φορτηγά
Γράφω λίγα λόγω έλλειψης χρόνου, αρχή διακοπών γαρ κλπ. κλπ.
Να πω ότι, για παράδειγμα τα φορτηγά η κυβέρνηση εν μέσω ραστώνης όχι μόνο καλοκαιρινής αλλά γενικότερα λόγω στεγνώματος του ρευστού, κατέβασε επιθετικό σχήμα με το δήθεν «ζητάμε διάλογο» ο οποίος ήταν προγραμματισμένος να αποτύχει ώστε να κάνουμε επίταξη, ο κρατικός μηχανισμός αποδείχτηκε «μηχανισμός»-κενό γράμμα-γυμνός-ολόγυμνος-ανίκανος να εκτελέσει την επιστράτευση, ευτυχώς η κυβέρνηση και η… κρατική μηχανή της σώζεται από πρόθυμους επαγγελματίας των ΜΜΕ (και του κατά παραγγελία Λόγου…) που έβαλαν κάτω ορισμένους συνδικαλιστές χτυπώντας τους αλύπητα, η βαρβαρότητα σε όλη την μεγαλοπρέπειά της. Από την άλλη, οι συνδικαλιστές των φορτηγατζήδων θα μπορούσαν να φροντίσουν να έχουν κάποιον επαγγελματία ειδικό νομικό που να μπορεί να τους εκπροσωπεί δημοσίως – κάτι που δείχνει επαγγελματική ανεπάρκεια, δεν στέλνεις τον κυρ Νίκο που πριν μια ώρα κουβαλούσε καφάσια να μιλήσει ιδρωμένος μπροστά στην οθόνη να αντιταχθεί με επαγγελματίες λύκους των μήντια…
Είμαι υπέρ της απελευθέρωσης των επαγγελμάτων, οι κοινωνικές όμως (ανύπαρκτες) υποδομές το ξέρουν; ή το ξέρουν μόνο όσοι ετοιμάζονται να γδάρουν τις σάρκες ενός ακόμα κοινωνικού στρώματος στο όνομα του «η ανταγωνιστικότητα μειώνει τις τιμές» που ακόμη και σαν ανέκδοτο προκαλεί αφού η μαύρη και ελαστική εργασία θα βρεθεί για άλλη μια φορά στο απόγειό της.
Κουλουβάχατα; μπα, το ματς για άλλη μια φορά αποδεικνύεται σικέ, διότι αφελείς υπάρχουν εν αφθονία, η κυβερνώντες το ξέρουν, μην αμφιβάλετε.
Σύσσωμη η αμηχανία όλης της αντιπολίτευσης σε μή-θέση για το ζήτημα είναι σημάδι ότι οι κυβερνώντες ήταν σίγουροι ότι θα «περπατήσει» με άνεση το ζήτημα.
Και περπατά.
Συμφωνώ απολύτως
Γι άλλη μια φορά το “σύστημα” ελίσσεται κατά το δοκούν, χρησιμοποιώντας ξύλινο λόγο και μακέτες που είναι προορισμένες να ξεχαστούν μετά την παρέλευση του αυτόφωρο..
Μιλάτε γι’ απελευθέρωση των επαγγελμάτων – όπως και η κυβέρνηση – κύριε Ροΐδη, αλλά τι σόι απελευθέρωση είναι η αντικατάσταση μερικών χιλιάδων με μερικές δεκάδες?
Ή μήπως αμφιβάλλετε για το πόσα “αφεντικά” θα αντικαταστήσουν τους Έλληνες μικροϊδιοκτήτες των φορτηγών κλπ οχημάτων?
Το λέτε κι εσείς άλλωστε, με παραπλήσιες λέξεις.
Εγώ απλώς επισημαίνω την στρεβλωμένη χρήση της γλώσσας μας.
Θα μου πείτε, τι σημασία έχουν οι ξερές λέξεις, η ουσία μετράει…
(ξέρω πως δεν θα το πείτε εσείς, αλλά ποιητική αδεία…)
Αν είναι έτσι, ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους:
έχουμε ολιγαρχία / πλουτοκρατία και όχι δημοκρατία
έχουμε ασφυκτικά ελεγχόμενη οικονομία και όχι ελεύθερη / φιλελεύθερη / νεοφιλελεύθερη και πράττειν άλογα
έχουμε προπαγάνδα και όχι ενημέρωση*
έχουμε πολιτική ασυδοσία και όχι πολιτική ασυλία
κοκ κοκ, αυτή η αλυσίδα έχει πολλούς κρίκους…
Έχω άδικο?
Αν όχι, ας πάρουμε ένα “δελτίο ειδήσεων” και ας αποκαταστήσουμε την αλήθεια των λέξεων… Μήπως τώρα βλέπουμε μια διαφορετική εικόνα?
*οκ, το σωστό θα ήταν κατευθυνόμενη δημιουργία γνώμης
το τι θα γίνει μετά την απελευθέρωση θα το συζητήσουμε ίσως όταν έρθει η ώρα, όμως τα κλειστά επαγγέλματα μου κάθονται σαν δημοκρατικός πολίτης στο στομάχι. Δεν μου πάνε, δεν τα εγκρίνω δεν τα επιθυμώ γιατί είμαι αλλεργικός σε οποιοδήποτε είδος ελίτ. Καθαρά πράγματα.
Δυστυχώς από κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν ακούσαμε ακόμη για το θέμα, μία καθαρή θέση.
Με την ισότητα των πολιτών απέναντι στις ευκαιρίες και την “ανοικτή” προσφορά των επαγγελμάτων φυσικά και συμφωνώ φίλε Ρο.
Εδώ όμως έχουμε μία διαπλεκόμενη κατάσταση που σε επίπεδο πρακτικής αντιμετώπισης δεν προσφέρεται για εύκολους αφορισμούς.
Όμως, δεν ήταν η αντιμετώπιση της απεργίας το ζητούμενο στο σχολιασμό μου. Το ζητούμενο ήταν ο πλανευτικός λόγος της δημόσιας ζωής (στην οποία συμπεριλαμβάνονται τα ΜΜΕ) και το αναποδογύρισμα των εννοιών και των λέξεων.
Αυτή η διαστρέβλωση παίζει σημαντικό ρόλο στην ψυχολογική αντίδραση του καθενός μας σε ζητήματα που δεν εμπίπτουν στις εμπειρίες μας (και άρα βασιζόμαστε στα λεχθέντα για να σχηματίσουμε γνώμη και γνώση).
Εκεί στόχευα, αλλά…
Φοβάμαι πως η θερμοκρασία επηρεάζει αυξητικά την λεκτική μου επιπολαιότητα ή καλύτερα, τον παρορμητισμό μου, με αποτέλεσμα να αστοχώ λεκτικά.
“Ολοι νικητες και ολοι νικημενοι
Ολοι μας χαμενοι….”
Διαιρει και βασιλευε….
Προσωπικά σαν δικηγόρος έχω παρασταθεί σε συμβόλαια πώλησης αδειας αυτοκινητιστών. Τίμημα αναγραφόμενο στο συμβόλαιο (για την εφορία) : περίπου 15.000 ευρώ. Τίμημα πραγματικό (σε σακ βουαγιάζ) 200.000 . Βάλε και ότι πολλοί προσλαμβάνουν οδηγούς (γεννιά των 700e) και απλά εισπράττουν το κέρδος. Δυστυχώς η (οχι πλέον) συμπαθής τάξη των αυτοκινητιστών στερείται ηθικής νομιμοποίησης για να μιλάει για δίκαιους αγώνες. Το όλο σύστημα του κλαδου, όπως και με άλλους κλάδους ήταν μια ακόμα “ελληνική πατέντα”. Κάποιοι πόνταραν χοντρά λεφτά ότι η “πατέντα” θα αντέξει για πάντα μολονότι από καιρό τώρα οι σημερινές αλλαγές συζητιούνταν. Πόνταραν στην αξιοπιστία του ελληνικού κράτους. Πόνταραν στην κουλτούρα της συναλλαγής κάτω από το τραπέζι. Και τώρα που δεν τους βγήκε ξεσπούν πάνω στους υπόλοιπους. Θα μπορούσε πάντως το θέμα να λήξει πιο απλά κατά την γνώμη μου. Θα έλεγε πχ το ΠΑΣΟΚ “ωραία θα σας αποζημιώσω πλήρως – ανάλογα με ότι λένε τα συμβόλαια αγοράς σας, πάρτε από’15.000 και τέλος”. Αλήθεια που ήταν όλοι αυτοί οι “νοικοκυραίοι και οικογενειάρχες” (κατά τα λόγια του εκπροσώπου τους Τζωρτζάτου) στους πραγματικούς κοινωνικούς αγώνες? Και μόνο από την φρασεολογία και τα “μολών λαβέ” τους κόβω για αφρόκρεμα της Χρυσής Αυγής.
γνωστά πράγματα.
Σας ευχαριστώ που τα μοιράζεστε μαζί μας.
Ως είθισται στην Ελλάδα αφού αφήσουμε το κλήμα να στραβώσει για καμιά 30ετία θυμόμαστε ενα πρωινό πως επειδή δεν σηκώνει σιάξιμο, θέλει ξήλωμα.. Οποιος όμως σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες..ζούμε την εποχή του θεριισμού αυτού που σπείραμε…
Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν μίλησα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής,
Όταν ήρθαν για τους εβραίους, δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν εβραίος,
όταν ήρθαν για τους συνδικαλιστές δεν μίλησα, γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής
Όταν ήρθαν για μένα, δεν υπήρχε κανείς να μιλήσει για μένα
ΜΠΡΕΧΤ
Εμμανουήλ Ροΐδης:
Οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις κατηγορίες:
α) εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντας κοχλιάριον να βυθίζωσι εις την χύτραν του προϋπολογισμού.
β) εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον και ζητούντες παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον.
γ) εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχοντας κοχλιάριον ούτε ζητούντες, αλλ’ επιφορτισμένους να γεμίζωσι την χύτραν διά του ιδρώτος αυτών.
“ΑΣΜΟΔΑΙΟΣ” (1875-76)
Μα και όταν αγοράζουμε σπίτι δεν γράφουν την πραγματική τιμή, οι εργολάβοι. Τους εργολάβους δεν τους βρίζει κανένας ούτε και ασχολείτε μαζί τους.
Ο δικηγόρος που ήταν στα συμβόλαια του σπιτιού που αγόρασα δεν μού έδωσε απόδειξη.
Δεν είμαι “φορτηγατζής”.
Είμαι συνταξιούχος με 11.514 ένσημα και μου έκοψαν δύο μισθούς κάποιοι ανεπάγγελτοι, τεμπέληδες πολιτικοί. Ύστερα από 37,5 χρόνια δουλειάς ήρθε η εποχή να θεριστούν τα δώρα.
Κακές συνήθειες τέλος.
από την στιγμή που στην χώρα μας υπάρχουν δυο (2)…ιδιωτικά διυλιστηρία .. δλδ ολιγοπώλιο(!) και όλοι τους μουκου .. όλοι μας δουλεύουμε για αυτούς …και το θέατρο καλά κρατά …