασκαράτου, απέναντι στην σταθερή αυτή ασυνέπεια των επώνυμων αριστερών.
Κύριε la
Συμφωνώ με την ευστοχία σας.
Β, Ραφαηληδης- Θ Αγγελόπουλος, το μεγάλο αυτό φιλικό δίδυμο με κηδείες λιβανωτές,,, γελοίες μεταθανάτιες κατάντιες,,,,,, και αθλία βεβήλωση της μνήμης των από τους οικείους τους,,,,,,,,δυο ναυαρχίδες που αποσαθρώθηκαν μετά του τάφου.,,,,,το κρίμα στους άθλιους και για τους άλλους – κάποιους σαν και μας- γεύση απογοήτευσης (περαστική!!!)
Κύριε Λασκαράτε,
δεν το ‘χα σήμερα να επανέλθω μαζί σας
κι έχω και πλυντήριο-στεγνωτήριο.
Υπονοείτε ότι ο Αγγελόπουλος δεν ήταν επαρκώς λεβέντης;
Κομμουνιστής μια φορά όπως οι so called Αριστεροί εννοούν δεν ήταν πια,
καθώς είχε ενηλικιωθεί ο άνθρωπος…
Ίσως αυτό δεν του συγχωρούν κάποιοι δογματικοί,
δηλ. όλοι οι παραπάνω.
Εξακολουθείτε να προσβάλλετε την επιλογή κάποιου για τον τρόπο ταφής του
ακόμα κι αν δεν εμπλέκεται κάποιο σκάνδαλο αξιωματούχου
κι αυτό ειλικρινώς με βάζει πια σε υποψία για τις προθέσεις σας,
αφήνω που το θεωρώ αδιανόητο για κάποιον που δεν δηλώνει άθεος
αλλά αγνωστικιστής,όπως παλαιότερα έχετε πει,
εκτός κι αλλάξατε.
Αυτό θα το κατανοούσα
-δικαίωμα στην αναθεώρηση,παρεμπιπτόντως και το Συνταγματάκι μας
θέλει μια ξεγυρισμένη-
εκείνο όμως που δεν κατανοώ είναι το ”μη χείρον κ.τλ”.
Θα περίμενα τέτοια μοιρολατρεία από έναν λιγότερο
-μην γελάσετε-
εγγράμματο,όχι από σας.
Το να λέτε εσείς ”έτσι τα βρήκαμε έτσι ας τ’αφήσουμε”
-περίπου-
με λυπεί για να μην πω με θλίβει βαθύτατα!
Τι πάει να πει ”αναγκαστικά”;
Ποιος σας εξαναγκάζει να ψηφίσετε αριστερούς αγύρτες
που μέσω χρεοκοπίας εξακολουθούν ενερυθρίαστα
να εισπράτουν ΠΑΧΥΛΑ ΠΟΣΑ όπως και οι διπλανοί τους;
(η επανάληψη μήτηρ μαθήσεως)
Απορείτε μετά γιατί τίποτα δεν αλλάζει προς το καλύτερο;
ps
Εγώ δεν απορώ πια.
Αφήνω εσάς να υποκρίνεστε τον έκπληκτο κάθε φορά,
μπροστά σε φαινόμενα διαφθοράς,
ενώ γνωρίζετε πως τα στηρίζετε με τις επιλογές σας,
ακόμα κι αν δεν είναι αυτή η πραγματική σας πρόθεση,
πράγμα που-αφελώς ίσως-θέλω ακόμη να ελπίζω…
Κυρία eklag,
κολυμπάτε σε άλλα μήκη κύματος.
Να σας το πω όσο πιο απλά μπορώ.
Όχι ο Άθεος, όχι ο Αγνωστικιστής, αλλά και καθε ειλικρινής πιστός με κάποιο επίπεδο αντίληψης, δεν θα δεχόταν να γίνει τόσο βλάσφημος ώστε να κηδευτεί από την αντίχριστη Εκκλησία των αιμοβόρων Αγίων και του Δικέφαλου Αετού και μάλιστα με Ιεροφάντη τον αρχιεπίσκοπο Βουλιαγμένης και Κατάρ.
πιο ps από ps
”μοιρολατρία” ήθελα να πω,
μην με πάρουν με τις πέτρες κι οι καθηγητές ορθογραφίας εδώ.
Πώς να το κάνουμε;
η απέραντη βλακεία δεν παλεύεται εύκολα κι η μάχη μαζί της έχει
πάντα παράπλευρες απώλειες!
το ‘πε κι ο Μάλκοβιτς που την πάλευε μια ζωή!
(burn after reading)
Σε κάθε έναν έχοντα σώας τας φρένας πάντως,
υπενθυμίζω τι πρέπει να απαγγέλλει ως φυλακτό
-κάθε που μπαίνει στον πειρασμό να ψηφίσει Αριστερά-
I’D RATHER GO BLIND!
(τίτλος από Etta James)
Κατα τα άλλα οι… αθεούσες κανουν ολοκληρο ζητημα που ενας ορθοδοξος παπας αρνηθηκε να θαψει εναν Αρμενη ή εναν Ρωμαιοκαθολικό συμφωνα με το Ορθοδοξο τυπικο κατόπιν επιθυμιας των συγγενων του και τωρα κανουν ολόκληρο ζητημα που ενας αριστερός κηδευτηκε συμφωνα με το Ορθοδοξο τυπικο.
Συμεπρασμα Α: Η Αριστερα ειναι θρησκευτικο δογμα.
Και επισης ενω καταγγελουν για πολιτικο παρεμβατισμο την Εκκλησια, οι ίδιοι θεωρουν θεμιτό τον πολιτικο παρεμβατισμό επί θρησκευτικων θεμάτων και επιλογων καταλυοντας σχεδον το ατομικο δικαιωμα για θρησκευτικη ελευθερία, με βασει καποιο αγνωστoυ συγγραφης και προελευσης εγχειρίδιο
Συμπερασμα Β: Η αθεία είναι πολιτικο κομμα.
άρα ο αστυφύλακας είναι μπουζούκι
(το μπουζούκι κι ο αστυφύλακας είναι όργανα)
Ελατε τωρα κε Ροίδη.
Αφου κατα βαθος καταλαβαινομεθα.
Για προσπαθείστε πάλι..
Όπως τότε που ορθώς γραψατε ότι δεν ειναι δυνατόν να ποινικοποιειται η αρνηση της Αρμενικης γενοκτονιας (υποθετω και της Εβραϊκης) όσο παραλογη και να ειναι η αρνησή τους.
Λασκαράτο, έγραψες τα παρακάτω:
«Ο Δαλιανίδης χωρίς να έχει ούτε πολοστυμόριο της Τέχνης του Αγγελόπουλου κηδεύτηκε πολιτικά.
Βλέπετε υπάρχουν πολλών λογιών χαρακτήρες κι εγώ όπως και εσείς από ότι αντιλαμβάνομαι, με όλο το σεβασμό στο μεγάλο έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου και στην πολιτιστική και πολιτική του συνεισφορά, εκτιμώ το δεύτερο. Να το πω λίγο απλοϊκά είναι θέμα αυτού που ο λαός λέει λεβεντιά.
Αλλά τίποτα πια δεν με εκπλήσσει, η Αριστερά στην Ελλάδα είναι γνωστή κουρελού σήμερα η οποία καλύπτει πολλές παλιανθρωπιές και στεγάζει πολλούς παλιανθρώπους, τυχοδιώκτες και μωροφιλόδοξους, και που είμαστε ακόμη τώρα που φουσκώνουν τα πανιά της (και με τη δική μου ψήφο σε κάποιο από τα παρακλάδια της, αναγκαστικά, το μη χείρον κλπ), θα ανέβουν στην αριστερή σκηνή πολλοί φασουλήδες».
Ομολογώ ότι δεν μπορώ να δω το στημόνι πάνω στο οποίο μπορούν να δεθούν όλα τα υφάδια αυτά που αράδιασες. Δηλαδή το «… λεβεντιά», με το «…Αλλά τίποτα πια δεν με εκπλήσσει, η Αριστερά στην Ελλάδα είναι γνωστή κουρελού σήμερα η οποία καλύπτει πολλές παλιανθρωπιές και στεγάζει πολλούς παλιανθρώπους…», βλέπεις να μπορούν να δέσουν συναμεταξύ τους;
Τέλος πάντων, η αντιθρησκευτική και αντικληρικαλιστική διάθεση, για ποιο λόγο νομίζεις ότι παίζει στα ίδια ποσοστά μεταξύ αριστερών και δεξιών, παρά το «Η θρησκεία είναι το όπιο των λαών» του Πατριάρχη του σοσιαλισμού Μαρξ;
Άκου Σταύρο,
η Αριστερά είναι γεμάτη αντιφάσεις. Υπάρχουν καλές προθέσεις αλλά υπάρχουν και ανθρώπινες αδυναμίες.
Δεν συμφωνώ με την εκτίμησή σου πως “η αντιθρησκευτική και αντικληρικαλιστική διάθεση, παίζει στα ίδια ποσοστά μεταξύ αριστερών και δεξιών”.
Είναι ασύγκριτα ισχυρότερη, πολλαπλάσια, στην Αριστερά, και άλλης, καλύτερης ποιότητας μάλιστα. Απλώς η Αριστερά δεν μπορεί να σταθεί, και εδώ, στο απαιτούμενο ύψος της.
Κάποτε ένας δεξιός γιατρός μου έδειξε το περιοδικό “Νέοι Άνθρωποι” του Μιχαλόπουλου που μέχρι τότε το αγνοούσα. Ήταν γεμάτο από απειλές, βρισιές, προειδοποιήσεις και τηλεγραφικές αναφορές σεξουαλικών σκανδάλων κληρικών. Ο γιατρός ήταν συντηρητικός οικογενειάρχης, πιστός, κι όμως ξεκαρδιζόταν στα γέλια με το χάλι της Εκκλησίας και έβρισκε ενδιαφέροντα τον Μιχαλόπουλο, αν και γνώριζε πως κίνητρό του δεν ήταν η κάθαρση του κλήρου.
Δεν θα συμφωνήσεις, αλλά η Αριστερά έχει με όλες της τις αδυναμίες και τα λάθη την καλύτερη ποιότητα ανθρώπων στις τάξεις της και η Δεξιά τη χειρότερη, ασφαλώς με πολλές εξαιρέσεις. Αυτό εξηγείται πολύ εύκολα.
Τωρα βέβαια που αυξάνει (έτσι δείχνει), η επιρροή της, θα πλακώσουν πολλοί και διάφοροι να πυκνώσουν τις τάξεις της.
Προσωπική μου άποψη.
Ξεκάθαρα πράγματα:
ίσως ο Θ. Αγγελόπουλος δεν πρόλαβε να γράψει τη διαθήκη του… -έχω σοβαρούς λόγους (πηγές) που το λέω.
Ρο, είναι αλήθεια ότι οι αριστεροί άνθρωποι τυγχάνουν αμελείς ως προς τα των διαθηκών τους. Ίσως φαίνεται επειδή είναι συνήθως άμοιροι περιουσιών.
Εμείς πάντως στον σύλλογο δωρητών σώματος, έχουμε έξι άτομα που φρόντισαν να κληροδοτήσουν και εγγράφως το πτώμα τους σε νεκροτομία Ιατρικών σχολών της χώρας, σε ηλικία κάτω των τριάντα ετών.
Μην το παλεύετε Ρο,
δεν σώζεται!
ούτε ο Κύριος Λασκαράτος!
Είναι βέβαιο Κύριε Λασκαράτε ότι κολυμπάμε δε διαφορετικά κύματα!
εγώ σ’αυτά της καθαρής θάλασσας κι εσείς σε λιμνάζοντα δυστυχώς ύδατα.
Ο φανατισμός με τον οποίο αναφέρεστε συλλήβδην κατά συγκεκριμένου
θρησκεύματος και η επιμονή σας να μην μου απαντάτε σε ΤΙΠΟΤΑ
από όσα επί της ουσίας έθεσα,με έχουν πείσει απόλυτα.
Οι όποιοι δογματισμοί ποτέ δεν έχαιραν της εκτίμησής μου,
Εσείς πάλι…
Ας είναι.
Συμφωνήσαμε τουλάχιστον ότι διαφωνούμε.
Για μένα-πιστέψτε με-ήταν σημαντικό να εντοπίσω ΑΚΡΙΒΩΣ την αιτία.
Για όσο το στυλ του Κου Ρο’ί’δη θα καλύπτει τις ανάγκες μου,
θα είμαι εδώ,αν μου επιτραπεί φυσικά.
Σε προσωπικό επίπεδο σας εύχομαι κάθε επιτυχία,
όχι όμως στα σχέδια σας για τον κόσμο που οραματίζεστε:
γεμάτο στείρο μίσος με όποιον διαφωνεί μαζί σας,
κλειστούς τελικά ορίζοντες,
δηλ, περίπου ΑΚΡΙΒΩΣ όσα καταγγέλλετε σε άλλους.
ps
Σας αφιερώνω Ελένη Βιτάλη:
Α’Ι’ ΓΑΡΟΥΦΑΛΟ ΜΟΥ!
Eklag, δηλαδή εσύ δεν είσαι με μας αλλά με τους άλλους; Και μια που το ξεκαθάρισες, μπορείς να μας περιγράψεις αυτούς τους άλλους, τους οποίους συνεχώς αποφεύγεις να φωτογραφίσεις;
Εγω παντως, ας με συνχωρησουν καποιοι συνηθως νυσταζα με τις ταινιες του εκλιποντα, το ομολογω. Δειτε παρακαλω εχει πολυ ενδιαφερον believe me!!:http://www.youtube.com/watch?v=EbNnRhZNanM
Άθρησκε,
συνεχίστε να εκτίθεστε ανεπανόρθωτα…
το κάνετε τόσο καλά…
με διευκολύνετε αφάνταστα…
κι εγώ όπως ξέρεις δεν ξεχνώ…
Το μετέωρο βήμα της Αριστεράς
Ημερομηνία δημοσίευσης: 29/01/2012
Μια “επίκαιρη” συνέντευξη του Θόδωρου Αγγελόπουλου είκοσι χρόνια πριν, για την κατάρρευση του “υπαρκτού” και την αριστερά, στη Μαριάννα Πολυχρονιάδου (για το περιοδικό “Επτάμισι”) με αφορμή το “Μετέωρο βήμα του πελαργού”
* Πώς θα καταγράφατε κινηματογραφικά το «Μετέωρο βήμα της… Αριστεράς» στον τόπο μας, μετά τις εξελίξεις που σηματοδότησε η κατάρρευση του συστήματος των χωρών του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού»; Ως τέλος των ψευδαισθήσεων ή ως αρχή της αυταπάτης
http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=665999
Κε Λασκαράτο
θαρρω, εδώ δεν μπαίνει θέμα συγκρίσεων για την ποιότητα των ανθρώπων μέσα στις τάξεις Δεξιά ή αριστερά, οι ποιοτικές εξαιρέσεις υπάρχουν παντού ,σε όλα γενικά και πέραν ποσοστώσεων. Με διακατέχει μόνον μια ισχυρή προκατάληψη να εξαιρώ τον θώκο του πασοκ, χώρο που εσυμποσίασαν οι ζειμπεκλήδες απατεώνες της δεξιάς και της αριστεράς.
Εγώ νομίζω πως μπαίνει.
Η Δεξιά ασκούσε για 40 χρόνια αδιατάρακτα την Εξουσία. Πέρα από την ατομοκεντρική ιδεολογία της και τις εξαγορές συνειδήσεων, οργίαζε με βιαιότητες σε βάρος της Αριστεράς.
Οι ποιότητες των ανθρώπων που συσπείρωσαν γύρω τους αυτές οι παρατάξεις ήταν διαμετρικά αντίθετες.
Σήμερα ασφαλώς τα πράγματα έχουν αλλάξει και η Αριστερά πλησιάζει επικίνδυνα το μέσο όρο της κοινωνίας.