27/05/2009 από Po
…στα περισσότερα ζητήματα. Στο θέμα της εκκλησίας οι απόψεις μας ταυτίζονταν. Με λύπησε αφάνταστα ο θάνατός σου.
Είχαμε και μερικούς κοινούς προσωπικούς φίλους, θυμάσαι;
Α ναι, κοίτα να δεις, και στη δική μου διαθήκη αναφέρεται με σαφήνεια “πολιτική κηδεία” – μη νομίζεις.
Χαιρετώ σε.
δεν έφυγα.
το banner περισσότερα (κλικ) εδώ
 | Po on Λειτουργία Κυριακής: 2 θαύματα… |
 | eklag on O Ανδρέας Παπανδρέου είχε… |
 | Ζωζώ Χ.Σαπουντζάκη on O Ανδρέας Παπανδρέου είχε… |
 | Μαρκήσιος Ντε Σαντ on O Ανδρέας Παπανδρέου είχε… |
 | ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΚΚΙΝΟΣ on Τα γραφεία των Οικολόγων (ανήκ… |
Kύριε Ροϊδη,
ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης προστίθεται στην ολοένα και μεγαλύτερη τιμητική λίστα των Ελλήνων που κηδεύονται πολιτικά.
http://roides.wordpress.com/2008/09/22/political_funerals/
Θυμάμαι σε μια τηλεοπτική συζήτηση όπου είχε κληθεί με αφορμή την σκανδαλώδη συμπεριφορά του δεσπότη Δράμας Διονύσιου που αρνήθηκε να κηδέψει μια γυναίκα που είχε τελέσει πολιτικό γάμο, ενώ όλοι οι άλλοι ακολούθησαν την εύκολη οδό της καταδίκης του δεσπότη, ο ορθολογιστής Παπαγιαννάκης είπε δεν μου πέφτει λόγος, η Εκκλησία κηδεύει με βάση τους Κανόνες της και η μακαρίτισσα τους είχε παραβιάσει. Υποστήριξε δηλαδή μια αντιδημοφιλή άποψη, αρνούμενος να παραστήσει τον καλό χριστιανό που θυμώνει για την σκληρότητα με την οποία αντιμετωπίστηκε από την Εκκλησία μια ταπεινή γυναίκα. Πρόσθεσε βέβαια πως η Εκκλησία εφαρμόζει επιλεκτικά τους Κανόνες της θάβοντας θρησκευτικά άλλους που είχαν παντρευτεί πολιτικά (π.χ.λέω εγώ Αντώνης Τρίτσης), αλλά αυτό αφορά τους πιστούς της που το ανέχονται κι αυτό και πολλά ακόμη.
Εδώ η Εκκλησία (το πατριαρχείο το ίδιο) βάφτισε κάποιο εγγόνι του Κοκού Ντεγκρέτσια με ετερόδοξους (γαλαζοαίματους) ανάδοχους (!!!) και οι πιστοί το βρήκαν φυσιολογικό.
Οχι μονο πολιτικη κηδεια φιλοι μου αλλα και καυση νεκρων
Καποτε το 1991 αντιδρουσα σε οτι μουλεγε φιλος μου στο εξωτερικο και το θεωρω και ποιο σοφο Διαβαζοντας την Ιλιαδα διαπιστωσα οτι οι αρχαιοι και σ αυτο ηταν μπροστα
Λασκαρατε τι πατε και θυμαστε Ντε Γκρετσια και αλλους πριγκιπες της Λιλιπουπολης
Επρόκειτο για λαμπρή φωνή της σύγχρονης πολιτικής μας σκηνής είτε συμφωνούσαμε μαζί του είτε όχι…
Καλό του ταξίδι.
O Mιχάλης πολέμησε τον αριστερισμό. Για μια ακόμη φορά ο τυφλός αριστερισμός δούλεψε για τη δεξιά και για το πιό αντιδραστικό κομάτι ΠΑΣΟΚ:
Blog anti.
Τα αποτελέσματα σχεδόν προς το τέλος της καταμέτρησης στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ, έχουν ως εξής:
Σόμπολος (ΝΔ): 1200, 4 έδρες, στα ίδια.
Συσπείρωση (ΣΥΝ κλπ): 920, 3 έδρες, στα ίδια.
Τσαλαπάτης (παλαιο-ΠΑΣΟΚ): 420, 1 έδρα (χάνει μια)
ΚΚΕ & Νταουντάκη: 600, 2 έδρες, στα ίδια.
Νεο-ΠΑΣΟΚοι, Παπανδρεϊκοί: 319, 1 έδρα (κατεβαίνουν για πρώτη φορά και παίρνουν την μια του Τσαλαπάτη).
Φαϊνάνσιαλ Κραϊμς (ΝΑΡ, αριστεριστές): 280, καμία έδρα (δεν είχαν).
Προ διετίας, για μισό χρόνο η ΕΣΗΕΑ δεν είχε προεδρείο, επειδή δεν μπορούσε να σχηματιστεί. Τελικά ο Τσαλαπάτης (παλαιο-ΠΑΣΟΚ, διαπλεκόμενο και με πελατεία του τους διπλοθεσίτες, ως επί το πλείστον. Η ίδια πελατεία με του Σόμπολου) στήριξε τον Σόμπολο και φτιάχτηκε γαλαζο-πράσινο εργοδοτικό προεδρείο. Το ΚΚΕ που είχε και τότε 2 έδρες, ως συνήθως, αρνήθηκε να συμμαχήσει με την Συσπείρωση (ΣΥΝ και άλλες δυνάμεις). Βέβαια, ούτως ή άλλως δεν θα μπορούσαν οι δύο τους να σχηματίσουν προεδρείο. Τώρα όμως, είναι αλλιώς.
Εάν πάνε μαζί ΚΚΕ-ΣΥΝ και παπανδρεϊκοί ΠΑΣΟΚοι, θα έχουν προεδρείο (3+2+1=6). Η πρωτοβουλία ανήκει αποκλειστικά στο ΚΚΕ. Και έχει τεράστια ευθύνη για το τι θα επιλέξει. Διαφορετικά νέες εκλογές.
Για να καταλάβει κανείς γιατί ο Σόμπολος και οι “γλάστρες” του ψηφοδελτίου δεν έχασαν έδρες, παρ ‘ότι ήταν βέβαιον ότι μετά την απαράδεκτη διετία Σόμπολου-Τσαλαπάτη θα έχαναν έστω μιά, φανταστείτε ότι όλο το κατεστημένο, όπως Πρετεντέρης, Χατζηνικολάου, ο Θέμος ο “κομιστής”, ο Παπαχελάς, έσπευσαν να ψηφίσουν στις εκλογές. Ο Πρετεντέρης ειδικά, αντιπροσωπεύει τους εκδότες του ΜΕΓΚΑ που είχαν δώσει σαφή γραμμή υπέρ του “υπαλλήλου” τους και του “υπαλλήλου” του Μπόμπολα, Σόμπολου.
Μεγάλη ευθύνη για το ότι η Συσπείρωση δεν πήρε και τέταρτη έδρα, έχουν οι ΝΑΡίτες και οι αριστεριστές, οι οποίοι κατέβηκαν αυτόνομα, αν και είχαν πρόταση από την Συσπείρωση να κατέβουν μαζί και να τους έδιναν μια έδρα. Τελικά, εξαιτίας και του εκλογικού συστήματος, δεν πήραν έδρα. Εάν κατέβαιναν με τη Συσπείρωση, πολύ πιθανώς να έβγαζαν και 4η.
Για μια ακόμη φορά η τακτική του αριστερίστικου σεχταρισμού, κάνει το θαύμα της!
το “ζωντανότερο” αντίο, μόνον εδώ, θεώρησα χρέος να συν χαιρετήσω…
πολιτική κηδεία και καύση βεβαίως…εγώ το άφησα ΕΝΤΟΛΗ, όχι επιθυμία, ΕΝΤΟΛΗ.
θέλω να πω μια κακία και ας εκλειφθεί όπως θέλει…
σήμερα κι άλλος θάνατος από άνθρωπο της “αριστεράς”, είναι κάτι ρμολιμέντα και μάλιστα ένα ΜΕΓΑλο, που θα μας θάψει όλους, άδικο το βρίσκω και…χυδαίο!
Αγαπητέ αριστερέ δημοσιογράφε, πιστεύεις οτι αυτό το post το αποχαιρετηστήριο του κ. Ρο στον Μιχάλη Παπαγιαννάκη, είναι το σωστό σημείο για να γράψεις για τις εκλογές της ΕΣΗΕΑ; Έλεος!!!!
Το ποιόν του ανθρώπου φαίνεται από το ότι,εν ζωή,συγκέντρωνε πολύ περισσότερους φίλους απ΄ότι συμφωνούντες-ή οπαδούς.Και από το ότι,παρά τα χτυπήματα που του επεφύλαξε η μοίρα,διατηρούσε εναργές πνεύμα και υψηλό επίπεδο χιούμορ.
Είμαστε φτωχότεροι.Καλό του ταξίδι.
Ο Μιχαλης Παπαγιαννακης σε εκανε να σκεφτεις. Μπορει να διαφωνουσες , οπως λετε. μαζι του, αλλα αυτο που ελεγε δεν ηταν αμεσα απορριπτεο. Επρεπε να το σεκφτεις πρωτα και αναγκαστικα να βρεις επιχειρηματα. Παρ ολα αυτα, παρ ολο δηλ. οτι δεν ηταν η “πρωτη” φωνη στον χωρο του, ηταν ο τελευταιος που θα εφευγε απο κει. Η μαλλον ηταν αυτος που δεν θα εφευγε ποτε. Αν σκεφτει κανεις ποσοι ασχετοι, ηλιθιοι, λαμογια, εκπροσωποι συμφεροντων πηραν θωκους και εξουσια και ενας ανθρωπος σαν τον Μιχαλη οχι, σε πιανει απελπισια. Μιχαλη νοιωθω ευγνωμοσυνη για το λιγο που σε γνωρισα και για το πολυ που με διδαξες. Σ ευχαριστω.
Σημερα συζητησα για τον εκλιποντα Μιχαλη Παπαγιαννακη Οντως θα μας λειψει Στην κουβεντα ηταν πολλοι δεξιοι και μερικοι της εκκλησιας με κομποσχοινι για βραχιολακι Ολοι τους μηδενος εξαιρουμενου εξηραν τον ανρθωπο το ηθος του τον λογο του και τις ικανοτητες του και περισσοτεροι οι δεξιοι της παρεας.
Στη συνεχεια βρεθηκα στε μαγαζια της πολης μου κι εγινα ηθελημενα ωτακουστης στις πολιτικες περι εκλογω συζητησεις
Δεν θα παω να ψηφισω λεει μια κυρια γυρω στα 40 πωλητρια σε μεγαλο καταστημα γιατι εγω ψηφιζω και αυτοι πλουτιζουν Μια νεαροτερη της απαντα Δεν ψηφιζω κανεναν π…στη Δεν αντεξα και μπηκα σφινα στην κουβεντα Αυτο θελουν της ειπα να παραιτηθεις να μην πας και να ρθυμιζουν τη ζωη σου Τωρα θα πας μια βολτα στη θαλασσα ομως αυριο τα παιδια σου δεν θα μπορουν να πανε ουτε βολτα ουτε τιποτα γιατι θαναι δουλοι.
Η Ευρωπη ειναι αυτη που μας καθοριζει πλεον τις τυχες και το τερας που φτιαξανε και το ονομασαν συνταγμα βοηθα την εξελιξη της παγκοσμιοποιημενης κοινωνιας που δημιουργησαν οι κατοχοι του μεγαλου κεφαλαιου
Εκεινη την ωρα σκεφτηκα τι θα τις ελεγε ο μεγαλος πολιτικος μας Μ. Παπαγιαννακης
Εχουμε αναγκη από ανθρωπους της πολιτικης που να ξυπνησουν το λαο και να του δωσουν να καταλαβει οτι καθηκον ειναι η ψηφος στα μικρα κομματα και σιγουρα στ αριστερα
Συγχωριεστε με αλλα κανεις δεν κατεβαινει στο δρομο να επιχειρηματολογησει με τον κοσμο Ακομα και οι τηλεοπτικες συζητησεις ειναι στημενες με ερωτησεις δοσμενες από πριν στους πολτικους και με τη σπαθα του χρονομετρου από πανω Αν η δημοκρατια μου ειναι αυτο τοτε τι ειναι η δικτατορια;
AYΓΗ
Οι εφημερίδες έγραψαν
Επιμέλεια: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΑΓΑΡΑΣ
Με λόγια ζεστά και συγκινητικά, εξαιρώντας την πολιτική αξία του, ο Τύπος αποχαιρέτησε χθες τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Τονίζοντας την πολιτική του δράση και χαρακτηρίζοντάς τον στο σύνολό του, σχεδόν, ως “ευρωπαϊστή, διεθνιστή, οικολόγο”, που άφησε ανεξίτηλο το ίχνος του στην πολιτική ζωή, ο ημερήσιος Τύπος με πρωτοσέλιδα, στην πλειοψηφία του, είπε το τελευταίο αντίο στον Μιχάλη της ανανέωσης, της δημοκρατίας, της αριστεράς και της οικολογίας.
Ελευθεροτυπία: “Αντίο στον μαχητή και διανοούμενο της Αριστεράς”, ήταν ο τίτλος στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας. Στην 4η σελίδα της η “Ε” φιλοξενεί κείμενο του συντρόφου και συνεργάτη του Μιχάλη, Τάκη Παυλόπουλου, που σημειώνει: “Στο Μιχάλη. Τον αμετάπειστο εραστή της ρεαλιστικής ουτοπίας της πολιτικής. Τον επίμονο σμιλευτή της σκέψης και της λογικής -της κοινής αλλά σπάνιας. Το σαγηνευτικό μελωδό των οραμάτων της ανανεωτικής Αριστεράς, το γητευτή των ονείρων μας. Ο Σεφέρης, επί σκηνής, μόλις συναντηθείτε θα σ’ το θυμίσει: ‘Ο Θαλασσινός άνεμος και η δροσιά της αυγής υπάρχουν χωρίς να το ζητήσει κανένας’. Έτσι μπήκες και έτσι υπάρχεις στις ζωές μας”.
Συναρπαστικός συζητητής
Σε “κόκκινο πένθος” ο “Ναυτίλος”, που αντί εισαγωγής παραθέτει τους στίχους του Γιάννη Ρίτσου “να με θυμάστε / και συγχωράτε μου αυτή την τελευταία θλίψη”. Υπογραμμίζει επίσης: “Αριστερός Ευρωπαϊστής διεθνιστής, ουμανιστής, μεταρρυθμιστής και πραγματικός επαναστάτης ο Μιχάλης, συναρπαστικός συζητητής με έντονη αίσθηση του χιούμορ, μακράν πάσης μισαλλοδοξίας και μνησικακίας, ένας ευρύχωρος άνθρωπος, πάντα έτοιμος να μάθει αλλά και να μεταδώσει, εξέπεμπε το ήθος του, ένα ήθος Αριστερού παλαιάς κοπής, που δεν χρειαζόταν δηλαδή στη ζωή του παραπάνω από δυο κουστούμια και δέκα καθαρά πουκάμισα.
Σεμνός, πάντα πρώτος ανάμεσα στους ομοίους ακόμα κι όταν ερχόταν δεύτερος, ένας άνθρωπος – κανόνας που τίμησε τη ζωή. Εκδημώντας ο Μιχάλης δεν αφήνει την αριστερά φτωχότερη, αλλά πολύ πλουσιότερη, όπως και την εργατική τάξη, τους εργαζόμενους, την κοινωνία ευρύτερα, διότι τίποτα απ’ τους καλούς αγώνες δεν πάει χαμένο”.
Με τίτλο “Μια ξεχωριστή απουσία”, στη σελίδα 8, τρία σχόλια συντακτών της εφημερίδας αναφέρουν: Του άρεσε του Μιχάλη να κάθεται με φίλους και να κουτσοπίνει στου «δασκάλου», κάτω από τα πλατάνια του Γρίμποβου, στη Ναύπακτο.
Ακόμη κι όταν έσφιξαν τα πράγματα και -το έβλεπες πια- ήταν δύσκολο να μετακινείται μακριά από το σπίτι, καθόταν εκεί στην παραλία με τους δικούς του, τον γιατρό Χρήστο Μιχαηλίδη, τη Βιβή, την αγαπημένη του Λιλή Σφήκα και τον φιλόσοφο της παρέας Τάκη Τριανταφύλλου και μόλις τον «τσίγκλαγες» λίγο έμπαινε με τις… μπάντες στην κουβέντα. Σεμνός, μειλίχιος, πεισματάρης και μαχητικός. «Φρέσκος» στις ιδέες, σαν το αεράκι της θάλασσας που σπανίως (αν όχι ποτέ) μπαίνει στα περισσότερα γραφεία του κομματικού απαράτ και του ιδεολογικού πειθαναγκασμού. Ο γνωστός Παπαγιαννάκης που, όλο και πιο συχνά, θα αναζητάμε επί ματαίω από τώρα και μπρος… Γ.ΜΕΡ.
* Άφησε βαθύ και ανεξίτηλο το ίχνος του στην πολιτική ζωή. Ηταν από τους πρώτους που μπόλιασε την Αριστερά με το ευρωπαϊκό όραμα. Συνέδεσε, όσο κανένας άλλος, τους κοινωνικούς αγώνες με τις σύγχρονες δημοκρατικές κατακτήσεις και αντιλήψεις. Συνέβαλε τα μέγιστα για να επιτευχθεί ο σεβασμός των δημοκρατικών διαδικασιών και των διαφορετικών απόψεων και στο εσωτερικό της Αριστεράς, κάτι που δεν ήταν δεδομένο. Ανέδειξε την αξιοπρέπεια του πολιτικού ανδρός ως ένα από τα υψηλότερα αγαθά. Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, ναι, δημιούργησε πρότυπο. Ας το έχουν μπροστά τους πολλοί. Καλό του ταξίδι. ΓΡ.Ρ.
* Υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ένθερμος υποστηρικτής της οικολογίας, που έφερε στο σπίτι της Αριστεράς αναβαθμίζοντας την έννοια περιβάλλον σε πρωταρχικό μέλημα για τη ζωή μας. Εξαιρετική η συνεργασία μαζί του, αληθινή η φιλία κι ας μη βρισκόμασταν τα τελευταία χρόνια. Αντίο, Μιχάλη.
Φιλ.Κ.
Είχε αρνηθεί οφίτσια και περιττές τιμές
Τέλος ο Γιάννης Τριάντης σημείωσε: “Είχε μιλήσει για οικολογία και πραγματικό εκσυγχρονισμό, όταν σύμπασα η πολιτική σκηνή -με εξαίρεση κάποιες εκλάμψεις του Ανδρέα Παπανδρέου- ζούσε στην εποχή των παγετώνων… Είχε το θάρρος να υπερασπίζεται τις ιδέες του σε χαλεπούς καιρούς, αψηφώντας τη συντροφική καχυποψία και τις σκληρές επιθέσεις… Ορμητικός και νηφάλιος, εμπνευσμένος και ευειδής, ανεξίκακος και πράος, χειμαρρώδης και εξαιρετικός συνομιλητής -που άκουγε… Αυτός ήταν ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης. Ο οποίος είχε αρνηθεί οφίτσια και περιττές τιμές, μένοντας πιστός στις αρχές του… Ξεχώριζε αυτός ο παθιασμένος ευρωπαϊστής: σεβόταν τον αντίλογο και τιμούσε τις γόνιμες αντιπαραθέσεις, οι οποίες ενίοτε κατέληγαν σε ειλικρινή φιλία -με τις ιδεολογικές διαφορές να ενισχύουν τον προβληματισμό και την εξ αυτού γόνιμη αναθεώρηση *** Κι όπως έφευγε από το βλέμμα η μέρα, ‘σιωπή των αχτίδων πίσω από τις περσίδες’ του γραφείου…”
Τα Νέα: Με πρωτοσέλιδο τίτλο “Έφυγε ένας ασυμβίβαστος” η εφημερίδα σημειώνει: “Ο ευρωπαίος, ανανεωτής και πάντα ασυμβίβαστος Μιχάλης Παπαγιαννάκης έφυγε από τη ζωή”. Στο αφιέρωμα για τον Μιχάλη, η Βούλα Κεχαγιά γράφει:
“Εκείνο το βράδυ της Πρωτοχρονιάς του 2008 έτυχε να βρεθούμε με τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη σε ένα φιλικό σπίτι για να γιορτάσουμε την έλευση της νέας χρονιάς. Χτυπημένος ήδη από τον καρκίνο, ο Μιχάλης υποδέχθηκε το νέο έτος σαν να τον περίμεναν άλλα χίλια χρόνια ζωής. Χαμογελαστός, ευδιάθετος, ομιλητικός, δεν άργησε καπνίζοντας με το γνωστό του στυλ την πίπα του (προφανώς για να τη σπάσει στον καρκίνο που τον χτύπησε στους πνεύμονες) να αποτελέσει το επίκεντρο της παρέας. Έτσι παρέμεινε μέχρι την τελευταία στιγμή. Ένας ενεργός -αν και παροπλισμένος- πολίτης του κόσμου, που ‘προσποιούνταν’ με απίστευτη αξιοπρέπεια ότι η ζωή συνεχίζεται χωρίς τίποτα να έχει αλλάξει για τον ίδιο. Ασχέτως τού ότι στη ζωή του έδωσε πολλούς αγώνες για να αλλάξει προς το καλύτερο τον κόσμο γύρω του…”
Ένας κοσμοπολίτης αριστερός
Η Καθημερινή στην πρώτη της σελίδα μιλάει για “κενό πολιτικού ήθους – ο Μιχ. Παπαγιαννάκης έχασε τη μάχη”. Στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας ο Τάκης Καμπύλης επισημαίνει για τον Μιχάλη: “Αναγεννησιακός άνθρωπος ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, ουδέποτε έβαλε φρένο στα ‘γιατί’ του. Αλλά και ουδέποτε παρασύρθηκε απʼ ό,τι έλαμπε κάθε φορά στη συγκυρία. Βλέπετε, ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, που έχασε χθες τη μάχη με τον καρκίνο στα 68 χρόνια του, πίστευε πως οι κανόνες της ζωής είναι θέμα διαπραγμάτευσης, όχι όμως και οι αξίες. Γιʼ αυτό, άλλωστε, οι κανόνες είναι πολλοί, αλλά οι αξίες λίγες. Αυτή η σταθερότητά του σε πολύ συγκεκριμένες αξίες τον ξεχώρισε στο δημόσιο βήμα. Ένας κοσμοπολίτης αριστερός που υπερασπιζόταν τη γοητεία των συμβιβασμών εντός μιας σύγχρονης Δημοκρατίας κι ένας ριζοσπάστης ευρωπαϊστής που μέχρι τέλους υποστήριζε σε όλους τους τόνους πως η Ευρώπη ή θα ενοποιηθεί πολιτικά ή δεν θα υπάρξει”.
Παράλληλα αναφέρει πως: “Από τη ζωή -αυτό το ελάχιστο διάλειμμα συνειδητότητας σύμφωνα με έναν μεγάλο σύγχρονο Βρετανό συγγραφέα- ο Μιχάλης πέρασε πολύ γρήγορα, αλλά και πολύ αποφασιστικά”.
Τα δάκρυα είναι ειλικρινή
“’Αντίο’ στον ευπατρίδη της Αριστεράς” γράφει στην πρώτη του σελίδα ο Ελεύθερος Τύπος, ενώ στις “Παρατυπίες” υπογραμμίζει πως “τα δάκρυα για τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη είναι ειλικρινή. Ήταν ένα από τα λίγα πρόσωπα της Αριστεράς που είχε πάντα αποδοχή και σεβασμό από όλους τους πολιτικούς χώρους”. Στο κείμενο για τον ίδιο επισημαίνει πως ήταν “ένα από τα πιο κεντρικά πρόσωπα της Μεταπολίτευσης”.
Το Έθνος στη πρώτη σελίδα γράφει: “’Έφυγε’ ο μαχητής της ανανέωσης” και στις μέσα σελίδες τονίζει: “Οικουμενική θλίψη για τον Μ. Παπαγιαννάκη”, υπογραμμίζοντας πως “έδωσε πολιτικό περιεχόμενο στον χώρο της οικολογίας”.
Ο “Ριζοσπάστης” αναφέρει στη 16η του σελίδα τον θάνατο του Μιχάλη και παραθέτει το βιογραφικό του και το τηλεγράφημα της Αλ. Παπαρήγα στην οικογένειά του.
Το Βήμα στη 12η σελίδα του έχει τίτλο “Συγκίνηση για τον θάνατο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη”.
“Συγκίνηση για τον χαμό του Μ. Παπαγιαννάκη” είναι ο τίτλος και της Αυριανής, ενώ η Απογευματινή γράφει πως “’έφυγε’ ο βουλευτής του ΣΥΝ”.
Πηγή:
http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=462274
Αιστάνθηκα την ανάγκη να γράψω δυό λόγια για αυτή την ξεχωριστή απουσία
ΙΝ ΜΕΜΟRΙΑΜ
http://atheofobos.blogspot.com/2009/05/blog-post_27.html
Βρέθηκα στη πολιτική του κηδεία. Θα μου μείνουν στη μνήμη τα δάκρια του Λ. Κύρκου καθισμένος σε μια καρέκλα , μακριά από το μεγάλο θόρυβο και τα δάκρια δυο τριών συντρόφων του. Όπως κι ενός μεγάλου δημοσιογράφου που δυστυχώς το κανάλι που εργάζεται δεν του αρμόζει…
Θέλω όμως και να σημειώσω την ευχάριστη έκπληξη που ένιωσα βλέποντας την επόμενη του θανάτου του όλες τις εφημερίδες που είχαν στο πρωτοσέλιδο αναφορά στο γεγονός. Όλες με εξαίρεση… Το Βήμα!!!
@anepidoti
Η “εντολή” σου είναι κενή νοήματος καθότι η διαθήκη σου ανοίγεται μετά θάνατον..
Για το ποστ δεν έχω να προσθέσω κάτι σημαντικό οπότε..
Το ΒΗΜΑ δεν συγχωρεί τους γενναίους και αξιοπρεπείς.
Ακριβώς.Λόγω του ότι το κο, κο, κο και η ξεφτίλα, τους έχουν γίνει δεύτερη φύση.