ελεύθεροι, ανενόχλητοι, ωραίοι
το 2010, πιο τίμιο;
ας το ελπίσουμε.
Ροΐδη Εμμονές
- Ερώτηση Τσούκαλη-Ψαριανού περί «Εκκλησιαστικών ΝΠΔΔ» http://t.co/6NTUPeIv 2 hours ago
- Ερώτηση Τσούκαλη-Ψαριανού περί «Εκκλησιαστικών ΝΠΔΔ» http://t.co/W7v61oXK 2 hours ago
περι Ροΐδη…
πειτε τους οτι…
δεν έφυγα.
το banner περισσότερα (κλικ) εδώ
Σελίδες
c
Πρόσφατα άρθρα
Πρόσφατα σχόλια
Άγις on Ερώτηση Τσούκαλη-Ψαριανού περί… Θεσπιός on Ερώτηση Τσούκαλη-Ψαριανού περί… Επ-αναστάσιος on Εκκλησία-Υποκρισία-Μακαρονάδα… Σταύρος on Εκκλησία-Υποκρισία-Μακαρονάδα… chretienorthodox on Εκκλησία-Υποκρισία-Μακαρονάδα… Αρχείο
Διαβάζετε
Μεταπληροφορίες
http://www.citypress.gr/freesunday/PDF/21/05.pdf
30.11.2008
Free Sunday-Eφημερίδα Κύρτσου
Βατοπέδι-gate
Κάτι από… WaterGate;
Η περίεργη φήμη που θέλει τους φιλοξενούμενους της Μονής να είναι καταγεγραμμένοι από κρυφές κάμερες.
Μια περίεργη φήμη έχει διαδοθεί τις τελευταίες
ημέρες στο Άγιο Όρος και τους, πέραν αυτού,
εκκλησιαστικούς χώρους. Μια φήμη που έχει
στο επίκεντρό της τη Μονή Βατοπεδίου. Μια
φήμη που είναι τόσο ξένη με την ιστορία και
την ιερότητα του χώρου και η οποία, παρά ταύτα, δείχνει μία
περίεργη αντοχή.
Εισαγωγικά, στο μοναστήρι όπου έχουν δαπανηθεί εκατομ-
μύρια επί εκατομμυρίων ευρώ για τις πολυτελείς κατασκευές
δεν θα ήταν καθόλου παράλογο να έχει τοποθετηθεί κλειστό
κύκλωμα τηλεόρασης. Ένα σύστημα που θα ελέγχει και θα
προστατεύει όλους τους εξωτερικούς χώρους από τυχόν ανε-
πιθύμητους. Ως εδώ, τα πράγματα είναι πολύ λογικά, θα μπο-
ρούσε να πει κανείς.
Η φήμη, όμως, που προαναφέρθηκε θέλει αντίστοιχο,
κρυφό όμως αυτό, κύκλωμα να έχει τοποθετηθεί και στα δω-
μάτια της Μονής, και δη σε αυτά που είναι προορισμένα για
τους VIP καλεσμένους των κ.κ. Εφραίμ και Αρσένιου. Σκέψη
επίσης καθόλου παράλογη αν σκεφτεί κανείς ότι τα δωμάτια
αυτά έχουν φιλοξενήσει βασιλείς, πρωθυπουργούς και επιχει-
ρηματίες (για λόγους προστασίας τους δηλαδή).
Η φήμη αυτή, αν ισχύει, πρακτικά σημαίνει ότι πολιτικά
πρόσωπα μεγάλου ειδικού βάρους για τη χώρα μας έχουν κα-
ταγραφεί στις… «ρασοκάμερες» και ο κίνδυνος το υλικό να
χρησιμοποιηθεί εντέλει εναντίον τους είναι προφανής.
Το περιστατικό (;)
Οι φήμες που αρκετοί έχουν ακούσει, αλλά δεν θέλουν και να
πιστέψουν, κάνουν λόγο για βιντεοσκόπηση ανώτατου κυβερ-
νητικού παράγοντα (της εποχής που έγινε η βιντεοσκόπηση)
και εν ενεργεία κρατικού λειτουργού, τους οποίους συνδέει η
μεταξύ τους φιλία.
Και δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει κανείς περαι-
τέρω για τους επικίνδυνους δρόμους στους οποίους μπαίνει
ακόμη και η χώρα όταν διάλογοι δύο πολιτικών προσώπων με
καίριο πόστο στην κυβερνητική μηχανή γίνονται κτήμα τρίτων,
εν αγνοία των άμεσα ενδιαφερομένων. Βεβαίως, η «πληροφο-
ρία» μπορεί κάλλιστα να έχει διαδοθεί και από πρόσωπο που
θέλει να εξασφαλίσει την προστασία της Μονής Βατοπεδίου, ε-
πιβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο το νόμο της σιωπής, ασχέτως
δηλαδή αν πράγματι υπάρχει πράγματι τέτοιο υλικό ή όχι.
Το εντυπωσιακό είναι ότι ταυτόχρονα με την απίστευτη
αυτή «πληροφορία» κυκλοφορεί σειρά άλλων διαδόσεων,
όπως ότι μοναχός έψεξε τις προάλλες προσκυνητή για την τη-
λεφωνική συνομιλία που ο τελευταίος είχε νωρίτερα με συγ-
γενή του, όταν ήταν μόνος του, στο δωμάτιό του. Αυτό δεν πρέ-
πει να σας εκπλήσσει, αντιτείνουν οι βατοπεδινοί ρασοφόροι,
που υποστηρίζουν ότι ο κ. Εφραίμ (πιθανώς και άλλοι;) έχει
προορατικό χάρισμα…
Κάτι άλλο που επίσης ακούγεται είναι
ότι οι σπουδαστές της Αθωνιάδας Σχολής, την οποία επίσης ε-
λέγχει το συγκεκριμένο μοναστήρι, αποφεύγουν φωναχτά να
λένε πολλά πολλά.
Όλοι φακελωμένοι
Πολλοί είναι αυτοί που συνδυάζουν τα περισταστικά αυτά με
ένα μήνυμα της Μονής Βατοπεδίου τις ημέρες που πρωτο-
ξέσπασε το σκάνδαλο. Έλεγαν τότε ότι πολλοί είναι οι πολιτικοί
και άλλοι επιφανείς άνδρες που είτε έχουν επισκεφθεί το μο-
ναστήρι είτε έχουν στείλει γραπτώς τις διαπιστώσεις τους για
το… θεάρεστο έργο που εκεί συντελείται. Όλοι αυτοί είναι κα-
ταγεγραμμένοι στο αρχείο της Μονής, γραπτό και ηλεκτρονικό,
είναι το μήνυμα που αποστέλλεται, με πολλούς και, κυρίως,
συγκεκριμένους αποδέκτες.
Μήνυμα με αποδέκτες φαίνεται πως εμπεριείχε όμως και
η κίνηση του κ. Εφραίμ να δώσει στην εξεταστική επιτροπή
της Βουλής τις «τακτικές ευλογίες», πιο απλά τους φορείς ε-
κείνους τους οποίους χρηματοδοτεί με κάποια συχνότητα. Την
ώρα δηλαδή που για τον εαυτό του επέλεγε να μην πει το πα-
ραμικρό, περιοριζόμενος σε ένα υπόμνημα, ταυτόχρονα επέ-
λεγε να δώσει πλήρη (;) στοιχεία για όσους βοηθά με τις οικο-
νομίες του… Μητροπόλεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ιδι-
ώτες που προφανώς έχουν ανάγκη, αλλά και το Οικουμενικό
Πατριαρχείο – για όλους αυτούς μάθαμε ότι παίρνουν χρήματα
από τη Μονή Βατοπεδίου και τον κ. Εφραίμ. Λες και είναι έ-
γκλημα να δίδεται ετήσια δωρεά 40.000 ευρώ στο Φανάρι… Ο
στόχος φαίνεται πως ήταν άλλος.
Ας επανέλθουμε όμως στις φήμες. Είναι σαφές ότι για όσο
διάστημα αυτές ακούγονται και η κυβέρνηση επιδεικνύει ανε-
ξήγητη αναποφασιστικότητα (την ώρα μάλιστα που αυτή βου-
λιάζει), κάθε καχύποπτος πολίτης έχει το δικαίωμα να συνδυά-
ζει πρόσωπα και συμπεριφορές. Ως εκ τούτου, μάλλον πρέπει
κάποιος να αναλάβει να τις διαλύσει άπαξ δια παντός. Πόσω
μάλλον που η συντήρηση της φημολογίας αυτής βρίσκει τον κ.
Εφραίμ να επωφελείται από την πολιτική αβουλία και τα κλει-
στά στόματα των κυβερνώντων.
Ο κ. Εφραίμ Κουτσού θα παραμείνει ηγούμενος της Μονής Βατοπεδίου, παρά τα όσα αρχικώς μετέδωσαν τα ηλεκτρονικά μέσα, και θα συνεχίσει να διευθύνει τις επιχειρηματικές της δραστηριότητες. Εκμεταλλευόμενος τη δύσκολη θέση στην οποία έχει περιέλθει η Εκκλησία εξαιτίας του, παζάρεψε, την Παρασκευή στο Φανάρι, την παραμονή του, πράγμα το οποίο εντέλει πέτυχε.
Μετά από προσεκτική ανάγνωση του πατριαρχικού ανακοινωθέντος, προκύπτει ότι ο Κύπριος ηγούμενος δεν παραιτείται (σ.σ.: πουθενά δεν υπάρχει η λέξη αυτή), αλλά αποσύρεται μέχρι νεωτέρας, και μάλιστα όχι από το σύνολο
των ευθυνών του. Αφήνει, έτσι, σε άλλον βατοπεδινό μοναχό τύποις το διαχειριστικό σκέλος, για το οποίο
προκλήθηκε ο θόρυβος άλλωστε, αλλά σε ό,τι αφορά τα πνευματικά καθήκοντα, εκείνος παραμένει ο ένας
και μόνος, φυσικά, Ηγούμενος. Πηγές από το Πατριαρχείο εξηγούσαν, δε, ότι δεν θα μπορούσε η Σύνοδος να
επιβάλει ουσιαστική ποινή σε έναν άνθρωπο ο οποίος όχι μόνο δεν έχει καταδικαστεί, αλλά ούτε καν κατηγορία έχει απαγγελθεί εναντίον του.
[ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ.
ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΦΑΓΕ 15 ΜΗΝΕΣ ΠΑΛΙ ΔΕΝ ΤΡΕΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ]
http://citypress-gr.blogspot.com/2008/09/blog-post_27.html
Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2008
ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ-ΣΟΚ ΑΠΟ ΜΟΝΑΧΟΥΣ «Αγία» Αθανασία του Αιγάλεω ο οραματιστής Εφραίμ
Αυτή η εφημερίδα ήταν η πρώτη που χαρακτήρισε τον ηγούμενο Εφραίμ της Μονής Βατοπεδίου «Ρασπούτιν». Φαίνεται όμως ότι ο πρωταγωνιστής του μεγαλύτερου σκανδάλου στην ιστορία του ελληνικού κράτους μάλλον έχει ξεπεράσει σε δράση και ευρηματικότητα τις ίντριγκες του διαβολικού Ρώσου μοναχού. Τουλάχιστον αυτοί που ξέρουν από πρώτο χέρι τη σταδιοδρομία του, οι άλλοι μοναχοί του Αγίου Όρους, τον παρουσιάζουν σαν την «Αγία» Αθανασία του Αιγάλεω, που υποδυόταν την οραματίστρια για να εξαπατά τους αφελείς και να κάνει μπίζνες. Η διαφορά είναι ότι ο Εφραίμ δεν εξαπάτησε απλές γυναίκες του λαού και αλαφροΐσκιωτους, αλλά συνεργάστηκε με πολιτικές και επιχειρηματικές προσωπικότητες που είναι υπεράνω κάθε υποψίας για αφέλεια και έλλειψη στοιχειώδους κρίσης.
Υπαινιγμοί για θανάτους μοναχών, αποκαλύψεις για ίδρυση ΑΧΕ από τον Εφραίμ και τον υπουργό Επικρατείας Θόδωρο Ρουσόπουλο, καταπάτηση και κατάσχεση περιουσιών άλλων μοναχών, παρακολούθηση με σύγχρονα μέσα των κελιών όπου φιλοξενούνταν υψηλοί προσκεκλημένοι –από τον πρόεδρο Πούτιν και τον Κάρολο της Αγγλίας μέχρι τον Κώστα Καραμανλή και επιφανείς Έλληνες επιχειρηματίες–, όλα αυτά περιλαμβάνονται στην επιστολή που έστειλαν με e-mail οι «σεβαστοί γέροντες των ιερών κελιών του Αγίου Όρους Άθωνος Ιερού Περιβολίου της Παναγίας» στη Βουλή των Ελλήνων. Οι περιγραφές σοκάρουν. Παρουσιάζουν εικόνες ζόφου, χαφιεδισμού, ρεμούλας και ανίερων επιχειρήσεων με σκοπό την απόκτηση αμύθητου πλούτου σε βάρος του ελληνικού Δημοσίου.
Το «κατηγορώ» εναντίον του ηγούμενου Εφραίμ, πνευματικού του Θόδωρου Ρουσόπουλου, είναι δριμύ και, παρά το γεγονός ότι οι καταγγελίες είναι ανώνυμες, δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί η βαρύτητά τους, καθώς υπάρχουν λεπτομερειακές αναφορές σε πρόσωπα και πράγματα εντός του Αγίου Όρους!
Μάλιστα, οι γέροντες προειδοποιούν ότι, αν βρεθεί οποιοσδήποτε να τους διαψεύσει, θα καταφύγουν στη Δικαιοσύνη, όπου εκεί πλέον θα κηρύξουν και επωνύμως τον πόλεμο στον «πνευματικό άρχοντα» της Μονής Βατοπεδίου!
http://digital.stokarfi.gr/ind_page6.htm
http://www.skai.gr/articles/news/greece/%CE%99%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CE%B2%CE%AD%CE%BB%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC-%CE%95%CF%86%CF%81%CE%B1%CE%AF%CE%BC/
Τι έγινε τελικά με τις ανώνυμες καταγγελίες μοναχών;
Ερευνήθηκαν;
Ιερά βέλη κατά Εφραίμ
Ανώνυμη επιστολή από μοναχούς του Αγίου Όρους, κατά του ηγουμένου της Μονής Βατοπεδίου εστάλη μέσω ηλεκτρονικού μηνύματος στον πρόεδρο της Βουλής. Βρίσκεται στα χέρια των κομμάτων.
Γιάννης Απέργης 25/09/2008 | 14:29 Τελευταία Ενημέρωση 16:00 25/09/2008
Nέα πυρά δέχεται ο ηγούμενος της Μονής Βατοπεδίου
Nέα πυρά δέχεται ο ηγούμενος της Μονής Βατοπεδίου
προηγούμενο 1 από 1 επόμενο
Καταπέλτη σε βάρος του ηγουμένου της Μονής Βατοπεδίου Εφραίμ, αποτελεί ανώνυμη επιστολή μοναχών του Αγίου Όρους, προς τον πρόεδρο της Βουλής Δημήτρη Σιούφα που εστάλη μέσω ηλεκτρονικού μηνύματος στις 17 Σεπτεμβρίου και βρίσκεται στα χέρια των κομμάτων.
Κατηγορούν το κ. Εφραίμ για σωρεία παρανομιών τις οποίες όπως αναφέρουν κατόρθωσε χάρη στις υψηλές του διασυνδέσεις με το πολιτικό κόσμο της χώρας αλλά και με επιχειρηματίες.
Του προσάπτουν επίσης εκδίωξη μοναχών από τη Μονή Βατοπεδίου για να οικειοποιηθεί από δάση και πηγές έως και σκήτες(κελιά) και πολύτιμα αντικείμενα.
Στην επιστολή καταγγέλλονται αγοραπωλησίες αλλά και οικειοποίηση τεράστιων ποσών από επιδοτήσεις και επιχορηγήσεις για ανακαινίσεις κελιών, αλλά και σχέδια κατασκευής βυζαντινού τουριστικού χωριού στην Ουρανούπολη( με την ανοχή αν όχι με τη σύμφωνη γνώμη του οικουμενικού πατριάρχη)
Υπάρχει καταγγελία για σύσταση κτηματομειστικής χρηματιστηριακής εταιρείας που ίδρυσε ο ηγούμενος Εφραίμ μαζί με το Θοδωρή Ρουσόπουλο, καθώς και ότι ο Εφραίμ είχε αγοράσει παράνομα γραφεία του επιχειρηματία Βωβού στο Μαρούσι που στοίχιζαν γύρω στα 4 δισεκατομμύρια.
Στην επιστολή γίνεται λόγος σε πρώην υπουργούς του ΠΑΣΟΚ, σε υπουργούς της ΝΔ, στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ενώ προσάπτουν συνενοχή στους πολιτικούς διοικητές του Αγίου Όρους Λούλη, Ψυχάρη και το σημερινό.
Στη πολυσέλιδη επιστολή μοναχών του Αγίου Όρους γίνεται ακόμη λόγος για ηλεκτρονικά συστήματα παρακολούθησης και κρυφές κάμερες στις ιδιαίτερες σουίτες των επισήμων καλεσμένων της Μονής Βατοπεδίου ώστε να τους έχουν στο χέρι με ήχο και εικόνα.
Καταγγέλλεται ότι ο ηγούμενος μεσολαβούσε σε υπουργούς προκειμένου να δίνονται έργα σε εργολάβους όπως στον Ευάγγελο Πολυδώρου αλλά και έργα όπως το αεροδρόμιο στην Ιεράπετρα Κρήτης, οι εργατικές κατοικίες στο Κιλκίς, οι μεζονέτες στο Μενίδι, με αντάλλαγμα τη δωρεάν ανακαίνιση των κτιρίων στο Βατοπέδιο.
Όπως αναφέρουν, ο Εφραίμ τοποθέτησε το κ. Πολυδώρου πρόεδρο συλλόγου και έπαιρναν κάθε χρόνο από το υπουργείο Πολιτισμού 150 χιλιάδες ευρώ.
Για όσους νομίζουν πως ο εκβιασμός ενός πρώην πρωθυπουργού από το παπαδαριό ακούγεται υπερβολικό σας αφιερώνω αυτό το δοκίμιο:
http://www.schizas.com/site3/el/i-ptomatiki-synodos-kai-i-periodos-tis-pornokratias.html
για να δείτε και χειρότερα. (Να πάρετε και μια ιδέα από που γνωστός μας διανοούμενος σκαρφίστηκε την Πάπισσα Ιωάννα). Αξίζει να κάνετε υπομονή και να το διαβάσετε μέχρι τέλους…:
Μετανοείτε και προσεύχεστε.
ακάκιος
—
Η πτωματική σύνοδος και η περίοδος της πορνοκρατίας
Υπάρχουν στιγμές και περίοδοι στην ιστορία του Χριστιανισμού που όλοι θα ευχόμασταν να μην υπήρχαν. Η ιστορία όμως καταγράφει, αναλύει και εξηγεί τα γεγονότα και αφήνει σε όλους εμάς τους αναγνώστες της την κρίση και την κριτική γι’ αυτά. Καθήκον του ιστορικού είναι μόνον η αμερόληπτη εξιστόρηση των συμβάντων, χωρίς αφορισμούς, εμπάθεια και ιδεοληψίες, αλλά -στο μέτρο του δυνατού- αντικειμενικά, όσο και αν αυτό είναι δύσκολο, όταν αναφέρεται σε μία από τις μελανότερες περιόδους της εκκλησιαστικής ιστορίας της θρησκείας της αγάπης και του ελέους.
Με τον όρο «Πορνοκρατία» χαρακτηρίζεται, διεθνώς και επισήμως, μία σκοτεινή περίοδος της παπικής εκκλησίας που ξεκινά το 904 μ.Χ. με την άνοδο στον παπικό θρόνο του πάπα Σέργιου Γ’ (Serge III) και τελειώνει το 963 μ.Χ. με την καθαίρεση του πάπα Ιωάννη ΙΒ’ (Jean XII).
Το χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου ήταν ο ασφυκτικός εναγκαλισμός της Αγίας Έδρας από τη μεγάλη και ισχυρή οικογένεια του Θεοφύλακτου (Thèophylacte), κόμη του Τούσκουλου και, κυρίως, των γυναικών της οικογένειάς του, της συζύγου του Θεοδώρας (Thèodora l’ Ancienne) και των δύο θυγατέρων τους, της Θεοδώρας της Νεώτερης (Thèodora la Jeune) και της Μαροζίας (Marozie de Tusculum) οι οποίες, μέσα από συνωμοσίες και ερωτικές μεθοδεύσεις (εξ ου και ο όρος πορνοκρατία), καθαιρούσαν και αναγόρευαν προκαθημένους της Ρωμαϊκής εκκλησίας.
[Φωτογραφία: "Δίκη" του πτώματος του πεθαμένου πάπα Φορμόζο υπό την προεδρία του πάπα Ετιέν ΣΤ'. Δεξιά το πτώμα, αριστερά ο κατήγορος, στη μέση ο συνήγορος!]
Αν και επίσημα η μαύρη αυτή περίοδος ξεκινά από το 904 μ.Χ., οι προϋποθέσεις της ξεκινούν περίπου δύο δεκαετίες νωρίτερα, όταν το 882 μ.Χ. πέθανε ο πάπας Ιωάννης Η’ (Jean VIII) την εποχή που διαλυόταν το κράτος των Καρολιδών και οι μεγάλες αριστοκρατικές οικογένειες της Ρώμης επιχειρούσαν τον έλεγχο της Αγίας Έδρας.
Στην Ιταλία ήταν διάχυτη η προτίμηση του λαού για επιλογή στο αξίωμα του αυτοκράτορα, του Αρνούλφου της Καρίνθιας (Arnulf de Carinthie), νόθου γιου του βασιλιά της Βαυαρίας και δούκα της Καρίνθιας, Καρόλου (Charles de Carinthie). Στη λαϊκή αυτή προτίμηση αντιτάχθηκε όμως η πανίσχυρη οικογένεια των Spoleti που υποχρέωσε το διάδοχο του πάπα Ιωάννη Η’, Ετιέν Ε’ (Etienne V), να στέψει αυτοκράτορα της Ιταλίας τον Γκυ του Σπολέτ (Guy de Spolète).
Τον Ετιέν Ε’, μετά το θάνατό του, διαδέχθηκε ο πάπας Φορμόζο (Formose) ο οποίος, κάτω και πάλι από την ισχυρή πίεση των Σπολέτι, έστεψε αυτοκράτορα, μετά το θάνατο του Γκυ (894), τον γιο του Λαμπέρ (Lambert de Spolète). Όταν όμως, το 896 μ.Χ. πέθανε ο Λαμπέρ, ο Φορμόζο έκρινε ότι ήλθε η στιγμή να απαλλαγεί η Αγία Έδρα, από την κηδεμονία της Ιταλικής αριστοκρατίας και, αυθαίρετα, έστεψε αυτοκράτορα της Ιταλίας τον Αρνούλφο της Καρίνθιας.
Οι Σπολέτι, οργισμένοι, εγκατέλειψαν τη Ρώμη, σχεδιάζοντες την επάνοδό τους και την εκδίκηση εναντίον του Φορμόζο, τον οποίο θεωρούσαν προδότη της μεταξύ των συμφωνίας. Λίγο αργότερα (897) ο Φορμόζο πέθανε και τον διαδέχθηκε ο Βονιφάτιος ΣΤ’ (Boniface VI), του οποίου όμως η πρωτοκαθεδρία κράτησε μόνο 15 ημέρες.
Οι Σπολέτι επανήλθαν στη Ρώμη και «αναγόρευσαν» πάπα της ρωμαϊκής εκκλησίας τον Ετιέν ΣΤ’ (Etienne VI), πειθήνιο όργανό τους και ορκισμένο εχθρό του, νεκρού πια, Φορμόζο. Και τότε αποφασίσθηκε και υλοποιήθηκε από τους Σπολέτι και τον πάπα το πιο φρικιαστικό γεγονός στην ιστορία της χριστιανικής εκκλησίας: η δίκη του πτώματος του πάπα Φορμόζο από μία σύνοδο ιταλών καρδινάλιων υπό την προεδρία του πάπα Ετιέν ΣΤ’.
Η σύνοδος αυτή που συνήλθε το 897 στη Ρώμη, ξέθαψε το από εννεαμήνου ενταφιασμένο πτώμα του Φορμόζο, το έντυσε με τα παπικά ενδύματα, το κάθισε στον παπικό θρόνο και ανέθεσε σ’ έναν έντρομο διάκονο το ρόλο του συνηγόρου του πτώματος. Η μακάβρια αυτή παράσταση, που καταγράφηκε στην ιστορία με το όνομα «πτωματική σύνοδος» (“Synodus Horrenda” λατ. ή “Concile cadaverique” γαλ.), διήρκεσε πολλές ημέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων ο νεκρός Φορμόζο κατηγορήθηκε για άπειρα αδικήματα, όπως προδοσία, κατάλυση των εκκλησιαστικών κανόνων και άλλα.
Όπως ήταν φυσικό, κηρύχθηκε έκπτωτος του παπικού αξιώματος, ακυρώθηκαν όλες οι πράξεις (βούλες) που υπέγραψε ως προκαθήμενος της ρωμαϊκής εκκλησίας, του αφαιρέθηκαν τα παπικά διάσημα της στολής του και του απεκόπησαν τα τρία δάκτυλα του δεξιού χεριού του με τα οποία ευλογούσε -εν ζωή- το ποίμνιό του. Τέλος το ημιαποσυντεθημένο πλέον πτώμα του ρίχτηκε στο Τίβερι απ’ όπου, μέρες αργότερα, περισυνελέγη από κάποιους ψαράδες.
Η πτωματική σύνοδος αποτέλεσε το έναυσμα σειράς συγκρούσεων μεταξύ Φορμοζιανών και Σπολετιανών. Ο Ετιέν ΣΤ’ συνελήφθη και στραγγαλίστηκε στο κελί της φυλακής του, τύχη που είχε αργότερα και ο πάπας Λέων Ε’ (Leon V) που ανήκε στους Σπολετιανούς αλλά δολοφονήθηκε από τον αντιπάπα Χριστόφορο (Christophore), τον τελευταίο Φορμοζιανό που, και αυτός με τη σειρά του, ανατράπηκε (904) από τον Σέργιο Γ’ (Serge III), πιστό τοποτηρητή των αριστοκρατικών οικογενειών της Ρώμης. Η περίοδος της πορνοκρατίας είχε πια ξεκινήσει.
Η Μαροζία (Marozie, Duchesse de Toscane, 892-937) ήταν κόρη του Θεοφύλακτου και της Θεοδώρας της Παλαιάς και αδελφή της Θεοδώρας της Νεώτερης. Σε ηλικία 13 ετών έγινε, με την προτροπή των γονέων της, ερωμένη του πάπα Σέργιου 3ου και απέκτησε από αυτόν ένα γιο, τον μετέπειτα πάπα Ιωάννη ΙΑ’ (Jean XI) με τον οποίον, αργότερα, συνήψε και αιμομικτικές σχέσεις. Παντρεύτηκε, σε πρώτο γάμο τον Αλμπερίκ, δούκα του Σπολέτο (Albèric, duc de Spolète) με τον οποίο απέκτησε ένα γιο, τον Albèric II.
Αριστερά: Η Μαροζία του Τούσκουλου, έγινε ερωμένη του πάπα στα 13 της χρόνια, αποτέλεσε υπόδειγμα για την “Πάπισσα Ιωάννα”, Μέση: Η Θεοδώρα του Τούσκουλου, ερωμένη του πάπα Σέργιου Γ’ και μητέρα της Μαροζία, Δεξιά: Ο Σέργιος ο 3ος, ερωμένος των προαναφερόμενων και άλλων υψηλών κυριών. Άλλος ένας πάπας που αναδείχθηκε με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος
Κατηγόρησε τη μητέρα της ως ερωμένη του πάπα Ιωάννη Ι’ (Jean X) και τους δύο εραστές σαν υπεύθυνους του θανάτου του συζύγου της. Με τη βοήθεια του αδελφού της Πέτρου συνέλαβε, φυλάκισε και, τελικά, δηλητηρίασε τον πάπα Ιωάννη Ι’ για να επιτύχει, λίγα χρόνια αργότερα (931) την άνοδο στο παπικό αξίωμα του γιου της (από τον πάπα Σέργιο Γ’) Ιωάννη ΙΑ’ (Jean XI).
Οι δύο επόμενοι γάμοι της με τον Γκυ της Τοσκάνης (Guy de Toscane) και τον Ούγο της Άελ (Hugues d’ Arles) αύξησαν σημαντικά την εξουσία της όχι όμως και την επιρροή της στο γιο της Alberic II, ο οποίος το 932 εξεγέρθηκε εναντίον της και εναντίον του Hugues, τον εξεδίωξε από τη Ρώμη, ενώ έκλεισε στη φυλακή τη μητέρα του, η οποία και πέθανε φυλακισμένη, πέντε χρόνια αργότερα.
Αυτό ήταν και το άδοξο τέλος αυτής της φοβερής γυναίκας που δεν δίσταζε μπροστά σε οποιοδήποτε εμπόδιο προκειμένου να κρατά τα ηνία της εξουσίας και της οποίας η ζωή και η δράση σημάδεψαν τόσο αρνητικά την ιστορία του Χριστιανισμού.
Η επικράτηση του Albèric II και ο θάνατος της Μαροζίας κάθε άλλο παρά ηρέμησαν το πολιτικο-εκκλησιαστικό κλίμα στη Ρώμη. Ο νέος ισχυρός άνδρας της αριστοκρατίας αρχικά στήριξε τον ετεροθαλή αδελφό του (από την ίδια μητέρα) πάπα Ιωάννη ΙΑ’, αργότερα όμως (935) ήλθε σε ρήξη μ’ αυτόν, τον συνέλαβε και τον έκλεισε στη φυλακή.
Ακολούθησε μία σειρά παπών – ανδρικέλων του Albèric II μέχρι τον Δεκέμβριο του 955 οπότε, ο αδίστακτος αυτός ηγέτης αποφάσισε να αναδείξει στο ύπατο ιερατικό αξίωμα της Ρωμαϊκής εκκλησίας τον ηλικίας μόλις 18 ετών νόθο γιο του Οκταβιανό (Ottaviano), τον οποίο είχε αναγορεύσει καρδινάλιο σε ηλικία 8 ετών. Ο νέος πάπας πήρε το όνομα Ιωάννης ΙΒ’.
Τα εννέα χρόνια της πρωτοκαθεδρίας του στη Ρωμαϊκή εκκλησία αποτέλεσαν την κορωνίδα και το επιστέγασμα αυτής της σκοτεινής περιόδου της μεσαιωνικής Ιστορίας. Χωρίς στοιχειώδη εκκλησιαστική παιδεία και αγνοώντας τελείως τη λατινική γλώσσα, ο νέος πάπας μετέτρεψε την αυλή του σ’ ένα τεράστιο οίκο ανοχής, όπου οι ερωτικές απολαύσεις και η τρυφηλή ζωή βρισκόντουσαν σε καθημερινή συνύπαρξη με φρικαλεότητες και ωμή βία εναντίον όποιου εκρίνετο ανεπιθύμητος σ’ αυτήν.
Το παλάτι του Lateran στέγαζε τα χωρίς φραγμό όργια της παπικής αυλής όπου οι συνδαιτυμόνες έπιναν εις υγείαν του Διαβόλου, τύφλωναν και ευνούχιζαν όσους τους κατέκριναν και σπαταλούσαν απλόχερα τους εκκλησιαστικούς θησαυρούς.
Σε πολιτικό επίπεδο, ο Ιωάννης ΙΒ’ δεν δίστασε να ανοίξει την πόρτα της εξουσίας στον Γερμανό αυτοκράτορα Όθωνα Α’ (Otto I), ο οποίος του εγγυήθηκε τα προνόμιά του, για να έλθει αργότερα σε ρήξη με αυτόν, να εκδιωχθεί από τη Ρώμη, να επανέλθει όμως αργότερα σ’ αυτήν επιδιώκοντας νέα σύμπραξη με τους Γερμανούς και τελικά να αφήσει την τελευταία του πνοή το 964, σε ηλικία μόλις 27 ετών, πιθανότατα κάτω από τα κτυπήματα ενός ζηλιάρη συζύγου μιας από τις ερωμένες του.
Με το θάνατο του Ιωάννη ΙΒ’ έκλεισε ιστορικά η περίοδος της πορνοκρατίας όχι όμως και τα προβλήματα της ρωμαϊκής εκκλησίας, τα οποία συνεχίσθηκαν για ένα περίπου αιώνα ακόμα, μέχρι την ιστορική σύνοδο του Sutri, το 1046. Εκεί μπήκαν προσωρινά σε τάξη όλα τα ζητήματα, τα οποία επί ενάμιση αιώνα διέσυραν και εξευτέλισαν αξίες, αρχές και κάθε έννοια δικαίου και ηθικής.
του Αντωνίου Καμμά
Δρ. Ιατρικής
Αντιπροέδρου ΤΕΙ Αθήνας
Me tis ygeies mas!
Μια σημαντική ομιλία πραγματοποίησε πριν λίγες μέρες ο Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος, στην αίθουσα της Αρχαιολογικής Εταιρείας, όπου μίλησε με θέμα «Το Άγιον Όρος
πέραν από τα σκάνδαλα».
Στην ομιλία του ο Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος, μεταξύ άλλων αναφέρθηκε και στο θέμα της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου τονίζοντας τα κάτωθι:
«Και στις μέρες μας, εδώ και δεκαπέντε μήνες, συγκλονίζεται η πατρίδα μας από έντονο σκανδαλισμό που προκλήθηκε από συναλλαγές της Μονής Βατοπαιδίου με το Δημόσιο.
Εξ αιτίας αυτών των σκανδάλων, αμφισβητήθηκε η ισχύς των ιστορικών προνομίων και ιδιοκτησιακών τίτλων του Όρους, επανήλθε η δυσοσμία της δημόσιας και γενικευμένης διαστροφής των θεσμών, έχασαν τις θέσεις τους κορυφαίοι υπουργοί και συμπαρέσυραν σε ελεύθερη πτώση μία καθ’ όλα σταθερή κυβερνητική πορεία, άλλαξε απρόβλεπτα το πολιτικό σκηνικό στον τόπο μας∙ απαξιώθηκε κάθε έννοια ιερού και οσίου, κυριάρχησε η καχυποψία και η απελπισία, σχόλια και συζητήσεις συνετάραξαν ολόκληρο τον Ορθόδοξο κόσμο, ονόματα μοναχών και ιερών μονών πλειοδότησαν σε καυστικά άρθρα, σε σκληρές ειρωνείες, σε άνευ προηγουμένου σαρκαστικά δημοσιεύματα, σε γελοιογραφίες, σε καρναβαλικές παρελάσεις, ταυτίστηκαν με τις υπόγειες μεθοδεύσεις, η δε λέξη Βατοπαίδι έγινε συνώνυμη με τη διαφθορά και τη διαπλοκή. Η Εκκλησία παρουσιάστηκε ως κρυσφύγετο της ανομίας και η αγιότητα ως η μεγαλύτερη απάτη.
Λογικά, η ζημιά που προκάλεσε η υπόθεση Βατοπαιδίου και στην Εκκλησία και στο Έθνος και στον κοινωνικό βίο, έχει λάβει διαστάσεις γενικευμένης θεσμικής καταστροφής.
Ο τραυματισμός του δέους μας προς το Όρος έχει συμπτώματα και συνέπειες απροσμέτρητου μεγέθους, καθώς άφησε πίσω του την πικρή γεύση μιας απροσδόκητης πνευματικής προδοσίας. Κανείς δεν φαντάστηκε πως η δόξα και τιμή μπορούσε να υποκρύπτει αισχύνη και ντροπή. Φάνηκε να γκρεμίζεται και το τελευταίο οχυρό των αξιών και του ήθους. Έτσι τουλάχιστον φάνηκε!
Η διαχείριση της πληροφόρησης επέβαλε μια κατευθυνόμενη λογική που μεγένθυνε και αναπαρήγαγε το σκάνδαλο, ταυτόχρονα δε απαγόρευε την ελεύθερη σκέψη και τη δικαιοκρισία.
Στην ουσία προκαταλήφθηκε η απόφαση της δικαιοσύνης, φανερώθηκε η ατολμία και η έλλειψη κυβερνητικής και πολιτικής ευφυΐας, αντικαταστάθηκε η τιμή του αγιορείτη με την καχυποψία και τον εμπαιγμό. Η Εκκλησία ξαναμπήκε στο στόχαστρο της σκληρής κριτικής και ξιφούλκησε η αμφισβήτηση της καθαρής πίστης και ζωής με πρωτοφανή κοινωνική αποδοχή.
Η ελάχιστη πλέον εναπομείνασα περιουσία της χαρακτηρίζεται δημόσια ως «αμύθητη» για να εξάπτει τη φαντασία των καχύποπτων.
Τα δεσμευμένα ευάριθμα ακίνητά της βαπτίζονται «φιλέτα», για να ερεθίζονται οι δύσπιστοι. Ήδη κατασκευάστηκε μια λογική, όπου οι Μητροπολίτες, για να μπορούν να μιλούν, θα πρέπει να φορούν μόνον σχισμένα ράσα και μπαλωμένα παπούτσια, να τρέφονται μόνο με κονσέρβες και περισσεύματα, να κυκλοφορούν μόνο με αυτοκίνητα για απόσυρση, να διαμένουν μόνο σε ερείπια, να καταργήσουν τα παγκάρια και τους εράνους, αλλά να δίνουν παντού και πάντοτε και σε όλους.
Μόλις προχθές κατηγορήθηκε ο ηγούμενος του Βατοπαιδίου και αναγκάστηκε να δώσει δημόσιες εξηγήσεις, γιατί, λένε, χρησιμοποίησε έξι φορές τη λέμβο του Λιμενικού (!) Όλα αυτά αναπαράγονται από το «σκάνδαλο του Βατοπαιδίου». Ο αποδέκτης της αδικίας ταυτίζεται με τον αίτιο της σκανδαλολογίας.
Βροντερά όμως ερωτήματα επιμένουν να ανακυκλώνονται αναπάντητα: Πως μπορεί μια αγιορείτικη Μονή να εμπλέκεται σε απίστευτου ύψους οικονομικές συναλλαγές; Γιατί οι γνωριμίες και οι διασυνδέσεις της να οδηγούν σε συμφωνίες άγνωστες στην ιερά Κοινότητα, οι δε καρποί των συναλλαγών της να αποκρύπτονται από τους φορείς των άμεσα ενδιαφερομέ νων τοπικών κοινωνιών;
Πως μπορούν να συνδυαστούν οι πλεονεκτικές τάσεις των μοναχών με το ευαγγελικό κήρυγμα περί αυταρκείας και φιλοπτωχίας; Γιατί, μάλιστα σε μια περίοδο παγκόσμιας οικονομικής στενότητος, να ευνοείται σκανδαλωδώς μια εστία αυταπάρνησης και περιφρόνησης των υλικών αγαθών;
Πως είναι δυνατόν μοναχοί που ομολογούν ως κύριο έργο την προσευχή και στηρίζονται στην άνευ όρων αποταγή των εγκοσμίων, να δικαιολογούν τις οικονομικές επιδιώξεις τους, προφασιζόμενοι προγραμματισμούς μεγάλων έργων κοινωνικής πρόνοιας και σχεδιασμούς πολυμέριμνων πρωτοβουλιών και δράσεων;
Γιατί ενώ επιμένουν στο άβατο του Όρους για τους άλλους δεν επιλέγουν το άβατο του κόσμου για τους ίδιους;
Από την άλλη μεριά, μπροστά μας ορθώνεται ένα μοναστήρι με ασύλληπτη ιστορική αίγλη, με πρωτοποριακή και σε ελάχιστο χρόνο αριθ μητική και πνευματική αναγέννηση, με υποδειγματική πρωτειά στα έργα αναστηλώσεώς του, με πανθομολογούμενο, εντυπωσιακό, άμεσο και ορατό δια γυμνού οφθαλμού νοικοκύρεμα σε όλες τις πτυχές της ζωής του, με σπάνια και σε μεγάλους αριθμούς φιλοξενία, με παγκόσμιο κύρος και αναγνώριση, με γνωστό τοις πάσι βαρύ και για μοναχικά δεδομένα λατρευτικό και πνευματικό πρόγραμμα, με εμφανώς απλή, ταπεινή και φτωχή ζωή των ίδιων των μοναχών του, με ψηλαφητή χάρι άσχετη από τις διοικητικές επιλογές των λίγων υπευθύνων του. Το βλέπεις και σου προκαλεί θαυμασμό. Το σκέπτεσαι και σε συγκινεί η χάρις του. Η μαρ τυρία του αποκλείεται να μην είναι αυθεντική.
Ρίχνεις μια ματιά στην εικόνα των γεγονότων και των εξελίξεων και απορείς. Θα μπορούσε κάλλιστα αυτό που σήμερα ερμηνεύεται ως ένοχη συμπαιγνία να αποτελούσε συνεργασία αξιοποίησης των περιουσιακών στοιχείων του με μοναδικό σκοπό την κτιριακή αποκατάστασή του, μάλιστα με τέτοιον τρόπο που καθόλου δεν θα τραυμάτιζε την πτωχεία και την αμεριμνία των μοναχών του.
Το επιχείρημα της σπατάλης των εθνικών πόρων αυτοκαταργείται, όταν αυτοί επενδύονται σε έργα πολιτισμικών υποδομών. Όπως ένα καλό μουσείο αποτελεί επένδυση της κοινωνίας και του πολιτισμού και όχι των υπαλλήλων του, έτσι και η αποκατάσταση του μοναδικού μοναστηριακού μνημείου που ονομάζεται Βατοπαίδι θα μπορούσε να αποτελεί πολιτισμική και πνευματική επένδυση μιας προοδευτικής χώρας στο πλαίσιο μακροχρόνιων τολμηρών πολιτι κων και όχι μικρονοϊκή αξιοποίηση ενός μοναστηριού, που θυσιάζει την ασκητική ζωή των μοναχών στον βωμό της καλοπέρασης, της καλοζωΐας, της μικροφιλοδοξίας και της κοσμικής ματαιοδοξίας είτε ασεβεί βάναυσα στο ιερό σώμα της μοναχικής παραδόσεως, ζωής και διδασκαλίας.
Όποιος επισκέφθηκε το Βατοπαίδι το 1990 δεν ήθελε να το ξαναεπισκεφθεί. Το γνωστό μεγαλείο της ιστορίας του ήταν θαμμένο κάτω από τις σκόνες και τις αράχνες του τότε αποκρουστικού παρόντος του. Μέσα σε λίγα χρόνια η ανακάλυψη των αμυθήτου αξίας θησαυρών του, η καλαίσθητη και κατ’ επανάληψιν βραβευμένη αποκατάσταση των παρεκκλησίων, της τράπεζας και των πτερύγων του, η παραδειγματική αξιοποίηση των κειμηλίων και των υποδομών του, η κατασκευή του σκευοφυλακίου, η οργάνωση της σπάνιας βιβλιοθήκης του, η εντυπωσιακή σε ρυθμούς επάνδρωσή του και πάνω απ’ όλα η ανάσταση της ζωής και δόξας του είναι αδύνατον να έγιναν από όργανα διαπλοκής, από σκοτεινές φυσιογνωμίες ξένες προς τα βιώματα της πίστεως και οικείες προς τη διαφθορά και την διαστροφή.
Η δόξα και η πρόοδος της Μονής συνδυάστηκε με τη λιτότητα, την ταπείνωση και τη μοναχικότητα των πατέρων της. Όσο και αν αυτό φαίνεται απίστευτο, είναι αληθές. Το Βατοπαίδι της τελευταίας εικοσαετίας αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα της εποχής μας, που πρέπει οπωσδήποτε να πιστωθεί σε αυτούς που σήμερα σέρνονται στα δικαστήρια.
Ο συνδυασμός αυτών των φοβερών που ακούγονται με αυτά τα θαυμαστά που βλέπουμε αποτελεί άγνωστο μυστήριο που υπερβαίνει τις δικές μας ικανότητες και δυνατότητες. Τη δικαιοσύνη δεν θα την αποδώσουν τα δικαστήρια ούτε οι εξεταστικές επιτροπές αλλά η ιστορία και ο απαράβατος νόμος του Θεού.
Ίσως το Βατοπαίδι να φιλοξένησε άκαιρα την υπερβολική και άδικη για την αλήθεια εύνοια και τιμή τα προγενέστερα χρόνια. Ίσως τώρα να χρειάζεται να υποδεχθεί την επίσης υπερβολική και άδικη για την αλήθεια κρίση και κριτική. Για την αντιμετώπισή τους τότε χρειαζόταν η εύκολη ταπείνωση, τώρα η δύσκολη, η αγιορείτικη.
Πάντως η εθνική ζημιά που προκλήθηκε από την κατάρρευση του κύρους του Αγίου Όρους ως συμβόλου αναφοράς και ελπίδας στις ψυχές των Ελλήνων και από την αίσθηση της συντριβής και των τελευταίων μεγάλων αξιών είναι πολύ μεγαλύτερη από τις όποιες συνέπειες της προκληθείσης αστάθειας, του τραυματισμού της πολιτικής αξιοπρέπειας και του κλονισμού της θεσμικής αξιοπιστίας, πολύ μεγαλύτερη και από τη ζημιά που υπέστη το ίδιο το Βατοπαίδι.