Από το ημερολόγιο ενός πρώην πρωθυπουργού

Η σκέψη του χοντρού

αη Νικόλας Ραφήνας έναντι κατοικίας

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,
Σε ανασκαφές που έγιναν το 2.400 στην περιοχή του αρχαίου Αραφήνος βρέθηκε σημειωματάριο τυλιγμένο με πλαστικό περίβλημα, το οποίο το προστάτεψε από τη σήψη. Το υλικό χρονολογήθηκε αρχές του 21ου αι. και ως συγγραφέας του αναγνωρίστηκε κάποιος πρωθυπουργός της εποχής ο οποίος έμενε στην περιοχή. Οι ιστορικοί είπαν πως είχε παραιτηθεί από τη θέση του και περνούσε μια περίοδο προσαρμογής στη νέα δυσάρεστη πραγματικότητα.

Στη σελίδα 69 διαβάστηκαν τα εξής:

«Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Σηκώθηκα σήμερα κατά τις 11. Το σπίτι ήταν άδειο αφού όλοι έλειπαν στις δουλειές τους. Κυριεύτηκα από ένα μικροπανικό. Πως θα περνούσε η μέρα. Δεν τολμούσα πιά να κατέβω πλατεία. Δρυός πεσούσης, θα μου πεις. Δε βαριέσαι, μπόρα είναι, αλλά θα περάσει ή θα δυναμώσει; Το πράγμα έχει στραβώσει αφού κάθε πονεμένος ξεσπάει πάνω μου. “Καλοπερνάς χοντρέ αλλά εμείς υποφέρουμε, τρως μπουνταλά αλλά ο λαός πεινάει”, τέτοια πράγματα, που μου προκαλούν ανασφάλεια και με κάνουν να νιώθω γελοίος γιατί σιγοντάρουν και οι υπόλοιποι θαμώνες με χαχανητά, ξεφωνητά και χειροκροτήματα. Αχάριστοι άνθρωποι, μερικοί δεν δείχνουν να υποφέρουν καθόλου, είναι κατά κανόνα ηλικιωμένοι ή μεσόκοποι και ιδιαίτερα οι γυναίκες είναι πιο επιθετικές. Νιώθω σαν σάκος του μποξ κι αυτό δεν μου αρέσει καθόλου. Τις προάλλες μου έλεγε ο Θόδωρας πως μια χοντρή τον πήρε από πίσω λιαχανιασμένη γιατί αυτός επιτάχυνε και του φώναζε, «φύγε από δω ρε, πήγαινε να κρυφτείς στου Εφραίμ άντε ρε πνίξου στη λίμνη». Το ωραίο είναι πως βρίζουνε όχι μόνο εμάς αλλά και τους Πασόκ, δεν υπολογίζουν τίποτα, τον Κουλούρη τον πήραν στο κυνήγι, ο Κακλαμάνης, όχι ο δικός μας, ο άλλος, έπαθε σωστό κάζο.

Δεν θέλησα να αφήσω να με πνίξουν οι μελαγχολικές σκέψεις και σκέφτηκα να δω λίγο από το μπαλκόνι τη θάλασσα. Το εκκλησάκι που βρίσκεται απέναντι είναι τώρα το πρωϊ έρημο, τα βράδια συχνά γίνονται γάμοι, τους τραβάει η ιδέα πως θα παντρευτούν απέναντι από σπίτι μου, τώρα λιγότερο από πριν, όταν ήμουν πρωθυπουργός πολύ περισσότερο. Ψοφάμε όλοι μας βρε παιδί μου για γκλαμουριά, και η κουτσή Μαρία μεγαλοπιάνεται. Να βάλω το μαγιό μου και να κατέβω; Βαριέμαι δεν νιώθω τόσο άνετα, έχω ξεχειλώσει, αφέθηκα, παραιτήθηκα και φαίνομαι λίγο αστείος. Με έχουν φωτογραφίσει έτσι και εκτέθηκα στη δημόσια θέα σ’αυτό το χάλι. Άλλοτε πάλι σκέφτομαι πως είναι καλό να με θυμούνται που και που, δεν είναι καλό να περνάς στην αφάνεια, σε πιάνει μελαγχολία. Κατάντησε το φαγητό να είναι η μόνη μου ευχαρίστηση, τα βαρέθηκα όλα, τίποτα δεν με γεμίζει, ούτε οι βιντεοτανίες ούτε οι φίλοι. Ευτυχώς που υπάρχουν τα παιδιά μου. Τώρα που πέρασε η μπογιά μου, μερικοί έχουν πάρει θάρρος, με λένε Κωστάκη, Ντίνο, κάποιος προχτές με είπε τάχα στο άνετο Χοντρέ και με χτύπησε το καθίκι δήθεν φιλικά στην πλάτη. Αλλά έβγαζε κακία και μίσος. Έτσι μου φάνηκε. Λες να άρχισα να γίνομαι κοπμπλεξικός και καχύποπτος;

Με ενοχλεί που λένε πως κρύβομαι. Εντάξει κρύβομαι, το ξέρω, αλλά τι να πω; Ναι, θάλασσα τα ‘κανα. Εγώ δεν ήμουν για πρωθυπουργός. Οι βαρώνοι με στήσανε, μπήκα στον πειρασμό κι εγώ. Μήπως όμως ο Γιώργος είναι καλύτερος; Έχει τον ενθουσιασμό του βλάκα, είναι δουλευταράς, ναρκομανής με τη δημοσιότητα, αλλά στο βρόντο. Μια σκέτη φούσκα. Εγώ καραγκιοζιλίκια σαν το γκρέμισμα της «Φαντασίας δεν έκανα. Εντάξει υπέγραψα για τις ταυτότητες. Αλλά τι να ‘κανα; Τον είχα ανάγκη τον βρωμόπαπα, ο δικός μας κόσμος ζει με το παπαδαριό, είναι κομμάτι της ζωής του. Εδώ ολόκληρος Σημίτης του φιλούσε το χέρι χωρίς να ντρέπεται κι ο Αλαβάνος-τούχει στρίψει αυτουνού;-παρίστανε στην κηδεία τη χήρα. Αλλοπρόσαλλος άνθρωπος. Κι ας ήξεραν όλοι τι καπνό φούμαρε ο δεσπότης του Βώλου και η αυλή του. Ο Γιώργος μπορεί να είναι κουτός, αλλά αθώος δεν είναι. Είναι πολύ πιο εξουσιομανής από εμένα. Η οικογένεια αυτή δεν μπορεί να ζήσει χωρίς εξουσία. Έχουν λυσσάξει με τον Ρουσόπουλο αλλά κανείς δεν μιλάει για την προμήθεια του Τρεπεκλή. Όταν τον πολεμάγανε το ΒΗΜΑ και το ΕΘΝΟΣ, γράψανε κάμποσα φαρμακερά. Μετά το πήραν απόφαση, αυτός θα είναι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ σταματήσανε. Τώρα η υπόθεση ξεχάστηκε. Γράφουν για το άχρηστο C4I αλλά δε λένε λέξη ποιος το ‘φερε, πόσα πήρε, πόσο μας κόστισε και γιατί το φερε αυτός. Πάντως όχι για τα ωραία του μάτια.

Τώρα οργιάζει ο χωριάτης ο Καρατζαφέρης. Ούτε η Αριστερά δεν ζητά την προσαγωγή μου. Τους φέρθηκα με αβρότητα και μου το αναγνωρίζουν, ειδικά το ΚΚΕ. Θέλει ο γιός του σανοπώλη να με ξεφτελίσει, παίζει σε γήπεδο που κανείς άλλος δεν το μπορεί για να μαζέψει ψήφους. Αλλά και ο Σαμαράς έχει τρομοκρατηθεί και δεν φέρεται εντάξει. Πετάει σαβούρα τώρα, ύστερα από τόσους μήνες αρχηγίας. Τάχα μου κάνει κάθαρση, κομματάκι αργά τον πήρε ο πόνος. Πανικοβλήθηκε από το 18% των γκάλοπ. Αφού διέγραψε τη Ντόρα τι περίμενε; Ας κάνει υπομονή βρε αδελφέ. Όταν ο κόσμος πεινάσει θα ξεχάσει. Σε μας θα γυρίσει, που να πάει; Με ‘βαλε και ψήφισα και κατά του ΔΝΤ. Ντράπηκα τους ξένους, τους φίλους μας στην Ευρώπη για την υποκρισία μας, το ξεπέρασα κι αυτό. Έτσι παιζόταν πάντα το παιχνίδι του δικομματισμού. Η κακιά κυβέρνηση και η καλή αντιπολίτευση. Γαμώτο μου, αυτό δεν θα αλλάξει όσο δεν αλλάζει ο λαός. Ακόμα και η Αριστερά όμως είναι για κλάματα. Ποτέ δεν φανταζόμουνα πως ήταν τέτοιοι ρεζίληδες. Μαλώνουν μεταξύ τους, λένε μαλακίες, χτυπιούνται για προσωπικά τώρα που αν ήταν μια γροθιά θα χτυπάγανε ποσοστά. Ποτέ δεν τους είδα σαν πραγματική απειλή. Γραφικούς τους εύρισκα. Στα νιάτα μου τους θαύμαζα λιγάκι. Τενεκέδες ξεγάνωτοι είναι, η ηγεσία δηλαδή, ο κόσμος τους είναι πολύ καλύτερος. Έκανα λάθος που τον στήριξα τον Αντωνάκη. Οριακά βγήκε χωρίς εμένα δεν θα τα κατάφερνε. Έχει κι αυτός σκελετούς στο ντουλάπι του, αλλά όλοι κάνουν την πάπια. Που στο διάλο τα ξόδεψε τα μυστικά κονδύλια; Κανείς δεν του ζητά λογαριασμό. Ούτε η Αριστερά. Προχτές συναντήθηκε με Τσίπρα και Παπαρήγα. Τα γνωστά τερτίπια. Η Δεξιά που είναι πολιτισμένη, η Αριστερά που πρόθυμα παίρνει μέρος στο σκηνικό. Εγώ τα είχα κάνει επιστήμη αυτά. Είχα ανοίξει πάρε δώσε με αριστερούς διανοούμενους. Τρέχανε σαν τις πυγολαμπίδες στη λάμπα. Μετά τους κράξανε, μυρίστηκαν το τέλος, αποτραβήχτηκαν.

Φοβάμαι λίγο, για το μέλλον. Οικονομικά είμαι βολεμένος, όχι από μίζες. Ειλικρινά, δεν αρτύθηκα που ‘λεγε και ο Μίμης Φωτόπουλος. Δεν το είχα΄ανάγκη. Είχα λεφτά από τους γονείς μου. Παρακολουθούσα, το παραδέχομαι, το όργιο απαθής. Δεν είχα τη δύναμη να αντιδράσω. Μήπως κι ο Σημίτης έφαγε για την πάρτη του; Ασφαλώς όχι. Το κόμμα έτρωγε, οι φίλοι τρώνε, οι υπουργοί, οι κουμπάροι, οι βδέλλες που κολλάνε πάνω μας, ειδικά στην επαρχία, κάτι κουμπάροι κάτι εργολάβοι. Δεν μπορείς να τους χτυπήσεις, τους έχεις ανάγκη, αυτοί σε στηρίζουν, οι τίμιοι σου γυρνάνε την πλάτη. Δεν το θέλεις, βυθίζεσαι στη γλυκιά ηδονή της εξουσίας, βουλιάζεις αργά, παραιτείσαι από κάθε προσπάθεια να φτιάξεις κάτι, βραχυκλώνεσαι, σε μπλοκάρουν τα τρωκτικά που κολλάνε πάνω σου λες και έχεις μέλι. Ούτε ο λαός σε βοηθάει. Ανθρωπάκια είναι οι περισσότεροι που κοιτάνε να γλείψουν να ψευτοβολευτούν να αρπάξουν κάποιο μεζεδάκι. Δεν είχα τα μπαλάκια για να είμαι πρωθυπουργός. Ούτε όραμα είχα ούτε τίποτα. Να περνάω καλά ήθελα, να περνάει καλά κι ο λαός, είχα αυτήν την καλή πρόθεση, αλλά πως το πετυχαίνεις αυτό; Να τα βάλεις με τα θηρία που σε ανέβασαν; Δεν γίνονται αυτά, τουλάχιστον από τύπους σαν κι εμένα. Δεν έχω τύψεις. Όλοι λίγο πολύ τα ίδια κάνουν. Εγώ στάθηκα πολύ πιο τίμιος από τον Ανδρέα. Ο θείος μου πάλι ήταν άρρωστος με την Εξουσία, εγωκεντρικός, αυταρχικός. Δεν ήταν το πρότυπό μου.

Την πάτησα με το Θόδωρο. Θρησκόληπτος εγώ δεν ήμουνα ποτέ. Ούτε καν θρήσκος. Μην κοιτάς το φυλαχτό που έδωσα στον τρομοκρατημένο παπά που έτρεχε να σώσει τη ζωούλα του. Καραγκιοζιλίκια, κάτι χάντρες της πλάκας ήταν. Δεν είμαι ηλίθιος. Ο Θόδωρος ήταν που με έμπλεξε με τον άλλον το Ρασπούτιν. Δεν κατάλαβα ποτέ αυτούς που τρέχουν στο Όρος. Ανισόρροποι, μισοπάλαβοι, εντάξει και κομπιναδόροι. Έχει ψωμί, εγώ όμως πήγα για την πλάκα μου, το είδα σαν τουριστική ατραξιόν, μετά λέω να εξυπηρετήσω τον ηγούμενο να κάνω το χατήρι στο Θόδωρο, σε έναν ολόκληρο κόσμο που γυροφέρνει τους καλόγερους. Με μαλαγάνιασε ο Ρασπούτιν, μεγάλη Μαφία το Όρος. Τρόμαξα όταν κατάλαβα, αλλά τι να έκανα. Βαριόμουνα να αντιδράσω, ύστερα δεν φώναζε και κανείς. Όταν θύμωσε μαζί μου ο Κοντομηνάς ήξερε που να με χτυπήσει. Ήταν για μένα αργά.

Οι εξοπλισμοί είναι το μεγάλο φαγοπότι. Είναι όμως ταμπού. Προσπάθησα να τους μειώσω λιγάκι. Δεν βαριέσαι ο Σαμαράς παίζει στο ταμπλό του εθνικισμού. Αναιρεί την πολιτική μου και την πολιτική της Ντόρας. Είμαι υπερήφανος γι’ αυτή τη πολιτική. Μέχρι κουμπάρος έγινα με τον Τουρκαλά. Έχω ήσυχη συνείδηση εδώ, βάλαμε κάποια βάση. Τη Ζήμενς δεν θέλω ούτε να τη σκέφτομαι. Ταΐστηκε η μισή Βουλή, από συσκευές μέχρι μίζες και μιζάρες, κι εμείς και το ΠΑΣΟΚ. Πρώτη φορά έφαγε τόσος κόσμος. Δο μου κι εμένα μπάρμπα. Δεν έχει παράπονο κανείς από τη Δικαιοσύνη μας, αφήσανε τον Χριστοφοράκο να φύγει. Αν έμενε εδώ θα γινόταν σεισμός. Χόντρυνε πολύ όμως η φάρσα. Ο Ζαγοριανός βρέθηκε κατηγορούμενος, τον στρίμωξε πολύ άσχημα κάποιος εισαγγελέας, αλλά θα απαλλαχτεί. Ας τιμωρηθούν δυο τρεις υπουργοί, βουλευτές ότι να ‘ναι, βρε αδελφέ, ο κόσμος θέλει αίμα. Ας του πετάξουν δυο τρεις να τελειώνουμε. Το ΠΑΣΟΚ έχει εδώ να φοβάται πιο πολύ από μας. Θα τραβήξουν όμως το Σημίτη στην Εξεταστική, μετά θα ‘ρθει και η σειρά μου. Είναι όσο να πεις, στραπάτσο. Ο Αντώνης είναι άφιλος, πολύ φιλόδοξος, τόδειξε και με το Μακεδονικό. Δεν κωλώνει πουλάει πολλά πολύ εύκολα για τη πάρτη του. με πρόδωσε και σ’ αυτό, με ξεφτιλίζει κι όταν λέει πως θα περάσω από κρισάρα για να είμαι υποψήφιος. Λες και δεν ήταν υπουργός μου. Αλλά και στον Μητσοτάκη έκανε πολύ χειρότερα. Αχάριστος άνθρωπος όπως κι ο Γιώργος που πουλάει τον Σημίτη. Αυτό πάει πάρα πολύ, μα τι θράσος ρε γαμώτο! Πάνε να βγάλουν την ουρά τους απ’ έξω λες και δεν βλέπανε, δεν ξέρανε να μην πω τίποτα χειρότερο.

Δεν αντέχω άλλο αυτές τις σκέψεις όμως. Μελαγχόλησα άσχημα. Τι κάθομαι και γράφω τώρα, βαρέθηκα, με ‘πιασε πονοκέφαλος. Σταματάω για σήμερα. Να δούμε τώρα πως θα τη βγάλουμε καθαρή. Τα πράγματα σφίξανε. Δεν θέλω να υποφέρουν τα παιδιά μου. Ελπίζω και η Ελλάδα να την βγάλει καθαρή. Μια ελεγχόμενη χρεωκοπία θα είναι η ιδανική λύση. Μόνο να μην αγριέψει κι άλλο ο κόσμος, αυτό φοβάμαι μόνο αυτό…»