Δελτίο Τύπου
κλικ για μεγέθυνση
Κυκλοφορεί το τεύχος Δεκεμβρίου της ARB
Το 24ο τεύχος (Δεκεμβρίου) της Athens Review of Books είναι αφιερωμένο στον Οδυσσέα Ελύτη. Γράφουν ο Αλέξης Καλοκαιρινός και ο Άρης Μπερλής.
• Ο Νίκος Κ. Αλιβιζάτος γράφει για τον Στέφανο Μάνο το για πολλούς προκλητικό κείμενο με τίτλο «O πολιτικός, ο εσμός, η πρόκληση και η αλήθεια». Διαθέσιμο στο site του περιοδικού http://www.booksreview.gr/
• Ο Χρυσάφης Ι. Ιορδάνογλου επιχειρεί μια συνολική και ψύχραιμη αποτίμηση της κατάστασής μας και γράφει ένα post mortem-ποταμό για το Μνημόνιο.
• Ο Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών Απόστολος Σ. Γεωργιάδης κάνει μια ανατομία της δικτατορίας Μεταξά και ειδικότερα του δικαίου –εν ονόματι του έθνους– του καθεστώτος.
• Με το editorial «Η Ευρώπη και οι επίδοξοι απαγωγείς της» η ARB διατυπώνει την άποψη ότι μάλλον προτρέχουν οι αντίπαλοι της Ευρώπης που κυκλοφορούν με αγγελίες θανάτου – διαθέσιμο στο site του περιοδικού http://www.booksreview.gr/
• Ο Ανδρέας Πανταζόπουλος γράφει για τη «χρήσιμη άκρα δεξιά» που συγκυβερνά με τους σοσιαλιστές – στο «λίκνο της δημοκρατίας» δεν θεωρείται σκόπιμη μια δημοκρατική «υγειονομική ζώνη»…
• Ο Χ. Ε. Μαραβέλιας γράφει για την Κλειώ που μαθαίνει να γράφει (με αφορμή μια σημαντική έκδοση του Θουκυδίδη).
• Ο Βίκτωρ Ιβάνοβιτς γράφει για την Καμπαλά (που εσφαλμένα λέγεται κάβ[β]αλα ή καββάλα) και μεταφράζει Χόρχε Λουίς Μπόρχες και Σαλβαδόρ Εσπρίου.
• Ο Διονύσης Γουσέτης γράφει για την Τουρκία που αναζητεί νέα ταυτότητα και τους μύθους σχετικά με την γείτονα, ενώ η Αϊσέ Οζίλ γράφει για τις κοινοτικές περιουσίες των Ρωμιών στην Τουρκία.
• Οι καθηγητές Νίκος Μουζέλης και Ηλίας Κατσούλης γράφουν για τον Σπήλιο Παπασπηλιόπουλο.
Ακόμη:
• Φίλιππος Φιλίππου, Οι γρίφοι του Πέτρου Μαρτινίδη
• Αντώνης Εφραιμίδης, Από την κοιλάδα του πυριτίου
• Χάρης Βλαβιανός, Σύλβια Πλαθ, πέντε ποιήματα
• Νικόλαος Α.Ε. Καλοσπύρος, Ιατρών αρεταλογία
• Φρέντερικ Κρουζ, Γιατρέ, θεράπευσε τον εαυτό σου (το δεύτερο μέρος της τολμηρής αμφισβήτησης του Φρόιντ – από την New York Review of Books).
• Όλγα Παπακώστα, Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω. Ποίημα.
Σχέδιο εξωφύλλου: ο Οδυσσέας Ελύτης από τον Κωνσταντίνο Παπαμιχαλόπουλο
http://mhnymal.blogspot.com/2011/11/blog-post_30.html
Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011
η κυρία Κικίδη – Μουλά
Ένα βράδυ, η κυρία Μουλά,
η κυρία Κικίδη – Μουλά,
είπε
– Ελάτε, θα έχω ελάφι.
Μα, θυμίζω, να λείψουν οι μπάφοι.
Σα μαγείρισσα είναι αστέρι
και στα δείπνα διαβάζει Σεφέρη
κι ίσως λίγο Κική Δημουλά,
για τη νύχτα· απλώς, να τσουλά.
Πήγαμε όλη η παλιά η παρέα,
δεν αρνήθηκε ούτε η Οβρέα,
που συνήθως κοιμάται νωρίς
και
– Στα δείπνα,
ρωτά,
τι να βρεις;
Όμως, ήταν το θέμα λαβράκι:
“Τα Μνημόνια Πτωχών κι Άλλοι Δράκοι”.
Λίγο πριν να σερβίρει το εκμέκ,
είπε
Κάπως ελπίζω,
ντεμέκ.
- Αλλά, δύσκολο είναι, κομμάτι –
τούτη η κρίσις διαλύει τα κράτη.
Το αδιανόητο ήρθε να μείνει,
πού να πας, δίχως στάλα βενζίνη;
Την κοιτάξαμε, άναυδοι, όλοι·
τραγωδίας μοιράστηκαν ρόλοι.
Κι ένας, λίγο πιο ψύχραιμος, θέτει
το ερώτημα, όλο σεκλέτι:
- Δηλαδή, θες να πεις πως αρχίζει
εξαθλίωσις να σου μυρίζει;
- Κι όχι μόνο. Μυρίζω και αίμα.
Και μην παίρνεις το έντρομο βλέμμα,
διότι, όπως θα ξέρεις, το τέρας,
που φυλάει το χρυσόμαλλο δέρας,
με ανέργων το αίμα γουστάρει
το τομάρι σου να μαρινάρει,
είπε, τότε, η κυρία Μουλά,
που την τρέλα ποτέ δεν πουλά:
με μια σύγχρονη μοιάζει Κασσάνδρα,
τα συνθήματα γράφει σε μάνδρα
και με γκράφιτι δίνει εξηγήσεις.
Στων χρησμών της το νόημα αν σιγήσεις
κι αν τη σκέψη προδώσει το αίμα,
που χτυπιέται από κάτω απ’ το δέρμα,
ίσως τότε να νιώσεις η φλόγα
πώς ανάβει αυτή την αλόγα,
την κυρία Κικίδη – Μουλά,
που τους στίχους μου εδώ μασουλά.
http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=26/11/2011&id=328338
Ενα σύντομο μυθιστόρημα για την άκακη μανία της λογοτεχνίας
* Δημήτρης Φύσσας
Ο αναγνώστης του Σαββατοκύριακου, μυθιστόρημα, Εκδόσεις της Εστίας
Γράφω δυο λόγια για τον Αναγνώστη μου, υποθέτοντας ότι, μέχρι να τα διαβάσετε, δεν θα έχουμε χρεοκοπήσει: γιατί αν έχουμε, η προ-εκδοτική παρουσίαση ενός βιβλίου δεν θα είναι, βέβαια, θέμα πρώτης προτεραιότητας. Γράφω, ακόμη, έχοντας κατά νου ότι ένας συγγραφέας θα πρέπει ν’ αποφεύγει, όσο γίνεται, όχι μόνο να εκθειάζει, αλλά και να ερμηνεύει τα βιβλία του.
Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Εστία στα τέλη Νοεμβρίου και θα έχει περίπου 120 σελίδες. Εντάσσεται στην αφηγηματική λογοτεχνία, με τριτοπρόσωπη αφήγηση, σχόλια του συγγραφέα (ενίοτε χιουμοριστικά) και ένθετα αποσπάσματα. Η εξέλιξη είναι κατά βάση γραμμική και όπου υπάρχουν αναχρονίες είναι στοιχειώδεις. Το κλείσιμο επαναλαμβάνει την αρχή, με αγγελία αναζήτησης αναγνώστη. Επειδή αναφέρονται πάρα πολλά ονόματα συγγραφέων και βιβλίων, υπάρχει στο τέλος βιβλιογραφικό σημείωμα, αλλά και αλφαβητικό ευρετήριο.
Η υπόθεση είναι απλή. Το 2005, μια μεσήλικη γυναίκα που αγαπάει το διάβασμα -είναι μάλιστα και εκδότρια- μένει τυφλή, ύστερα από ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα. Οταν γυρίζει σπίτι της, αναζητάει κάποιον να της διαβάζει λογοτεχνία. Βάζει αγγελία στο Διαδίκτυο και προσλαμβάνει μια νεαρή κοπέλα, ακαλλιέργητη μεν, αλλά με ευχάριστη φωνή και καλές προθέσεις. Η σχέση αναγνώστριας – ακροάτριας διαρκεί περίπου ένα χρόνο, με διάβασμα Δευτέρα – Παρασκευή. Καθώς η κοπέλα διαβάζει, αρχίζει να εκτιμάει τη λογοτεχνία. Αλλά και η σχέση των δύο γυναικών εξελίσσεται, σε διάφορα επίπεδα και μέσω διαφόρων επεισοδίων, όπου συμμετέχουν και σημαντικά άτομα του περίγυρου, μεταξύ των οποίων ένας σκοτσέζος γερο-υπηρέτης και κάποιος εμβόλιμος «αναγνώστης του Σαββατοκύριακου».
Ταυτόχρονα, ποικίλα ζητήματα σχετικά με το γράψιμο, τη γραφή και τη λογοτεχνία συζητιούνται μέσα στις σελίδες τού Αναγνώστη: τα κίνητρα της συγγραφής, το σάλιωμα των δάχτυλων κατά το γύρισμα των σελίδων, η (α)συνέπεια του συγγραφέα σε σχέση με το κείμενό του, οι λέσχες ανάγνωσης, η σχέση λογοτεχνίας και πραγματικότητας, η γυναικεία λογοτεχνία (σε αντίθεση με τη λογοτεχνία τη γραμμένη από γυναίκες), το νουάρ, τα εργαστήρια δημιουργικής γραφής, η (μη) αξία της προφορικής ανάγνωσης, η σύγκριση πεζογραφίας – ποίησης, το πολυτονικό, τα λογοτεχνικά βραβεία, η «επαφή» του συγγραφέα με τους ήρωές του, οι παρουσιάσεις βιβλίων, οι «εποχές» της ελληνικής γλώσσας, η σχέση λογοτεχνίας – κινηματογράφου, η (μη) τεκνοποιία των ποιητών, ο ρόλος των (παλαιο)βιβλιοπωλείων, το διάβασμα στα μέσα μαζικής μεταφοράς, η επανάχρηση λογοτεχνικών ηρώων από μεταγενέστερους συγγραφείς κ.λπ. κ.λπ.
Αφού αντικείμενο του βιβλίου είναι η ίδια η λογοτεχνία, «ακούμε» κι εμείς, μαζί με την τυφλή Λόρα, αποσπάσματα από δέκα σπουδαία βιβλία (Η πανούκλα του Καμί, Στοιχεία για τη δεκαετία του ’60 του Βαλτινού, Το τούνελ του Σάμπατο, Πάπισσα Ιωάννα του Ροΐδη, Ποιήματα του Καρυωτάκη, Μπελ Αμί του Ντε Μοπασάν, Οι πράκτορες του χάους του Σπίνραντ, Ποιήματα του Καβάφη, Η μικρή αδερφή του Τσάντλερ και Το τέλος της μικρής μας πόλης του Χατζή), ενώ συζήτηση γίνεται για πολλούς άλλους συγγραφείς (π.χ. Βασιλικός, Πόε, Αλεξάνδρου, Ντικ, Χάκκας, Κάφκα, Ροθ, Τσίρκας, Δούκα, Τσέχοφ, Μητσάκης, Μέλβιλ, Εκο, Βερν) καθώς και για επιλεγμένες ταινίες και σκηνοθέτες. Εχω κι ένα μότο από τον Χάκλμπερι Φιν του Μαρκ Τουέιν.
Μπορώ ν’ αναφέρω τέσσερις εντοπισμένες βιογραφικές εμμονές στον Αναγνώστη. Πρώτη και προφανής, βιβλία και συγγραφείς που εκτιμώ. Δεύτερη, η επαγγελματική κειμενογραφία μου, που εδώ έφερε τη σύγκριση δημόσιων σχέσεων – λογοτεχνίας. Τρίτη, η εχθρότητά μου προς τον ανορθολογισμό (ζώδια, θρησκείες κλπ). Τέταρτη, η Αθήνα (Τρεις Γέφυρες, πλατεία Αττικής, Πολιτεία, Κέντρο). Μπορεί να υπάρχουν κι άλλες, αλλά να μην το έχω συνειδητοποιήσει.
Τέλος, υπάρχει κάποια σχέση με άλλα δύο βιβλία που έχω γράψει. Το προηγούμενό μου ήταν Ο στρατιώτης του Χριστού (Γνώσεις, 2008), ένα μυθιστόρημα πολιτικής φαντασίας, εμπορικά αποτυχημένο. Πριν απ’ αυτό είχε εκδοθεί η Πλατεία Λένιν, πρώην Συντάγματος (Εστία, 2006), μυθιστόρημα εναλλακτικής ιστορίας, εμπορικά πετυχημένο. Τα τρία αυτά βιβλία χαρακτηρίζονται: πρώτον, από έμφαση στην προφορικότητα και, δεύτερον, από ένθεση προϋπαρχόντων, αυτούσιων κειμένων (ή πεποιημένων που το παίζουν αυτούσια): στον Στρατιώτη χριστιανικών, στην Πλατεία πολιτικών και στον Αναγνώστη λογοτεχνικών. Ξεσήκωσα αυτή την τεχνική ιδίως από τον Ντος Πάσος. Τα ένθετα κείμενα και η προφορικότητα, αν τα πάρει κανείς από κοινού, οδηγούν, ελπίζω, σε μια πεζογραφία λιγότερο υποθετική και περισσότερο ρεαλιστική. Νομίζω πως οτιδήποτε γράφω πια, τέτοιο (θα) είναι.
Δημήτρης Φύσσας
[...] – Ευχαριστούμε επίσης τον σχολιαστή ΚΔ [...]
Τα γνωστά για τον Ελύτη.
Ούτε αυτή τη φορά διαφωτιστήκαμε αν οι ποιητές
έχει νόημα να κάνουν Δηλώσεις τις κρίσιμες ώρες…
Τα γνωστά ”αντικειμενικά” για την Τουρκιά
και τα βακούφια.
Κουβέντα για τις ιδιωτικές περιουσίες των εκδιωχθέντων…
Η Πλαθ βέβαια σώζει την κατάσταση!
όπως κι οι αταξιούλες του μπαρμπα-Φρόιντ!
(Θεός φυλάξει μην πέσουμε στη διάγνωσή του…)