Ιστορίες από την Υπερκαυκασία

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Ιστορίες με μίζες

«Εξόριστος στην Υπερκαυκασία»
(Εικονογραφημένη επιστημονική φαντασία)

Ιούνιος του 2028. Ο Αναστάς Νταμέλλι (γνωστός και ως Νταβέλι), ένας μπον βιβέρ υπουργός στην σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του πρώην πρωθυπουργού της Ρωμαιοβλαχίας Κότσο Χαμίτη (γνωστού και ως Γιαπωνέζου) καπνίζει την πίπα του στο ξενοδοχείο «Καραβάν Σεραϊ» στο Νταρκού, την πρωτεύουσα του Αρμπαντατζάν, μιας μικροσκοπικής πρώην σοβιετικής Δημοκρατίας πάνω στη λίμνη Αριάλη και στον ποταμό Αξάρτη.
Ο Νταμέλλι δεν ήταν ο τύπος του τυχοδιώκτη. Χοντρός και άσχημος, μαλθακοποιημένος από την καλοπέραση στην πατρίδα του, έφτασε ως εδώ σχεδόν δραπέτης ύστερα από τις αποκαλύψεις που δημοσιεύτηκαν στον Τύπο της πατρίδας του πως τάχα λαδωνόταν από μια πολυεθνική εταιρεία ηλεκτρομαγνητικών κουζινών και οικοσυσκευών που έδρευε στο Μαδεμβούργο. Το ηθικό του ήταν ήδη πεσμένο Η φιλενάδα του τον παράτησε για χάρη ενός νεαρού βουλευτή του «Λαϊκού Νεστοριανού Σαλπίσματος» (Λάνες), πρώην πλασιέ βιβλίων του Ακατανόμαστου Όρους της Ρωμαιοβλαχίας, ενός κρατιδίου που πολλοί Ευρωπαίοι το αγνοούσαν έτσι στριμωγμένο που ήταν ανάμεσα στη Νόβα Ματσεντόνια Σκόπγιε και στην αρχαία ελληνική λίμνη Ροϊδάνη.
Ο κύριος υπουργός Δικαιοσύνης και ο Ανακριτής είχαν δείξει απεριόριστη κατανόηση στην περίπτωσή του παρ’όλο που ανήκαν στο αντίπαλο κόμμα της «Νέας Οικογενειοκρατίας» (Ν.Ο). Ο Νταμέλλι ένιωθε μια σιγουριά πως οι δημοκρατικοί θεσμοί στην πατρίδα ήταν βαθιά εδραιωμένοι και η Δικαιοσύνη λειτουργούσε υποδειγματικά. Όμως μετά τον πρόσφατο θάνατο του Ευγενεστάτου Αρχιεπισκόπου της Αυτοκέφαλης Νεστοριανής Εκκλησίας της Ρωμαιοβλαχίας του ιερού Ιερόδουλου, που είχε αρνηθεί να λάβει κάθε ιατρική φροντίδα και τρεφόταν αποκλειστικά με Θεία Κοινωνία, το σύστημα είχε υποστεί ρωγμές και μερίδα του κίτρινου Τύπου, απαλλαγμένη από τον φόβο του Αναθέματος που θα εκτόξευε η Οσιότης του ενάντια σε κάθε υπονομευτή της δικομματικής Δημοκρατίας, είχε σηκώσει κεφάλι και κατήγγειλε πολλά πρόσωπα της πολιτικής ελίτ ως δήθεν διεφθαρμένα. Θύματα αυτής της συκοφαντικής εκστρατείας που καθοδηγούσαν οι δυνάμεις του σκότους έπεσαν οι αδελφοί Μπόρα Ντακογιάνσκου Τσιμοτάσκου και Σαββατιανός Τσιμοτάσκου της Ν.Ο. που πάσχοντας από πρόωρη αμνησία είχαν ξεχάσει να πληρώσουν μια ηλεκτρική σκούπα, ο συνταξιούχος σοσιαλιστής υπουργός και παλιός γόης Λάκι Τσογκλανόπουλέσκο που ψώνιζε ανεμιστήρες από τον Κωτσόβολο, ο απόστρατος στρατηγός Δωρόθεος Τσουκατάου που διακινούσε ελεημοσύνες και άλλοι. Λίγο ο φόβος του άδικου ξεφωνητού, λίγο η μοναξιά του απατημένου εραστή, ο Νταμέλλι κατέφυγε στο Νταρκού, ως σύμβουλος πετρελαίων, ελαιόλαδων και εν γένει λιπαντικών της σκουριασμένης από το 1917 κρατικής μηχανής του πρωθυπουργού Αλή Μπαμπά Αλίφε, σε μια εποχή που τα παγκόσμια αποθέματα πετρέλαιου τελείωναν και η τιμή του κάλπαζε, ενώ και το αγνό ηλιέλαιο περνούσε κρίσι αφού είχε επιμολυνθεί με ορυκτέλαιο.
Από το παράθυρο του του Χοτέλ Καραβάν-Σαράϊ, έβλεπε στο βάθος τις πρωτόγονες εγκαταστάσεις άντλησης (φωτ.) που είχαν στηθεί από την εποχή του Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν και μόλυναν ασύστολα το περιβάλλον. Ένα ετερόκλητο πλήθος περνούσε κάτω από το παράθυρό του και ο Νταμέλι είχε συχνά διακρίνει με ικανοποίηση γνωστές φιγούρες των ευρωπαϊκών κόμικς, όπως τον τυχοδιώκτη Κόρτο Μαλτέζε (εικ) που σουλάτσαρε αμέριμνος στο σοκάκι που οδηγούσε στο τζαμί του Μουλά Ομάρ, τον Τεν Τεν με τον σκύλο του Μιλού που ζούσε εξόριστος εδώ μετά από την αποπλάνηση μιας αθώας παιδίσκης, τον διάσημο θεραπευτή Ρασπούτιν (εικ.) που γλύτωσε κολυμπώντας στον ποταμό Νέβα, την φυγόδικη Γραική ιεροδικαστίνα Τόνια Ηλία που μόναζε στη λευκορωσική μονή του οσίου Χριστόδουλου και την ξεπεσμένη κόμισα Κασταφιόρε (εικ.) με την ταλαίπωρη καμαριέρα της, που τραγουδούσε άριες στους μεθυσμένους Ρώσους και Ουκρανούς διπλωμάτες που σύχναζαν στη μεγάλη σάλα του ξενοδοχείου. Ένιωθε παρηγοριά στην ιδέα πως υπήρχαν και άλλοι που μοιράζονταν μαζί του την εξορία. Η μικρή ρωσική μειονότητα του Νταρκού δεν μετρούσε γι’αυτόν γιατί ήταν άξεστοι μηχανικοί, εργάτες, πόρνες, καμπαρετζούδες και πολιτικοί μετανάστες που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα στη Ρωσία. Ο μισότρελλος πρώην κομμουνιστής δικτάτορας στον οποίο ο Νταμέλλι πρόσφερε την τεχνογνωσία του, τους υποψιαζόταν για κατασκόπους και ο υπουργός είχε γίνει μια φορά μάρτυρας της εκτέλεσης καμιά δεκαριά από δαύτους με απαγχονισμό στην λιθόστρωτη πλατεία του Μεγάλου Μπρέζνιεφ και αισθάνθηκε έναν κόμπο στο λαιμό βλέποντας σεβάσμιους Ρωσονεστοριανούς παπάδες να τους δίνουν τα Άχραντα Μυστήρια (εικ.). Η σκηνή του θύμισε τον μακαριστό Ιερόδουλο που έτρεχε να εξομολογήσει κάθε πονεμένο φυλακισμένο που δήλωνε πως θα αυτοκτονήσει στις φιλόξενες φυλακές της Ρωμαιοβλαχίας.
Ο Νταμέλλι είχε δυο διασκεδάσεις. Πρώτα απ’όλα τις επισκέψεις μιας φιλήδονης χορεύτριας που πληρωνόταν αδρά για να του ικανοποιεί κάθε επιθυμία. Δεν ήταν βιτσιόζος, δεν έβγαινε από την πεπατημένη κι αυτή δεν ήταν και πιτσιρίκα αλλά για τα δικά του μέτρα (ήταν θεά) Η πόλη ήταν γεμάτη αφίσες της που προκαλούσαν τις αντιδράσεις του Μεγάλου Ιμάμη Ανθ Ιμού που προσπαθούσε με κάθε μέσον να διεκδικήσει μερίδιο από την εξουσία, φτάνοντας στο σημείο να πει «Λομών μαβέ» (Κόπιασε αν σου βαστάει στην αρχαία διάλεκτο) στον Αγιατολάχ του Ουζμπεκιστάν που διεκδικούσε μια γωνιά της λίμνης Αριάλης. Καμμιά φορά του υπουργού του κοβόταν η σεξουαλική ορμή γιατί χωρίς να του θέλει ταύτιζε τον εαυτό του με τον Χαζοπούλιου, έναν ξεχειλωμένο κοιλαρά κυβερνητικό αξιωματούχο που είχε γίνει διάσημος στην πατρίδα για τις ερωτικές του σχέσεις με υφιστάμενές του που ήθελαν προαγωγή. Η δεύτερη ψυχαγωγία του ήταν να παρακολουθεί από την δορυφορική τηλεόραση τις εξελίξεις στην πατρίδα, το φεστιβάλ της Γιουροβίζιον και τις συνταγές ξεματιάσματος και μαγειρικής της Τατιάνα Δρούζαου που μετέδιδε το σοβαρό κρατικό κανάλι ΝΤΕ της Ρωμαιοβλαχίας. Έλπιζε πως στις ευρωεκλογές του 2029, το «Bλάχικο Σοσιαλιστικό Κίνημα» (ΒΛΑΧΣΟΚ) θα νικούσε και θα μπορούσε να επιστρέψει στην πατρίδα. Κυριευμένος από νοσταλγία, κάπνιζε τα πούρα του, έπινε το ουϊσκι του και ονειρευόταν πως ορκιζόταν υπουργός Βιομηχανίας και Επικοινωνιών με πρωθυπουργό τον βραδύγλωσσο αρχηγό του Γκεόργκου Μαργκαρίτεφ. Μισόκλεινε τα μάτια και αποκοιμιόταν με τη φωνή του Ιμάμη που ερχόταν από τον μιναρέ του Μεγάλου Τεμένους (φωτ.) στην βαθειά πολυθρόνα κάτω από το γιγαντιαίο πορτραίτο του διαδόχου του δικτάτορα, Αλή Μπαμπά Αλίφε του νεώτερου (εικ από τον «Ριζοσπάστη»), βλέποντας πάντα τον ίδιο εφιάλτη. Ο Γκεόργκου να χάνει τις εκλογές και την αρχηγία και ο ίδιος να επιστρέφει στην πατρίδα ύστερα από 5 χρόνια (τόσα πολλά απαιτούσε η δρακόντεια νομοθεσία Χαμίτη για να επέλθει η παραγραφή). Στο αεροδρόμιο έβλεπε να τον υποδέχεται το απομεινάρι της τρελλής νιότης του. Η βουλευτίνα της γειτονικής Άνω Νέας Γραικίας Μαλαίνα Αποστολακάκη (του «Νέου Ρεύματος») που του ζητούσε με την απειλή ενός αρωματισμένου γυναικείου περιστρόφου τσέπης, την πιστωτική του, το μπλοκ επιταγών και το βιβλιάριο καταθέσεων. Στο σημείο αυτό ίσα που προλάβαινε να φωνάξει «Είμαι αθώος» και ξυπνούσε καταϊδρωμένος. H ζέστη στο Νταρκού ήταν ανυπόφορη …….