Κάτι ευχάριστο;
Μια περίεργη παραλυσία-μη αντίδρασης έχει αγκαλιάσει τους πάντες, δεν νομίζω ότι είναι μόνο δική μου άποψη. Σε μερικές μέρες φτάνει η Πρωτομαγιά και μου έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι αυτή η μέρα θα είναι η πιο «μαλθακή» από πολλές προηγούμενες κι ας περνάει μέσα από θέματα-κατακτήσεις των τελευταίων ογδόντα-ενενήντα χρόνων που γκρεμίζονται όπως ελαστικές εργασίες, ελεύθερες απολύσεις, μείωση δικαιωμάτων και μισθών, αγαθά που αποκτήθηκαν με κόπο, αίμα κι αγώνες. Ξεκίνησα με την πρόθεση να γράψω κείμενο μαχητικό, δυναμικό, όμως οι λέξεις κάθισαν, οι φράσεις πήραν θέση η μία μετά την άλλη σε έναν σχηματισμό προσγείωσης, με κόλλησαν άθελά μου, αμήχανα στο έδαφος, «πλερέζες» μαύρες blue-black έντονης ανησυχίας σφήνωσαν την θέλησή μου. Μιλώ με ειλικρίνεια γι’ αυτό που νιώθω. Λυπάμαι.
Όλα αυτά παρόλο που δεν υπάρχει περίπτωση, σε αυτή τη συγκυρία να πτωχεύσει η χώρα επισήμως (ουσιαστικά επτώχευσε τουλάχιστον προ τριετίας), η λεγόμενη και προσφιλής στα ΜΜΕ «τρόικα» δεν φροντίζει τίποτ’ άλλο παρά τα ίδια τα συμφέροντά αυτών που αντιπροσωπεύει, επενδύσεις χρόνων δεν μπορούν να αφεθούν να πέσουν στον καιάδα, εισάγουμε πολλά (έστω και με το αζημίωτο της μίζας) – κι αυτοί εξάγουν προς εμάς ακόμη περισσότερα, χρησιμοποιούμε κοινό νόμισμα κλπ.
Από την άλλη αμέτρητα εκατομμύρια κοινοτικών κονδυλίων τόσων χρόνων, κυρίως για υποδομές κ.α. πέρασαν πρωτίστως από τσέπες συγκεκριμένων γνωστών-αγνώστων πριν φτάσουν τα υπολείμματα, τα ψίχουλα στους κυρίως αποδέκτες…Ένα απύθμενο πυκνοκατοικημένο ελάχιστα παραγωγικό ελληνικό δημόσιο πανταχού παρών να καταπίνει, να καταβροχθίζει κάθε δημιουργικό άψυχο ή έμψυχο στοιχείο σε όλες του τις υπηρεσίες που ιδρύθηκαν για ακριβώς αντίθετο λόγο. Διορισμοί-διορισμοί-διορισμοί, χρηματισμός, μίζες, φοροδιαφυγή και ρουσφέτι σε υγεία, πολεοδομία, εφορία, ΔΕΚΟ, κόμματα, εκκλησία, παιδεία, ατέλειωτες παραγγελίες-παραλαβές και δισεκατομμύρια για την άμυνα κ.α. παντού, με τις ευλογίες της εκάστοτε εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, όλα με τις ευλογίες της δικαιοσύνης, το Σύνταγμα και οι νόμοι κουρελιάστηκαν, ευτελίστηκαν.
Η ίδια κατάσταση και στο περιβάλλον, λίμνες, ποτάμια, βουνά, όλα βιασμένα, μολυσμένα καταπατημένα, όμοια με τις συνειδήσεις της συντριπτικής “βολεμένης” πλειονότητας.
Ο συνδικαλισμός πέρα από τα δίκαια, στην πλειονότητα τους, αιτήματα που διεκδίκησαν ή συνεχίζουν να διεκδικούν δεν σκέφτηκαν ποτέ να συμπεριλάβουν στην ατζέντα των κινητοποιήσεών τους όλη αυτή την διαφθορά, τη βρόμα και την δυσωδία. Δεν διαμαρτυρήθηκαν με αντίστοιχες στα συντεχνιακά τους συμφέροντα, με στάσεις, απεργίες, πορείες και άλλα μέσα διαμαρτυρίας για όλο αυτό το διεφθαρμένο περιβάλλον, στην εργασία, στην καθημερινότητα, στις υπηρεσίες, στο φακελάκι, για την γενικευμένη ατιμωρησία, την φοροδιαφυγή, για τους διορισμούς και τους διοριζόμενους κ.ο.κ. Μια απεργία, μια πορεία για αυτά τα θέματα (πέρα από τα εργατικά) που πονούν και πληγώνουν όλους μας θα τα αγκάλιαζε με ευγνωμοσύνη η κοινωνία και σήμερα θα έχαιραν την εκτίμηση όλων, ενώ τώρα…
Θα μπορούσα να συνεχίσω προσθέτοντας πολλές χιλιάδες λέξεις ακόμη, δεν έχω τη δύναμη, το κουράγιο.
Όπως πάει, οι στροφές του ιστολογίου θα μειωθούν, η αντοχή έχει τα όριά της. Ελπίζω να συμβεί κάτι τονωτικό για την ψυχική μας υγεία, αλλιώς με 1-2 (το πολύ) ποστ την εβδομάδα βλέπω να πορευόμαστε στο άμεσο μέλλον έως ότου μειωθούν και αυτά.
Χαίρετε.
Μαλλον αγαπητε Ροιδη αντιδρουμε οι πιο πολλοι , οπως στις χολυγουντιανες ταινιες καταστροφης. Ενω γκρεμιζονται ολα ,ξερεις οτι στο τελος κατι θα γινει και θα σωθουν οι βασικοι ηρωες. Μονο που στην δικη μας περιπτωση αγνοουμε οτι οι βασικοι ηρωες δεν ειμαστε εμεις.
Από αρχαιοτάτων χρόνων παρατηρήθηκε ότι η ευκολία ξαναρίχνει τους ανθρώπους στα τέσσερα. Εκτός κι αν οι ίδιοι θέσουν – κατά τον καιρό της – συνειδητά νέες «δυσκολίες».
Τα τελευταία 40 χρόνια, ο Δυτικός κόσμος γνώρισε μια τεχνολογική εξέλιξη, η οποία μείωσε θεαματικά τις δυσκολίες του ζην. Σε τέτοιος καιρούς η ελλοχεύουσα μαλθακότητα αρχίζει να θάλλει, ευθέως ανάλογα με τον βαθμό της ευκολία. Στο σημείο αυτό, εάν η κοινωνία δεν σηκώσει ψηλότερα τον πήχη της εξανθρωπιστικής επίδοσης, τότε εμφανίζεται μπροστά της το φάντασμα της προτέρας αγροικίας.
Αυτό εννοούσε ο Νίτσε όταν έλεγε
«Ο πολεμιστής, σε καιρούς ειρήνης, τα βάζει με τον εαυτό του».
Ένας ακατανόητος αφορισμός, από τη μεριά μαλθακών εγκεφάλων.
Η λεξη απελπισία είναι λίγη για να εκφράσει αυτό που νοιώθω κοιτάζοντας γύρω μου αυτές τις μέρες. Μου συμβαίνει ακριβώς το ίδιο.
Κοιτάζω το πληκτολόγιο αφηρημένα κι αναρωτιέμαι… Τι? Το πρόβλημα είναι ότι όταν σκέφτομαι “θα τα παρατήσω όλα και θα γυρίσω σπίτι μου να λουφάξω” ανακαλύπτω ότι δεν έχω σπίτι πια.
Αναγκαστικά πρέπει να μείνουμε στους δρόμους. Πρέπει να συνεχίσουμε ακόμα κι αν καταλήξουμε σαν κι εκείνες τις φιγούρες των χολυγουντιανών ταινιών που κρατάνε ένα πανώ μπροστά στα σκαλάκια των δικαστηρίων, με καρφιτσωμένα στο πέτο τους τα παράσημα από το Βιετνάμ και φωνάζουν .. ιδού ήρθε το τέλος!
Κι αν όλη αυτή η παραλυσία μας κρύβει τον ήλιο? Ισως να είναι καλύτερα. Θα πολεμάμε υπό σκιά!
Για φαντάσου.. μέχρι να αναρτήσω την απάντηση ειχε απαντήσει κάποιος ήδη αναφέροντας κι αυτός το Χόλυγουντ! Εντυπωσιακό:)
ρo
ας με συγχωρέσεις πιστεύω ότι η παραλυσία οδηγεί στην αυτογνωσία, όχι απαραίτητα των παρόντων, αλλά και αυτών που διαπιστώνουν ότι κάτι δεν πάει καλά.
οι περιπτώσεις των παρόντων (παραλυσία)αντλούν περίσσιες δυνάμεις από κάθε σημαντικό η ασήμαντο ,γιατί, τα πάντα στην ζωή μας κάτι έχουν να δώσουν.
οι παρατηρητές τις παραλυσίας και αυτοί με την σειρά τους, κάποιοι ντροπιάζονται που οι σακατεμένοι πολεμούν ακόμα και ίσως κάποια στιγμή να αποφασίσουν πως η αλληλεγγύη είναι ο μοναδικός μονόδρομος στις κοινωνίες
Ακριβώς το ίδιο και σε μένα. Το περιέγραψα πριν λίγες μέρες περίπου με τις ίδιες εικόνες. Κατά τα άλα τις νύχτες στριφογυρίζω από την οργή μου. Και να φανταστείς πως δεν βλέπω και τηλεόραση…..
Γ. Παπανδρέου: Μην αφήσετε μια μικρή φωτιά να μεγαλώσει
28/04/10 – 22:23
Μην αφήσετε μια μικρή φωτιά, ένα σπινθήρα να βγει εκτός ελέγχου και να γίνει απειλή για την ευρωζώνη” ήταν το μήνυμα του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, στη διάρκεια της ομιλίας του στο συνέδριο του “Economist”. Ενώ, σε ό,τι αφορά τη γενικότερη κρίση είπε ότι πρέπει να βγουν διδάγματα, ώστε η παγκοσμιοποίηση να γίνει πιο σταθερή, πιο δίκαιη και πιο “πράσινη”.
kai ksehasate na peite kai to arketa luphro ya tin texnovofia twn ellinwn,
to internet einai mia lush ya themata politikis (to pire hampari to pasok kai to xrisimopoihse stin proeklogikh kampania peri egov etc…horis na mas pei tin alithia vevaia)
h alithia einai oti se sugrish me alles evrop hores, mikrh einai h merida twn ellinwn pou serfaroun. Kai apo autous, akomh pio thlivero einai h diapistwsh oti prokeitai sxedon apokleistika ya ‘anwtera’ oikonomika strwmata kai morfwtika epipeda (ereunes Nielsen sxetikws, google for it)
akomi KAI se auto kataferame na ferthoume san ilithioi. Afiste pou edw kai xronia to elliniko internet ine apo ta akrivotera tis evropis.
Kai afiste pou kai oi efimerides poulane ligotero apo kathe allh hora(eidka tou vorra) kai osoi tis agorazoun pali anikoun se anwteres oikonomikomorfwotikes sfaires.
To thema den einai toso o apokleismos apo tin online suzuthsh tis pleiopsifias twn politwn, alla kai h nootropia autis tis pleiopsifias, pou den thelei to ..mellon.
Ποτέ στην μεταπολιτευτική ιστορία της Ελλάδας, δεν υπήρξαν τόσες αλλαγές προς το χειρότερο για τους Έλληνες με τόσο μικρή (έως ανύπαρκτη) αντίδραση από την πλευρά των πολιτών. Οι λίγο παλιότεροι θα θυμούνται πως στις “ένδοξες” εποχές του 70, 80 και του 90 ακόμα, κάθε μέτρο που έθιγε (καλώς ή κακώς) κάποια επαγγελματική τάξη, ξεσήκωνε θύελλα αντιδράσεων, οι οποίες ξεκινούσαν από απλή απεργία και έφταναν μέχρι …δημόσιο ξεβράκωμα (περίπτωση ΕΑΣ). Να σας θυμίσω πολύ σύντομα:
-Έμποροι λαχαναγοράς (η περίφημη ‘μάχη του τελάρου’)
-Πιλότοι Ολυμπιακής (τα ‘ρετιρέ’ του Ανδρέα)
-Εργαζόμενοι ΔΕΗ (πολυήμερες απεργίες και διακοπές ηλεκτροδότησης)
-Ιδιωτικοποίηση αστικών συγκοινωνών (τα ξεβρακώματα που λέγαμε)
-Το απεργιακό χάος που ακολούθησε την περιβόητη εξαγγελία Μητσοτάκη 0+0=14%.
-Μπλόκα αγροτών, πολυήμερες απεργίες λιμενεργατών, δασκάλων, εργαζομένων στην καθαριότητα κλπ.
Ακόμα και το 2001, η πρωτοφανής λαϊκή αντίδραση στο ασφαλιστικό νομοσχέδιο Γιαννίτση έκανε την κυβέρνηση Σημίτη να υποχωρήσει.
Σήμερα, που σαρώνονται τα πάντα, μισθοί, συντάξεις, δώρα, ασφαλιστικά δικαιώματα, όρια ηλικίας, δεν κουνιέται φύλλο από πουθενά.
Να σας θυμίσω ακόμα τη θύελλα αντιδράσεων που είχε ξεσηκώσει κάποτε ο ‘Καποδίστριας’: Καταλήψεις δρόμων, μπλόκα, φωτιές, ξύλο, ανακήρυξη …αυτονομίας από περιοχές που θεωρούσαν ότι θίγονται, κατάθεση εκλογικών βιβλιαρίων κλπ.
Χτες παρουσιάστηκε από τον Ραγκούση ο νέος αυτοδιοκητικός χάρτης της χώρας, ο περίφημος ‘Καλλικράτης’, ο οποίος βάζει χέρι πολύ πιο χοντρά και στους 2 βαθμούς της Αυτοδιοίκησης, και οι αντιδράσεις είναι από χλιαρές έως ανύπαρκτες.
Συμπέρασμα; Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε. (ή κάποιοι άλλοι μας κάνουν ν’ αρμενίζουμε στραβά)
Αυτά μας τα λέτε ως κατορθώματα περασμένων μεγαλείων;;
Προσωπικά, μπροστά σε αυτά χίλιες φορές το ΔΝΤ και οι συν αυτώ.
Όσο για τον Καλλικράτη, όντως απογοήτευση, και πολύ είναι 333 δήμοι. Άντε να τελειώνουμε κατά το ήμισυ με τα κατά τόπους λαμόγια.
Μήπως, αγαπητέ Αλέξη, ο κόσμος αρχίζει και καταλαβαίνει πόσο σάπιες και άδικες ήταν αυτές οι ά-μετρες διεκδικήσεις;
Και ότι (και σε αυτό συμφωνούνε ολοι) ο πολύπαθος ιδιωτικός τομέας ουδέποτε συμμετείχε σε αυτές;
Εκτός αν εννοούμε τους εργαζόμενους της ΔΕΗ και του ΟΤΕ και της Εθνικής τράπεζας “ιδιωτικό τομέα”…
Πωπω γέλιο που θα πέσει!
Αλλα και όμως… το προεδρείο της ΓΣΕΕ (Γ.Σ. ΕΡΓΑΤΩΝ Ε.) από αυτούς απαρτίζεται…
Κατι συμπληρωματικο: Αν σ αυτην την περιοδο ολοι εμεις οι δημοσιοι, ιδιωτικοι υπαλληλοι και αντιστοιχα συνταξιουχοι δεν καταθεταμε φορολογικες δηλωσεις σε ενδειξη διαμαρτυριας τι θα γινονταν αραγε? (Αφελης ερωτηση ξερω-αλλα ετσι μου βγηκε και την θετω στην κριση σας)
Aπλά ο λαός αποχαυνώθηκε φυλακισμένος στον άκρατο τηλεοπτικό ατομικισμό του.
Ιδιοτία ή ιδιώτευση
PS
Ο Αλβανός μου στα Χανιά λένε πως αυτοτραυματίστηκε!
Ομολόγησε κιόλας. Ο πρώτος αυτοανασκολοπισμός στην ιστορία!
Αγαπητε Ρο, σας διαβάζω εδω και λιγο καιρό και οχι μόνο θαυμάζω τον τρόπο που γράφετε αλλά μου δίνει και πολύ κουράγιο να συνεχίσω να ζω μέσα σε αυτό το χάος.
Τα κείμενα του ιστολογίου σας με προβληματιζουν και με συγκινούν. Είναι νομίζω το πρώτο βήμα για να κινητοποιήσεις έναν άνθρωπο και να τον ξυπνήσεις απο τον λήθαργο.
Οι ιδέες σας χρωματίζουν την άχρωμη ζωή μας.
Ελπίζω να μην το εννοείτε οτι θα σταματήσετε να γράφετε.
Με εκτίμηση,
Μαρία
Κάπου τόχα ξαναπεί και τολμώ να το επαναλάβω γιατί πρωτίστως το πιστεύω.
Ό, τι κεκτημένα είχαμε, μας τα κληρονόμησαν κάποιοι που και όραμα είχαν για να τα δικεκδικήσουν και παπάρια (πρωτίστως) για να τα κρατήσουν.
Και δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά οι πατεράδες μας.
Ο θυμόσοφος λαός, έχει μια ιστορία, ή μια ρήση για κάθε έκφανση της ζωής και απ όσο ξέρω, σ όλα, μα σε όλα, έχει δίκηο.
Είναι σοφία αιώνων, που κληρονομείται κι αυτή απο γενιά σε γενιά και που τελευταία δεν της δίνουμε σημασία.
Κάτι που λέει λοιπόν σαν ανέκδοτο, είναι πως σε υποτιθέμενο διάλογο, στήν ερώτηση κάποιου πως προτίθεται ν αγοράσει ένα σπίτι, η απάντηση είμαι η εξής.
Άν αυτός που το πουλάει το απέκτησε με δικούς του κόπους, θα το πουλήσει ακριβά.
Άν αντιθέτως τόχει απο κληρονομιά, θα το σκοτώσει τζάμπα.
Έτσι κι εμείς λοιπόν, άχρηστοι κληρονόμοι αξιών και ωφελημάτων (δεν κάναμε δα και τίποτα για να κερδίσουμε κάτι απ αυτά, έτοιμα τα βρήκαμε), δεν ξέρουμε την αξία τους, το αίμα και τον πόνο που κόστισαν για να κερδηθούν και χωρίς κόπο, τα “ξεπουλάμε”.
Μπορεί να γίνεται της πουτάνας έξω, να προμηνύεται θύελα που σε 1-2 μήνες θα μας πάρει και θα μας σηκώσει κι εμείς να μην σηκωνόμαστε απ τον καναπέ, μην και χάσουμε τα μεσημεριάδικα.
Πώς τόπε ο Χριστιανόπουλος? Ά ρε έρμε Μακρυγιάννη, νάξερες για ποιούς απογόνους έχασες το χέρι σου…(ή κάπως έτσι).
Χαιρετίσματα…
mbiker
Συμμερίζομαι απολύτως την απογοήτευσή σας από τη συλλογική μας απάθεια, αλλά ακόμη και όταν οι δρόμοι αδειάζουν από διαδηλωτές, η πένα – η γραφή – είναι εκείνη που συνεχίζει ν΄αφυπνίζει συνειδήσεις και να δείχνει ότι δεν είμαστε μόνοι.
Ξέρω πως δεν μπορώ να απαιτήσω το ξόδεμα που προσωπικά δεν άντεξα να συνεχίσω.
Όμως το εννοούσα – και τώρα ακόμα περισσότερο – πως αυτός ο χώρος είναι σημείο προσφοράς στο λαό και στην Αλήθεια.
Σίγουρος πως εκφράζω τα συναισθήματα πολλών άλλων ανθρώπων εξίσου μουδιασμένων με μένα, εύχομαι και ελπίζω πως θα αντέξεις, θα αντέξετε και οι δύο τους επόμενους μελανότερους μήνες γιατί πιστεύω πως θα έρθει η στιγμή που μια αντίδραση θα έρθει. Ίσως δεν μπορώ να φανταστώ τη μορφή της αλλά οι εστίες φωτός είναι απαραίτητες.
Και πάλι ένα μεγάλο “ευχαριστώ” για την προσφορά σας…
ειναι οπως ενα ζωο που το αλλοτριωσε η κατοικιδια ζωη του. ετσι και μεις ξαφνικα πρεπει να σηκωθουμε απο τις καρεκλες μας τα Dιβανια και ν αντιδρασουμε .αυτο φανταζει εφιαλτης μεσα στην κακοηθη συνηθεια μας.ακομη φανταζουν μακρια αυτα που θα συμβουν η που συμβαινουν στους διπλανους μας .παντως να ξερετε οτι οσοι προλαβαινουν την κανουν απο την χωρα οσοι εχουν καλυτερες επιλογες τις εκμεταλευονται σαν τα ποντικια στο καραβι που βυθιζετε.οι υπολοιποι βρισκονται σε μια εσωτερικη θλιψη και αδυνατουν να δρασουν .απο την αλλη εχει απαξιωθει καθε αρχη συνικαλιστικου οργανου με αποτελεσμα ο καθενας να αισθανεται μονος και ευαλωτος απεναντι στην οποια εξουσια θα του επιβληθει(αναπηρια).τωρα καταλαβαινω τους παλιους που δεν χαιροντουσαν ευκολα με κατι,δεν δανειζονταν ποτε, απλωναν τα ποδια τους μεχρι το παπλωμα τους και αυτο γιατι ηταν παντοτε σε ετοιμοτητα να αντιδρασουν και ν αγωνιστουν.
Τα όσα ζοφερά περιγράφετε δεν είναι παρά τυπικότατα συμπτώματα παρακμής.Η αδράνεια, το λήθαργο, η χαύνωση και η ραθυμία είναι αντίστοιχα της μούχλας, της στασιμότητας, της ομίχλης και του ψυχικού μας μουχρώματος. Από την ανώτατη πολιτειακή και πολιτική βαθμίδα(ένας νωθρός και υπέργηρος Πρόεδρος Δημοκρατίας και ένας αστοιχείωτος και άβουλος πρωθυπουργός) μέχρι τη λαϊκή βάση(οθονόπληκτοι σε τηλεοράσεις και πισί) βασιλεύει η νύστα και η άνοια. Η κρίση εξηγεί την κατάσταση και αντίστοιχα η κατάσταση τρέφει την κρίση. Η βυθιότητα είναι η κυρίαρχη κατάσταση(ο ΓΑΠ τόλεγε βουλιαγμα και παρόλο ότι μας υποσχέθηκε έξοδο αν αλλάξουμε, στη πραγματικότητα μας βουλιάζει ακόμη βαθύτερα στα ναρκωμένα του βάθη). Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάποτε θα βγούμε απ’τη κρίση-κάποτε-αλλά η δικιά μας γενιά απεμπόλησε το δικαίωμα της να αφήσει στα παιδιά μας μιά δημιουργική παρακαταθήκη. Δεν έχουμε ένα ποιητή έστω να κλάψει γιά λογαριασμό μας ή ένα τροβαδούρο να τραγουδήσει τα ζόρια μας. Ένας ζωγράφος ή ένας σκηνοθέτης να παραστήσει τα νέα μας πάθη ή έστω ένα στοχαστή να συναγάγει τα συμπεράσματα. Μα πάνω απόλα δεν έχουμε πολιτική ηγεσία αντάξια της παραμυθίας που αξίζει ο πόνος μας και της πραγματοποιήσιμης υπόσχεσης μιάς νέας, έστω πιό πεζής, αλήθειας.
Σας ευχαριστώ όλους,
…μα πιο πολύ πρέπει να σας ευχαριστούν οι περαστικοί αναγνώστες για τα τόσα ουσιαστικά που άθελά του, το κείμενο, σας προέτρεψε να γράψετε.
Ειλικρινά, τα σχόλια σας θα μπορούσαν να αποτελέσουν μία ανάρτηση από μόνα τους!
Κατά τ’ άλλα δεν βλέπω σύντομα να σταματώ τη λειτουργία του μπλογκ, ίσως κατέβουν λίγο οι στροφές του στο άμεσο μέλλον…
….
maria kalinta, Sadmanivo…
με συγκινήσατε.
Αγαπητοί Cooper και DPurpler,
Σε καμιά περίπτωση δεν έκρινα την ουσία των διεκδικήσεων, αλλά το γεγονός και μόνο ότι τότε κάποιοι αντιδρούσαν. Κι αν όλοι αυτοί φώναζαν άδικα, για να κρατήσουν τα όποια προνόμιά τους, ο σημερινός εργαζόμενος έχει χίλια δίκια να βγει στο δρόμο.
Κατά τ’ άλλα συμφωνώ μαζί σας για το “ξεπούλημα” των εργαζόμενων του ιδιωτικού τομέα από τους κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ, και για τα “κατά τόπους λαμόγια” της Αυτοδιοίκησης. Μόνο που αυτά τα λαμόγια κάποιοι τα έχουν ψηφίσει να τους εκπροσωπούν…
Αφού αυτοί έχουν ‘βουλευτική ασυλία’ (…)
εμείς έχουμε λαϊκή ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ την ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.
μόνο έτσι λειτουργεί η δικαιοσύνη απότι φαίνετα;ι σε αυτό τον τόπο.
έφοδος!
Αγαπητέ μου Ροϊδή, ίσως οι Έλληνες να μην αντιδρούν διότι βρίσκονται -μάλλον για πρώτη φορά- μπροστά σε κάτι που δεν το κατανοούν. Βλέπεις, μέχρι τώρα όλες οι “προσαρμογές”, οι “λιτότητες”, οι “υποχρεώσεις έναντι της Ε.Ε.” είχαν από πίσω τους και κάμποσες υποσημειώσεις, παράθυρα, ψιλά γράμματα κλπ. Εν ολίγοις, παρά τις δυσκολίες όλοι τα κουτσοβολεύαμε. Ενώ τώρα, για πρώτη ίσως φορά, διαπιστώνουμε ότι περιθώρια για “εξαιρέσεις” δεν υπάρχουν. Ότι, εδώ που έφθασαν τα πράγματα (και κάποια στιγμή θα πρέπει να δούμε πώς έφθασαν εδώ…), οι λύσεις είναι δύο: ή τρώμε το αγγούρι και ελπίζουμε, ή χρεοκοπούμε και ησυχάζουμε (…που λέει ο λόγος). Πιστεύω ότι όλοι μας απλώς περιμένουμε να δούμε -όχι αν θα μας σκίσουν, αλλά- μέχρι πού θα φθάσει το σκίσιμο. Όλοι ελπίζουν (ελπίζουμε) ότι την τελευταία στιγμή κάτι θα διασωθεί, μη αντιλαμβανόμενοι ότι το πράγμα έχει ήδη τελειώσει. Επειδή σου αρέσει η λογοτεχνία, θα κάνω μια παραπομπή στον Χ.Φ. Λάβκραφτ και τις παράξενες, σχεδόν αποσπασματικές περιγραφές που κάνει στα τέρατα των διηγημάτων του: όπως ο Λάβκραφτ περιγράφει τον Κθούλου ή τον Νυαρλαθοτέπ σαν κάτι τόσο εξώκοσμο και δυσπερίγραπτο (ναι, και λογοπλάστης ο Khlysty), έτσι και οι Έλληνες προσπαθούν να κατανοήσουν τι είναι αυτό που έρχεται. Ξέρουν ότι είναι κακό, αλλά δεν μπορούν να το περιγράψουν. Ας ελπίσουμε ότι όταν το κακό φθάσει θα προλάβουμε να περισώσουμε κάτι από την αδηφάγο μανία του.
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία και συγνώμη για το σεντόνι…
…”και συγνώμη για το σεντόνι…”
εάν τα σεντόνια είναι αυτής της ποιότητας, να έρχεστε να τα απλώνετε, φίλε λογοπλάστη Khlysty.