ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Κυκλοφορεί το 19ο τεύχος (Ιουνίου)
Το 19ο τεύχος (Ιουνίου) της Athens Review of Books είναι αφιερωμένο στις εκλεκτικές συγγένειες των Νίκου Καζαντζάκη και Οδυσσέα Ελύτη. Γι’ αυτή την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα παραλληλία γράφει ο Γιώργης Γιατρομανωλάκης.
• Ο Δημήτρης Ραυτόπουλος γράφει για το έργο του διηγηματογράφου Δημήτρη Πετσετίδη: 100 ιστορίες για την «Κατάσταση» και άλλες καταστάσεις.
• Ο Χρήστος Χρυσόπουλος γράφει μια Εισαγωγή στο έργο του Αντρέι Πλατόνοφ και μεταφράζει από τον «Άνεμο των σκουπιδιών».
• Ο Ανδρέας Πανταζόπουλος γράφει για τους «Ταπεινωμένους» – τη διφορούμενη εικόνα του «Αγανακτισμένου» πολίτη.
• Ο Λεωνίδας Χατζηπροδρομίδης γράφει με αφορμή τη σύλληψη του Μλάντις («Μικρά ανθρωπάκια, μεγάλα εγκλήματα»).
• Η Θάλεια Δραγώνα γράφει για τους τελευταίους Οθωμανούς.
• Ο Μιχάλης Τσαπόγας γράφει για το τελευταίο έργο του Νίκου Αλιβιζάτου απαντώντας στο ερώτημα: το Σύνταγμα «έχει παντού μόνο φίλους»;
• Ο Νίκος Μαραντζίδης γράφει για τους προβληματισμούς του Θανάση Διαμαντόπουλου πάνω στην πολιτική και θεσμική κρίση.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται και σ’ αυτό το τεύχος στην οικονομική κρίση. Γράφουν:
• Οι Δημήτρης Βαγιανός και Μιχάλης Χαλιάσος, Πώς μπορεί να ξαναμπεί η Ελλάδα σε τροχιά ανάπτυξης.
• Ο Πλάτων Τήνιος, 50+1 βήματα για να αλλάξουμε σελίδα.
• Ο Μιχάλης Μητσόπουλος, Συνταγές ανάπτυξης για την Ελλάδα – Το έργο του Ντάνι Ρόντρικ και η σημασία του για τη χώρα μας.
• Ο Σίμος Μπενσασσών, Κρίση και Ανταγωνιστικότητα.
Επίσης:
• Η Ζάντι Σμιθ γράφει για το Facebook: «Η Γενιά του Γιατί;».
• Ο Στράτος Ν. Δορδανάς γράφει για την εθελοντική «αιχμαλωσία» Ελλήνων στο Γκαίρλιτς της Γερμανίας.
• Ο Δημήτρης Φύσσας, Εξόντωση και «αποκατάσταση» στον κόσμο του ΚΚΕ — Υστερόγραφο για την υπόθεση Καραγιώργη
• Η Ιωάννα Ναούμ γράφει για τα «Σονέτα της συμφοράς» του Χάρη Βλαβιανού.
• Ο Πιέρ-Αντρέ Ταγκιέφ γράφει για την «προφητεία του Βενιαμίν Φραγκλίνου»: από τους Αμερικανούς ναζί στον Μπιν Λάντεν.
• Ο Νίκος Δεμερτζής γράφει για τη συμπύκνωση και αναθεώρηση σημαντικών στο τελευταίο βιβλίο του Νίκου Μουζέλη.
• Ποιήματα από τις Όλγα Παπακώστα και Ιωάννα Ράπτη.
Σχέδιο εξωφύλλου: ο Νίκος Καζαντζάκης από τον Κωνσταντίνο Παπαμιχαλόπουλο











Η κα Δραγώνα το ‘χει σε κακό να πει την Κωνσταντινούπολη
Κωνσταντινούπολη!
φοβάται το κακό μάτι!
πέραν τούτου η προσπάθεια αντικειμενικής προσέγγισης είναι
εμφανής!
γεγονός που μας οδηγεί σε 2 συμπεράσματα:
α) τελευταίως κάποιοι κάτι πίνουν!
β) έρχεται η συντέλεια του κόσμου μετά βεβαιότητος!
(απίστευτη!)
Ιστανμπούλ τη λένε όλοι.
Κωνσταντινούπολη είναι μόνο για την Εκκλησία και τους πιστούς της.
Καταλαβαίνω οι Έλληνες να την λέγανε Βυζάντιο από το όνομα της αποικίας τους. Κωνσταντινούπολη να την πουν οι Δαλματοί.
και όμως αληθινή!
χιχι!
Όλα τα χε η Μαριορή η Κωνσταντινούπολη της έλειπε. Δεν υπάρχει Κωνσταντινούπολη και όταν υπήρχε είχε τόση σχέση με την Ελλάδα-Πατρίδα-ελληνικό κράτος όσο η γουρονότριχα με το τυρόγαλο.
Ας προσέχουν περισσότερο κάποιοι!
τέτοια κουλά έλεγε κι η Δραγώνα!
γι’αυτό δεν είναι Νυν!
η Κωνσταντινούπολη βέβαια είναι ΑΕΙ!
και Εις τους Αιώνες Αμήν!
να σκάσουν οι οχτροί μας!
ναι
Ενας Ερωτας γιεννιέται !
Είναι γνωστό τοις πάσι ότι ο Καζαντζάκης ήταν δεινός αντιγραφέας. Για το λόγο αυτό και το έργο του σήμερα δεν διαβάζεται σχεδόν από κανένα. Αν γινόταν μια σοβαρή διατριβή γύρω από τις “επιδράσεις” που δέχτηκε ο Καζαντζάκης θα κατέβαινε σίγουρα από το βάθρο του.
Ο Παλαμάς και ο Καζαντζάκης είναι καλό σημείο εκκίνησης για τους επίδοξους κατεδαφιστές του νεοελληνικού φανφαρονισμού.