Με ορμητήριο το Χίλτον εξόρμηση κατά της αδικίας
Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος
Κύριε Ροΐδη,
Αντιγράφω από το ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ» για την επίσκεψη του αρχιεπισκόπου στην έδρα της Ε.Ε. και στον κ.Μπαρόζο με σκοπό την καταπολέμηση της φτώχιας:
«ΤΟ ΒΡΑΔΥ της Κυριακής ο Μακαριώτατος παρέθεσε δείπνο στο εστιατόριο του ξενοδοχείου «Χίλτον». Στο τραπέζι ο Μητροπολίτης Βελγίου, ο Μητροπολίτης Γαλλίας, ο Επίσκοπος Νεαπόλεως, η επίτροπος της Ελλάδας στην Κομισιόν Μαρία Δαμανάκη και οι πρεσβευτές ….. Το μενού είχε καπνιστό σολομό, μοσχάρι νουά με γεμιστά ραβιόλια, σαρλότ μπαβαρουάζ με φράουλες και λευκό κρασί.»
«Σημαντική προσωπικότητα»
Η ΜΑΡΙΑ είπε ότι με την επίσκεψη αυτή ανοίγει νέο κεφάλαιο στη συνεργασία της Εκκλησίας με την Ε.Ε. Και ανέπτυξε τη σημασία της στρατηγικής της Ευρώπης για τη μείωση των φτωχών και αποκλεισμένων κατά είκοσι εκατομμύρια μέχρι το 2020. Η Δαμανάκη χαρακτήρισε επίσης τον Ιερώνυμο ως μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες που έχει σήμερα η Ελλάδα. Ο Μακαριώτατος, από την πλευρά του, είπε πως «είναι αμαρτία στη σημερινή εποχή να αφήνουμε ανενεργή τη δύναμη της Εκκλησίας που πρέπει να βγαίνει έξω από τα τείχη και να αγκαλιάζει αυτούς που έχουν ιδιαίτερη ανάγκη».
Επίκαιρη αποδείχθηκε η φαντασία του Δ. Ψαθά όταν περιέγραφε στη «Μαντάμ Σουσού» εκδηλώσεις κυριών του Κολωνακίου κατά τη θερινή σαιζόν της φιλανθρωπίας. Κλασσική αποδείχτηκε η Μαρία Αντουανέττα όταν έλεγε ειρωνικά: «Ψωμί θέλει ο λαός δεν του κάνει το παντεσπάνι;».
Η κυρία Δαμανάκη ως εκφωνήτρια του Πολυτεχνείου είχε βάλει 3 στόχους: «Ψωμί, Παιδεία Ελευθερία». Κύλισε πολύ νερό κάτω από τα γεφύρια του Κηφισού, και η γενναία φοιτητριούλα αναβαθμίστηκε κοινωνικά, το ίδιο και ο τότε άσημος καθηγητής Λυκείου που λούφαζε στη Δικτατορία. Στη σημερινή Ελλάδα χιλιάδες άνθρωποι αντιμετωπίζουν το φάσμα των μισθών πείνας και της ανεργίας. Η Παιδεία γίνεται ολοένα και πιο ταξική, αρκεί να ρίξει κάποιος μια ματιά στα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών όπου η σπουδάζουσα νεολαία είναι πολύ συντηρητικότερη από την υπόλοιπη κοινωνία. Όσο για ελευθερία η χώρα κατάντησε και με την ψήφο της κας Δαμανάκη προτεκτοράτο του ΔΝΤ. Η φτώχια καλπάζει ακάθεκτη και η Εκκλησία παραμένει προκλητικά πλούσια, κρατικά επιδοτούμενη, ανεξέλεγκτη, σκανδαλοποιός και αφορολόγητη. Η κα Δαμανάκη μπορεί να μην πέτυχε τους στόχους της νιότης της για την ελληνική κοινωνία, τους πέτυχε όμως με το παραπάνω για ελόγου της και για τα παιδιά της, εξασφαλίζοντας δύναμη, προκλητικά προνόμια και πλουσιοπάροχο μισθό την ώρα που περικόπτεται η σύνταξη του φτωχού και το φάρμακο του άρρωστου. Εξορμά λοιπόν στην Ευρώπη με τον αρχηγό της ζάπλουτης αρπακτικής φοροκλέφτρας Εκκλησίας για να σώσει τους πεινασμένους. Υπάρχει κανείς που να τους παίρνει στα σοβαρά; Ασφαλώς όχι. Πως όμως μπορεί να προκαλούν χωρίς να γίνονται περίγελως των θεατρικών επιθεωρήσεων, της μαχόμενης Δημοσιογραφίας και της Αριστεράς; Η κοινωνία έχει βυθιστεί σε νοσηρή απάθεια.
Επειδή μόνο με το γέλιο μπορούμε να διασωθούμε σας παραπέμπω και στο σατιρικό μπλογκ του «Χριστιανού Ορθόδοξου», που από ότι αντιλήφθηκα ήταν και η μόνη σοβαρή αντίδραση στο φιλανθρωπικό γκαλά των Ιερώνυμου-Δαμανάκη:
http://orthodoxos.wordpress.com/2010/07/23/bourdes/
Το μάθημα που πήρα απ’την Δαμανάκη: όσο πιό κραυγαλέα διατρανώνεις τη διάθεση σου να σώσεις τον κόσμο τόσο πιό υστερόβουλος είσαι (προσέχτε: ΕΙΣΑΙ, δεν γίνεσαι, που σημαίνει ότι η κραυγή είναι ήδη υποκρισία). Και από κραυγή-πιό σωστά τσιρίδα!-η Δαμανάκη άλλο τίποτα!
Αυτός που θέλει να σώσει τον κόσμο βαδίζει στα σκοτεινά και του φτάνει και του περισσεύει και καλήν απολογία αφήνει σαν παρακαταθήκη, αν έχει σώσει μιά μόνο ψυχή, ένα σώμα κι αν έχει ικανοποιήσει μιά ξένη- και όχι ταυτόχρονα και δική του- ανάγκη.
Απ’ την άλλη όμως, το Χίλτον των Βρυξελλών δεν είναι … Four Seasons Παρισίων. Υπήρχαν τόσα άλλα εστιατόρια στα οποία ο Jeronymo και η κουστωδία του θα μπορούσαν να είχαν ντερλικώσει καλύτερα. Και το μενού τσουρούτικο το βλέπω. Που είναι τα amuses-bouche; Το χαβιάρι; Οι miniardises με τον καφέ;
ΆΡΑ; Φτώχεια καταραμένη κε Λασκαράτο.
Επίσης, δεν είναι υπέροχο, ο καθείς να πολεμά τη φτώχεια “εφ’ ώ ετάχθη”;
(Για την κα Δαμανάκη, είμαι βέβαιος, ότι, με την επιτροπική της ιδιότητα, παρακάθεται σε δείπνα που παραθέτουν ακόμη πιο γλοιώδη υποκείμενα απ’ τον Jeronymo. Βρυξέλλες γαρ… Σημειολογικά, καταλαβαίνω γιατί τονίζεται η σημασία της παρουσίας της σε αυτή τη σύναξη – αλλά, ας μη γελιόμαστε, είναι σταγόνα στον ωκεανό.)
Πονηρός και ραδιούργος
Ακαμάτης και φαγάς
Άλλο τι πλέον δεν μένει
Παρά να γενεί παπάς.
οι καλοί σύντροφοι στα δύσκολα ..φαίνονται και πάντα ενωμένοι για κοινό στόχο .χιχχι
Δήμος Β.,
«του παπά η κοιλιά αμπάρι για να φάει και για να πάρει, του παπά η κοιλιά κοφίνι και μουρλός όπου του δίνει»
Undantag,
συμφωνώ, ο Ιερώνυμος δεν έχει το απύθμενο θράσος του Χριστόδουλου που πολεμούσε τη φτώχια με τις εξτραβαγκάν παρέες του στα Φορ Σίζονς.
Εξ άλλου νομίζω πως ο σολομός είναι νηστήσιμος.
Τα λιβανίσματα αριστερών και ψευδοαριστερών κυριών και κυρίων, των κομμουνιστικών κοινοβουλευτικών κομμάτων, προς το παπαδαριό και την εκκλησία, έχουν περάσει εδώ και πολύ καιρό το όριο των εξαιρέσεων και χορεύουν πλέον στο γήπεδο του κανόνα.
Ας μη μας ζητήσει κανείς να αναφέρουμε ονόματα. Όταν το κάνει αυτό και ο Τσίπρας, κτυπώντας αναιδέστατα τον άθλιο αυτό ρυθμό στο ταμπούρλο του, τότε τι να πούμε και για τους υπόλοιπους, οι οποίοι ουδέποτε έδειξαν δυσαρέσκεια, απέναντι σ΄ αυτή την κακοφωνία.
Επομένως ,
ή οι άνθρωποι της αριστεράς άλλαξαν πορεία πλεύσης, σχετικά με την αντιμετώπιση της αλητείας του παπαδαριού,
ή εξακολουθούν να συμπεριφέρονται με τον τρόπο που ήξεραν να συμπεριφέρονται πάντοτε.
Πράγματι, στην ιστορία του αριστερού κινήματος στη χώρα της Ελλάδος, ουδέποτε μπορούμε να παρατηρήσουμε διάθεση αντιθρησκευτική (η θρησκεία είναι το όπιο των λαών)
ή αντικληρικαλιστική, πλην μερικών εξαιρέσεων, οι οποίες ίσα-ίσα αρκούν για την επιβεβαίωση του κανόνα.
Και ρωτώ αγαπητοί μου, από ποια απορία πηγάζει η έκπληξή σας για τα καμώματα αυτά των αριστερών ή πρώην αριστερών ανθρώπων, που αφορούν τις γλύκες τους απέναντι στο παπαδαριού;
Εκτός κι αν είναι άσχετο το γεγονός ότι αμφότεροι, δια των λόγων και μόνον πλέον, υπόσχονται την σωτηρία μας. Ή μήπως είδατε από τους μεν ή τους δε να έχουν κάνει και κανένα έργο προς την κατεύθυνση αυτή;
Και το λέει πολύ καλά ο iconology2009:
«όσο πιό κραυγαλέα διατρανώνεις τη διάθεση σου να σώσεις τον κόσμο τόσο πιό υστερόβουλος είσαι…».
Μη μας διαφευγει οτι.
Οταν ο παπας ειναι ως συνηθως χοντρος,η ενορια ειναι μαγαλη.
Οι μουρλοι που δινουν ειναι πολλοι.
Το ράσο είναι όπως το κάρβουνο,
όταν το πιάσεις, είτε καίγεσαι, είτε λερώνεσαι.
Οι στίχοι και αυτό που γράφω τώρα δεν είναι δικά μου.
Όμως συμφωνώ απόλυτα με αυτά.
Παλιό σχόλιό μου εδώ, το οποίο, λόγω της εμπλοκής της κ. Δαμανάκη καθίσταται ελαφρώς επίκαιρο.
Ποτέ η αριστερά, στην χώρα της Ελλάδος, δεν υπήρξε αντιθρησκευτική, αντικληρικαλστική ή άθεη. Αρκετοί μοναχοί στο άγιο όρος προέρχονται από αριστερές προϊστορίες.
Η χριστιανική ευσέβεια του Χ. Φλωράκη:
Γύρω στο 1995 μια τριμελής ομάδα που αποτελείται από το Χαρίλαο Φλωράκη, το συμμαθητή και φίλο του ηθοποιό Τίτο Βανδή καθώς και ένα νέο δημοσιογράφο, επισκέπτονται το Άγιο Όρος. Ο Χαρίλαος συνοδεύεται και από δύο άτομα της προσωπικής φρουράς. Ζητά επιτακτικά από τους συνοδούς αστυνομικούς ν’ αφήσουν τα όπλα τους στην Ουρανούπολη, πράγμα που έγινε.
Όμως με το μπάσιμο στο Όρος άρχισαν να γίνονται μερικά ευτράπελα από θερμόαιμους-που πάντα υπάρχουν – πράγμα που αναγκάζει τους αστυνομικούς να δανεισθούν δύο όπλα από την Δάφνη. Αυτό είναι το καλαμπούρι μας καθώς και το ότι συνάντησε συναγωνιστές να είναι τώρα μοναχοί που μαζί του θυμήθηκαν τα παλιά!!!
Στις Καρυές τον ξενάγησε ο λόγιος μοναχός π. Μωυσής που μου τόνισε με πόσο σεβασμό άκουγε την ενημέρωση που του έγινε. Μια μέρα φιλοξενήθηκε στο κελλί του π. Ιερόθεου του βιβλιοπώλη των Καρυών. Ήταν ημέρα νηστείας και έφαγε τα νηστίσιμα που του παρέθεσαν. Τα βρήκε πολύ νόστιμα και στην κουβέντα με τα καλογέρια της συνοδείας μίλησε με σεβασμό για το άβατο και τους νόμους του Αγίου Όρους που όφειλε να σεβαστεί η Ευρώπη. «Δεν έκανε όμως το Σταυρό του».
Ιδού και το μυστήριο. Μ’ ένα τζιπ μόνος με τον οδηγό του, εξαφανίζεται προς άγνωστη κατεύθυνση. Κρύος ιδρώτας αρχίζει να λούζει τους αστυνομικούς. Τι έγινε ο Χαρίλαος …;
Επιστρέφει μετά από αρκετές ώρες έχοντας αφήσει άναυδη τη συνοδεία του χωρίς να τους πει που πήγε. Είναι πολύ πιθανό μου ‘παν οι πατέρες στην Ιβήρων να επισκέφθηκε το Ρουμάνο Μοναχό που πρόσφατα απεβίωσε.
Έχουμε και μια επίσκεψη στη Σιμωνόπετρα που με σεβασμό γράφει στο βιβλίο του προσκυνητή. Κάπως έτσι λοιπόν έγινε το ταξίδι αυτό. Φτάνοντας στην Ουρανούπολη κάνει τις ακόλουθες δηλώσεις:
Βρε παιδιά, περίμενα να βρω μέσα στο Όρος γέρους μοναχούς και απεναντίας είδα νέα παιδιά, σπουδαγμένα…
Τι ήταν λοιπόν η επίσκεψη αυτή; Μόνο τουριστική; Όχι όπως θα δείξουμε στο επόμενο.
Αρχικά πρέπει να τονίσουμε ότι ο Χαρίλαος όπως και κάθε Έλληνας έχει την Ορθοδοξία από τα γεννοφάσκια του, από τη μάνα του. Πώς αλλιώς θα εξηγήσουμε ότι ζήτησε να ταφεί στον «Αϊ Λια» δύο μέτρα από το Αγ. Βήμα; Αλλά πάνω στο θέμα της κηδείας του θα επανέλθουμε αργότερα. Ας επιστρέψουμε στην αποχώρηση του Χαρίλαου από το Όρος όπου δήλωνε συγκλονισμένος.
Πολλοί γνωστοί του τον ρωτούν ανάμεσα τους και η Μαρία Δαμανάκη: και εσύ Χαρίλαε στο Όρος; Απαντούσε ευθέως: «Μακάρι να ‘χα πάει νωρίτερα και ‘γω θα ‘μουν καλύτερα και ο τόπος»!!! «Ο νοών νοείτω». Και όχι μόνο αυτό. Είμαι σε θέση να σας διαβεβαιώσω ότι μετά απ’ αυτήν την επίσκεψη, στο γραφείο του στον Περισσό εξομολογήθηκε σε Ιερομόναχο του Αγ. Όρους (αφού απομακρύνθηκε το προσωπικό του γραφείου του).
Εγκυρότατον, από:
http://209.85.129.132/search?q=cache:TEFGILMdyzAJ:www.oodegr.com/oode/a8eismos/proswpa/flwrakis1.htm+%CE%BF+%CF%86%CE%BB%CF%89%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82+%CE%B4%CF%84%CE%BF+%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF+%CF%8C%CF%81%CE%BF%CF%82&cd=1&hl=el&ct=clnk&gl=gr
Μόνο η Δαμανάκη, είναι τόσοι πολλοί, που αναρωτιέσαι πια, μπας κι είσαι εσύ ο παράξενος.
Έχει γίνει συνείδηση πλέον, εδώ και κάμποσα χρόνια, πως ζούμε-λειτουργούμε σ ένα τεράστιο εαυτούλη.
Προφανώς, οι τύπου Δαμανάκη, Ανδρουλάκη κλπ, διεπίστωσαν νωρίς, πως ο “αγώνας”, πρέπει κάποτε να αρχίσει να αποδίδει.
Πιο μάγκας ήταν ο Λαλιώτης, που εξαργύρωσε απ τα πρώτα χρόνια?
(ο Κουβέλης, μάλλον άργησε να αντιληφθεί πως υπάρχει μάσα)
Εν πάσει περιπτώσει, η επικρατούσα φιλοσοφία είναι, τα κάναμε σκατά, η χώρα χάνεται, τι μας νοιάζει για τους άλλους, το τομάρι και το μούλικο να εξασφαλίσουμε κι ας πάνε να γαμηθούνε όλα.
Όχι πως αυτό δεν επικρατούσε και παλαιότερα, μα τώρα τελευταία, έχει αποκτήσει και θεωρητικό υπόβαθρο.
Οπότε, μένει να αναρωτηθούμε, αυτοί οι έρμοι παππούδες μας (και για να πάρουμε μόνο την πρόσφατη ιστορία, να μην επεκταθούμε στην επανάσταση του 21, παρά μόνο στα τελευταία 60-70 χρόνια), ήρωες ήταν, ή κορόϊδα?
Ήρωας ήταν ο ανώνυμος κομμουνιστής που ακόμα και για μια άρνηση αποκήρυξης έβγαζε μια ζωή στη φυλακή και στην εξορία, αν δεν τον εκτελούσανε, ή ο μαλάκας της ιστορίας?
Ήρωας ήτανε ο ανώνυμος φαντάρος του πολέμου που γυρνούσε σακάτης πίσω, αν δεν τον έφερναν νεκρό, ή μαλάκας κι αυτός?
Για ποιά πατρίδα και ποιό όραμα πολέμησαν αυτοί οι φουκαράδες?
Για μας, τα παιδιά τους. Για νάχουμε λίγο χώρο ελεύθερο, κάποιο μέλλον καλύτερο απ το δικό τους, μια ζωή πέρα απ τη σκλαβιά, είτε στρατιωτικής κατοχής, είτε οικονομικής.
Ποιός άραγε απ αυτούς μπορούσε να φανταστεί σε ποιούς κληρονομούσε το μέλλον της χώρας?
Άξιζαν άραγε όλα αυτά, τόσοι νεκροί, τόσοι αγώνες?
Για νάχουμε τόσο απροκάλυπτα, τέτοια τομάρια που ξεπουλούνε τα πάντα?
Μουρόχαβλοι, βουτυρομπεμπέδες, πουλημένοι δήθεν αριστεροί, πατσοκοιλιές ξεδιάντροπες, δήθεν σημαντικοί, και αμετροεπείς φιλόδοξοι νάναι στα πράγματα?
Κάποτε, ήταν η κάστα (που ακόμα και τώρα είναι φυσικά), του κεφαλαίου, μα γνωστή, οι τότε, γνωρίζανε τον εχθρό, είχανε σύμμαχο και μπροστάρη τον συνδικαλιστή, τον πολιτικό κι ήταν ελάχιστες οι εξαιρέσεις, δακτυλοδειχτούμενες.
Ακόμα κι ο “εθνάρχης”, ακόμα κι ο Κανελλόπουλος, ακόμα κι ο Παπαληγούρας, ακόμα κι αυτοί, σε εξάρσεις σοσιαλισμού, δημιούργησαν κάτι, έστω αρπακολιτζίδικα, μα το έκαναν.
Κρατικές υγιείς επιχειρήσεις, κοινωνική ασφάλιση, πρόνοια.
Με τα χάλια τους βέβαια, μα μπήκαν κάποιες βάσεις.
Αυτά μάλλον προσπάθησαν να επιβάλουν ή να διατηρήσουν οι ήρωες που ανέφερα στην αρχή, θυσιαζόμενοι ενίοτε.
Μα ποιός να τους τόλεγε, σε ποιούς θα τα άφηναν παρακαταθήκη?
Αν μπορούσαν να δούν το μέλλον, είμαι σίγουρος πως θάλεγαν,
μαλάκας είμαι?
Να σκοτωθώ, να φυλακιστώ, να μην χαρώ σπίτι, οικογένεια, για νάρθουν μόλις 60 χρόνια μετά, ημιμαθείς ωραιοπαθείς κομπλεξικοί, να τα σαρώσουν όλα?
Θέλω να πιστεύω πως δεν ήταν.
Κι αν συμφωνούμε θα αγωνιστούμε για να δικαιωθεί η δική τους θυσία.
Αυτό βέβαια είναι ρομαντικό, αφελές, ανεδαφικό.
Το ρεαλιστικό είναι “στη Ρώμη κάνε όπως η Ρωμαίοι”.
Γι αυτό και θα επιλέξω να είμαι ο αφελής της ιστορίας. Προτιμώ να κοιμάμαι ελαφρά τα βράδυα… Στο κάτω κάτω, μαζί τους θα τα πάρουν? Τι είναι η ζωή? Μια ανάσα είναι, περνάει γρήγορα.
Ο κύριος Κούγιας, κλασσικός δικηγόρος της Εκκλησίας, δεν μπόρεσε να τον σώσει.
Σε δέκα χρόνια κάθειρξη καταδικάστηκε ο επονομαζόμενος «παιδεραστής της Κερατέας», ηγούμενος Νήφωνας Αναστασόπουλος, ο οποίος με το πρόσχημα της εξομολογήσεως – όπως αποφάνθηκε η Δικαιοσύνη – ασελγούσε σε ανήλικα καλογεροπαίδια στο κελί του στη μονή Αγίας Σκέπης.
Τον δρόμο για τις φυλακές Τριπόλεως πήρε χθες το μεσημέρι ο παλαιοημερολογίτης ηγούμενος Νήφωνας -κατά κόσμον Ελευθέριος Αναστασόπουλος- ο οποίος κρίθηκε ένοχος για το αδίκημα της κατάχρησης ανηλίκου σε ασέλγεια κατ’ εξακολούθηση. Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων απέρριψε το αίτημα της υπεράσπισης περί αναγνώρισης ελαφρυντικών, επιβάλλοντας στον κατηγορούμενο ποινή κάθειρξης δέκα ετών, ενώ αποφάνθηκε η έφεση να μην έχει αναστέλλουσα δύναμη. Τέλος, έπαυσε την ποινική δίωξη εναντίον του για όσες πράξεις ασέλγειας τελέστηκαν πριν από τις 21/2/2005, λόγω παραγραφής.
Ενταση
Στο άκουσμα της απόφασης το ακροατήριο, το οποίο αποτελούσαν ως επί το πλείστον άνθρωποι που δηλώνουν «τυφλή πίστη» στην αθωότητα του 69χρονου πρώην αρχιμανδρίτη, ξέσπασε σε αποδοκιμασίες. Ενταση επικράτησε και όταν η πρόεδρος της έδρας ανακοίνωσε την απόφαση του δικαστηρίου να μην αναγνωρίσει τους αυτοτελείς ισχυρισμούς του συνηγόρου υπεράσπισης του καταδικασθέντος, Αλέξη Κούγια, περί πρότερου εντίμου βίου και καλής συμπεριφοράς. Ο γνωστός ποινικολόγος έκανε λόγο για «ποινή εξοντώσεως» και «ποινή θανάτου», επικαλούμενος την ηλικία του 69χρονου πρώην ηγουμένου και τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει, πολλά από τα οποία ξεκίνησαν μέσα στη φυλακή.
«Η ποινή αυτή οδηγεί σε βέβαιο θάνατο τον κατηγορούμενο. Το καταλαβαίνω ότι πρέπει να υπάρχει ηθική αποδοκιμασία, αλλά δεν μιλάμε για έναν 35άρη που θα βγει στην κοινωνία και υπάρχει φόβος να πράξει τα ίδια» τόνισε συγκεκριμένα ο Αλέξης Κούγιας, ο οποίος αμέσως μετά άσκησε αίτηση αναστολής εκτελέσεως της ποινής, η οποία απορρίφθηκε.
Στη διάρκεια της δίκης, που κράτησε περίπου ένα μήνα, κατέθεσαν πολλοί μάρτυρες, οι οποίοι περιέγραψαν στο δικαστήριο τις εικόνες σεξουαλικής κακοποίησης και ψυχικού εξαναγκασμού που έζησαν στο κελί του αντρικού ησυχαστηρίου όσο ήταν δόκιμοι στη μονή.
Σύμφωνα με τις περιγραφές τους, οι οποίες είναι κοινές σε πολλά σημεία, ο πρώην αρχιμανδρίτης τούς καλούσε βραδινές ώρες στο κελί του στο μοναστήρι και με διάφορες δικαιολογίες περί «θείου έρωτος» εκτόνωνε πάνω τους τις αρρωστημένες του ορέξεις.
Οι πράξεις αυτές συνεχίζονταν για μεγάλο διάστημα, σε πολλές περιπτώσεις και μετά την ενηλικίωση των πρώην μοναχών.
Τελείως διαφορετική εκδοχή παρουσίασε στο δικαστήριο η υπεράσπιση του παλαιοημερολογίτη ηγουμένου. Οπως είπε στη διάρκεια της εξέτασης των μαρτύρων και επανέλαβε στην αγόρευσή του ο Αλέξης Κούγιας, τα πρώην πνευματικά παιδιά του πρώην αρχιμανδρίτη μαζί με άλλους μοναχούς της μονής έκαναν συναντήσεις στη διάρκεια των οποίων μεθόδευσαν την εξόντωσή του. Από την πλευρά τους οι συνήγοροι πολιτικής αγωγής Μιχάλης Μαύρος και Πάνος Παναγιωτόπουλος δεν θέλησαν να σχολιάσουν την απόφαση, διατύπωσαν όμως την ευχή για την όσο το δυνατόν πιο γρήγορη επούλωση των ψυχικών τραυμάτων των θυμάτων και την ομαλή ενσωμάτωσή τους στις οικογένειές τους και την κοινωνία.
ΜΑΡΙΑ ΜΕΪΜΑΡΗ
Μού άρεσε η αφήγηση γιά το Χαρίλαο Φλωράκη.
Η ουσία της συμπεριφοράς του δεν είναι μιά άλλη αντιμετώπιση του Θείου, σε σχέση με τη κοσμοθεωρία που υπηρέτησε αλλά ένας ενστικτώδης σεβασμός ενός γηγενούς και μακροχρόνιου πολιτισμού. Ο Φλωράκης, σαν άνθρωπος της επαρχίας, εκ των πραγμάτων βρέθηκε πιό κοντά στο είδος αυτό κουλτούρας (που είναι μίγμα λογιότητας και λαϊκότητας ταυτόχρονα) που είναι η θρησκευτική κουλτούρα σαν ρουτίνα, σαν καθημερινότητα αλλά και σαν η μόνη τελετουργική έκπληξη σε άγονες-λόγω φτώχειας-εποχές θεάματος. Γιά πολύ κόσμο, εκ των πραγμάτων αλλά και ασυνείδητα, το χριστιανικό τελετουργικό, λειτουργούσε σαν η μόνη θεατρική παράσταση που έχουν βιώσει αυτοί οι άνθρωποι. Είναι μιά λίγο ως πολύ παπαδιαμάντεια αντιμετώπιση του θρησκευτικού φαινομένου: η αγάπη και ο σεβασμός προς την ταπεινή κατανυκτική τελετουργία από την σκοπιά όμως του θεατή και όχι του συμμέτοχου.
Δεν είμαι σε θέση να ξέρω αν σε παλιότερες εποχές το ματι του παπά δεν είχε αυτόν τον υπολογισμό, την πονηριά που βλέπω ολοκάθαρα τώρα. Όπως και νάχει δεν έχω συναντήσει πάντως κληρικό που το βλέμμα του νάχει διαφάνεια και καθαρότητα και που να μού εμπνεύσει όχι σεβασμό αλλά έστω απουσία βέβηλης διάθεσης, παροδικής, στιγμιαίας. Μιά αγιότητα που κοινοποιείται σαν τέτοια είναι ήδη συντελεσμένη αμαρτία.
iconology2009.
εμένα μου αρέσει και το δικό σας σχόλιο, περιγράφετε τόσο εύγλωττα το συγκεκριμένο συναίσθημα σεβασμού που έβγαζαν παλιά για την πίστη του άλλου…
Θυμίζει και τον μακαρίτη τον πατέρα μου, έτσι ένιωθε κι εκείνος.
λέτε αυτοί οι δυο να μοίραζαν ..την διανομή βυτιοφόρων ..μιας και τα πετρέλαια ούτως η άλλος ειναι σε μονοπωλιακή βάσει ..εδώ και χρόνια – τα διυλιστήρια
Σταύρος- ακριβός την ίδια διαδρομή ..με τα ίδια πρόσωπα είχα συνάντηση και διαλόγους ..και εγώ πριν μια εβδομάδα …και το ερώτημα μου ..γιατί αυτη η τεράστια διαφορά αυτών που είδα εκεί ..με τα ψευτοπολιτηκα στην βουλή και προπαγάνδα τον ΜΜΕ
20 Μαΐου 2010
E-2284/2010
Απάντηση του κ. Almunia εξ ονόματος της Επιτροπής
Το Αξιότιμο Μέλος έθεσε έξι ζητήματα σχετικά με τη στρέβλωση του ανταγωνισμού που προέκυψε από εικαζόμενη κρατική ενίσχυση προς την ελληνική εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός ΑΕ». Η Επιτροπή διερεύνησε ορισμένα από τα ζητήματα αυτά στο πλαίσιο της υπόθεσης NN 61/2008. Στις 10 Δεκεμβρίου 2008, η Επιτροπή αποφάσισε να κινήσει επίσημη διαδικασία εξέτασης σχετικά με την εν λόγω υπόθεση βάσει της διαδικασίας C 48/2008(1).
Σχετικά με τη διαδικασία αυτή, η Επιτροπή μπορεί να παράσχει τις ακόλουθες πληροφορίες.
Στο παρόν στάδιο, η Επιτροπή απλώς εξέφρασε επιφυλάξεις για το κατά πόσον η πώληση των μεταλλείων Κασσάνδρας έγινε σε τιμή αγοράς. Εάν η πώληση δεν έγινε σε τιμή αγοράς, αυτό θα συνιστούσε κρατική ενίσχυση. Η Επιτροπή θα έχει άποψη και θα καταλήξει σε συμπεράσματα σχετικά με το ζήτημα αυτό μόνο στην τελική της απόφαση.
Η τρέχουσα έρευνα αφορά μόνο τη συμβατότητα της πώλησης με τους κανόνες για τις κρατικές ενισχύσεις.
Στην απόφασή της να κινήσει τη διαδικασία, η Επιτροπή σε καμία περίπτωση δεν ανέφερε ότι θα μπορούσε να παραπέμψει την υπόθεση στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πηγή της πληροφορίας αυτής στην οποία αναφέρεται το Αξιότιμο Μέλος είναι ένα άρθρο ελληνικής εφημερίδας. Οι απόψεις που εκφράστηκαν στο άρθρο αυτό προφανώς είναι οι απόψεις του συντάκτη του. Ασφαλώς δεν μπορούν να θεωρηθούν ως η επίσημη θέση της Επιτροπής.
Το Αξιότιμο Μέλος θα βρει πρόσθετες λεπτομέρειες για το αντικείμενο της έρευνας της Επιτροπής στο ανακοινωθέν Τύπου που εκδόθηκε στο πλαίσιο της απόφασης για την κίνηση της διαδικασίας(2) και στην ίδια την απόφαση(3).
Στο παρόν στάδιο της διαδικασίας, δεν έχει ακόμη εκδοθεί τελική απόφαση στην υπόθεση C 48/2008. Η έρευνα δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Για το λόγο αυτό, η Επιτροπή πρέπει να αποφύγει να σχολιάσει περαιτέρω την υπόθεση.
[...] Μπαβαρουάζ με φράουλες, κατά της φτώχιας Με ορμητήριο το Χίλτον εξόρμηση κατά της αδικίας». Στιγμιότυπο κατάνυξης. Ο [...]