Ιστορίες της φυλακής

Επιστολή-μυστήριο από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Η πόρτα του μικρού κελιού των φυλακών του Τσαλαπετεινού της Κάτω Γραικίας, έκλεισε πίσω από τον γνωστό δημοσιογράφο Μέμο Αλεξιάδη. Δημοφιλής εκδότης μαζί με τον πρώην φίλο του Σάκη Αγκαθόπουλο της εφημερίδας «Κανένα Θέμα» και γκλαμουράτος τηλεπαρουσιαστής της εκπομπής «Τίποτα», όπου πλαισιωμένος από μισόγυμνες σταρλετίτσες έθιγε ανάλαφρα θέματα της Επικαιρότητας, ο Μέμος βρέθηκε πίσω από τα σίδερα, θύμα μιας πλεκτάνης ή κατ’ άλλους μιας αλληλουχίας συμπτώσεων.
[Δεν είναι όμως της αρμοδιότητός μας φίλτατε αναγνώστα να υπεισέλθουμε εις δικονομικάς λεπτομερείας μη επιθυμούντες να παρέμβωμεν είς το έργον της Δικαιοσύνης, η οποία πρέπει να αφεθεί απερίσπαστος κλπ].

Με έναν αναστεναγμό ανακούφισης, ξάπλωσε στον δερμάτινο καναπέ και με το τηλεκοντρόλ έβαλε μπρος την τηλεόραση. Είχε συγκρατηθεί με πολύ δυσκολία για να μην δείξει τον πανικό του μπροστά στις κάμερες. Η χαιρεκακία των συναδέλφων του που αναζητούσαν μανιωδώς να ζουμάρουν πάνω στις συσπάσεις του προσώπου του για να τον εξευτελίσουν, τον είχε αναγκάσει να επιστρατεύσει όλο το υποκριτικό του ταλέντο, πράγμα που τον εξουθένωσε.

Συνειδητοποιούσε πως η φυλάκισή του εμπεριείχε έναν συμβολισμό που δύσκολα θα τον υπερπηδούσε. Διαδιδόταν πως δήθεν είχε τολμήσει να αποπειραθεί να εκβιάσει τον ίδιο τον πρωθυπουργό μέσα από ένα ελεεινό βίντεο όπου απεικονιζόταν κάποιος φλύαρος κρατικός αξιωματούχος σε ιδιωτικές στιγμές. Όπως ήταν φυσικό, ο πρωθυπουργός που δεν είχε τίποτα να φοβηθεί, δεν υπέκυψε, και ο ελαφρόμυαλος Μέμος βρέθηκε στο κελί σουϊτα Νο 2, της πτέρυγας των vips των φυλακών του Τσαλαπετεινού. Την ίδια τύχη με αυτόν είχε ένας σοσιαλιστής εργατολόγος, στέλεχος της Ομοσπονδίας Σοσιαλιστών Εργατοπατέρων γνωστός για τους αγώνες του υπέρ των απολυόμενων καθαριστριών και μια φοιτητριούλα που είχε μπουζουριαστεί άρον άρον για προσβολή τω χρηστών ηθών, της πουριτανικής Κάτω Γραικίας με την δρακόντειο νομοθεσία περί μοιχαλίδων.
Η Δικαιοσύνη στην Κάτω Γραικία ήταν ταχύτατη, ανεξάρτητη, δίκαιη και δεν αστειευόταν. Συμπεριφερόταν με ευγένεια στις γραμματείς των επιχειρηματιών που ανακρίνονταν, ο εισαγγελέας ήταν διακριτικός και δεν ζητούσε ονόματα υπουργών για να μην τρομάξει η ανακρινόμενη, κάποιος που κατηγορείτο ότι δωροδοκεί κρατικούς αξιωματούχους μπορούσε να αρνηθεί να καταθέσει, ένας σύμβουλος πρωθυπουργού που ομολογούσε ότι έπαιρνε μίζες με περίεργες διαδρομές δεν παραπεμπόταν αμέσως, ουδείς αμφισβητούσε ελαφρά τη καρδία το δεδομένο ηθικό πλεονέκτημα των αρχηγών των μεγάλων κομμάτων, αλλά την κρίσιμη στιγμή η Θέμις έδινε το τελικό χτύπημα. Μάλιστα για λόγους ισονομίας η παραγραφή των αδικημάτων ενός υπουργού μετά από μια 5ετία, μπορούσε σύμφωνα με νομικές ερμηνείες να συμπαρασύρει και απλούς πολίτες, τ.βουλευτές κλπ συμμέτοχους για να ικανοποιηθεί το περί δικαίου κοινό αίσθημα.

Ενώπιος ενωπίω ο Μέμος δεν ήξερε τι να κάνει. Ποτέ του δεν υπήρξε φιλόσοφος και το κελί τον πλάκωνε. Τα παρδαλά χρώματα της επίπλωσης του θύμιζαν την εκπομπή του κι αυτό τον κατέθλιβε. Η φωτογραφία του παλιού υπουργού (Μένιου Κ.) που είχε φιλοξενηθεί στο ίδιο κελί τον ενοχλούσε δημιουργώντας του απαισιόδοξους συνειρμούς. Με ταχύτητα αστραπής πέρασε από τη σκέψη του το παρελθόν του. Στάθηκε στα φοιτητικά του χρόνια τότε που έκανε κι αυτός την Επανάστασή του. Μια συμφοιτήτριά του τον μύησε στα μυστικά του Μαρξισμού-Λενινισμού και του προλεταριακού διεθνισμού. Ο Μέμος δεν πολυκατάλαβε, αλλά βρήκε ενδιαφέρουσα την τελετή της μύησης. Ύστερα στην οργάνωση βρήκε πολλές φοιτήτριες που επιδίδονταν σε παραδόσεις μαθημάτων της Σκέψης του Μάο και καλούς φίλους όπως κάποιους Τσουκαλάτο και Φατούλη που οργάνωναν υπέροχα γλέντια στα ταβερνάκια της Καισαριανής. Ο Μέμος αναρωτήθηκε που να βρίσκονταν οι δυο τους. Για τον πρώτο είχε ακούσει πως μετείχε σε ένα πρόγραμμα βοήθειας των παιδιών του Τρίτου Κόσμου μιας ανθρωπιστικής Εταιρείας-κάποιας Μίζενς. Για τον δεύτερο πως αφοσιώθηκε σε θέματα προστασίας της αρχαιολογικής κληρονομιάς και μάλιστα είχε ακουστεί πως είχε απολυθεί γιατί αντιτάχτηκε σε κάποιο πρόγραμμα ταχύρρυθμης ανέγερσης εργατικών πολυκατοικιών σε αρχαιολογικούς χώρους..

Προσπάθησε να παίξει με το λαπ-τοπ του. Ήταν ευγενής δωρεά προς τις φυλακές ενός βουλευτή της Νέας Οικογενειοκρατίας, που είχε συκοφαντηθεί διότι ξέχασε να πληρώσει τους 69 κομπιούτερς που είχε στο φτωχικό του για να επικοινωνεί με τους ψηφοφόρους του. Μάλιστα η αδελφή του που είχε κατηγορηθεί για κάτι ανάλογο, απέλυσε την αφηρημένη οικονόμο της. Σε θέματα ηθικής τάξης η οικογένειά τους ήταν παροιμιωδώς ευαίσθητη. Ο Μέμος δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί. Παραδόθηκε στις σκέψεις του και ενώ η τηλεόραση μετέδιδε μια εκπομπή του Βέλτσου, μισοκοιμόταν, όταν άκουσε στον τοίχο που τον χώριζε από την Σουϊτα 1, σήματα Μορς. Ξύπνησε και μηχανικά ανακάλεσε τις γνώσεις του από τα προσκοπικά του χρόνια. Σταυροκοπήθηκε-ήταν πολύ θρήσκος-γιατί κατάλαβε πως ο Θεός του έστελνε κάποιο μήνυμα. Ο μητροπολίτης Αρκτικής Πανοικτίρμων, θύμα δικαστικής πλάνης και αδελφικών μαχαιρωμάτων, του μιλούσε από το διπλανό κελί. Ο Μέμος δάκρυσε. Θυμήθηκε τον ιερό Ιερόδουλο, που αναλήφθηκε στους Ουρανούς όταν άγγελοι σήκωσαν στον αέρα την θωρακισμένη αρχιεπισκοπική Κραϊσλερ. Αν ζούσε, ούτε ο Μέμος-που τον είχε εγκωμιάσει συχνά από τις στήλες του «ΡΗΜΑΤΟΣ» (του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαυράκη) όπου εργάστηκε όταν διώχτηκε από τη σιωνιστική εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» επειδή αποκάλεσε τους κρατούμενους του Νταχάου «γυμνά φούρνου», ούτε ο Πανοικτίρμων θα βρισκόντουσαν στην ψειρού. Άθελά του ο Μέμος θυμήθηκε τις περιπέτειές του, όταν παλαίμαχοι της κομμουνιστικής Νεολαίας «Αδαμάντιος Κοραής» με επικεφαλής τον πατέρα ενός αναρχικού ληστή τραπεζών τον γιαούρτωσαν. Όταν αποκαλύφθηκε η δράση του γιού του πολλά χρόνια μετά, το «Κανένα Θέμα», έσπασε την ομερτά και ξεκατίνιασε δεόντως τον πατέρα του τρομοκράτη. Δάκρυσε όταν αναλογίστηκε τους κοινούς αγώνες του με τον απρόβλεπτο Σάκη Ακανθόπουλο. Τι κρυφές κάμερες, τι πολιτικοκοσμικά κουτσομπολιά, τι κασέτες, τι σε βάθος έρευνες από την ιδιωτική ζωή μεγαλοκαπιταλιστών πολιτικών και όλα αυτά μέσα από το πρίσμα της μαρξιστικής ανάλυσης, του παλιού αριστεριστή. Με υπερηφάνεια θυμήθηκε τις συντριπτικές αποκαλύψεις σε βάρος νεαρού αρχηγού αναρχοτρομοκρατικού κόμματος. Είχε φιλενάδα, η οποία αντιδικούσε με καθηγητή πανεπιστημίου για το διδακτορικό της, ενώ ο φίλος της είχε γονείς που κατοικούσαν σε διώροφο στον Διόνυσο και το τελευταίο Πάσχα είχε πάει εκδρομή στο Λονδίνο!

Μεταφράζοντας πρόχειρα τα Μορς που ο Πανοικτίρμων τα ήξερε φαρσί από τη δράση του στις παιδικές κατασκηνώσεις της Αμώμου Συνόδου, κατάλαβε πως ο Σεβασμιώτατος αναζητούσε ανθρώπινη επαφή. Ανταποκρίθηκε με αργό ρυθμό, όπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη στην ταινία ‘Η μουσίτσα’ που χτυπούσε αργά τα πλήκτρα της γραφομηχανής. Ο αγαθός επίσκοπος ζητούσε από τη διεύθυνση των φυλακών, να λήξει η προνομιακή του μεταχείριση και να μεταφερθεί στην πτέρυγα των Αλβανών καταδίκων όπου θα μπορούσε να δράσει ιεραποστολικά. Στο μεταξύ έκλεινε ραντεβού στον Μέμο στο παρεκκλήσι των φυλακών, όπου προσωρινά δεχόταν τα πνευματικά του τέκνα. Ο Μέμος ανατρίχιασε και απάντησε ευγενικά όχι. Είχε ακούσει για το πόσο βαθειά προχωρούσε το μυστήριο της Εξομολόγησης η Πανιερότης του και αυτός δεν ήταν άνθρωπος των ψυχαναλύσεων. Σκούπισε τον ιδρώτα του. Ο κλιματισμός στο κελλί ήταν Μίζενς, προσφορά υπέρ των φυλακισμένων ενός παλιού υπουργού του Πατριωτικού Σοσιαλιστικού Κινήματος (Πα-ΣόΚ) που μετά τον δεύτερο γάμο του αγόρασε οικοσυσκευή Πίτσος και μοίρασε τα παλιά του υπάρχοντα στους φτωχούς. Τα μηχανήματα Μίζενς τελευταία δεν λειτουργούσαν καλά. Η ζέστη στο κελί ήταν αφόρητη.