«Το 95% των παπάδων είναι ανώμαλοι, φαγάδες, ό,τι θες»

Ο εξαίρετος κύριος Κώστας Βουτσάς

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,
Ομολογώ πως είμαι θεατής του παλιού μαυρόασπρου ελληνικού κινηματογράφου. Τον βλέπω που και που, γιατί τον θεωρώ μοναδικό μάθημα κοινωνιολογίας και θαυμάσια μαρτυρία μιας εποχής που εγώ πρόλαβα μόνο το τέλος της. Οι περισσότεροι από τους πρωταγωνιστές δεν ζουν πιά και είναι ελάχιστοι αυτοί που είναι και σήμερα όρθιοι, καλλιτεχνικά και κοινωνικά ενεργοί. Ένας από αυτούς, ο Κώστας Βουτσάς, ώριμος πιά, έμπειρος, γεμάτος από αυτή τη λαϊκή σοφία την τόλμη της γνώμης και την ειλικρίνεια που αποκτούν όσοι έζησαν και εργάστηκαν έντιμα και αποδοτικά μέσα στην κοινωνία και ρούφηξαν όσο περισσότερα μπόρεσαν από τους φυσικούς χυμούς της ζωής, χωρίς να αδικήσουν τους άλλους. Ο Βουτσάς ψηφίζει ΚΚΕ, δεν το κρύβει, το δηλώνει συχνά στον “Ριζοσπάστη” κι όπου αλλού χρειαστεί με όλη τη ντομπροσύνη και τη σεμνότητα που έχει κατακτήσει Δεν είναι βέβαια διανοούμενος με την κλασσική έννοια του όρου, είναι σκεπτόμενος εργαζόμενος αριστερός πολίτης και πολύπειρος καλλιτέχνης.: “….Όταν τα σπάσανε, ήμουν μπροστά. Δεν τα έσπασαν τα παιδιά, αλλά προβοκάτορες, άνθρωποι της εξουσίας. Τα παιδιά ήταν πολύ ωραία. Για όσους τα βάζουν με τους μετανάστες επίσης, εγώ είμαι με τους μετανάστες. Γιατί και εμείς είμαστε λαός μεταναστών. Κάποτε, στο γαλλικό λεξικό «greek» σήμαινε κλέφτης και το άλλαξε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Πολιτικά, δεν έχω ασχοληθεί και ούτε θέλω. Ψηφίζω πάντα ΚΚΕ εξαιτίας του πατέρα μου. Ήταν κομμουνιστής και ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ. Εγώ δεν είμαι. Θέλει κότσια για να είσαι”.

Πρόσφατα δήλωσε στην “Ελευθεροτυπία”: “...Εμείς τα πήραμε τα λεφτά; Να τους βρουν και να τους τα πάρουν. Κι ο Καραμανλής μάς έχει ρημάξει, ένας άνθρωπος που περιβάλλεται από νηστικούς, αχόρταγους και μισέλληνες. Δεν αγαπούν την Ελλάδα αυτοί. Γι’ αυτούς η Ελλάδα είναι ένα σκαλοπάτι για να ‘κονομήσουνε. Να δούμε τι είχαν πριν γίνουν βουλευτές, και τι έχουν τώρα. Αυτοί και οι παπάδες. Το 95% των παπάδων είναι ανώμαλοι, φαγάδες, ό,τι θες. Και το λέω με πάσα ευθύνη αυτό».

Η συγκεκριμένη δήλωση του Βουτσά πέρασε ασχολίαστη. Η εφημερίδα ασφαλώς δεν θα την βρήκε καθώς πρέπει και άξια τιτλισμού όσο για την Εκκλησία αποφεύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι, να απαντήσει σε όσα της καταμαρτυρούν, τρέμοντας τον όποιο διάλογο μπορεί να ανοίξει, τις γλώσσες που θα λυθούν και τα νέα στοιχεία που θα έλθουν στο φως. Έτσι ανέχεται να την φτύνουν για να μην έλθει μεγαλύτερη βροχή.

Αυτήν την τακτική της σιωπής σε όσα τους καταμαρτυρούν ακολουθούν πάγια οι κληρικοί από τον Άγιο Νεκτάριο ως τον Χουντόδουλο. Οι πιό βλάσφημοι, για να κρύψουν τις πομπές της σιωπής τους, καταφεύγουν και σε αθέμιτες συγκρίσεις: “Τον νώτον μου έδωκα είς μαστίγωσιν, το δε πρόσωπόν μου ούκ απεστράφη από αισχύνης εμπτυσμάτων”.

Θα προσπαθήσω να ερμηνεύσω τη δήλωση του Βουτσά. Λέγοντας “ανώμαλοι”, είναι ολοφάνερο πως αναφέρεται στους παιδεραστές και σε κάποια κατηγορία σεξομανών, ομοφυλόφιλων ή μη, κληρικών. Το ελληνικό θέατρο έχει κουλτούρα κατανόησης της ομοφυλοφιλίας και ένας ηθοποιός σίγουρα δεν θα τη θεωρεί ένοχη. Η τελευταία όμως αποκτά -και σωστά-ένοχες διαστάσεις όταν αφορά φαρισαίους κληρικούς που δαιμονοποιούν τους ομοφυλόφιλους με υβριστικές μάλιστα εκφράσεις (“κουσούρι”) που σκοπό έχουν να συγκαλύψουν το δικό τους πρόβλημα που είναι η υποκρισία. Το “φαγάδες” είναι σαφές. Δεν εννοεί τοιυς πολυάριθμους λαίμαργους και κοιλαράδες παπάδες που παθαίνουν τυμπανισμό από τη “Νηστεία”, εννοεί τους κλέφτες. Το “ότι θες” τέλος, μου θυμίζει τον Ανώνυμο τον Έλληνα της “Ελληνικής Νομαρχίας” που έλεγε πως όποιος θέλει να καταρτίσει λίστα των ειδών των ανθρώπινων εγκλημάτων, δεν έχει παρά να επισκεφθεί το Άγιο όρος. Εκείνο το 95% πάλι είναι η ειλικρινής λαϊκή Στατιστική, που θέλει σχεδόν συνολικά τον Κλήρο όχι τόσο αθώο όσο παρουσιάζεται. Τίμιος και ευθύς ο Βουτσάς παίρνει στο τέλος “την πάσα ευθύνη” αυτών που λέει.

Είναι εξαιρετικά παρήγορο, πως πολλοί άνθρωποι των Γραμμάτων και της Τέχνης, ειδικά από το χώρο της Αριστεράς, καταθέτουν το απόσταγμα της ζωής τους και τολμούν και λένε αυτά που η ηγεσία της δεν τολμά να πει. Θυμίζω τις επιθέσεις του Γιάννη Αγγελάκα στον Χουντόδουλο και την αμαρτωλή αυλή του που καλό είναι να τις αντιπαραβάλουμε με τους γελοίους ύμνους του Αλαβάνου στον μακαρίτη:

Θυμίζω και τις συνεντεύξεις του Βασίλη Αλεξάκη για το Άγιο Όρος σε αντιπαραβολή πάντα με την υπεράσπιση του Άβατου από τον κ. αρχηγό του Μετώπου Ανατροπής. Ο Αγγελάκας είχε γράψει και τραγούδι για τον Μπερτόδουλο:

“Δεν ξέρω αν βρίσκεται κρυμμένος στα νύχια σου ο Θεός

μα εσύ πιο πολύ μου μοιάζεις για λύκος νηστικός

κι όταν στα πρόβατα αγορεύεις για του έθνους το καλό

διάολε σε βλέπω να χορεύεις του κτήνους το χορό”

Ο Αλεξάκης αν και υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ δεν μασά τα λόγια του για τις αμαρτωλές διαπλοκές Αριστεράς και Εκκλησίας:
“ Εμένα η εντύπωσή μου είναι ότι δυστυχώς το Άγιο Όρος χαίρει απεριόριστου σεβασμού εκ μέρους των Ελλήνων, ακόμα και των αριστερών. Άπειρους αριστερούς γνώρισα που μου είπανε «ε, εντάξει, συμβαίνουν αυτά, αλλά βρε παιδί μου είναι το Άγιο Όρος». Αυτό το «αλλά» το διάβασα σε όλες τις εφημερίδες. Εγώ το «αλλά» δεν το δέχομαι. Δεν δέχομαι ότι εν ονόματι αυτού του αλόγιστου και αδικαιολόγητου κατά τη γνώμη μου σεβασμού, μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια μας μπροστά σε τερατώδεις αυθαιρεσίες. Αυτόν το σεβασμό εκμεταλλεύονται οι Αγειορίτες και αγνοούν την κυβέρνηση όταν τους ζητάει λογαριασμούς. Πρόκειται για ένα χώρο μίσους. Ειρωνεύτηκα ένα μοναχό. Τον ρώτησα «Μα ποιον αγαπάτε εσείς;». «Ε, το Θεό» μου απάντησε. Πυροβολούν από τα βράχια τους αρχαιολόγους που βρίσκονται στη θάλασσα 200 μέτρα μακριά από την ακτή και κάνουν τις έρευνες για να βρουν τα συντρίμμια του περσικού στόλου γιατί ανάμεσά τους είναι μερικές γυναίκες. Αυτό όμως δεν τους εμποδίζει να τρέχουν πίσω από τις γυναίκες για να τους πουλήσουν αντίγραφα από τη Ζώνη της Παναγίας. Πουλιέται αφενός πανάκριβα κι όπως γράφουν οι ίδιοι «εξασφαλίζει τη γονιμότητα και θεραπεύει τον καρκίνο». Έχουμε να κάνουμε με ένα μεσαίωνα – κι όλα αυτά οι δικοί μας αριστεροί διανοούμενοι τα παραβλέπουν”.

Πρόσφατα ο Μίκης Θεοδωράκης, ναι ο θρήσκος, αντιφατικός και συντηρητικός Μίκης, ζήτησε την “εκποίηση μέρους της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας”. Ασφαλώς δεν μπορεί ο ηγέτης ενός κόμματος να μιλήσει όπως ένας καλλιτέχνης. Μπορεί όμως να ξεφύγει από τις συμβατικές σοβαροφανείς ανοησίες. Πιστεύω πως η ηγεσία της Αριστεράς πρέπει να εμπνευστεί από τις αντιδράσεις των διανοούμενων και των καλλιτεχνών. Ας ελπίσουμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει σοφότερος και θα βρει το δρόμο της μαχητικής εξωστρέφειας και των συσπειρωτικών προτάσεων, γιατί ήδη στα γκάλοπ της γνωστής Alco μοντάρεται λύση ρευστοποίησης των κομμάτων με ενίσχυση των “νέων δυνάμεων” του πολιτικού Γηροκομείου. Ούτε λίγο ούτε πολύ, 6% παραχωρείται στον κ. Κουβέλη και 9% στη Ντόρα, πράγμα που ακούω πως ανοίγει την όρεξη και στον νεάζοντα συνταξιούχο κ. Αλαβάνο να κατέβει υποψήφιος Αττικάρχης, κομίζων φρέσκο κοπανιστό αέρα και επαναστατικά φούμαρα στην πολιτική σκηνή. Σίγουρα υπάρχει κάποια βάση σε αυτά τα ποσοστά, αφού ο απελπισμένος και πάντα επιπόλαιος κοσμάκης, μη βλέποντας φως πουθενά, θα πιαστεί από τα μαλλιά του για να “σωθεί”. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει λοιπόν να ανακαλύψει τον ενωτικό ανατρεπτικό αντικομφορμιστικό, ριζοσπαστικό και ταυτόχρονα ρεαλιστικό λόγο που ζητά η κοινωνία. Αν το αριστερό άλας μωρανθεί, εν τίνι αλισθήσεται; Έχουμε ανάγκη από το καταλυτικό επιχείρημα και από την υλοποιήσιμη πρόταση των Αριστερών ανθρώπων. Ας αναζωπυρωθεί η σπίθα και ας πέσει ο γονιμοποιός σπόρος της Αριστερής σκέψης και στάσης ζωής σε αναμονή και κυοφορία καλύτερων ημερών.